objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Krka 20 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 5 godzin po podaniu doustnym. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (~90%), głównie albuminami, a jego objętość dystrybucji wynosi około 134 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności biologicznej, natomiast metabolity laktonowe są nieaktywne klinicznie. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h (zmienność 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa i nie wykazuje kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.
ABCG2, BCRP, białka transportujące, biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, farmakokinetyka liniowa, genotypowanie, hepatocyty, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens osoczowy, lipoproteiny niskiej gęstości, N-demetylacja, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne laktonowe, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Iwabradyna, będąca enancjomerem S o wysokiej rozpuszczalności w wodzie (>10 mg/mL), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, ale zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie iwabradyny podczas posiłków. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Przy dawce 5 mg dwa razy na dobę Cmax wynosi 22 ng/mL (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi 10 ng/mL (CV=38%). Iwabradyna podlega intensywnej biotransformacji przez CYP3A4, a jej głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg.
biodostępność tabletek, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, indukcja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dobutamin hameln 12,5 mg/ml
Dobutamina chlorowodorek, stosowana w intensywnej terapii, charakteryzuje się szybkim początkiem działania (1-2 minuty) oraz krótkim okresem półtrwania wynoszącym 2-3 minuty, co umożliwia precyzyjne i szybkie dostosowanie dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Lek osiąga stan stacjonarny po 10-12 minutach ciągłej infuzji dożylnej, a jego farmakokinetyka wykazuje liniową zależność między dawką a stężeniem w osoczu, co pozwala na przewidywalną regulację stężenia leku. Objętość dystrybucji wynosi 0,2 l/kg, a klirens 2,4 l/min/m², niezależny od rzutu serca, co zapewnia stabilną eliminację nawet przy zmiennych parametrach hemodynamicznych. Metabolizm dobutaminy zachodzi głównie w wątrobie i tkankach, z eliminacją około 2/3 dawki przez nerki, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek.
3-O-metylodobutamina, dobutamina chlorowodorek, działanie inotropowe, farmakokinetyka dobutaminy, infuzja dożylna, intensywna terapia, kinetyka pierwszego rzędu, klirens, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, odpowiedź hemodynamiczna, okres półtrwania, parametr hemodynamiczny, populacja pediatryczna, rzut serca, stan stacjonarny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zależność liniowa, zależność logarytmiczno-liniowa, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 10 mg
Farmakokinetyka skojarzonego preparatu peryndoprylu i amlodypiny wykazuje, że biodostępność obu substancji jest porównywalna do ich podawania osobno. Peryndopryl, jako prolek, jest szybko wchłaniany z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę, natomiast peryndoprylatu około 17 godzin, co umożliwia stabilizację stanu równowagi farmakokinetycznej w ciągu 4 dni. Posiłek obniża biodostępność peryndoprylu poprzez zmniejszenie konwersji do peryndoprylatu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu, co wymaga monitorowania stężenia kreatyniny i potasu. U pacjentów dializowanych klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, a u osób z marskością wątroby klirens wątrobowy macierzystego peryndoprylu jest zmniejszony o około 50%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki.
amlodypina, badanie farmakokinetyczne, biodostępność bezwzględna, klirens dializacyjny, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, peryndoprylat, prolek, stężenie kreatyniny, szybkie wchłanianie, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xerdoxo 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo w dawce 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością (80-100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban silnie wiąże się z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% dawki, w tym 1/3 w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. W populacjach z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyczne, m.in. 1,4- do 1,6-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-80 mL/min) oraz 2,3-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh B). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 mL/min) i ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C) stosowanie rywaroksabanu jest przeciwwskazane.
albumina, białko BCRP, biodostępność, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, eliminacja rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, P-glikoproteina, pacjent w podeszłym wieku, stężenie w osoczu, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sinupret –
Sinupret to lek roślinny w formie tabletek drażowanych, zawierający ekstrakty z korzenia goryczki (6 mg), kwiatu pierwiosnka (18 mg), ziela szczawiu (18 mg), kwiatu bzu czarnego (18 mg) oraz ziela werbeny (18 mg). Preparat zawiera liczne bioaktywne związki, takie jak flawonoidy, glikozydy, fenolokwasy i garbniki, które odpowiadają za jego działanie lecznicze. Ze względu na złożoność składu oraz zmienność zawartości składników aktywnych, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych, co uniemożliwia określenie parametrów takich jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens. Dodatkowo, obecność substancji pomocniczych (laktoza jednowodna 24,245 mg, sorbitol 0,222 mg, glukoza ciekła 1,356 mg, sacharoza 61,908 mg) może wpływać na uwalnianie i wchłanianie składników aktywnych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, ekstrakt roślinny, fenolokwas, flawonoid, garbnik, glikozyd, glukoza ciekła, interakcja międzylekowa, klirens, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, laktoza jednowodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sacharoza, sorbitol, substancja pomocnicza, tabletka drażowana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, ziele szczawiu, ziele werbeny, związek bioaktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – ZolpiGen 10 mg
Przedawkowanie winianu zolpidemu, substancji czynnej leku ZolpiGen, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów o różnym nasileniu, począwszy od nadmiernej senności, przez zaburzenia świadomości i śpiączkę, aż po ciężką depresję oddechową i zaburzenia krążenia, które mogą skutkować zgonem. W literaturze medycznej odnotowano przypadki śmiertelne związane z przedawkowaniem tego leku, zwłaszcza w sytuacjach współistnienia z innymi substancjami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, w tym alkoholem. Objawy takie jak spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca oraz całkowita utrata świadomości wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diureza wymuszona, drgawki, flumazenil, hemodializa, nadmierna senność, nawodnienie dożylne, niewydolność oddechowa, objawy neurologiczne, objętość dystrybucji, parametry życiowe, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, półokres eliminacji, przedawkowanie zolpidemu, spadek ciśnienia tętniczego, śpiączka, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, winian zolpidemu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PHINGROUM 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku PHINGROUM, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) 950 nM w medianie czasu Tmax wynoszącej 1-4 godziny. AUC wynosi średnio 8,52 µM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i stężenie po 24 godzinach (C24h) nie są ściśle proporcjonalne do dawki. Sytagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (38%) i jest eliminowana głównie w postaci niezmienionej przez nerki (około 79% z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm ograniczony jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja nerkowa odbywa się przez aktywne wydzielanie kanalikowe, z klirensem około 350 ml/min, przewyższającym przesączanie kłębuszkowe, a sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P, choć ich kliniczne znaczenie jest nie do końca ustalone.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wydzielanie kanalikowe, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Niko-Lek Lemon 2 mg
Niko-Lek Lemon to terapeutyczna guma do żucia zawierająca nikotynę w dawkach 2 mg i 4 mg, stosowana w terapii zastępczej nikotyny. Wchłanianie nikotyny odbywa się głównie przez śluzówkę jamy ustnej, co pozwala uniknąć efektu pierwszego przejścia wątrobowego, charakterystycznego dla nikotyny połkniętej. Z gumy 2 mg uwalnia się około 1,4 mg, a z gumy 4 mg około 3,4 mg nikotyny. Maksymalne stężenie nikotyny we krwi (Cmax) osiągane jest po około 30 minutach żucia i jest porównywalne do stężenia po 20-30 minutach od zapalenia papierosa o średniej mocy. Objętość dystrybucji nikotyny wynosi 2-3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (<5%), co minimalizuje wpływ zmian stężenia białek na farmakokinetykę leku.
biodostępność, czas połowicznej eliminacji, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nikotyny, hemodializa, klirens osoczowy, kotynina, lecznicza guma do żucia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugh, śluzówka jamy ustnej, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne we krwi, terapia zastępcza nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sortis 20 20 mg
Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10, 20, 40 i 80 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność całkowita wynosi około 12%, a aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA około 30%, co wynika z efektu pierwszego przejścia i metabolizmu wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (≥98%). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, tworząc aktywne metabolity hydroksylowe, które odpowiadają za około 70% aktywności farmakologicznej. Atorwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1/1B3 oraz pomp efluksowych P-gp i BCRP, co wpływa na jej farmakokinetykę i eliminację żółciową. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działania hamującego reduktazę HMG-CoA – 20-30 godzin, co ma znaczenie dla skuteczności terapeutycznej.
AUC, BCRP, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, genotyp c.521TT, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, klirens atorwastatyny, LDL-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie atorwastatyny, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlodipine Fair-Med 10 mg
Przedawkowanie amlodypiny prowadzi do istotnej wazodylatacji obwodowej, co skutkuje znacznym spadkiem oporu naczyniowego i klinicznie istotnym niedociśnieniem tętniczym, często z towarzyszącym odruchowym częstoskurczem. W najcięższych przypadkach może dojść do wstrząsu hipowolemicznego z hipoperfuzją narządów, stanowiącego zagrożenie życia. Objawy te wynikają z blokady kanałów wapniowych typu L, prowadzącej do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń i upośledzenia mechanizmów kompensacyjnych. Warto podkreślić, że hemodializa jest nieskuteczna ze względu na wysoki stopień wiązania amlodypiny z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji oraz lipofilność leku.
blokada kanałów wapniowych, cewnik Swana-Ganza, częstoskurcz odruchowy, diureza, działanie wazodylatacyjne, glukonian wapnia, hemodializa, hipoperfuzja narządów, lek wazopresyjny, lipofilność, miokardium, niedociśnienie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, przedawkowanie amlodypiny, relaksacja mięśni gładkich, rozszerzenie naczyń obwodowych, rzut serca, saturacja, układ współczulny, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diuresin SR 1,5 mg
Indapamid w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Diuresin SR 1,5 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 93% po podaniu doustnym, bez wpływu pokarmu czy antacidów na wchłanianie. Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%, a jego objętość dystrybucji wynosi 24-25 l, co wskazuje na zdolność do penetracji tkanek pozanaczyniowych, w tym kumulacji w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, co może być istotne dla mechanizmu działania przeciwnadciśnieniowego. Indapamid ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, generując co najmniej 19 metabolitów, z nie do końca poznaną aktywnością farmakologiczną tych związków.
antacida, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, Diuresin SR, działanie przeciwnadciśnieniowe, elastyna, faza dystrybucyjna, faza eliminacyjna, indapamid, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przebieg dwufazowy, przewód pokarmowy, skuteczność przeciwnadciśnieniowa, środki zobojętniające kwas żołądkowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF w dawce 50 µg/ml, podawany dożylnie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takie jak opioidy, barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki, środki do znieczulenia ogólnego oraz gabapentynoidy, nasilają opioidową depresję oddechową, co wymaga redukcji dawki fentanylu, zwłaszcza u pacjentów oddychających spontanicznie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) zmniejszają klirens fentanylu nawet o ⅔, wydłużając jego działanie i zwiększając ryzyko depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i potencjalnej redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (flukonazol, worykonazol) również zwiększają ekspozycję na fentanyl, a leki zwiotczające mięśnie bez działania wagolitycznego mogą wywołać bradykardię lub zatrzymanie akcji serca. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga unikania takiego połączenia lub ścisłego monitorowania pacjenta.
benzodiazepiny, bradykardia, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, działanie addytywne, etomidat, farmakokinetyka, fentanyl, flukonazol, gabapentynoidy, IMAO, inhibitory CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, klirens, klirens osoczowy, leki opioidowe, leki serotoninergiczne, leki zwiotczające mięśnie, midazolam, neuroleptyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symgliptin 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna produktu Symgliptin (dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Tmax w zakresie 1-4 godzin, z wysoką biodostępnością około 87%. Po dawce 100 mg u osób zdrowych średnie AUC wynosi 8,52 µM•godz., a Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne do dawki. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a około 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z eliminacją głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe, w czym uczestniczą transportery hOAT-3 i glikoproteina P. Pokarm bogaty w tłuszcze nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia stosowanie Symgliptinu niezależnie od posiłków.
aktywne wydzielanie kanalikowe, AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Kolchicyna – Przedawkowanie
Kolchicyna cechuje się wąskim indeksem terapeutycznym, a dawka toksyczna zaczyna się od 0,5 mg/kg masy ciała, przy czym dawka śmiertelna u dorosłych wynosi około 20 mg (zakres 7-65 mg). Przedawkowanie przebiega w trzech fazach: wczesnej (2-12 godzin od przyjęcia) z objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, bóle brzucha, krwotoczne zapalenie błony śluzowej, biegunka, hipowolemia, zaburzenia elektrolitowe, leukocytoza), późnej (24-72 godziny) z poważnymi powikłaniami wielonarządowymi (ostra niewydolność nerek, zaburzenia neurologiczne, sercowo-naczyniowe, hematologiczne, niewydolność oddechowa, DIC, uszkodzenie wątroby i mięśni) oraz fazie regeneracji (około 1 tydzień po zatruciu) z leukocytozą z odbicia i odwracalnym łysieniem. Śmiertelność przy dawkach >0,8 mg/kg wynosi 100%, natomiast dawki <0,5 mg/kg powodują jedynie łagodne objawy.
agranulocytoza, benzodiazepiny, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, depresja mięśnia sercowego, digoksyna, działanie toksyczne, hemodializa, hipowolemia, kardiomiopatia, koagulopatia ze zużycia, krwotoczne zapalenie błony śluzowej, kwasica mleczanowa, leukocytoza z odbicia, leukopenia, nakłucie lędźwiowe, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, objętość dystrybucji, odwracalne łysienie, ostra niewydolność nerek, ostre przedawkowanie, pancytopenia, płukanie żołądka, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedawkowanie kolchicyny, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, wąski zakres terapeutyczny, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zahamowanie czynności szpiku, zapaść naczyniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Citabax 40 40 mg
Cytalopram, substancja czynna leku Citabax, cechuje się wysoką biodostępnością doustną (~80%) oraz Tmax wynoszącym średnio 3,8 godziny. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (Vd około 12,3 l/kg) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (<80%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów (demetylocytalopram, didemetylocytalopram, N-tlenek cytalopramu) o podobnym, choć słabszym działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 36 godzin, a klirens całkowity osocza to około 0,33 l/min. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (85% dawki) oraz nerki (15% dawki), z wydalaniem około 12% dawki w postaci niezmienionej z moczem. Cytalopram wykazuje liniową kinetykę, a stężenie w stanie stacjonarnym po dawce 40 mg/dobę wynosi średnio 250 nmol/l (zakres 100-500 nmol/l), bez wyraźnej korelacji z efektem terapeutycznym, co ogranicza potrzebę rutynowego monitorowania stężenia leku.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, cytalopram, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, demetylocytalopram, didemetylocytalopram, działanie niepożądane, farmakokinetyka, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens osocza, klirens po podaniu doustnym, kwas propionowy, liniowa kinetyka, N-tlenek cytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby