AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sigletic 25 mg
Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) 950 nM w medianie 1-4 godzin (Tmax). Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) wynosi średnio 8,52 μM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki, z proporcjonalnym wzrostem AUC, natomiast Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a stężenie po 24 godzinach (C24h) mniej niż proporcjonalnie. Sytagliptyna wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 198 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (38%). Metabolizm jest minimalny, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a lek jest eliminowany przede wszystkim przez nerki w postaci niezmienionej (79% z moczem). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego i transportera hOAT-3. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani hamowania izoenzymów CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, DPP-4, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, interakcje lekowe, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, Tmax, transportery OCT2, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zależność PK/PD - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry u obu grup, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku. Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Łączne stężenie osoczowe po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guza. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), mają dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu), co uzasadnia schematy dawkowania z przerwami. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z kałem (61%) i moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent onkologiczny, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania Ki, transportery aktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ceclor MR 500 mg
Produkt leczniczy Ceclor MR zawiera cefaklor w postaci o przedłużonym uwalnianiu, co wpływa na jego specyficzny profil farmakokinetyczny. Po podaniu doustnym po posiłku, maksymalne stężenia cefakloru w osoczu wynoszą odpowiednio 4 µg/ml dla dawki 375 mg (czas do osiągnięcia Cmax: 2,5-3 godziny), 8 µg/ml dla dawki 500 mg oraz 11 µg/ml dla dawki 750 mg. Okres półtrwania leku u zdrowych osób wynosi około 1 godziny, co wskazuje na szybką eliminację. Cefaklor jest wydalany głównie w postaci niezmienionej, bez udokumentowanego metabolizmu w organizmie. Brak kumulacji leku przy schemacie dawkowania dwa razy na dobę potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa podczas długotrwałej terapii.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gluadda 50 mg
Dane przedkliniczne wildagliptyny (lek Gluadda) wskazują na bezpieczeństwo stosowania w dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi. W badaniach na psach dawka NOAEL dla opóźnień wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów wynosiła 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji (Cmax) u ludzi. U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5-krotna ekspozycja AUC) i 750 mg/kg mc. (142-krotna ekspozycja AUC). Badania genotoksyczności wykazały brak działania mutagennego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. (10-krotna ekspozycja AUC) i 50 mg/kg mc. (9-krotna ekspozycja AUC), odpowiednio, bez istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka. Toksyczność rozwojowa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg mc. u szczurów, związana z toksycznością matczyną.
AUC, badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, biegunka, Cmax, działanie mutagenne, działanie toksyczne, faliste żebra, gruczolakorak sutka, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, opóźnienie rozwoju, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wildagliptyna, zmiany kośćca, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Menero MED 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Menero MED, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach na szczurach i myszach, podawano dawki do 1000 mg/kg mc./dobę, nie wykazując działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dawka 30 mg/kg mc./dobę u szczurów uznano za bezpieczną w kontekście rozwoju przed- i pourodzeniowego, a AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania na szczurach nie wykazały zaburzeń płodności, co jest istotne dla pacjentów w wieku reprodukcyjnym.
AUC, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakodynamika, kancerogenność, nabłonek kanalików nasiennych, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji leku. Biodostępność lenalidomidu jest obniżona przez posiłki bogate w tłuszcze, co skutkuje zmniejszeniem AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i jest głównie wydalany przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania wynoszącym około 3 godzin u zdrowych ochotników oraz 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami. Metabolizm leku jest minimalny, a klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na aktywną sekrecję nerkową. W trakcie dializy 4-godzinnej usuwane jest około 30% leku.
AUC, BCRP, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, biodostępność, BSEP, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, MATE1, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność wątroby, OATP1B1, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort Turbuhaler 100 mcg/dawkę inh.
Pulmicort Turbuhaler, zawierający budezonid w dawkach 100 µg lub 200 µg na inhalację, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jego działania terapeutycznego. Po inhalacji dawką 800 µg maksymalne stężenie leku w osoczu osiąga 4,0 nmol/l w ciągu 30 minut, z liniowym wzrostem stężenia przy podaniu wielokrotnym (20-30% wyższe niż po dawce pojedynczej). Depozycja płucna wynosi około 34% ±10% dawki, z 22% pozostającą w ustniku i 45% połykanej. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 85-90%, ma objętość dystrybucji około 3 l/kg i podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (90% ulega przemianie przez CYP3A4 do metabolitów o aktywności <1% leku macierzystego). Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka leku jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia dostosowanie schematów terapeutycznych.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność, budezonid, cytochrom P450, depozycja płucna, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, Pulmicort Turbuhaler, stężenie budezonidu, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coaxil 12,5 mg
Tianeptyna sodowa, stosowana w dawce 12,5 mg w postaci tabletek powlekanych (Coaxil), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnie od obecności pokarmu. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~94%, głównie albuminy) oraz intensywny metabolizm wątrobowy, głównie przez β-oksydację, bez udziału układu cytochromu P450, minimalizują ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania tianeptyny wynosi około 3 godziny, a eliminacja metabolitów, w tym aktywnego kwasu pentanowego (MC5), odbywa się głównie przez nerki. Obecność aktywnego metabolitu MC5, o słabszej aktywności farmakologicznej, może wpływać na skuteczność terapeutyczną, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu.
albuminy, AUC, biotransformacja w wątrobie, Cmax, Coaxil, cytochrom P450, dawkowanie leku, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas pentanowy, łagodna marskość wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, tianeptyna sodowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, β-oksydacja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Medical Valley 25 mg
Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-4 godziny, wysoką biodostępnością około 87% oraz średnim AUC 8,52 μM•hr i Cmax 950 nM. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niskie, odwracalne wiązanie z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i okresem półtrwania 12,4 godziny. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Posiłki, w tym bogatotłuszczowe, nie wpływają na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dystrybucja leku, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Vasilip 10 mg
Symwastatyna, będąca inhibitorem reduktazy HMG-CoA i substratem CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna) powodują 5-11-krotne zwiększenie stężenia symwastatyny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Gemfibrozyl zwiększa AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie i jest również przeciwwskazany. Inne leki, takie jak cyklosporyna, danazol, amiodaron, werapamil, diltiazem, amlodypina, elbaswir, grazoprewir, lomitapid oraz tikagrelor, wymagają ograniczenia dawki symwastatyny (zwykle do 20 mg/dobę) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu flukonazolu, kwasu fusydowego, kolchicyny, daptomycyny oraz niacyny w dawkach ≥1 g/dobę, które również podnoszą ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
antagonista kanału wapniowego, AUC, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, miopatia, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, szlak glukuronidowy, szlak transporterowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myrelez 120 mg
Lanreotyd, substancja czynna Myrelez, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne zależne od drogi podania i dawki. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosiła 16,1 l, klirens 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Wydalanie z moczem i kałem jest minimalne (<5% i <0,5%), co wskazuje na niewielkie wydalanie z żółcią. Po głębokim podskórnym podaniu dawek 60, 90 i 120 mg obserwowano maksymalne stężenia (Cmax) odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml osiągane po 7-12 h, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. Bezwzględna biodostępność wynosiła 69-78%. W stanie stacjonarnym po 4 iniekcjach co 4 tygodnie Cmax wynosiło 3,8-7,7 ng/ml, a Cmin 1,8-3,8 ng/ml, z umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Kinetyka uwalniania u pacjentów z akromegalią była liniowa, a stężenia w surowicy porównywalne do wcześniejszych form leku.
AUC, biodostępność, Cmax, dystrybucja leku, dystrybucja pozanaczyniowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, GEP-NET, guzy neuroendokrynne, iniekcja podskórna, kinetyka pierwszego rzędu, kinetyka uwalniania, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lanreotyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiek podeszły, wskaźnik fluktuacji, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 25 mg
Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu podczas absorpcji w przewodzie pokarmowym, z biodostępnością bezwzględną wynoszącą 25,6%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach, a okres półtrwania wynosi 10-15 godzin. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) i jest eliminowany zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%). Hydrochlorotiazyd, nieulegający metabolizmowi, osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68% i jest niemal całkowicie wydalany z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Wspólne podanie olmesartanu i hydrochlorotiazydu powoduje około 20% zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego, natomiast farmakokinetyka olmesartanu pozostaje niezmieniona.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, droga wątrobowo-żółciowa, esteraza, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, olmesartan medoksomil, prolek, skojarzenie leków, stan stacjonarny, substancja wiążąca kwasy żółciowe, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Aristo 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny potencjalnego działania rakotwórczego i wpływu na reprodukcję. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach sięgających 1000 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg mc./dobę, odpowiadająca AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg, nie wywołała zauważalnych efektów niepożądanych. Ponadto, tadalafil nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku w kontekście funkcji rozrodczych.
AUC, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, płodność, rozwój przedurodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Stada 100 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych pacjentów. Ekspozycja na lek (AUCt) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę, a średni okres półtrwania wynosi około 5-6 godzin. Wchłanianie dazatynibu jest nieznacznie modyfikowane przez posiłki, z wzrostem AUC o 14% po posiłku bogatotłuszczowym i 21% po ubogotłuszczowym, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania względem posiłków. Lek charakteryzuje się dużą pozorną objętością dystrybucji (średnio 2505 l, CV% 93) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%), co może mieć znaczenie przy interakcjach lekowych. Metabolizm dazatynibu jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Klirens pozorny jest wysoki (363,8 l/godz., CV% 81,3), a eliminacja odbywa się głównie z kałem (85% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (4%).
AUC, białaczka, CYP3A4, dazatynib, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, guz lity, klirens doustny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek bogatotłuszczowy, postać niezmieniona leku, radioaktywność osocza, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie węglem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Exeltis 500 mg
Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, jednak jego ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) i Cmax ulegają znacznemu zwiększeniu (odpowiednio do 10- i 17-krotnie) przy jednoczesnym podaniu z posiłkiem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po jedzeniu, a tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 L), co wskazuje na intensywną dystrybucję do tkanek. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Po podaniu dawki 1000 mg, około 88% radioaktywnej dawki jest wydalane z kałem, a 5% z moczem.
abirateron, abirateronu octan, abirateronu siarczan, AUC, Cmax, ekspozycja ogólnoustrojowa, frakcja wolnego leku, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, inhibitor biosyntezy androgenów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 0,5-2 godziny oraz proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki. Wchłanianie lenalidomidu jest obniżone przez wysokotłuszczowe i wysokokaloryczne posiłki (spadek AUC o 20% i Cmax o 50%), jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od przyjmowania pokarmu. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników), a metabolizm lenalidomidu jest minimalny i nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Lek jest wydalany głównie przez nerki (82% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%).
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flukonazol Actavis 50 mg
Flukonazol wykazuje wysoką biodostępność (>90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h) i liniową zależnością stężeń od dawki. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia dawkowanie raz na dobę lub raz na tydzień. Lek ma niskie wiązanie z białkami osocza (11-12%) i dużą objętość dystrybucji, co przekłada się na efektywną penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (80% stężenia osoczowego), śliny, plwociny oraz struktur skórnych i paznokci, gdzie kumuluje się przez długi czas (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), a jego klirens koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy GFR <20 ml/min, gdzie okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin. Hemodializa usuwa około 50% leku podczas 3-godzinnej sesji, co wskazuje na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
AUC, biodostępność, Cmax, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dializoterapia, farmakokinetyka flukonazolu, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor CYP2C19, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, lek przeciwgrzybiczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, warstwa rogowa, wiązanie z białkami osocza, zabieg nerkozastępczy, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine Medreg
Amlodypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasie III i IV wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz incydentów sercowo-naczyniowych. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużony okres półtrwania oraz zwiększone AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i stopniowego jej zwiększania przy ścisłej kontroli klinicznej. U pacjentów z niewydolnością nerek farmakokinetyka amlodypiny pozostaje niezmieniona, a lek nie jest eliminowany podczas dializy, co należy uwzględnić w terapii. W grupie osób w podeszłym wieku wskazane jest ostrożne zwiększanie dawki ze względu na zmiany farmakokinetyczne i wyższe ryzyko działań niepożądanych.
antagonista wapnia, AUC, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie leku, dializa, dieta niskosodowa, farmakokinetyka amlodypiny, incydent sercowo-naczyniowy, klasyfikacja NYHA, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, przełom nadciśnieniowy, stężenie leku w osoczu, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra 10 mg
Bilastyna, składnik aktywny leku Clatra 10 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które wpływają na jej biodostępność i stężenia w osoczu. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 20% (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej) oraz o 30% (tabletki konwencjonalne 20 mg), co wskazuje na konieczność przyjmowania leku na czczo. Sok grejpfrutowy i inne soki owocowe, poprzez hamowanie transportera OATP1A2, redukują biodostępność bilastyny o około 30%, co ma wysokie znaczenie kliniczne i wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Inhibitory glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), powodują dwukrotne zwiększenie AUC i dwu- do trzykrotny wzrost Cmax bilastyny, jednak bez istotnego wpływu na profil bezpieczeństwa. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%, również bez negatywnego wpływu na bezpieczeństwo terapii.
AUC, bilastyna, biodostępność, Cmax, cyklosporyna, depresyjny wpływ lorazepamu, diltiazem, dostępność biologiczna, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, glikoproteina p, inhibitor OATP1A2, interakcja lekowa, jelitowy wypływ transporterów, ketokonazol, lorazepam, OATP1A2, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, stężenie bilastyny we krwi, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pulmoterol 50 mcg/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salmeterolu ksynafonianu, substancji czynnej leku Pulmoterol, obejmowały ocenę wpływu na reprodukcję, rozwój oraz potencjał genotoksyczny w modelach zwierzęcych. W badaniach na szczurach nie stwierdzono toksycznego wpływu na procesy rozrodcze i rozwojowe. Natomiast u królików, przy ekspozycji na dawki około 20-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dobową dla ludzi (na podstawie AUC), zaobserwowano typowe dla β2-agonistów efekty teratogenne, takie jak rozszczep podniebienia, przedwczesne rozwarcie powiek, zarośnięcie mostka oraz zmniejszony stopień kostnienia kości czołowych czaszki. Efekty te występowały wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa stosowania leku.
aberracja chromosomowa, AUC, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, kostnienie kości czołowych, maksymalna dawka dobowa, margines bezpieczeństwa, mutacja genowa, profil bezpieczeństwa, przedwczesne rozwarcie powiek, Pulmoterol, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonian, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zarośnięcie mostka, β2-agonista - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucorta 200 mg
Flukonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką, co umożliwia łatwą zmianę drogi podania bez zmiany ekspozycji na lek. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–1,5 godziny po podaniu na czczo, a stan stacjonarny osiągany jest po 4–5 dniach terapii, z możliwością przyspieszenia do 2 dni przy zastosowaniu dawki nasycającej. Lek wykazuje dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (80% stężenia osoczowego), skóry (stężenia w warstwie rogowej do 73 μg/g przy dawce 50 mg/dobę) oraz paznokci (4,05 μg/g po 4 miesiącach terapii 150 mg/tydzień). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co pozwala na dawkowanie raz na dobę lub raz na tydzień w wybranych wskazaniach.
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor CYP2C9, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, procedura nerkozastępcza, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, warstwa rogowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego