AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax 850 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Metformax 850, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z Tmax około 2,5 godziny i biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym dawek 500-850 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) rzadko przekracza 4 μg/ml, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 μg/ml po 24-48 godzinach terapii. Spożycie pokarmu obniża Cmax o około 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o około 35 minut, co należy uwzględnić przy planowaniu dawkowania. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych i wskazuje na penetrację do tkanek, zwłaszcza wątroby i mięśni.
absorpcja z przewodu pokarmowego, AUC, biodostępność, chlorowodorek metforminy, Cmax, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, Metformax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w stanie stacjonarnym, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auropect COMFORT 375 mg
Karbocysteina, substancja czynna preparatu Auropect COMFORT, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym średnio 2 godziny (zakres 1,0-3,0 godz.). Okres półtrwania (T½) karbocysteiny wynosi około 1,87 godziny (zakres 1,4-2,5 godz.), co wskazuje na konieczność wielokrotnego podawania leku w ciągu doby, zgodnie z badanym schematem dawkowania 2 kapsułki (375 mg każda) 3 razy na dobę przez 7 dni. Stała eliminacji (KEL) wynosi średnio 0,387 godz. (zakres 0,28-0,50 godz.), a pole pod krzywą stężenia leku w osoczu w przedziale 0-7,5 godziny (AUC0-7,5) to 39,26 µg·godz./ml (zakres 26,0-62,4 µg·godz./ml), co odzwierciedla całkowitą ekspozycję organizmu na lek.
absorpcja z przewodu pokarmowego, AUC, Auropect COMFORT, efekt terapeutyczny, ekspozycja na lek, karbocysteina, KEL, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja leku do tkanek, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, schorzenie układu oddechowego, stała eliminacji, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, T½, Tmax - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Juzina 100 mg
JUZINA zawiera sytagliptynę w dawce 100 mg, charakteryzującą się wysoką biodostępnością (~87%) i szybkim wchłanianiem (Tmax 1-4 h). Po podaniu doustnym Cmax wynosi około 950 nM, a AUC 8,52 µM·h. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, natomiast Cmax i C24h nie są ściśle proporcjonalne. Sytagliptyna ma niskie wiązanie z białkami osocza (38%) i jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (~79% z moczem), z okresem półtrwania około 12,4 h. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnej indukcji lub inhibicji cytochromów P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens nerkowy wynosi około 350 ml/min, a lek jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak bez klinicznie istotnych interakcji z inhibitorami tych transporterów. Sytagliptyna wykazuje minimalną akumulację przy stosowaniu wielokrotnym i może być podawana niezależnie od posiłku.
AUC, biodostępność, BMI, chlorowodorek jednowodny, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzymy cytochromu P450, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter anionów organicznych, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tianesal 12,5 mg
Tianeptyna, podawana w formie soli sodowej (Tianesal), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~94%), głównie albuminami, co wpływa na jego biodostępność i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez β-oksydację, bez udziału układu cytochromu P450, a głównym aktywnym metabolitem jest kwas pentanowy (MC5). Okres półtrwania tianeptyny wynosi około 3 godziny, co wymaga stosowania schematu wielokrotnych dawek dobowych. Metabolity są wydalane głównie przez nerki.
albuminy, AUC, beta-oksydacja, biodostępność, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcje lekowe, kwas pentanowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, tianeptyna, uzależnienie od alkoholu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Interakcje
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) – zarówno nieodwracalnymi, nieselektywnymi (np. fenelzyna, tranylcypromina), jak i odwracalnymi, selektywnymi (moklobemid) oraz nieselektywnymi odwracalnymi (linezolid). Zalecane jest zachowanie odstępów czasowych: minimum 14 dni po zakończeniu terapii nieodwracalnymi IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu podczas terapii nasila depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), pogarsza stan psychiczny i zwiększa ryzyko działań niepożądanych, dlatego zalecana jest całkowita abstynencja.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, AUC, błękit metylenowy, demetylodiazepam, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmigrenowy, linezolid, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pochodna amfetaminy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Siofor 500 500 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Siofor 500, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z Tmax około 2,5 godziny po podaniu doustnym oraz biodostępnością na poziomie 50-60% u zdrowych osób. Niewchłonięta frakcja leku wynosi 20-30% i jest wydalana z kałem. Metformina nie wiąże się z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji (Vd) jest szeroka i wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) nie przekracza 4 μg/ml, a typowe stężenie stacjonarne utrzymuje się poniżej 1 μg/ml. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku, zmniejszając stężenie w surowicy o około 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieustalone.
AUC, chlorowodorek metforminy, cukrzyca, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, Siofor, stężenie glukozy, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wychwyt ogólnoustrojowy, wydalanie z moczem, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ApoAmlo
Produkt leczniczy ApoAmlo, zawierający amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności w określonych stanach klinicznych. Nie zaleca się stosowania w przełomie nadciśnieniowym ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV wg NYHA) amlodypina może zwiększać ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych, co wymaga ścisłego monitorowania. W przypadku zaburzeń czynności wątroby obserwuje się wydłużony okres półtrwania leku oraz zwiększone AUC, dlatego leczenie należy rozpoczynać od najmniejszej dawki i powoli ją zwiększać, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby. U osób w podeszłym wieku dawkowanie powinno być dostosowane z uwzględnieniem zmian farmakokinetycznych związanych z wiekiem.
amlodypina, antagonista wapnia, AUC, ciężka niewydolność serca, dializa otrzewnowa, hemodializa, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, produkt wolny od sodu, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina SR 1000 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się opóźnionym Tmax w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu – dla dawki 500 mg Tmax wynosi około 7 godzin, a dla 750 mg i 1000 mg około 5 godzin (zakres 4-12 h i 4-10 h odpowiednio). Maksymalne stężenia Cmax dla dawki 1500 mg (2×750 mg) i 1000 mg wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml i 1214 ng/ml. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest dawko- i formo-zależny: dla 500 mg i 750 mg podawanych na czczo AUC zmniejsza się o 30% bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast dla 1000 mg podawanego po posiłku AUC wzrasta o 77%, Cmax o 26%, a Tmax wydłuża się o około 1 godzinę. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem, a jej klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność, biotransformacja, erytrocyt, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gerocilan 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Gerocilan (2,5 mg), wykazały brak istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu, w tym sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Długoterminowe podawanie tadalafilu psom w dawkach 25 mg/kg mc./dobę i wyższych (3,7-18,6-krotność ekspozycji u ludzi po dawce 20 mg) ujawniło zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy u części zwierząt. Testy genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w dłuższym okresie. Badania reprodukcyjne u szczurów i myszy, z dawkami do 1000 mg/kg mc./dobę, nie wykazały działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, a także nie wpłynęły negatywnie na płodność.
AUC, badania przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fetotoksyczność, genotoksyczność, karcynogenność, męski układ rozrodczy, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój pre- i postnatalny, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Aristo 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych, w tym u szczurów i myszy, nie zaobserwowano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach sięgających 1000 mg/kg m.c./dobę, co znacznie przekracza stosowane u ludzi dawki terapeutyczne (20 mg). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg m.c./dobę nie wywołała efektów toksycznych. Nie stwierdzono również zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Standardowe testy genotoksyczności i kancerogenności wykazały brak mutagennego, klastogennego oraz rakotwórczego potencjału tadalafilu.
aberracja chromosomowa, AUC, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał mutagenny i klastogenny, rozwój przed- i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność embrionalna i płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zaburzenia płodności, zagrożenie kancerogenne, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Belupo 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, w tym ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W badaniach na szczurach i myszach, nawet przy wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. W badaniach pre- i postnatalnych u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę, odpowiadająca ekspozycji AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg, nie wywołała niekorzystnych efektów. Ponadto, nie zaobserwowano zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Badania toksyczności przewlekłej u psów wykazały zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy przy dawkach ≥25 mg/kg/dobę przez 6-12 miesięcy, co odpowiada ekspozycji 3,7-18,6 razy wyższej niż u ludzi po dawce terapeutycznej 20 mg.
AUC, badanie pourodzeniowe, badanie przedurodzeniowe, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt genotoksyczny, ekspozycja na lek, ośrodkowy układ nerwowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydrochlorothiazide Aurovitas 12,5 mg
Hydrochlorotiazyd, podawany doustnie w formie leku Hydrochlorothiazide Aurovitas, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając Tmax około 2 godzin oraz biodostępnością na poziomie około 70%. Wchłanianie jest liniowe i proporcjonalne do dawki, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa istotnie na efekt kliniczny. Lek wykazuje specyficzną dystrybucję, z maksymalnym stężeniem w erytrocytach po około 4 godzinach, gdzie stężenie jest trzykrotnie wyższe niż w osoczu po 10 godzinach. Wiązanie z białkami osocza wynosi 40-70%, a objętość dystrybucji mieści się w zakresie 4-8 l/kg. Okres półtrwania jest zmienny między pacjentami i wynosi od 6 do 25 godzin, co wymaga indywidualizacji dawkowania.
AUC, białka osocza, biodostępność, dostępność biologiczna, dysfagia, erytrocyty, hydrochlorotiazyd, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darifenacin Aristo 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa daryfenacyny wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy dawkach terapeutycznych, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa względem maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (MRHD). W badaniach na szczurach i psach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach odpowiednio do 50 mg/kg mc./dobę (78x AUC0-24h MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę (82x AUC0-24h MRHD). Nie zaobserwowano działania genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach teratologicznych u szczurów i królików, przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę (59x AUC0-24h MRHD) i 30 mg/kg mc./dobę (28x AUC0-24h MRHD), odnotowano jedynie opóźnienie kostnienia kręgów oraz toksyczność matczyno-płodową, bez cech teratogenności.
AUC, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja systemowa, farmakologia bezpieczeństwa, maksymalna dawka zalecana, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, opóźnienie kostnienia, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, śmiertelność płodów, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg
Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu, charakteryzującego się biodostępnością 25,6% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) oraz małą objętość dystrybucji (16-29 l). Wydalanie odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd, drugi składnik preparatu, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Jednoczesne podanie obu substancji powoduje umiarkowane zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC, biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Romazic 20 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi lekami. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami białek transportujących, takimi jak cyklosporyna (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie) oraz inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotne zwiększenie AUC i Cmax rozuwastatyny). Gemfibrozyl podwaja ekspozycję na rozuwastatynę (1,9-krotne zwiększenie AUC i Cmax), co wraz z innymi fibratami i niacyną ≥1 g/dobę zwiększa ryzyko miopatii, dlatego stosowanie rozuwastatyny w dawce 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane. Ezetymib w dawce 10 mg zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają jej stężenie o około 50%. Enzymy cytochromu P450 mają minimalny wpływ na metabolizm rozuwastatyny, co ogranicza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny i nefrotoksyczności, a kwas fusydowy znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga przerwania terapii statyną podczas jego stosowania.
antagonista witaminy K, AUC, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek antykoncepcyjny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, typranawir, warfaryna, welpataswir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symbactin 100 mg
Farmakokinetyka klindamycyny podawanej dopochwowo w postaci globulek Symbactin (100 mg fosforanu klindamycyny) wykazuje ograniczone wchłanianie ogólnoustrojowe, z około 30% dawki wchłanianej do krążenia systemowego po 3 dniach stosowania. Średnia wartość AUC wynosi 3,2 µg•h/ml (zakres 0,42–11 µg•h/ml), a maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) to 0,27 µg/ml (zakres 0,03–0,67 µg/ml), osiągane średnio po 5 godzinach (zakres 1–10 h). Pozorny okres półtrwania eliminacji wynosi około 11 godzin (zakres 4–35 h), ograniczony głównie przez szybkość wchłaniania. W porównaniu do kremu dopochwowego o tej samej dawce, globulki wykazują około 7-krotnie wyższą ekspozycję ogólnoustrojową (AUC 0,4 µg•h/ml, Cmax 0,02 µg/ml), natomiast w stosunku do dożylnej dawki 100 mg ekspozycja jest około 3-krotnie mniejsza (AUC 11 µg•h/ml, Cmax 3,7 µg/ml).
AUC, Cmax, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dawka doustna, dawka dożylna, dawka pozajelitowa, dawka terapeutyczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforan klindamycyny, globulka dopochwowa, klindamycyna dopochwowa, krem dopochwowy, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas, profil bezpieczeństwa, skuteczność miejscowa, stężenie klindamycyny w surowicy, substancja czynna, Tmax, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Sedam 6 6 mg
Bromazepam wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, bromazepam sumuje swoje działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) z alkoholem, opioidami (morfina, fentanyl, oksykodon, kodeina, tramadol), lekami przeciwpsychotycznymi, uspokajającymi, przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwdrgawkowymi oraz przeciwhistaminowymi o działaniu sedatywnym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z opioidami, które zwiększa ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, a także ryzyko uzależnienia psychicznego. Zaleca się ograniczenie dawki i czasu terapii skojarzonej oraz ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza osób w podeszłym wieku. Spożywanie alkoholu podczas leczenia bromazepamem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji, amnezji, depresji oddechowej i przedawkowania.
amnezja, antybiotyk makrolidowy, ataksja, AUC, benzodiazepina, bromazepam, cymetydyna, cyzapryd, depresja oddechowa, difenhydramina, digoksyna, działanie niepożądane, erytromycyna, fluwoksamina, funkcja oddechowa, glikozyd naparstnicy, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydroksyzyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, klirens, lek beta-adrenolityczny, lek hamujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zmniejszający napięcie mięśniowe, neuroprzekaźnik GABA, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, przedawkowanie, teofilina, tyzanidyna, uzależnienie psychiczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Intas 10 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie, szczególnie na czczo. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem, z klirensem około 10 l/h i okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych oraz 11-13 godzin u osób starszych. Wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu form rozgniecionych lub u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego.
AUC, białko BCRP, choroba tętnic obwodowych, Cmax, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, enzymy CYP, granulat rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, miażdżyca, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, rywaroksaban, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uprox XR 0,4 mg
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające tamsulosyny chlorowodorek (0,4 mg) wykazują stabilny profil farmakokinetyczny z biodostępnością około 57% przy podaniu na czczo. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pierwszej dawce wynosi około 6 ng/ml i osiągane jest po około 6 godzinach (Tmax), natomiast w stanie stacjonarnym, ustalanym po 4 dniach regularnego stosowania, Cmax wzrasta do około 11 ng/ml, osiągane w czasie 4-6 godzin niezależnie od przyjmowania pokarmu. Wysokotłuszczowy posiłek znacząco zwiększa ekspozycję na lek, podnosząc AUC o 64% i Cmax o 149% w porównaniu do stanu na czczo. Dzięki mechanizmowi przedłużonego uwalniania minimalne stężenie (Cmin) stanowi około 40% wartości Cmax, co zapewnia stabilne stężenia terapeutyczne. Tamsulosyna charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~99%) oraz niewielką objętością dystrybucji (~0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową.
AUC, biodostępność, Cmax, Cmin, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, faza eliminacji, inhibitor enzymu, izoenzymy cytochromu P450, liniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, Tmax, wiązanie z białkami osocza