Właściwości farmakokinetyczne leku Mucosolvan inhalacje

Poniższa charakterystyka farmakokinetyczna dotyczy ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego Mucosolvan inhalacje (15 mg/2 ml, roztwór do nebulizacji). Przedstawione dane obejmują istotne informacje dotyczące procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu.¹

Wchłanianie

Wchłanianie ambroksolu chlorowodorku z doustnych postaci o natychmiastowym uwalnianiu charakteryzuje się szybkością i całkowitością procesu. Istotną cechą jest liniowa zależność od dawki w całym zakresie terapeutycznym. Maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest w różnym czasie, zależnie od postaci farmaceutycznej:²

• 1-2,5 godziny po podaniu doustnym preparatu o natychmiastowym uwalnianiu
• średnio 6,5 godziny po podaniu preparatu o opóźnionym uwalnianiu

Całkowita biodostępność ambroksolu chlorowodorku po podaniu tabletki 30 mg wynosi 79%. W przypadku kapsułek o opóźnionym uwalnianiu, względna dostępność biologiczna osiąga poziom 95% (dawka znormalizowana) w porównaniu do dawki dobowej 60 mg (30 mg dwa razy na dobę) podawanej w postaci tabletki o natychmiastowym uwalnianiu.³

Na podstawie przeprowadzonych badań nie wykazano, aby przyjmowanie posiłków miało wpływ na biodostępność ambroksolu chlorowodorku. Ponadto, pomiary stężenia leku w osoczu przy wielokrotnym podaniu doustnym nie wykazały kumulacji dawki terapeutycznej u zdrowych osobników.⁴

Dystrybucja

Po przedostaniu się do krwiobiegu, ambroksolu chlorowodorek charakteryzuje się szybką i znaczną dystrybucją z krwi do tkanek. Co istotne, największe stężenie substancji czynnej stwierdza się w płucach po podaniu dożylnym, co ma szczególne znaczenie dla efektywności działania leku w chorobach układu oddechowego.⁵

Objętość dystrybucji po podaniu doustnym została określona na 552 l. W zakresie dawek terapeutycznych, ambroksol wiąże się z białkami osocza w około 90%.⁶

Metabolizm i eliminacja

Proces metabolizmu ambroksolu chlorowodorku rozpoczyna się już po podaniu doustnym, gdzie około 30% dawki jest eliminowane w wyniku efektu pierwszego przejścia. Głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm jest wątroba, gdzie zachodzą następujące procesy:⁷

• Glukuronidacja – główny proces metaboliczny
• Przekształcenie do kwasu dibromoantranilowego (około 10% dawki)
• Powstawanie innych metabolitów o mniejszym znaczeniu

Badania przeprowadzone na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że za metabolizm ambroksolu chlorowodorku do kwasu dibromoantranilowego odpowiedzialny jest izoenzym CYP3A4.⁸

Proces eliminacji ambroksolu chlorowodorku przedstawia się następująco w zależności od drogi podania:⁹

Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji dla ambroksolu chlorowodorku wynosi około 10 godzin. Klirens całkowity osiąga wartość około 660 ml/min, natomiast klirens nerkowy po podaniu doustnym stanowi około 8% klirensu całkowitego.¹⁰

Na podstawie badań oceniono, że część dawki wydalana z moczem po 5 dniach wynosi około 83% dawki całkowitej (mierzonej jako radioaktywność).¹¹