Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Amlodypina, będąca składnikiem aktywnym produktu leczniczego Alneta, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej zastosowanie kliniczne i schemat dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych amlodypiny w organizmie człowieka, obejmujących wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnej.¹

Wchłanianie

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach od momentu podania dawki. Jest to stosunkowo długi czas w porównaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, co przekłada się na łagodny początek działania leku.²

Biodostępność bezwzględna amlodypiny została oszacowana na poziomie 64-80%, co świadczy o wysokim stopniu wchłaniania substancji czynnej. Istotnym aspektem praktycznym jest fakt, że biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na rozległą dystrybucję leku w tkankach organizmu. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – około 97,5% substancji czynnej znajdującej się w krążeniu ulega związaniu z tymi białkami.⁴

Metabolizm i wydalanie

Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, gdzie ulega przekształceniu do nieczynnych farmakologicznie metabolitów. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji wynosi około 35-50 godzin, co uzasadnia możliwość stosowania leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁵

Jeśli chodzi o eliminację, około 10% niezmienionej amlodypiny wydalane jest z moczem. Tą samą drogą ulega wydaleniu około 60% metabolitów leku, co wskazuje na istotny udział nerek w eliminacji produktów metabolizmu amlodypiny.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Wiadomo jednak, że u pacjentów z niewydolnością wątroby dochodzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny. Skutkuje to wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 40-60%. Te zmiany parametrów farmakokinetycznych powinny być brane pod uwagę przy planowaniu terapii amlodypiną u pacjentów z chorobami wątroby.⁷

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest porównywalny z czasem obserwowanym u osób młodszych. Jednak u pacjentów geriatrycznych stwierdza się tendencję do zmniejszania się klirensu amlodypiny, co prowadzi do:⁸

• zwiększenia pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC)
• wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji

Podobne zmiany parametrów farmakokinetycznych obserwowano u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, co było zgodne z przewidywaniami dla badanej grupy wiekowej.⁹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka amlodypiny w populacji pediatrycznej została zbadana w grupie 74 dzieci w wieku od 1 roku do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym. Pacjenci ci otrzymywali amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg, podawanych raz lub dwa razy na dobę. W badaniu wzięło udział 34 pacjentów w wieku 6-12 lat oraz 28 pacjentów w wieku 13-17 lat.¹⁰

Wyniki badania wykazały, że typowy klirens doustny (CL/F) amlodypiny różnił się w zależności od wieku i płci pacjentów:

W badaniu zaobserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą w ekspozycji na amlodypinę. Warto podkreślić, że dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone, co należy brać pod uwagę przy planowaniu terapii w tej grupie wiekowej.¹¹