Właściwości farmakokinetyczne leku Abiraterone Exeltis

Właściwości farmakokinetyczne abirateronu i abirateronu octanu zostały szczegółowo zbadane w różnych populacjach pacjentów, w tym u osób zdrowych, pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami oraz u osób bez raka, ale z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Istotnym jest zrozumienie, że abirateronu octan ulega szybkiej konwersji in vivo do abirateronu, który jest właściwym inhibitorem biosyntezy androgenów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym abirateronu octanu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w czasie około 2 godzin. Istotnym aspektem wpływającym na farmakokinetykę tego leku jest obecność pokarmu podczas jego przyjmowania. Podawanie leku z jedzeniem w porównaniu do podawania na czczo powoduje znaczące zwiększenie średniej ekspozycji ogólnoustrojowej na abirateron – nawet 10-krotne zwiększenie AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) i nawet 17-krotne zwiększenie Cmax. Co ważne, stopień tego zwiększenia zależy od zawartości tłuszczu w posiłku.²

Ze względu na różnorodność zawartości i składu posiłków, przyjmowanie produktu Abiraterone Exeltis z jedzeniem może prowadzić do dużej zmienności ekspozycji na substancję czynną. Dlatego też produktu Abiraterone Exeltis nie należy przyjmować razem z posiłkiem. Zaleca się przyjmowanie leku co najmniej godzinę przed lub co najmniej dwie godziny po jedzeniu. Tabletki należy przyjmować w całości, popijając wodą.³

Dystrybucja

Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza – badania z użyciem znakowanego radioaktywnie ¹⁴C-abirateronu wykazały, że 99,8% leku wiąże się z białkami ludzkiego osocza. Pozorna objętość dystrybucji abirateronu wynosi około 5630 L, co wskazuje na jego intensywną dystrybucję do tkanek obwodowych.⁴

Metabolizm

Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie abirateronu octanu, substancja ta ulega hydrolizie do abirateronu, który następnie podlega złożonym procesom metabolicznym, głównie w wątrobie. Do głównych przemian metabolicznych należą:

• Sulfuryzacja
• Hydroksylacja
• Utlenianie

Analizy radioaktywności we krwi wykazały, że około 92% całkowitej radioaktywności związane jest z obecnością metabolitów abirateronu. Spośród 15 wykrywanych metabolitów, dwa główne metabolity – abirateronu siarczan i abirateronu N-tlenku siarczan – odpowiadają za znaczącą część całkowitej radioaktywności, każdy stanowiąc około 43% całkowitej radioaktywności.⁵

Eliminacja

Średni okres półtrwania abirateronu w osoczu wynosi około 15 godzin, co wykazano w badaniach u zdrowych osób. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie abirateronu octanu w dawce 1000 mg, większość radioaktywnej dawki (około 88%) jest wydalana z kałem, natomiast tylko około 5% pojawia się w moczu. W kale wykrywane są głównie dwa związki: niezmieniony abirateronu octan (stanowiący około 55% podanej dawki) oraz abirateron (około 22% podanej dawki).⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Farmakokinetyka abirateronu octanu została zbadana u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń czynności wątroby oraz u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Wyniki tych badań wskazują na istotny wpływ funkcji wątroby na farmakokinetykę leku:

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaobserwowano również zwiększenie frakcji wolnego leku o 80% w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby.⁷

Na podstawie tych danych ustalono następujące zalecenia dotyczące stosowania abirateronu octanu w zależności od stopnia zaburzeń czynności wątroby:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki.
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku, a leczenie powinno być podejmowane tylko wtedy, gdy korzyści wyraźnie przewyższają możliwe ryzyko.
• U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie abirateronu octanu jest przeciwwskazane.

Warto zaznaczyć, że w przypadku wystąpienia objawów hepatotoksyczności podczas leczenia może być konieczne wstrzymanie terapii i dostosowanie dawki.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Przeprowadzono badania porównujące farmakokinetykę abirateronu octanu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych stabilnemu schematowi hemodializy oraz w dobranej grupie kontrolnej osób z prawidłową czynnością nerek. Wyniki wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki 1000 mg abirateronu octanu doustnie, ekspozycja ogólnoustrojowa na abirateron u dializowanych pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek nie zwiększyła się w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.⁹

Na podstawie tych wyników ustalono, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z ciężkimi zaburzeniami, nie ma konieczności zmniejszania dawki abirateronu octanu. Należy jednak zaznaczyć, że brakuje doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z rakiem prostaty i jednoczesną ciężką niewydolnością nerek, dlatego w tej grupie pacjentów zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas leczenia.¹⁰