przeszczep komórek macierzystych
Przeszczep komórek macierzystych to procedura medyczna polegająca na wprowadzeniu zdrowych komórek macierzystych do organizmu pacjenta w celu zastąpienia uszkodzonych lub nieprawidłowo funkcjonujących komórek krwiotwórczych. Najczęściej stosowana jest w leczeniu chorób hematologicznych, w tym nowotworów układu krwiotwórczego takich jak białaczki, chłoniaki czy szpiczak mnogi.
Wyróżnia się kilka rodzajów przeszczepów: autologiczny (gdy dawcą jest sam pacjent), allogeniczny (gdy dawcą jest inna osoba, najczęściej zgodna w układzie HLA) oraz syngeniczny (gdy dawcą jest identyczny genetycznie bliźniak). Źródłem komórek macierzystych może być szpik kostny, krew obwodowa po mobilizacji lub krew pępowinowa.
Procedura przeszczepu obejmuje fazę przygotowawczą (kondycjonowanie), podczas której pacjent otrzymuje chemioterapię i/lub radioterapię w celu zniszczenia chorych komórek i stworzenia miejsca dla nowych, następnie właściwy przeszczep (infuzja komórek macierzystych) oraz fazę potransplantacyjną, gdy monitoruje się przyjęcie się przeszczepu i potencjalne powikłania.
Do najważniejszych powikłań po przeszczepie należą: choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), infekcje oportunistyczne, nieprzyjęcie się przeszczepu oraz nawrót choroby podstawowej. Pacjenci po przeszczepie wymagają długotrwałej, specjalistycznej opieki medycznej i immunosupresji, szczególnie w przypadku przeszczepów allogenicznych.
Postęp w dziedzinie transplantologii komórek macierzystych, w tym rozwój technik przeszczepów haploidentycznych czy przeszczepów od dawców niespokrewnionych, znacząco zwiększył dostępność tej metody leczenia i poprawił rokowanie w wielu ciężkich schorzeniach hematologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Lenalidomide Ranbaxy, wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjenta i osób trzecich. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane wpływające na tę zdolność to zmęczenie (43,9% pacjentów ze szpiczakiem mnogim), zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie. Dodatkowo, kurcze mięśni (33,4%), niedokrwistość (31,4%) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 38,5%, zaparcia 40,5%) mogą pośrednio ograniczać bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować w pierwszych 16 tygodniach terapii, kiedy działania niepożądane są najbardziej nasilone, a także u pacjentów w podeszłym wieku, po przeszczepie komórek macierzystych oraz z chłoniakiem z komórek płaszcza.
ASCT, astenia, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, działanie niepożądane, interakcja lekowa, kurcze mięśni, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lek sedatywny, lenalidomid, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, produkt leczniczy, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, senność, substancja czynna, szpiczak mnogi, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cytomegalowirus (CMV), należący do rodziny Herpesviridae, jest powszechną infekcją wirusową, która może przebiegać bezobjawowo u osób immunokompetentnych, ale stanowi poważne zagrożenie dla pacjentów z obniżoną odpornością oraz noworodków z wrodzonym zakażeniem. Transmisja CMV odbywa się przez kontakt z płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, mleko matki, nasienie) oraz wertykalnie z matki na płód, z ryzykiem przeniesienia około 40% przy pierwotnym zakażeniu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Wrodzony CMV może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak utrata słuchu, zaburzenia rozwojowe, mikrocefalia czy zapalenie płuc. Diagnostyka obejmuje testy serologiczne, PCR, antygenemię pp65 oraz badania przesiewowe noworodków (mocz, ślina do 21. dnia życia). Leczenie u osób z obniżoną odpornością i noworodków z objawami opiera się na gancyklowirze i walgancyklowirze, natomiast u zdrowych dorosłych zwykle nie jest konieczne.
badanie USG, cytomegalowirus, gancyklowir, hepatosplenomegalia, Herpesviridae, immunoglobulina CMV, infekcja wrodzona, letermowir, mikrocefalia, mononukleoza, mononukleoza zakaźna, niepełnosprawność intelektualna, odrzucanie przeszczepu, opóźnienie rozwojowe, pierwotne zakażenie CMV, płyn ustrojowy, podejście interdyscyplinarne, posiew krwi, profilaktyka poekspozycyjna, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządu, przeszczep szpiku kostnego, reaktywacja wirusa, stan latencji, terapia antyretrowirusowa, terapia mowy, terapia wyprzedzająca, terapia zajęciowa, test antygenowy, utrata słuchu, walgancyklowir, wirus DNA, zakażenie bezobjawowe, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 70 mg
Dasatinib Stada jest wskazany w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+), z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawka dobowa jest ustalana na podstawie masy ciała: 40 mg dla 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawana doustnie raz dziennie, z preferencją stosowania proszku do sporządzania zawiesiny u pacjentów <10 kg. Leczenie trwa do progresji choroby lub nietolerancji, u dzieci maksymalnie do 2 lat, a u pacjentów po przeszczepie komórek macierzystych dodatkowo przez rok. Dawkę należy weryfikować co 3 miesiące, uwzględniając zmiany masy ciała.
aspiracja szpiku kostnego, biopsja, blasty w szpiku kostnym, chemioterapia podstawowa, cytopenia, dazatynib, działania niepożądane niehematologiczne, ekspozycja na lek, glikokortykosteroid, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek moczopędny, małopłytkowość, neutropenia, nietolerancja leczenia, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, przetoczenie płytek krwi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Viatris 20 mg
Produkt Dasatinib Viatris powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu białaczek, z indywidualnym dostosowaniem dawki do wskazań, wieku i masy ciała pacjenta. Dla dorosłych z przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML oraz w ostrej białaczce limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) – 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, z dawkami od 40 mg do 100 mg na dobę (dla masy ciała od 10 do ≥45 kg). U pacjentów pediatrycznych poniżej 10 kg zaleca się stosowanie wyłącznie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki powlekane i proszek nie są biorównoważne. Dawkowanie powinno być weryfikowane co 3 miesiące lub częściej, uwzględniając zmiany masy ciała.
biorównoważność, chemioterapia podstawowa, dazatynib, faza akceleracji, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, pełna odpowiedź cytogenetyczna, przełom blastyczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza CML z chromosomem Philadelphia, tabletka powlekana, większa odpowiedź molekularna, zawiesina doustna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Leczenie
Mięsak Ewinga to agresywny nowotwór kości i tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u dzieci i młodych dorosłych, wymagający wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego. Standardowe leczenie obejmuje chemioterapię skojarzoną (schemat VDC/IE lub VAC/IE) trwającą 6-9 miesięcy (około 14-15 cykli), leczenie miejscowe (chirurgia z zachowaniem kończyny lub amputacja, radioterapia o dawce 56-60 Gy) oraz chemioterapię adjuwantową. Chemioterapia zagęszczona (podawanie co 2 tygodnie) poprawia 5-letnie przeżycie wolne od zdarzeń do 73% w porównaniu do 65% przy standardowym 3-tygodniowym schemacie. Leczenie miejscowe jest dostosowane do resekcyjności guza, a radioterapia stosowana jest w przypadku nieresekcyjnych zmian lub uzupełniająco przy nieoptymalnych marginesach chirurgicznych. W przypadku przerzutów rokowanie jest gorsze (5-letnie przeżycie 20-30%), a terapia intensywniejsza, często z zastosowaniem wysokodawkowej chemioterapii i przeszczepienia komórek macierzystych.
aktynomycyna D, amputacja, antracyklina, białko fuzyjne, bleomycyna, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurg ortopeda, cyklofosfamid, doksorubicyna, etopozyd, gemcytabina z docetakselem, ifosfamid, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kabozantynib, lenwatynib, mesna, mięsak Ewinga, mikroprzerzut, nowotwór kości, olaparib, onkolog, operacja oszczędzająca kończynę, palbocyklib, pembrolizumab, promieniowanie jonizujące, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep kostny, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, regorafenib, szczepionka przeciwnowotworowa, terapia CAR-T, terapia protonowa, terapia skojarzona, trabektedyna, translokacja chromosomowa, winkrystyna, wysokodawkowa chemioterapia - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Leczenie
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny charakteryzujący się postępującym włóknieniem szpiku kostnego, prowadzącym do zaburzeń hematopoezy i objawów takich jak splenomegalia, niedokrwistość, zmęczenie i objawy konstytucyjne. Choroba może mieć przebieg pierwotny (PMF) lub wtórny (post-PV MF, post-ET MF). Kluczowe jest określenie ryzyka pacjenta, które determinuje strategię leczenia – od obserwacji („watch and wait”) w niskim ryzyku po intensywną terapię, w tym allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych (ASCT) u chorych z wysokim ryzykiem. Podstawą farmakoterapii są inhibitory kinazy Janusowej (JAK), w tym ruksolitynib (JAK1/JAK2), fedratynib (selektywny JAK2), pacritynib (JAK2, FLT3, IRAK1) oraz momelotynib (JAK1/JAK2, ACVR1), które skutecznie redukują powiększenie śledziony i łagodzą objawy. Ruksolitynib wykazał zmniejszenie objętości śledziony o ≥35% u 41,9% pacjentów w 24. tygodniu (badania COMFORT), a pacritynib jest preferowany u pacjentów z małopłytkowością (<50×10^9/l). Momelotynib wyróżnia się zdolnością do łagodzenia niedokrwistości, co jest istotne u pacjentów z tym objawem.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, czerwienica prawdziwa, czynnik stymulujący erytropoezę, erytropoetyna, fedratynib, hydroksymocznik, imetelstat, inhibitor BET, inhibitor JAK, inhibitor kinazy janusowej, kwas zoledronowy, leczenie objawowe, luspatercept, małopłytkowość, momelotynib, nadpłytkowość samoistna, navitoclax, niedokrwistość, nowotwór mieloproliferacyjny, opieka paliatywna, pacritynib, pelabresib, pierwotna mielofibroza, powiększenie śledziony, przeszczep komórek macierzystych, przeszczepienie szpiku kostnego, ruksolitynib, splenektomia, splenomegalia, terapia ukierunkowana, transfuzja czerwonych krwinek, włóknienie szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa – Objawy
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa (SCD) jest dziedzicznym schorzeniem charakteryzującym się obecnością nieprawidłowych erytrocytów o kształcie sierpowatym, które ulegają przedwczesnemu rozpadowi (10-20 dni vs. 120 dni w normie), prowadząc do przewlekłej niedokrwistości i hipoksji tkanek. Główne objawy kliniczne obejmują nawracające kryzysy bólowe (VOC) spowodowane mikrozwężeniem naczyń, przewlekły ból, zapalenie palców (dactylitis), żółtaczkę, a także powikłania narządowe takie jak ostry zespół klatki piersiowej (ACS), udary mózgu, sekwestrację śledziony oraz priapizm. U dzieci obserwuje się dodatkowo opóźnienie wzrostu i dojrzewania oraz zwiększoną podatność na infekcje bakteryjne, zwłaszcza pneumokokowe. Diagnostyka i monitorowanie powinny uwzględniać ocenę funkcji narządów oraz profilaktykę powikłań zakaźnych poprzez szczepienia i profilaktykę antybiotykową.
Leczenie SCD opiera się na terapii modyfikującej przebieg choroby, w tym stosowaniu hydroksymocznika, który redukuje częstość kryzysów bólowych i potrzebę transfuzji, oraz profilaktyce infekcji u dzieci (penicylina od 2 miesiąca życia do 5 lat lub dłużej). Przeszczepienie komórek macierzystych stanowi potencjalne leczenie kuratywne, a nowoczesne terapie genowe oferują obiecujące wyniki w eliminacji objawów. Średnia długość życia pacjentów wynosi obecnie 42-47 lat, z różnicami płciowymi (mężczyźni 49,3 lat, kobiety 55 lat). Kluczowe jest stałe monitorowanie i kompleksowa opieka interdyscyplinarna, aby zapobiegać powikłaniom zagrażającym życiu, takim jak ostry zespół klatki piersiowej, udar mózgu czy sekwestracja śledziony, oraz zapewnić optymalną jakość życia pacjentów.
bilirubina, choroba sierpowatokrwinkowa, hemoglobina, hydroksymocznik, kryzys bólowy, martwica jałowa kości, naczynie krwionośne, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół klatki piersiowej, owrzodzenie nóg, priapizm, przełom naczyniowo-okluzyjny, przeszczep komórek macierzystych, terapia genowa, udar mózgu, uszkodzenie nerek, uszkodzenie płuc, uszkodzenie siatkówki, uszkodzenie śledziony, uszkodzenie wątroby, zaburzenie erekcji, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie palców, zapalenie płuc, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Objawy
Niedobór odporności pierwotny (PID) to heterogenna grupa ponad 450 genetycznie uwarunkowanych schorzeń charakteryzujących się wrodzonym defektem układu immunologicznego, prowadzącym do nawracających, ciężkich i przewlekłych infekcji, często oportunistycznych. Typowe objawy obejmują nawracające zapalenia płuc, zatok, ucha środkowego, przewlekłe pleśniawki, ropnie oraz głębokie zakażenia, które są trudne do leczenia i często wymagają dożylnej antybiotykoterapii. Diagnostyka powinna być rozważana przy wystąpieniu co najmniej dwóch z następujących: ≥4 zakażeń ucha rocznie, ≥2 poważnych zakażeń zatok, ≥2 zapaleń płuc rocznie, przewlekła pleśniawka, głębokie ropnie, konieczność dożylnego leczenia antybiotykami, opóźniony wzrost lub wywiad rodzinny z PID. Obraz kliniczny może obejmować także powiększenie śledziony, wątroby, limfadenopatię, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia hematologiczne oraz zwiększone ryzyko nowotworów, zwłaszcza układu krwiotwórczego. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż średni czas do diagnozy wynosi ponad 4 lata, a w przypadku niedoborów przeciwciał nawet 12 lat, co znacząco pogarsza rokowanie i jakość życia pacjentów.
agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X, antybiotykoterapia, bakteria otoczkowa, Candida albicans, choroba autoimmunologiczna, choroba zapalna jelit, ciężki złożony niedobór odporności, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, gronkowiec, Haemophilus influenzae, hepatomegalia, infekcja skórna, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, niedobór odporności pierwotny, niedokrwistość, pleśniawka jamy ustnej, Pneumocystis jirovecii, posocznica, pospolity zmienny niedobór odporności, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła biegunka, przewlekła choroba ziarniniakowa, ropień narządu wewnętrznego, splenomegalia, Streptococcus pneumoniae, układ immunologiczny, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Mukozitis – Objawy
Mukozitis to bolesne zapalenie błon śluzowych przewodu pokarmowego, często występujące jako powikłanie leczenia przeciwnowotworowego, zwłaszcza chemioterapii i radioterapii. Występuje u 20-40% pacjentów po standardowej chemioterapii, 75-85% po przeszczepie szpiku oraz niemal 90-100% u chorych na nowotwory głowy i szyi poddawanych chemioradioterapii. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 5-14 dni od rozpoczęcia terapii i obejmują suchość jamy ustnej, owrzodzenia, ból, krwawienia oraz zmiany zapalne błony śluzowej. Mukozitis klasyfikuje się wg WHO w skali 1-4, gdzie stopień 4 oznacza ciężkie owrzodzenia z krwawieniem i konieczność żywienia pozajelitowego. Patofizjologia obejmuje pięć faz: inicjację uszkodzenia, aktywację mediatorów zapalnych, wzmocnienie sygnału, owrzodzenie z zapaleniem oraz gojenie, trwające od 2 do 8 tygodni w zależności od rodzaju terapii.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba autoimmunologiczna, immunosupresja, kandydoza, komórki nabłonkowe, krwawienie z jamy ustnej, krwawienie z przewodu pokarmowego, kryteria WHO, leczenie przeciwnowotworowe, liczba białych krwinek, mukozitis, neutrofile, niedobór IgA, niedożywienie, nowotwór krwi, odwodnienie, pleśniawki, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia głowy i szyi, reaktywne formy tlenu, suchość jamy ustnej, zespół medyczny, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak migdałków – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak migdałków, będący najczęstszą postacią nowotworu złośliwego gardła środkowego, wykazuje rosnącą częstość występowania, głównie z powodu infekcji HPV. Lokalizuje się najczęściej w migdałkach podniebiennych, a wczesne objawy obejmują powiększenie węzłów chłonnych szyi oraz utrzymujący się ból gardła, dysfagię i bezbolesne guzki szyi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu otolaryngologicznym oraz potwierdzeniu histopatologicznym biopsji. Leczenie jest wielospecjalistyczne i obejmuje radykalną tonsillektomię, radioterapię, chemioterapię, a w wybranych przypadkach terapię celowaną (cetuksymab) i immunoterapię (niwolumab, pembrolizumab). Wczesne stadia mogą być leczone chirurgicznie, natomiast zaawansowane wymagają skojarzonego podejścia. Kluczowa jest interdyscyplinarna opieka zespołu specjalistów, w tym chirurgów głowy i szyi, onkologów, logopedów, dietetyków i fizjoterapeutów.
afty, angina paciorkowcowa, biopsja, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia indukcyjna, chirurg głowy i szyi, dysfagia, dyssekcja szyi, laryngektomia, ligand PD-L1, limfadenopatia szyjna, migdałki podniebienne, niwolumab, nowotwór gardła środkowego, opieka paliatywna, otolaryngolog, pembrolizumab, powiększony węzeł chłonny, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia i chemioterapia, radioterapia onkologiczna, rak migdałka, rak płaskonabłonkowy, sonda żywieniowa, terapia połykania, tracheostomia, uszkodzenie błony śluzowej, wirus brodawczaka ludzkiego, zaburzenia połykania, zapalenie błony śluzowej, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Leczenie
Amyloidoza to grupa chorób charakteryzujących się odkładaniem patologicznych białek amyloidowych w tkankach, zróżnicowanych pod względem etiologii i leczenia. W amyloidozie AL, najczęstszej postaci systemowej, leczenie pierwszej linii opiera się na schemacie Dara-CyBorD (daratumumab, cyklofosfamid, bortezomib, deksametazon), zatwierdzonym przez FDA w 2021 roku, który znacząco poprawia wskaźniki remisji hematologicznej i funkcji narządów (59% pacjentów bez oznak choroby po 20 miesiącach). Alternatywne schematy obejmują VCd, BMdex oraz bortezomib z deksametazonem. W wybranych przypadkach stosuje się wysokodawkową chemioterapię z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych (ASCT), z kryteriami kwalifikacji: wiek <70 lat, ECOG ≤2, brak istotnej dysfunkcji narządów. Badania nad nowymi terapiami, takimi jak przeciwciała monoklonalne (CAEL-101, birtamimab) oraz inhibitory BCL-2 (venetoclax) i BCMA, są w toku i mogą zrewolucjonizować leczenie amyloidozy AL.
acoramidis, amyloid, amyloidoza, amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza pierwotna, amyloidoza transtyretynowa, amyloidoza wtórna, antysensowny oligonukleotyd, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, CRISPR/Cas9, cyklofosfamid, dializoterapia, diflunisal, diuretyk pętlowy, edycja genomu, hematolog, inhibitor interleukiny-1, inhibitor interleukiny-6, inhibitor proteasomu, inotersen, interferencja RNA, kardiolog, kardiomiopatia amyloidowa, komórki plazmatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, melfalan, nefrolog, neurolog, neuropatia obwodowa, patisiran, polineuropatia, przeszczep komórek macierzystych, reumatoidalne zapalenie stawów, rytuksymab, surowiczy amyloid A, szpiczak mnogi, tafamidis, talidomid, tocilizumab, transtyretyna, vutrisiran, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka szpikowa – Leczenie
Przewlekła białaczka szpikowa (CML) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się obecnością chromosomu Philadelphia i genem fuzyjnym BCR-ABL, kodującym konstytutywnie aktywną kinazę tyrozynową. Leczenie opiera się na inhibitorach kinazy tyrozynowej (TKI), takich jak imatynib, dasatynib, nilotynib, bosutynib, ponatynib oraz asciminib, które blokują aktywność BCR-ABL i prowadzą do eliminacji komórek białaczkowych. Standardem jest terapia doustna, monitorowana poprzez ocenę odpowiedzi hematologicznej (do 3 miesięcy), cytogenetycznej (3-6 miesięcy) oraz molekularnej (co 3 miesiące). W fazie przewlekłej CML większość pacjentów osiąga głęboką odpowiedź molekularną, a u wybranych możliwe jest przerwanie terapii (remisja wolna od leczenia). Wybór TKI zależy od fazy choroby, ryzyka (skale Sokal, Hasford), działań niepożądanych i chorób współistniejących.
badanie PCR, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, chromosom Philadelphia, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, gen BCR-ABL, głęboka odpowiedź molekularna, indukcja remisji, infuzja limfocytów dawcy, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, komórka białaczkowa, komórka blastyczna, kryzys blastyczny, leczenie cytoredukujące, leukocytoza, morfologia krwi, mutacja T315I, napromienianie całego ciała, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka szpikowa, remisja wolna od leczenia, splenektomia, transkrypt BCR-ABL1, wysięk opłucnowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dasatinib Sandoz jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+). Zalecana dawka początkowa u dorosłych z fazy przewlekłej CML wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML (akceleracja, przełom blastyczny) oraz ALL Ph+ dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, np. 40 mg dla masy 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dazatynib podaje się doustnie, tabletki powlekane należy połykać w całości, a u pacjentów o masie ciała <10 kg dostępna jest postać proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, która nie jest biorównoważna z tabletkami. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji, a u dzieci z ALL Ph+ dazatynib stosuje się maksymalnie do 2 lat w połączeniu z chemioterapią, z możliwością kontynuacji do roku po przeszczepieniu komórek macierzystych.
bezwzględna liczba neutrofilów, biopsja szpiku kostnego, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, czynnik wzrostu hematopoezy, faza akceleracji, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek moczopędny, mielosupresja, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza białaczki szpikowej, sok grejpfrutowy, wysięk w jamie opłucnej, zawiesina doustna - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mielofibroza (MF) to heterogenna choroba mieloproliferacyjna, obejmująca pierwotną (pre-PMF i overt-PMF) oraz wtórną (SMF) postać, z medianą przeżycia całkowitego (OS) wynoszącą odpowiednio około 14 lat dla pre-PMF, 7 lat dla overt-PMF i 9 lat dla SMF. Rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych, takich jak wiek >65 lat, obecność objawów ogólnych, niedokrwistość, leukocytoza, obecność blastów, potrzeba transfuzji oraz mutacje genetyczne (JAK2, CALR, MPL, ASXL1, EZH2, SRSF2, IDH1/2). Modele prognostyczne, takie jak IPSS, DIPSS, DIPSS-plus, MIPSS70+, MYSEC-PM, GPSS, AIPSS-MF, RR6 i STR-PM, integrują dane kliniczne, cytogenetyczne i molekularne, umożliwiając precyzyjną stratifikację ryzyka i wspierając decyzje terapeutyczne, w tym kwalifikację do allogenicznego przeszczepienia komórek macierzystych (allo-SCT). Obecność dwóch lub więcej mutacji wysokiego ryzyka molekularnego (HMR) wiąże się z najgorszym przeżyciem (mediana 2,6 lat, HR 3,8, 95% CI 2,6-5,7) i skróconym przeżyciem wolnym od białaczki (HR 6,2, 95% CI 3,5-10,7).
allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, blasty, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, fedratynib, imetelstat, inhibitor JAK, kariotyp, leukocytoza, małopłytkowość, mediana przeżycia całkowitego, mielofibroza, momelotinib, morfologia krwi obwodowej, mutacja CALR, mutacja genetyczna, nadpłytkowość samoistna, navitoclax, niedokrwistość, objawy ogólne, ostra białaczka, pacritinib, pelabresib, pierwotna mielofibroza, profil molekularny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczepienie szpiku kostnego, ruksolitynib, sekwencjonowanie nowej generacji, transformacja białaczkowa, wtórna mielofibroza - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) to rzadkie, heterogenne schorzenie charakteryzujące się eozynofilią ≥1500/mm³ utrzymującą się co najmniej 6 miesięcy, z towarzyszącym uszkodzeniem narządów i wykluczeniem innych przyczyn. Diagnostyka obejmuje badania szpiku, testy cytogenetyczne oraz kompleksową ocenę narządową (biochemia, EKG, echokardiografia, testy funkcji płuc, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy). Leczenie ukierunkowane jest na redukcję eozynofili poniżej 1500/mm³, co zwykle łagodzi objawy i zapobiega progresji uszkodzeń, zwłaszcza serca. Pierwszą linią terapii są kortykosteroidy systemowe (prednizon 0,5-1 mg/kg/d przez 1-2 tygodnie), z dalszym stopniowym zmniejszaniem dawki do około 10 mg/d. W przypadku oporności lub konieczności oszczędzania steroidów stosuje się hydroksymocznik, imatynib (szczególnie przy fuzji FIP1L1/PDGFRA), winkrystynę, interferon alfa oraz przeciwciała monoklonalne anty-IL-5 (mepolizumab, benralizumab). Ze względu na ryzyko zakrzepicy, często wdraża się leczenie przeciwzakrzepowe (np. warfaryna).
badanie szpiku kostnego, benralizumab, echokardiografia, eozynofile we krwi obwodowej, fuzja FIP1L1-PDGFRA, hydroksymocznik, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, kinaza kreatynowa, kortykosteroid systemowy, kryteria diagnostyczne, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, mepolizumab, niewydolność serca, prednizon, przeciwciało anty-IL-5, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, splenektomia, troponina, warfaryna, winkrystyna, włóknienie wsierdzia, wymiana zastawki serca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół hipereozynofilowy, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka – Leczenie
Leczenie białaczki jest złożone i zależy od typu choroby (ostra lub przewlekła), wieku pacjenta, stanu ogólnego oraz stopnia zaawansowania. Standardowe postępowanie w ostrej białaczce szpikowej (AML) i limfoblastycznej (ALL) obejmuje fazy indukcji remisji (intensywna chemioterapia, np. schemat „7+3” z cytoarabiną i daunorubicyną), konsolidacji oraz podtrzymania, trwające odpowiednio około 6-12 miesięcy dla AML i do 2 lat dla ALL. Terapie celowane, takie jak inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) w CML (np. imatynib, dazatynib) oraz leki celowane na mutacje FLT3 w AML (midostauryna, kwizartynib), znacząco poprawiły wyniki leczenia. Immunoterapia, w tym terapia komórkami CAR-T, stanowi innowacyjne podejście, szczególnie w nawrotowych i opornych przypadkach ALL. Przeszczep komórek macierzystych pozostaje kluczową opcją terapeutyczną dla pacjentów z wysokim ryzykiem lub nawrotową chorobą, choć wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań. Radioterapia stosowana jest głównie w specyficznych sytuacjach, takich jak zajęcie OUN czy przygotowanie do przeszczepu.
antracyklina, chemioterapia, chromosom Philadelphia, cyklofosfamid, dazatynib, gen BCR-ABL1, ibrutynib, imatynib, immunoterapia, indukcja remisji, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, metotreksat, midostaurin, mutacja FLT3, mutacja TP53, nilotynib, opieka wspomagająca, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeciwciało monoklonalne, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka limfocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, radioterapia, rehabilitacja onkologiczna, remisja całkowita, rytuksymab, schemat 7+3, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, trójtlenek arsenu, zespół uwalniania cytokin - Leksykon leków
Działania niepożądane – Myleran 2 mg
Busulfan, zawarty w tabletkach Myleran (2 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od stosowanego schematu dawkowania. Najczęstszym efektem toksycznym jest mielosupresja manifestująca się leukopenią i małopłytkowością, będąca głównym ograniczeniem terapeutycznym. Rzadko obserwuje się niedokrwistość aplastyczną, zwłaszcza po długotrwałym stosowaniu dawek konwencjonalnych. Istotnym powikłaniem długoterminowym jest rozwój wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki, co wiąże się z mutagennym działaniem busulfanu. Toksyczność płucna różni się w zależności od dawki: duże dawki często wywołują idiopatyczne zapalenie płuc w ciągu 3 miesięcy od terapii kondycjonującej, natomiast długotrwałe stosowanie dawek konwencjonalnych może prowadzić do śródmiąższowego zapalenia płuc i włóknienia. Hepatotoksyczność obejmuje hiperbilirubinemię, żółtaczkę oraz chorobę weno-okluzyjną wątroby, szczególnie po dużych dawkach. Busulfan silnie wpływa na układ rozrodczy, powodując u kobiet zaburzenia czynności jajników i u mężczyzn azoospermię oraz atrofię jąder, co skutkuje niepłodnością.
azoospermia, białaczka wtórna, busulfan, choroba Addisona, cyklofosfamid, ginekomastia, hiperbilirubinemia, idiopatyczne zapalenie płuc, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, miastenia, mielosupresja, niedokrwistość aplastyczna, owrzodzenie jamy ustnej, porfiria nieostra, przeszczep komórek macierzystych, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, tamponada serca, włóknienie płuc, zaćma, zespół Sjögrena, zwłóknienie dróg żółciowych - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Epidemiologia
Aspergiloza, choć nie jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu w USA, dotyka globalnie ponad 14 milionów osób, z dominacją postaci alergicznych (ABPA około 4 mln, ciężka astma z wrażliwością na grzyby 6,5 mln, przewlekła aspergiloza płucna 3 mln) w porównaniu do inwazyjnej aspergilozy (około 300 000 przypadków rocznie). Inwazyjna aspergiloza płucna (IPA) jest szczególnie groźna u pacjentów z obniżoną odpornością, takich jak osoby z AIDS, nowotworami hematologicznymi, przedłużoną neutropenią, biorcy przeszczepów oraz pacjenci po terapii immunosupresyjnej. Częstość występowania IPA u hospitalizowanych wzrosła o 44% w latach 2004-2013, a śmiertelność na oddziałach intensywnej terapii przekracza 80%. Czynniki ryzyka obejmują głęboką neutropenię, stosowanie glikokortykosteroidów, terapię modulatorami immunologicznymi, ciężką chorobę wątroby, zakażenie grypą oraz terapię pozaustrojowego utlenowania krwi. W ostatnim czasie obserwuje się także wzrost zachorowań na IPA u pacjentów z COVID-19, z częstością sięgającą ponad 30% na OIT. Epidemiologia wskazuje na regionalne różnice w dominujących gatunkach Aspergillus, z A. flavus dominującym w krajach tropikalnych, co jest związane z warunkami klimatycznymi i geograficznymi. Globalne ocieplenie może rozszerzyć zasięg tych patogenów, zwiększając ryzyko zakażeń u kolejnych milionów osób.
alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, Aspergillus, Aspergillus flavus, Aspergillus fumigatus, aspergiloza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, COVID-19, glikokortykosteroidy, gruźlica, inhibitory TNF-α, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna aspergiloza płucna, mukowiscydoza, neutropenia, oddział intensywnej terapii, oporność na azole, ostra białaczka szpikowa, polimorfizm genu, posakonazol, pozaustrojowe utlenowanie krwi, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządu miąższowego, przewlekła aspergiloza płucna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, worykonazol, zakażenie szpitalne - Leksykon substancji czynnych
Etanol – Wskazania do stosowania
Etanol jest szeroko stosowany w medycynie jako substancja czynna i pomocnicza, przede wszystkim ze względu na swoje właściwości przeciwdrobnoustrojowe oraz zdolność do rozpuszczania substancji czynnych. W preparatach dezynfekcyjnych etanol w stężeniach 60-70% jest wykorzystywany do higienicznej i chirurgicznej dezynfekcji rąk, a także do odkażania skóry przed zabiegami operacyjnymi, biopsjami, punkcjami, iniekcjami i cewnikowaniem. W niższych stężeniach, często w połączeniu z innymi środkami, stosowany jest do dezynfekcji błon śluzowych w ginekologii, urologii i zabiegach przezcewkowych. Ponadto, etanol jest rozpuszczalnikiem w licznych preparatach fitoterapeutycznych (np. nalewka piołunowo-wrotyczowa 60-65%, Dentosept 60-70%, krople walerianowe 62,7-69,3%), wykorzystywanych w leczeniu schorzeń skóry, układu oddechowego, nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz w terapii wszawicy głowowej.
biopsja, błona śluzowa, cewnikowanie, cewnikowanie pęcherza moczowego, chirurgiczna dezynfekcja rąk, chłoniak, choroba Alzheimera, choroba wątroby, czerniak złośliwy, dezynfekcja rąk, diagnostyka radiologiczna, działanie przeciwdrobnoustrojowe, etanol, guz mózgu, hipotonia macicy, indukcja porodu, infekcja, iniekcja, krwawienie poporodowe, krwawienie z dziąseł, kurcz łydek, lek przeciwnowotworowy, nalewka piołunowo-wrotyczowa, napięcie nerwowe, nerwoból, niepełne poronienie, niestrawność, niewydolność serca, nowotwór przewodu pokarmowego, obrzęk podudzi, otępienie z ciałami Lewy’ego, padaczka, parodontoza, pobieranie krwi, podrażnienie śluzówki, pole zabiegowe, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła niewydolność żylna, skurcz macicy, stan zapalny skóry, suchy kaszel, wszawica głowowa, wydolność serca, zabieg ginekologiczny, zabieg operacyjny, zabieg przezcewkowy, zaburzenia czynności żołądka, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia snu, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia ukrwienia mózgu, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie dziąseł, zapalenie przyzębia, zapalenie zatok przynosowych, zespół parkinsonowski, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Białaczka, jako nowotwór krwi i szpiku kostnego, charakteryzuje się nieprawidłową proliferacją niedojrzałych komórek krwi, co prowadzi do zaburzeń hematopoetycznych i immunosupresji. Kluczowa rola pielęgniarek obejmuje kompleksową ocenę pacjenta, monitorowanie parametrów hematologicznych (liczba leukocytów, hemoglobina, płytki krwi), zapobieganie infekcjom (np. neutropenia), kontrolę krwawień związanych z małopłytkowością oraz zarządzanie objawami takimi jak zmęczenie, ból i zaburzenia odżywiania. Interwencje pielęgniarskie obejmują wdrażanie środków ostrożności w neutropenii, edukację pacjenta i rodziny, stosowanie profilaktycznych antybiotyków, a także monitorowanie skutków ubocznych chemioterapii, takich jak nudności, zapalenie błon śluzowych i utrata włosów. Warto podkreślić, że cele opieki obejmują utrzymanie stanu wolnego od infekcji i krwawień, poprawę tolerancji aktywności oraz wsparcie psychospołeczne pacjenta.
anemia, anoreksja, badania koagulologiczne, białaczka, białaczka limfoblastyczna, białaczka limfocytowa, białaczka szpikowa, białaczka szpikowa przewlekła, białe krwinki, ból ostry, chemioterapia, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, gorączka neutropeniczna, hemoglobina, hipertermia, immunosupresja, leki przeciwwymiotne, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niefarmakologiczne metody łagodzenia bólu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja aktywności, objawy białaczki, płytki krwi, przeszczep komórek macierzystych, ryzyko infekcji, ryzyko krwawienia, transfuzja płytek krwi, układ krwiotwórczy, wybroczyny, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Micafungin Day Zero 100 mg
Mykafungina, substancja czynna produktu Micafungin Day Zero, jest echinokandyną stosowaną w leczeniu inwazyjnej kandydozy oraz kandydozy przełyku (u pacjentów ≥16 lat) oraz w profilaktyce zakażeń Candida u pacjentów wysokiego ryzyka, takich jak osoby po alogenicznym przeszczepie krwiotwórczych komórek macierzystych oraz pacjenci z przewidywaną neutropenią (bezwzględna liczba neutrofilów < 500 komórek/μl) utrzymującą się przez ≥10 dni. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 50 mg (10 mg/ml po rekonstytucji) oraz 100 mg (20 mg/ml po rekonstytucji). W populacji pediatrycznej (noworodki i dzieci <16 lat) wskazania obejmują leczenie inwazyjnej kandydozy oraz profilaktykę zakażeń Candida, z wyłączeniem kandydozy przełyku.
bezwzględna liczba neutrofilów, Candida, choroba wątroby, echinokandyna, inwazyjna kandydoza, kandydoza przełyku, mykafungina, neutropenia, nowotwór wątroby, obniżona odporność, oporność patogenów grzybiczych, populacja pediatryczna, profilaktyka zakażeń, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła neutropenia, roztwór do infuzji, sól sodowa mykafunginy, zakażenie ogólnoustrojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Objawy
Ostra białaczka szpikowa (OBSz/AML) to agresywny nowotwór mieloidalny charakteryzujący się szybkim wzrostem nieprawidłowych komórek blastycznych w szpiku kostnym i krwi, prowadzącym do wypierania prawidłowych elementów morfotycznych. Klinicznie manifestuje się nagłym początkiem objawów ogólnych takich jak zmęczenie, gorączka, poty nocne, utrata masy ciała oraz objawami wynikającymi z pancytopenii: niedokrwistością (zmęczenie, bladość, duszność), małopłytkowością (łatwe siniaczenie, krwawienia z błon śluzowych) oraz neutropenią (częste infekcje, gorączka). Dodatkowo, naciekanie narządów (np. śledziony, wątroby, węzłów chłonnych, OUN) powoduje objawy bólowe, neurologiczne i dysfunkcje narządowe. Szybka progresja choroby w ciągu dni lub tygodni wymaga pilnej diagnostyki i leczenia, aby zapobiec powikłaniom takim jak leukostaza, zespół rozpadu guza, DIC oraz niewydolność wielonarządowa.
aberracja genetyczna, białe krwinki, chemioterapia, cytopenia, czerwona krwinka, duszność, komórki białaczkowe, komórki blastyczne, komórki krwiotwórcze, komórki mieloidalne, leukostaza, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wielonarządowa, nowotwór szpiku kostnego, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, przeszczep komórek macierzystych, remisja, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, szpik kostny, wybroczyny, zespół rozpadu guza - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka limfoblastyczna – Leczenie
Leczenie ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) jest wieloetapowe i trwa zwykle 2-3 lata, obejmując fazy indukcji remisji, konsolidacji oraz leczenia podtrzymującego. Indukcja, trwająca około miesiąca, ma na celu osiągnięcie całkowitej remisji poprzez intensywną chemioterapię z lekami takimi jak winkrystyna, daunorubicyna/doksorubicyna, cytarabina, L-asparaginaza, glikokortykosteroidy i cyklofosfamid. U pacjentów z ALL Ph+ stosuje się dodatkowo inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) – imatynib, dazatynib lub nilotynib – co podnosi skuteczność remisji powyżej 90%. Faza konsolidacji eliminuje minimalną chorobę resztkową (MRD) za pomocą wysokodawkowej chemioterapii (m.in. Ara-C, etopozyd, metotreksat, 6-merkaptopuryna), a leczenie podtrzymujące, trwające 2-3 lata, zapobiega nawrotom poprzez mniej intensywną chemioterapię doustną i dożylną. Profilaktyka zajęcia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) jest integralną częścią terapii i obejmuje chemioterapię dokanałową, wysokie dawki metotreksatu i cytarabiny oraz w wybranych przypadkach radioterapię.
całkowita remisja, chemioterapia dokanałowa, chemioterapia ratunkowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, chromosom Philadelphia, faza indukcji, faza konsolidacji, gen BCR-ABL1, glikokortykosteroid, immunoterapia, indukcja remisji, inhibitor kinazy tyrozynowej, komórki białaczkowe, koniugat przeciwciała, leczenie podtrzymujące, lek przeciwgrzybiczny, limfocyt T, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, protokół pediatryczny, przeciwciało bispecyficzne, przeciwciało monoklonalne, przeszczep allogeniczny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, punkcja lędźwiowa, radioterapia mózgu, terapia CAR-T, terapia celowana, translokacja chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Epidemiologia
Gorączka doliny (coccidioidomycosis) jest grzybiczą chorobą endemicznie występującą w suchych i półsuchych rejonach południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych oraz części Ameryki Łacińskiej, wywoływaną przez Coccidioides immitis i Coccidioides posadasii. Rocznie w USA zgłaszanych jest około 10 000-20 000 przypadków, z najwyższą zachorowalnością w Arizonie i Kalifornii, gdzie wskaźniki sięgają nawet 144,1 na 100 000 mieszkańców (Ariz.) i 22,5 na 100 000 (Kalif.). W 2023 roku Kalifornia odnotowała rekordową liczbę 9 280 przypadków, a między kwietniem 2023 a marcem 2024 – 10 593 przypadki, co stanowi wzrost o 40% w porównaniu do poprzedniego roku. Choroba ma sezonowy charakter, z nasileniem przypadków jesienią, szczególnie po wilgotnych zimach, a czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu obejmują wiek >60 lat, immunosupresję, cukrzycę, rasę czarną i filipińską, a także ekspozycję zawodową na kurz. Diagnostyka i nadzór są utrudnione przez niedoszacowanie liczby przypadków, gdyż tylko około 3% zakażeń jest zgłaszanych, a wiele pozostaje nierozpoznanych lub błędnie diagnozowanych.
Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom, choroba podlegająca zgłaszaniu, choroba rozsiana, choroba subkliniczna, ciężki przebieg choroby, Coccidioides immitis, Coccidioides posadasii, cukrzyca, gorączka, gorączka doliny, hospitalizacja, immunosupresja, kokcydioidomikoza, lek immunosupresyjny, obniżona odporność komórkowa, obszar endemiczny, okres poporodowy, pacjent bezobjawowy, pozaszpitalne zapalenie płuc, przeszczep komórek macierzystych, reaktywacja zakażenia, rozprzestrzenianie patogenu, ryzyko zawodowe, śmiertelność, test skórny, transmisja choroby, zachorowalność, zarodnik grzyba, zjadliwość patogenu - Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Objawy
Pediatryczne zaburzenia leukocytów obejmują zarówno leukopenię, definiowaną jako liczba leukocytów poniżej normy, jak i leukocytozę, czyli ich nadmiar. Leukopenia, w tym neutropenia z ANC <1500/μL, predysponuje do nawracających i ciężkich infekcji bakteryjnych, szczególnie skóry, płuc i błon śluzowych, a także do powikłań takich jak posocznica. Cykliczna neutropenia charakteryzuje się epizodami trwającymi 3-5 dni co około 21 dni, z tendencją do ustępowania do 30. roku życia. Leukocytoza, często wtórna do infekcji lub stanów zapalnych, manifestuje się gorączką, osłabieniem, bólem i powiększeniem węzłów chłonnych. Inne zaburzenia, takie jak limfocytopenia, limfocytoza, eozynofilia czy bazofilopenia, mają różne etiologie i objawy, często związane z infekcjami, alergiami lub chorobami autoimmunologicznymi. Pierwotne niedobory odporności (PID) i pierwotne zaburzenia regulacji immunologicznej (PIRD) prowadzą do przewlekłych infekcji, opóźnienia wzrostu i ryzyka autoimmunizacji.
anemia aplastyczna, autoimmunologiczna neutropenia, bezwzględna liczba neutrofili, białaczka, ciężki złożony niedobór odporności, cykliczna neutropenia, duszność, eozynofilia, gorączka neutropeniczna, komórka nowotworowa, leukocyt, leukocytoza, leukopenia, limfocytopenia, limfocytoza, neutrofilia, neutropenia, niedobór białych krwinek, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, ostra białaczka limfoblastyczna, owrzodzenie jamy ustnej, pierwotny niedobór odporności, posocznica, przeszczep komórek macierzystych, szpik kostny, układ odpornościowy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 20 mg
Dasatinib Stada jest wskazany do leczenia dorosłych oraz dzieci i młodzieży z ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+). U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę podawana doustnie w formie tabletek powlekanych, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest zależne od masy ciała: od 40 mg/dobę dla pacjentów 10–20 kg do 100 mg/dobę dla masy ciała ≥45 kg, podawane raz dziennie w formie tabletek lub proszku do sporządzania zawiesiny doustnej (zalecane u pacjentów <10 kg). Leczenie u dorosłych trwa do progresji choroby lub nietolerancji, natomiast u dzieci i młodzieży stosuje się je jako uzupełnienie chemioterapii przez maksymalnie 2 lata, z możliwością kontynuacji przez rok po przeszczepie komórek macierzystych. Dazatynib wymaga regularnej oceny hematologicznej i dostosowania dawki w przypadku neutropenii lub trombocytopenii, z zaleceniami dotyczącymi przerw w leczeniu, zmniejszenia dawki lub zakończenia terapii w razie konieczności.
aspiracja szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, biopsja, chemioterapia, cytopenia, dazatynib, dysfagia, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, komórkowość szpiku kostnego, lek moczopędny, neutropenia i małopłytkowość, neutropenia i trombocytopenia, niehematologiczne działania niepożądane, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, płytki krwi, pole pod krzywą AUC, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, transplantacja, wysięk w jamie opłucnej, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy moszny – Leczenie
Leczenie guzów mosznowych wymaga precyzyjnej diagnostyki i indywidualnego podejścia, zależnego od etiologii zmiany. W przypadku infekcji bakteryjnych, takich jak zapalenie najądrza, podstawą terapii jest antybiotykoterapia. Infekcje wirusowe leczy się zachowawczo, stosując odpoczynek, zimne okłady, leki przeciwbólowe i podparcie moszny. Łagodne zmiany, takie jak wodniaki czy torbiele najądrza, często nie wymagają interwencji, chyba że powodują dolegliwości – wtedy wskazana jest chirurgia. Żylaki powrózka nasiennego leczy się operacyjnie lub embolizacją w przypadku bólu lub niepłodności. Skręcenie jądra stanowi stan nagły, wymagający operacji w ciągu 6 godzin, aby zachować funkcję jądra (ok. 90% szans na uratowanie). Przepuklina pachwinowa z zajęciem moszny wymaga chirurgicznego odprowadzenia tkanek i wzmocnienia ściany brzucha.
antybiotykoterapia, bankowanie nasienia, chemioterapia, cisplatyna, guz mosznowy, infekcja wirusowa, krwiak moszny, lek przeciwbólowy, niepłodność, nowotwór jądra, orchiopeksja, powrózek nasienny, proteza jądra, przepuklina pachwinowa, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia, radykalna orchidektomia pachwinowa, ropień moszny, samobadanie jąder, seminoma, skręcenie jądra, torbiel najądrza, węzeł chłonny, wodniak jądra, zapalenie jądra, zapalenie najądrza, żylak powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Talasemia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Talasemia to dziedziczne zaburzenie hemoglobiny prowadzące do nieskutecznej erytropoezy i różnego stopnia niedokrwistości, od bezobjawowego nosicielstwa po ciężkie postaci wymagające regularnych transfuzji. Klasyfikacja obejmuje alfa- i beta-talasemię, a leczenie zależy od nasilenia choroby. Standardowa terapia ciężkich postaci obejmuje transfuzje koncentratu krwinek czerwonych (do 20 ml/kg co 3-4 tygodnie) z celem utrzymania poziomu hemoglobiny 9-10 g/dl, terapię chelatującą żelazo (np. deferoksaminę lub doustne chelatory) w celu zapobiegania przeładowaniu żelazem oraz suplementację kwasu foliowego. Przeszczep szpiku kostnego od zgodnego dawcy pozostaje jedyną metodą potencjalnie leczniczą. Nowoczesne opcje terapeutyczne to m.in. luspatercept oraz terapia genowa CASGEVY zatwierdzona przez FDA w 2024 roku dla pacjentów powyżej 12 lat z beta-talasemią zależną od transfuzji.
echokardiografia, ferrytyna w surowicy, gęstość mineralna kości, hematolog, koncentrat krwinek czerwonych, kwas foliowy, monitorowanie parametrów życiowych, morfologia krwi, nieskuteczna erytropoeza, pielęgniarka hematologiczna, poradnictwo genetyczne, poziom hemoglobiny, próby wątrobowe, przeładowanie żelazem, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, rezonans magnetyczny serca, stan odżywienia, talasemia, terapia genowa, testy funkcji wątroby, tlenoterapia, transfuzja koncentratu krwinek czerwonych, transfuzja krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Zentiva 80 mg
Leczenie preparatem Dasatinib Zentiva powinno być prowadzone przez lekarzy z doświadczeniem w terapii białaczek, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania. U dorosłych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML (akceleracja, mieloblastyczna, limfoblastyczna) oraz w ostrej białaczce limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U pacjentów pediatrycznych dawkowanie jest uzależnione od masy ciała i podawane raz dziennie w formie tabletek powlekanych lub proszku do zawiesiny doustnej, z koniecznością regularnej weryfikacji dawki co 3 miesiące. Dla dzieci o masie ciała poniżej 10 kg zaleca się stosowanie proszku, gdyż tabletki nie są wskazane. Brak jest danych klinicznych dla dzieci poniżej 1 roku życia. Ważne jest, że tabletki i proszek nie są biorównoważne, co wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń przy zmianie formy podania.
chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła CML, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, pełna odpowiedź cytogenetyczna, postać mieloblastyczna, przełom blastyczny limfoblastyczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, większa odpowiedź molekularna, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 50 mg
Leczenie dazatynibem w ostrym białaczce limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, np. 40 mg dla pacjentów 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dla dzieci <10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki powlekane nie są biorównoważne. Terapia u dorosłych trwa do progresji lub nietolerancji, natomiast u dzieci jest prowadzona maksymalnie przez 2 lata, z możliwością kontynuacji po przeszczepie komórek macierzystych przez kolejny rok. Tabletki dostępne są w dawkach 20–140 mg, co pozwala na elastyczne dostosowanie terapii.
bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapia podstawowa, chromosom Filadelfia, dazatynib, glikokortykosteroidy, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, leki moczopędne, neutropenia i trombocytopenia, niehematologiczne działania niepożądane, niewydolność nerek, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, pole pod krzywą stężenia, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, toksyczność hematologiczna, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Plerixafor MSN to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg pleryksaforu/ml, dostępny w fiolkach po 24 mg w 1,2 ml. Lek jest stosowany wyłącznie w skojarzeniu z czynnikiem wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF) w celu zwiększenia mobilizacji hematopoetycznych komórek macierzystych do krwi obwodowej, co umożliwia ich pobranie i autologiczne przeszczepienie. Wskazania obejmują dorosłych pacjentów z chłoniakiem lub szpiczakiem mnogim, u których standardowa mobilizacja jest niewystarczająca. W populacji pediatrycznej (1-18 lat) Plerixafor MSN jest wskazany u pacjentów z chłoniakiem lub złośliwymi guzami litymi, zarówno w profilaktyce przewidywanej niewystarczającej mobilizacji, jak i po niepowodzeniu wcześniejszych prób mobilizacji.
chłoniak, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, G-CSF, macierzyste komórki krwiotwórcze, mobilizacja komórek macierzystych, niepowodzenie terapii, niewystarczająca mobilizacja, plerixafor, profilaktyka farmakologiczna, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, szpiczak mnogi, złośliwy guz lity - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustine Accord (25 mg/ml) jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (stadium B lub C wg Bineta), chłoniaków nieziarniczych o powolnym przebiegu oraz szpiczaka mnogiego (stadium II z progresją lub III wg Durie-Salmona). W CLL jest wskazany u pacjentów, u których fludarabina jest przeciwwskazana lub terapia fludarabiną zakończyła się niepowodzeniem. W chłoniakach nieziarniczych bendamustyna podawana jest w monoterapii u pacjentów z progresją choroby podczas lub w ciągu 6 miesięcy po leczeniu rytuksymabem. W szpiczaku mnogim lek stosowany jest w skojarzeniu z prednizonem u pacjentów powyżej 65 lat, niekwalifikujących się do autologicznego przeszczepu komórek macierzystych oraz z istotną neuropatią uniemożliwiającą stosowanie talidomidu lub bortezomibu.
bendamustyna, bortezomib, chłoniak nieziarniczy, fludarabina, hematologia, klasyfikacja Bineta, klasyfikacja Durie-Salmona, leczenie pierwszego rzutu, neuropatia, niewydolność nerek, onkologia kliniczna, prednizon, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka limfocytowa, roztwór do infuzji, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Zentiva 50 mg
Micafungin Zentiva, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz podwyższenie aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). W zakresie hematologicznym obserwowano leukopenię, neutropenię, niedokrwistość, a rzadziej pancytopenię, trombocytopenię i hemolizę. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne występowały niezbyt często, a wątroba była zaangażowana u 8,6% pacjentów, z podwyższeniem enzymów wątrobowych i bilirubiny, a także rzadkimi przypadkami niewydolności wątroby i uszkodzenia hepatocytów, w tym zgonów. U 1,1% pacjentów leczenie przerwano z powodu działań niepożądanych wątrobowych, z czego 0,4% stanowiły przypadki ciężkie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, cholestaza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hemoliza, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, powiększenie wątroby, przeszczep komórek macierzystych, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Leylla, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Caspofungin Viatris 50 mg
Kaspofungina, półsyntetyczny lipopeptyd z grupy echinokandyn (kod ATC: J02AX04), działa poprzez hamowanie syntezy beta-(1,3)-D-glukanu, kluczowego składnika ściany komórkowej grzybów, co zapewnia selektywność wobec patogenów grzybiczych. Wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwko gatunkom Aspergillus (m.in. A. fumigatus, A. flavus, A. niger) oraz Candida (m.in. C. albicans, C. glabrata, C. krusei), w tym izolatów opornych na flukonazol, amfoterycynę B i 5-flucytozynę. Oporność na kaspofunginę, związana z mutacjami genów FKS1/FKS2, jest rzadka, ale klinicznie istotna, zwłaszcza u C. glabrata. Metody oceny wrażliwości opierają się na standardach CLSI i EUCAST, przy czym brak jest jeszcze ustalonych wartości granicznych MIC dla kaspofunginy; wrażliwość na inne echinokandyny jest przyjmowana jako wskaźnik wrażliwości na kaspofunginę.
Aspergillus, beta-D-glukan, Candida, deoksycholan amfoterycyny B, drożdżyca przełyku, działanie grzybobójcze, infekcja OUN, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna drożdżyca, inwazyjna kandydoza, kandydemia, lek przeciwgrzybiczny, liposomalna amfoterycyna B, mechanizm oporności, neutropenia, nowotwory układu krwiotwórczego, patogeny grzybicze, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ostra białaczka szpikowa (AML) to agresywny nowotwór hematologiczny, stanowiący około 80% białaczek u dorosłych, charakteryzujący się niekontrolowaną proliferacją mieloblastów i hiperplazją szpiku kostnego. Objawy kliniczne rozwijają się szybko i obejmują zmęczenie, niedokrwistość, skłonność do krwawień (np. z nosa, wybroczyny), nawracające infekcje oraz ból kości. Leczenie AML jest złożone i wymaga multidyscyplinarnego podejścia, obejmującego chemioterapię indukującą remisję oraz terapię konsolidacyjną, a także opcjonalnie przeszczep komórek macierzystych. Wskaźniki wyleczenia wynoszą około 15% u pacjentów powyżej 60 roku życia i 40% u młodszych. Kluczowe jest monitorowanie parametrów hematologicznych, zapobieganie infekcjom (m.in. dieta neutropeniczna, izolacja) oraz kontrola ryzyka krwawień poprzez transfuzje i edukację pacjenta.
centralny dostęp żylny, dieta neutropeniczna, dysfagia, gorączka, hematolog, hematopatolog, hiperplazja szpiku kostnego, immunoterapia, krwawienie z dziąseł, leczenie immunosupresyjne, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, nawracająca infekcja, neutropenia, niedokrwistość, nieskuteczna erytropoeza, niewydolność szpiku kostnego, onkolog, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, patolog, pielęgniarka onkologiczna, powikłanie krwotoczne, produkt krwiopochodny, proliferacja mieloblastów, przerost dziąseł, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia, siniak, supresja szpiku kostnego, terapia celowana, terapia konsolidacyjna, wybroczyna, zaburzenie elektrolitowe, zespół lizy guza - Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Leczenie
Cytomegalowirus (CMV) jest wirusem z rodziny Herpesviridae, który pozostaje latentny w organizmie po zakażeniu. U osób immunokompetentnych zakażenie przebiega zwykle bezobjawowo lub jako łagodny zespół mononukleozopodobny, nie wymagający leczenia przeciwwirusowego. W grupach immunosupresyjnych, takich jak pacjenci z HIV/AIDS (zwłaszcza przy liczbie CD4+ <50 komórek/mm3), biorcy przeszczepów narządów lub komórek macierzystych, zakażenie CMV może prowadzić do poważnych powikłań (np. zapalenie płuc, wątroby, jelita grubego, siatkówki). Leczenie pierwszego rzutu opiera się na gancyklowirze (5 mg/kg i.v. 2x/d przez 2-3 tygodnie) oraz jego doustnym proleku walgancyklowirze (900 mg 2x/d p.o.), z zastosowaniem foskarnetu (90 mg/kg i.v. 2x/d) lub cidofowiru w przypadku oporności lub nietolerancji. Nowe leki, takie jak letermowir (480 mg/d p.o., dawka zmniejszona do 240 mg/d przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny) i maribawir (400-800 mg 2x/d p.o.), oferują dodatkowe opcje profilaktyki i terapii, zwłaszcza u biorców przeszczepów z wysokim ryzykiem CMV. Profilaktyka przeciwwirusowa i terapia wyprzedzająca (preemptive therapy) są kluczowe w zapobieganiu rozwojowi choroby CMV u pacjentów z grup ryzyka, a monitorowanie wiremii CMV (PCR, antygenemia pp65) umożliwia szybkie wdrożenie leczenia.
anemia, brincidofovir, choroba neurologiczna, cidofowir, cytomegalowirus, foskarnet, gancyklowir, hipogammaglobulinemia, immunoglobulina CMV, leflunomid, letermowir, maribawir, neutropenia, niedosłuch czuciowo-nerwowy, profilaktyka przeciwwirusowa, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządów miąższowych, seronegatywny, seropozytywny, terapia wyprzedzająca, trombocytopenia, układ odpornościowy, walgancyklowir, wrodzone zakażenie CMV, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zespół mononukleozopodobny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Etiologia i przyczyny
Rak kości (osteosarcoma) jest rzadkim, złośliwym nowotworem wywodzącym się z tkanki kostnej, którego etiologia pozostaje w większości przypadków nieznana. Zmiany genetyczne w komórkach kostnych, zarówno dziedziczne (np. zespół Li-Fraumeni z mutacją TP53, dziedziczne siatkówczaki z mutacją RB1), jak i nabyte, prowadzą do niekontrolowanego wzrostu komórek nowotworowych. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na wysokie dawki promieniowania jonizującego, szczególnie u dzieci poddanych całkowitemu napromieniowaniu ciała przed przeszczepem komórek macierzystych, oraz chemioterapię alkilującą. Ponadto, niektóre łagodne schorzenia kości, takie jak choroba Pageta, enchondroma, osteochondroma, dysplazja włóknista czy przewlekłe zapalenie kości, mogą zwiększać ryzyko rozwoju kostniakomięsaka lub chrzęstniakomięsaka, zwłaszcza u osób powyżej 50-60 roku życia.
chemioterapia, choroba Olliera, choroba Pageta kości, chrzęstniakomięsak, dysplazja włóknista, enchondroma, enchondromatoza, fluoryzacja wody, gen supresorowy TP53, komórka macierzysta raka, kostniakomięsak, lek alkilujący, mięsak Ewinga, mutacja genu, mutacja genu RB1, nowotwór złośliwy, osteoblast, promieniowanie jonizujące, przepuklina pępowinowa, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekłe zapalenie kości i szpiku, radioterapia, rak prostaty, siatkówczak dziedziczny, szpiczak, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wtórny rak kości, zespół Li-Fraumeni, zespół Rothmunda-Thomsona, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka limfoblastyczna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) jest wieloczynnikowe i zależy od wieku pacjenta, liczby leukocytów (WBC), fenotypu nowotworu, obecności aberracji cytogenetycznych (np. chromosomu Philadelphia t(9;22)), odpowiedzi na leczenie indukcyjne oraz minimalnej choroby resztkowej (MRD). Wiek poniżej 50 lat wiąże się z lepszym rokowaniem, natomiast pacjenci powyżej 60 lat mają 5-letnią przeżywalność na poziomie 10-15%. WBC poniżej 30 000/mm³ (B-ALL) i 100 000/mm³ (T-ALL) koreluje z korzystniejszym przebiegiem. Obecność chromosomu Ph+ obniżała przeżywalność do około 10% rocznie, jednak wprowadzenie inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) poprawiło 5-letnie przeżycie do 50%. Hiperdiploidalna B-ALL i t(12;21) są korzystnymi czynnikami prognostycznymi, a MRD ≥10^-2 w 33. dniu leczenia wiąże się z gorszym rokowaniem. Stratyfikacja ryzyka według NCCN uwzględnia m.in. wiek, pochodzenie etniczne, płeć, status MRD oraz cytogenetykę, co pozwala na optymalizację terapii, w tym decyzję o allogenicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (Allo-SCT).
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, całkowita remisja, chemioterapia indukcyjna, chromosom Filadelfia, hiperdiploidalna B-ALL, hiperdiploidia, hiperleukocytoza, immunofenotyp, inhibitor kinazy tyrozynowej, liczba białych krwinek, minimalna choroba resztkowa, nawrót choroby, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, profilowanie metylacji DNA, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, stratyfikacja ryzyka, sygnatura metylacji DNA, terapia indukcyjna, translokacja chromosomowa