objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mucosolvan inhalacje 15 mg/2 ml
Ambroksol chlorowodorek, substancja czynna Mucosolvan inhalacje (15 mg/2 ml), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z doustnych postaci o natychmiastowym uwalnianiu, z liniową zależnością od dawki w zakresie terapeutycznym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1-2,5 godziny (postać natychmiastowego uwalniania) lub średnio po 6,5 godziny (postać o opóźnionym uwalnianiu). Całkowita biodostępność po podaniu tabletki 30 mg wynosi 79%, a kapsułki o opóźnionym uwalnianiu wykazują względną dostępność biologiczną na poziomie 95% względem dawki 60 mg podawanej w dwóch dawkach po 30 mg. Posiłki nie wpływają na biodostępność, a wielokrotne podanie nie powoduje kumulacji leku u zdrowych osób.
ambroksolu chlorowodorek, biodostępność, CYP3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja do tkanek, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas dibromoantranilowy, mikrosomy wątroby, natychmiastowe uwalnianie, nebulizacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opóźnione uwalnianie, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pecto Drill 5 g/100 ml
Karbocysteina, substancja czynna leku Pecto Drill, charakteryzuje się niemal całkowitym i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Nie wykazuje kumulacji przy podawaniu wielokrotnym, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 60 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, w tym do płuc i wydzieliny dróg oddechowych, umożliwiając działanie zarówno systemowe, jak i miejscowe. Brak jest jednak danych dotyczących stopnia wiązania karbocysteiny z białkami osocza, co pozostaje istotną luką w pełnym profilu farmakokinetycznym leku.
acetylacja, białka osocza, biotransformacja leku, choroby układu oddechowego, dekarboksylacja, faza eliminacji, karbocysteina, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, Pecto Drill, penetracja tkankowa, profil farmakokinetyczny, schorzenia dróg oddechowych, stężenie maksymalne leku, sulfoksydacja, transport śluzu, wydalanie leku, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg bursztynianu solifenacyny oraz 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania ich oddzielnie w postaci OCAS. Tmax solifenacyny wynosi od 4,27 do 4,76 h, a tamsulosyny od 3,47 do 5,65 h. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 57% (70-79% dawki ulega wchłonięciu). Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53 h, a tamsulosyny 12,8-14 h. Wpływ posiłków jest istotny jedynie dla tamsulosyny – wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie zwiększa Cmax o 54% i AUC o 33%, natomiast solifenacyna nie wykazuje zmian farmakokinetycznych po posiłku. Interakcje z werapamilem zwiększają ekspozycję obu leków, jednak bez znaczenia klinicznego.
4R-hydroksy solifenacyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, gamma-glutamylotranspeptydaza, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności, maksymalne stężenie leku, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, system OCAS, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Genoptim 250 mg
Lewofloksacyna cechuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 1-2 godzin oraz biodostępnością na poziomie 99-100%. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia szeroką penetrację do tkanek, w tym błony śluzowej oskrzeli, płynu wyścielającego nabłonek dróg oddechowych, makrofagów pęcherzyków płucnych, tkanki płuc, skóry, gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza jej zastosowanie w zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego. Metabolizm leku jest minimalny (<5% dawki), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 1-2 razy na dobę. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 50-1000 mg, a parametry po podaniu dożylnym i doustnym są zbliżone, umożliwiając sekwencyjną terapię bez konieczności zmiany dawkowania.
biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, demetylolewofloksacyna, farmakokinetyka liniowa, gruczoł krokowy, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewofloksacyna, makrofagi pęcherzykowe, N-tlenek lewofloksacyny, nabłonek dróg oddechowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stabilność stereochemiczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tkanka płucna, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dulxetenon 30 mg
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie dla życia, z udokumentowanymi przypadkami śmiertelnymi przy dawkach około 1000 mg, zarówno w monoterapii, jak i w politerapii. Objawy toksyczności obejmują senność, śpiączkę (zwykle przy dawkach ≥1000 mg), zespół serotoninowy, drgawki toniczno-kloniczne, wymioty oraz tachykardię (>100 uderzeń/min). Zespół serotoninowy, będący wynikiem nadmiernej aktywności serotoninergicznej, wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza przy łączeniu duloksetyny z innymi lekami serotoninergicznymi. Duloksetyna dostępna jest w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, co jest istotne przy ocenie ilości przyjętego leku.
antidotum, cyproheptadyna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, drożność dróg oddechowych, duloksetyna, hemoperfuzja, kapsułka dojelitowa, leczenie objawowe, napad toniczno-kloniczny, objawy neurologiczne, objętość dystrybucji, płukanie żołądka, produkt leczniczy, przedawkowanie duloksetyny, rytm serca, senność, śpiączka, tachykardia, transfuzja wymienna, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wymioty, wymuszona diureza, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cymevene 500 mg
Gancyklowir, substancja czynna Cymevene (500 mg, proszek do infuzji), wykazuje liniową farmakokinetykę po dożylnym podaniu w dawkach 1,6-5,0 mg/kg m.c., z AUC0-∞ u dorosłych biorców przeszczepu wątroby wynoszącym 50,6 µg·h/ml (CV 40%) i Cmax 12,2 µg/ml (CV 24%). Objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vss) mieści się w zakresie 0,54-0,87 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (12%). Gancyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie 24-67% stężeń osoczowych, co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Lek nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem ogólnoustrojowym 2,64-4,52 ml/min/kg i okresem półtrwania 2,73-3,98 h u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens gancyklowiru koreluje liniowo z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie klirens spada do 0,3 ml/min/kg przy ciężkich zaburzeniach, a okres półtrwania może się wydłużyć nawet 10-krotnie. Hemodializa usuwa około 50-63% dawki podczas 4-godzinnej sesji, co również wpływa na dawkowanie.
biorca przeszczepu nerki, biorca przeszczepu wątroby, Cymevene, dializa ciągła, droga eliminacji, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwwirusowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurontin 300 300 mg
Gabapentyna, substancja czynna Neurontinu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, istotnym dla jej zastosowania klinicznego. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1,6-2,7 godzinach, a okres półtrwania eliminacji (t1/2) wynosi średnio 5,2-10,8 godzin, niezależnie od dawki. Bezwzględna dostępność biologiczna zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki, wynosząc około 60% dla dawki 300 mg. Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 57,7 l, a jej stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi około 20% stężenia w osoczu. Lek nie jest metabolizowany i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku klirens gabapentyny jest zmniejszony, a lek może być usuwany przez hemodializę, co wymaga dostosowania dawkowania.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, gabapentyna, hemodializa, interakcja międzylekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, Neurontin, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobowa oksydaza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Kwas alendronowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas alendronowy, stosowany w leczeniu osteoporozy, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną wynoszącą około 0,64% przy dawkach 5-70 mg podawanych po nocnej przerwie w posiłkach i co najmniej 2 godziny przed śniadaniem. Biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu przy podaniu leku bliżej posiłku: do 0,46% na godzinę przed śniadaniem, 0,39% na 30 minut przed śniadaniem oraz jest bliska zeru przy podaniu ze śniadaniem lub do 2 godzin po nim. Jednoczesne spożycie kawy lub soku pomarańczowego obniża biodostępność o około 60%. Kwas alendronowy wiąże się z białkami osocza w około 78%, a jego stężenia w osoczu po podaniu doustnym są bardzo niskie (<5 ng/ml). Prednizon nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
biodostępność doustna, biotransformacja, choroba kości, dawka dożylna, dostępność biologiczna, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kwas alendronowy, lek znakowany izotopowo, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie leku, uwalnianie leku, wiązanie z białkami, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mantreda 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Mantreda, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg wynosi 66% na czczo, a przyjmowanie z posiłkiem zwiększa AUC o 39%, co uzasadnia zalecenie podawania dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l u dorosłych, ~113 l u dzieci o masie 82,8 kg) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania eliminacji u dorosłych wynosi 5-9 godzin (młodzi) i 11-13 godzin (osoby starsze). U dzieci okres półtrwania jest krótszy, zależny od wieku (1,6-4,2 godz.).
albumina, białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dystalna część jelita cienkiego, farmakokinetyka, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne w osoczu, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Riastap 1 g
Produkt Riastap zawiera fibrynogen ludzki, będący naturalnym składnikiem osocza, o biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 3-4 dni, co potwierdzono w badaniu farmakokinetycznym u 15 pacjentów z afibrynogenemią. Podanie dożylne zapewnia natychmiastową dostępność fibrynogenu, a mediana dawki wynosiła 77,0 mg/kg masy ciała. Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmowały: okres półtrwania (t1/2) medianę 77,1 godziny, maksymalne stężenie (Cmax) 1,3 g/l, pole pod krzywą (AUC) 126,8 h·mg/ml, klirens (Cl) 0,55 ml/h/kg, średni czas przebywania (MRT) 85,9 godziny oraz objętość dystrybucji w stanie stabilnym (Vss) 52,7 ml/kg. Narastający odzysk in vivo (IVR) wyniósł medianę 1,7 mg/dl na mg/kg masy ciała, co wskazuje na efektywne zwiększenie poziomu fibrynogenu po infuzji.
afibrynogenemia, aktywność fibrynogenu, badanie farmakokinetyczne, dostępność biologiczna, fibrynogen ludzki, hipofibrynogememia, klirens, koncentrat fibrynogenu ludzkiego, objętość dystrybucji, odzysk in vivo, okres półtrwania, okres półtrwania fibrynogenu, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, Riastap, średni czas przebywania, stężenie fibrynogenu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cavinton 5 mg
Winpocetyna, substancja czynna leku CAVINTON, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, przy całkowitej dostępności biologicznej wynoszącej 7%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia. Wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (66%) oraz dużą objętość dystrybucji (246,7 ± 88,5 l), co świadczy o szerokiej dystrybucji w tkankach. Klirens wynosi 66,7 l/godz., przewyższając klirens wątrobowy (50 l/godz.), co sugeruje udział pozawątrobowych szlaków metabolizmu. Głównym metabolitem jest kwas apowinkaminowy (AVA), stanowiący 25-30% metabolitów, z dwukrotnie większym polem pod krzywą stężenia po podaniu doustnym w porównaniu do dożylnego, potwierdzającym znaczący efekt pierwszego przejścia. Okres półtrwania winpocetyny wynosi 4,83 ± 1,29 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz (60%) i kał (40%).
biotransformacja, Cavinton, dihydroksy-AVA-glicynian, dostępność biologiczna, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, hydroksy-AVA, hydroksywinpocetyna, klirens, klirens wątrobowy, kwas apowinkaminowy, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębkowe, stan równowagi dynamicznej, wiązanie z białkami osocza, winpocetyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Zolpidem – Przedawkowanie
Przedawkowanie zolpidemu, leku o działaniu nasennym, prowadzi do zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego o różnym stopniu nasilenia, zależnym od dawki i współistniejących substancji depresyjnych, takich jak alkohol. Objawy mogą obejmować senność, splątanie, ataksję, hipotonię mięśniową, niewyraźną mowę, a w ciężkich przypadkach depresję oddechową, śpiączkę i zagrożenie życia. Dawki nawet do 400 mg (40-krotność dawki terapeutycznej 10 mg) mogą nie powodować trwałych następstw, jednak ryzyko znacznie wzrasta przy zatruciach mieszanych. Leczenie polega na postępowaniu objawowym i podtrzymującym, w tym płukaniu żołądka (do 1 godziny od przyjęcia), podaniu węgla aktywowanego, monitorowaniu funkcji oddechowych i krążeniowych oraz hospitalizacji w ciężkich przypadkach. Flumazenil, antagonista receptorów benzodiazepinowych, może być rozważany jako antidotum, jednak z uwagi na ryzyko drgawek i krótki okres półtrwania wymaga ścisłej obserwacji pacjenta.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, białka osocza, depresja oddechowa, dystonia, działanie nasenne, flumazenil, hemodializa, hipotonia, hipotonia mięśniowa, leczenie objawowe, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, oddział intensywnej opieki medycznej, odleżyny, okres półtrwania, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, śpiączka, węgiel aktywowany, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zachłyśnięcie, zahamowanie ośrodka oddechowego, zahamowanie OUN, zatrucie mieszane, zolpidem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plerixafor Zentiva 20 mg/ml
Farmakokinetyka pleryksaforu została szczegółowo zbadana u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim po podaniu dawki 0,24 mg/kg mc. podskórnie, poprzedzonej 4-dniową terapią G-CSF (10 µg/kg mc./dobę). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 887 ±217 ng/mL, osiągane po 30-60 minutach (tmax), a całkowita ekspozycja (AUC0-24) 4337 ±922 ng·h/mL. Pleryksafor wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (58%) i ma pozorną objętość dystrybucji 0,3 L/kg. Lek nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450 ani nie indukuje ich aktywności, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania wynosi 3-5 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost AUC0-24 (do 6990 ng·h/mL przy CrCl ≤30 mL/min), przy czym Cmax pozostaje niezmienione.
analiza farmakokinetyczna, AUC0-24, Cmax, CYP 450, dostosowanie dawki, eliminacja nerkowa, G-CSF, glikoproteina p, guz lity, hepatocyty, klirens kreatyniny, komórki CD34+, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pleryksafor, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek