Właściwości farmakokinetyczne leku Valsartan Reddy

Farmakokinetyka walsartanu, substancji czynnej produktu leczniczego Valsartan Reddy, obejmuje szereg procesów biologicznych zachodzących po podaniu leku. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych z podziałem na kluczowe etapy: wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację, a także specyficzne modyfikacje obserwowane w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Walsartan po podaniu doustnym w postaci tabletek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, natomiast po podaniu w postaci roztworu szczytowe stężenie pojawia się szybciej – po 1-2 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu różni się w zależności od postaci farmaceutycznej i wynosi 23% dla tabletek oraz 39% dla roztworu. Należy zauważyć, że ekspozycja ogólnoustrojowa oraz maksymalne stężenie w osoczu są odpowiednio 1,7- i 2,2-krotnie wyższe po podaniu roztworu w porównaniu do tabletek.²

Przyjmowanie walsartanu podczas posiłku wpływa na jego farmakokinetykę – pole pod krzywą (AUC) zmniejsza się o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (C_max) o około 50%. Jednak od około 8. godziny po podaniu dawki, stężenia walsartanu w osoczu są podobne zarówno w grupie przyjmującej lek z posiłkiem, jak i na czczo. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, zmniejszenie AUC nie prowadzi do istotnego osłabienia działania terapeutycznego, dlatego walsartan może być podawany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że substancja czynna nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 94-97%, przy czym wiąże się głównie z albuminami.⁴

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnej biotransformacji w organizmie. Jedynie około 20% podanej dawki jest wykrywane w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit, jednak występuje on w niewielkich stężeniach (poniżej 10% pola pod krzywą AUC dla walsartanu) i nie wykazuje aktywności farmakologicznej.⁵

Eliminacja

Proces eliminacji walsartanu charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką z okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t½α) krótszym niż 1 godzina oraz okresem półtrwania w fazie eliminacji (t½β) wynoszącym około 9 godzin. Walsartan jest wydalany przede wszystkim z żółcią przez przewód pokarmowy (około 83% dawki) oraz przez nerki z moczem (około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej.

Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h, natomiast klirens nerkowy stanowi około 0,62 l/h, co odpowiada około 30% całkowitego klirensu. Całkowity okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁶

Farmakokinetyka u pacjentów z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca parametry farmakokinetyczne walsartanu wykazują podobieństwo do obserwowanych u zdrowych ochotników. Zarówno czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, jak i okres półtrwania w fazie eliminacji są porównywalne. Wartości AUC i C_max zwiększają się niemal proporcjonalnie do dawki w zakresie dawkowania klinicznego (40-160 mg dwa razy na dobę).

Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7, a klirens walsartanu po podaniu doustnym około 4,5 l/h. Co istotne, wiek pacjenta nie wpływa na obserwowany klirens u osób z niewydolnością serca.⁷

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

W grupie pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieznacznie zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodszymi. Mimo to, badania wykazały, że różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego i nie wymagają dostosowania dawkowania.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Biorąc pod uwagę, że klirens nerkowy walsartanu stanowi jedynie 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek a ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Z tego powodu pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie wymagają modyfikacji dawkowania leku.

Należy jednak zachować ostrożność podczas stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentów dializowanych, ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne w tych populacjach. Dodatkowo, ze względu na wysoki stopień wiązania walsartanu z białkami osocza, usunięcie go za pomocą dializy jest mało skuteczne.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Ponieważ około 70% wchłanianej dawki walsartanu jest wydalane z żółcią, głównie w postaci niezmienionej, zaburzenia czynności wątroby mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę tego leku. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby zaobserwowano około dwukrotne zwiększenie ekspozycji (AUC) w porównaniu z osobami zdrowymi.

Co interesujące, nie stwierdzono korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania walsartanu w tej grupie pacjentów.¹⁰

Dzieci i młodzież

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat) wykazały, że klirens walsartanu (l/h/kg) jest porównywalny w całym analizowanym zakresie wiekowym. Co więcej, wartości klirensu były zbliżone do obserwowanych u dorosłych pacjentów otrzymujących lek w tej samej postaci farmaceutycznej.

Podobnie jak u dorosłych, nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny >30 ml/min. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania walsartanu u pediatrycznych pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci dializowanych, dlatego w tych grupach nie zaleca się stosowania walsartanu. Podczas leczenia walsartanem u dzieci i młodzieży zalecana jest ścisła kontrola czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy.¹¹