podwyższone aminotransferazy
Podwyższone aminotransferazy, szczególnie aminotransferaza alaninowa (ALT) oraz aminotransferaza asparaginianowa (AST), są istotnym wskaźnikiem uszkodzenia komórek wątrobowych. Enzymy te w warunkach prawidłowych znajdują się wewnątrz hepatocytów, a ich zwiększone stężenie w surowicy świadczy o zwiększonej przepuszczalności błon komórkowych lub martwicy komórek wątroby.
Najczęstszymi przyczynami podwyższonych aminotransferaz są: wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), polekowe uszkodzenie wątroby, choroby autoimmunologiczne wątroby oraz zaburzenia metaboliczne. Stopień podwyższenia aminotransferaz nie zawsze koreluje z ciężkością choroby, szczególnie w przewlekłych schorzeniach wątroby.
Diagnostyka różnicowa podwyższonych aminotransferaz powinna obejmować wywiad ukierunkowany na ekspozycję na hepatotoksyny, badania w kierunku wirusowych zapaleń wątroby, ocenę profilu metabolicznego oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe wątroby. W przypadku utrzymujących się podwyższonych wartości enzymatycznych bez ustalonej przyczyny, należy rozważyć biopsję wątroby.
Istotne jest rozróżnienie między ostrym a przewlekłym podwyższeniem aminotransferaz, gdyż ma to znaczenie dla dalszego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. W stanach ostrych wartości ALT i AST mogą przekraczać normę kilkunasto- lub kilkudziesięciokrotnie, podczas gdy w przewlekłych chorobach wątroby wzrost jest zazwyczaj umiarkowany (2-5 razy powyżej górnej granicy normy).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tuxanuva 150 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Tuxanuva, został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało ten lek. Profil bezpieczeństwa jest dobrze scharakteryzowany w populacjach z migotaniem przedsionków oraz żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Działania niepożądane wystąpiły u 22% pacjentów z migotaniem przedsionków podczas długotrwałego stosowania (do 3 lat) oraz u 14-15% pacjentów leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) lub zatorowości płucnej (ZP). Najczęstszym działaniem niepożądanym były krwawienia, które występowały u 16,6% pacjentów z migotaniem przedsionków oraz u 14,4% pacjentów z ZŻG/ZP. W badaniach prewencyjnych ŻChZZ częstość krwawień wynosiła od 10,5% do 19,4%. Pomimo relatywnie niskiej częstości poważnych krwawień, ryzyko dużych krwotoków zagrażających życiu pozostaje istotne i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
dabigatran eteksylat, duże krwawienie, dysfagia, dyspepsja, incydent krwotoczny, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie płucne, krwawienie skórne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z układu moczowo-płciowego, krwiak, krwiak pourazowy, krwiomocz, krwioplucie, migotanie przedsionków, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obniżone stężenie hemoglobiny, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, trombocytopenia, udar, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propycil 50 mg 50 mg
Propylotiouracyl, substancja czynna leku Propycil 50 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od wskazań, dawkowania oraz terapii skojarzonej. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), reakcje nadwrażliwości skórnej (wysypki, świąd, pokrzywka) oraz neutropenię bezobjawową. Bardzo często występuje przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz. Do najpoważniejszych działań należą zaburzenia hematologiczne, zwłaszcza agranulocytoza (0,3-0,6% pacjentów), wymagająca natychmiastowego odstawienia leku i ewentualnego zastosowania G-CSF. Rzadko pojawiają się trombocytopenia, pancytopenia, hemoliza oraz uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Propylotiouracyl może także indukować reakcje immunologiczne, w tym zapalenie naczyń związane z obecnością przeciwciał ANCA, co może prowadzić do poważnych objawów wielonarządowych i wymaga przerwania terapii.
ageusia, agranulocytoza, cholestaza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynność tarczycy, dysgeusia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka polekowa, hemoliza, hepatotoksyczność, krwawienie pęcherzykowe, łysienie, morfologia krwi, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, orbitopatia endokrynna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, powiększenie węzłów chłonnych, propylotiouracyl, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, przeciwciała przeciwko proteinazie 3, reakcja nadwrażliwości, test Coombsa, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wysypka alergiczna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie erytropoezy, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń leukocytoklastyczne, zapalenie płuc śródmiąższowe, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Esetin 10 mg
Stosowanie leku Esetin (ezetymib) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej ze statynami. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ezetymib lub substancje pomocnicze, w tym obecność 63 mg laktozy jednowodnej w jednej tabletce, co wyklucza pacjentów z ciężką nietolerancją laktozy. Terapia skojarzona ze statynami jest całkowicie przeciwwskazana u kobiet w ciąży i w okresie laktacji oraz u pacjentów z czynną chorobą wątroby lub utrzymującym się, niewyjaśnionym wzrostem aktywności aminotransferaz w surowicy. W takich przypadkach należy odstąpić od leczenia lub je przerwać.
charakterystyka produktu leczniczego, ciężka nietolerancja laktozy, czynna choroba wątroby, ezetymib, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, lek hipolipemizujący, monoterapia ezetymibem, nadwrażliwość na ezetymib, nieprawidłowe dawkowanie, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, substancja pomocnicza, terapia skojarzona ze statyną - Leksykon leków
Działania niepożądane – Astmodil 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Astmodil, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych pacjentów (≥15 lat) oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat, stosujących dawki 10 mg (tabletki powlekane) i 5 mg (tabletki do rozgryzania). W badaniach kontrolowanych placebo najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u pacjentów ≥15 lat oraz ból brzucha u dzieci 6-14 lat, z częstością ≥1/100 do <1/10. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). U młodszych dzieci (2-5 lat) nie zaobserwowano zmian w profilu bezpieczeństwa przy terapii trwającej od 3 do 12 miesięcy.
anafilaksja, badanie kontrolowane placebo, ból mięśniowy, ból stawu, cholestaza, drgawka, eozynofilia, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśniowy, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, neuropatia, niestrawność, objawy płucne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, powikłanie kardiologiczne, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie agresywne, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zapalenie zatok przynosowych, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin LAR 20 mg
Sandostatin LAR zawiera oktreotyd w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg, stosowany w formie zawiesiny do wstrzykiwań. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, wzdęcia), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów długotrwale leczonych, błotko żółciowe) oraz zaburzeń metabolizmu (hiperglikemia, hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy). Kamica żółciowa, wynikająca z hamowania kurczliwości pęcherzyka żółciowego i zmniejszenia wydzielania żółci, często przebiega bezobjawowo, ale w przypadku objawowej kamicy zaleca się leczenie kwasami żółciowymi lub interwencję chirurgiczną. Terapia może także powodować niedoczynność tarczycy (obniżenie TSH, całkowitej i wolnej T4) oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, obrzęk). Bradykardia i zmiany w EKG są częstymi obserwacjami, choć bez jednoznacznego związku przyczynowego z oktreotydem.
analog somatostatyny, anoreksja, biegunka, biegunka tłuszczowa, błotko żółciowe, bradykardia, cholecystitis, dyspepsja, gospodarka węglowodanowa, guz neuroendokrynny, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon T4, kamica żółciowa, kwas żółciowy, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja glukozy, oktreotyd octan, ostre zapalenie trzustki, podwyższone aminotransferazy, schorzenia pęcherzyka żółciowego, steatorrhea, TSH, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony odstęp QT, wzdęcie brzucha, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, zespół rakowiaka, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Medreg 20 mg
Atorvastatin Medreg, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę, orzeszki ziemne, soję lub substancje pomocnicze, a także u osób z aktywną chorobą wątroby lub trwałym, ponad 3-krotnym wzrostem aminotransferaz. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań wątrobowych oraz ich regularne monitorowanie podczas leczenia. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na ryzyko teratogenne wynikające z hamowania syntezy cholesterolu. Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane w skojarzeniu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW typu C, zwłaszcza glekaprewirem z pibrentaswirem, ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
alergia na orzeszki ziemne, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, badania funkcji wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, erytromycyna, fibraty, glekaprewir z pibrentaswirem, hamowanie reduktazy HMG-CoA, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, klarytromycyna, leki hipolipemizujące, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, miopatia i rabdomioliza, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy, reduktaza HMG-CoA, statyny, terapia hipolipemizująca, toksyczność mięśniowa, zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Działania niepożądane – Singulair Mini 4 mg
Montelukast w dawce 4 mg (Singulair Mini, granulat) wykazuje stabilny i akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi u dzieci od 6 miesięcy do 14 lat oraz u dorosłych, nawet przy długotrwałym stosowaniu do 2 lat. W badaniach klinicznych u 175 dzieci z astmą przewlekłą (6 mies. – 2 lata) oraz 1038 dzieci z astmą sporadyczną (6 mies. – 5 lat) nie zaobserwowano istotnych zmian w profilu działań niepożądanych. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmowały u najmłodszych pacjentów biegunkę, hiperkinezę, zaostrzenia astmy i zmiany skórne, u dzieci 2-5 lat ból brzucha, wysypkę i hiperkinezę, natomiast u starszych dzieci i dorosłych dominował ból głowy. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano także częstość występowania zakażeń górnych dróg oddechowych (≥1/10), biegunki, podwyższonej aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), wysypki oraz gorączki (≥1/100 do <1/10).
Ważne jest zwrócenie szczególnej uwagi na potencjalne działania niepożądane o charakterze neuropsychiatrycznym (zaburzenia snu, koszmary, bezsenność, myśli samobójcze, omamy), które występują z częstością od niezbyt częstej do bardzo rzadkiej, a także na reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz bardzo rzadkie, ale poważne powikłania takie jak zespół Churga-Strauss (CSS) i zapalenie wątroby. Monitorowanie funkcji wątroby jest zalecane u pacjentów z objawami sugerującymi uszkodzenie narządu. Ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych konieczne jest uważne monitorowanie pacjentów, szczególnie pediatrycznych, oraz zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
anafilaksja, astma przewlekła, astma sporadyczna, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hiperkineza, hipoestezja, krwawienie z nosa, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, somnambulizm, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss - Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Przedawkowanie
Klofarabina, stosowana w terapii onkohematologicznej, przy dawce 70 mg/m² powierzchni ciała podawanej przez 5 dni u pacjentów pediatrycznych z ostrą białaczką limfoblastyczną, może prowadzić do poważnych objawów toksyczności. Do najczęstszych należą wymioty, biegunka, hiperbilirubinemia, podwyższone aktywności aminotransferaz (ALT, AST), wysypka grudkowo-plamkowa oraz ciężka supresja szpiku kostnego manifestująca się pancytopenią. Przedawkowanie skutkuje także zaburzeniami funkcji nerek i elektrolitowymi, co wymaga intensywnego monitorowania i wsparcia terapeutycznego. Nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego kluczowe jest natychmiastowe przerwanie leczenia oraz wdrożenie leczenia wspomagającego.
anemia, cytopenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, klofarabina, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, neutropenia, onkohematologia, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przetoczenie składników krwi, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bi-Profenid 150 mg
Bi-Profenid 150 mg, zawierający ketoprofen w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (2 warstwy po 75 mg), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym w terapii przeciwzapalnej i przeciwbólowej. W trakcie stosowania leku obserwuje się szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia), reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia psychiczne (depresja, omamy, splątanie), neurologiczne (bóle i zawroty głowy, parestezje, jałowe zapalenie opon mózgowych), a także poważne powikłania kardiologiczne (niewydolność serca, migotanie przedsionków) i naczyniowe (nadciśnienie, zapalenie naczyń). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są najczęstsze i obejmują niestrawność, nudności, bóle brzucha, wymioty, a także poważne powikłania jak krwawienia, perforacje i zapalenie trzustki, szczególnie przy dawce 200 mg/dobę i wyższych. Występują również reakcje skórne, od łagodnych wysypek po ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Crohna, hiperkaliemia, hiponatremia, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Upsarin C 330 mg + 200 mg
Stosowanie leku Upsarin C, zawierającego 330 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 200 mg kwasu askorbowego w tabletce musującej, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Do najczęstszych należą objawy ze strony układu nerwowego, takie jak szumy uszne, uczucie pogorszenia słuchu oraz zawroty głowy, które najczęściej wskazują na przedawkowanie i ustępują po zmniejszeniu dawki. Ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się bardzo częste dolegliwości dyspeptyczne (ból brzucha, zgaga, nudności) oraz częste wymioty, a także niezbyt częste, ale poważne powikłania, takie jak choroba wrzodowa z możliwością perforacji i krwawienia (jawne lub utajone). Rzadko dochodzi do zaburzeń czynności wątroby manifestujących się wzrostem aminotransferaz, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Kwas acetylosalicylowy wpływa na hemostazę, powodując częste zwiększenie ryzyka krwawień, wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego oraz rzadką trombocytopenię, co jest istotne w kontekście planowanych zabiegów chirurgicznych.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dyspepsja, hamowanie agregacji płytek krwi, hemoliza, kamica moczanowa, kamica szczawianowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, polekowy ból głowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, szumy uszne, triada aspirynowa, trombocytopenia, udar mózgu, wydłużony czas krwawienia, wydłużony czas protrombinowy, wymioty fusowate, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml
Produkt leczniczy APAP dla dzieci FORTE w postaci zawiesiny doustnej zawiera paracetamol w stężeniu 40 mg/ml. Działania niepożądane tego preparatu zostały sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. W zakresie hematologicznym bardzo rzadko obserwuje się trombocytopenię, leukopenię oraz pancytopenię, które mogą prowadzić do zwiększonej skłonności do krwawień, infekcji i ogólnego osłabienia. W układzie nerwowym często występuje lekka senność, a niezbyt często zawroty głowy i nerwowość. W obrębie przewodu pokarmowego często zgłaszane są nudności i wymioty, a niezbyt często biegunka, ból brzucha i zaparcia, co może skutkować zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Istotnym ryzykiem jest hepatotoksyczność, manifestująca się wzrostem aktywności aminotransferaz, szczególnie po dużych dawkach paracetamolu, co wymaga ścisłego przestrzegania dawkowania.
alergiczne zapalenie skóry, biegunka, ból brzucha, ciężka reakcja skórna, hepatotoksyczność, leukopenia, nefrotoksyczność, nerwowość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, paracetamol, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rumień, senność, skurcz oskrzeli, świąd, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia nerkowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oddechowe, zaburzenia skórne, zaburzenia wątrobowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol + Paracetamol Medreg 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramadol + Paracetamol Medreg (37,5 mg tramadolu chlorowodorku + 325 mg paracetamolu) w formie tabletek powlekanych wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, zawroty głowy oraz senność. Często występują również zaburzenia psychiczne (stan splątania, zmienność nastroju, niepokój, nerwowość, euforia, zaburzenia snu), bóle głowy, drżenie, wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej, biegunka, bóle brzucha, dyspepsja, wzdęcia, nadmierne pocenie i świąd. Rzadziej notowano m.in. majaczenie, uzależnienie, ataksję, drgawki, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza) oraz ciężkie reakcje skórne. W trakcie terapii należy monitorować ryzyko uzależnienia od tramadolu oraz objawy zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu leczenia.
agranulocytoza, albuminuria, anafilaksja, ataksja, biegunka, bradykardia, depresja, drgawki, duszność, dyspepsja, dyzuria, hipoglikemia, hipoprotrombinemię, majaczenie, małopłytkowość, mimowolne kurcze mięśni, mioza, mydriasis, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, niepamięć, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, paracetamol, parestezje, podwyższone aminotransferazy, senność, smoliste stolce, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, tramadolu chlorowodorek, uzależnienie lekowe, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirtor 45 mg
Mirtazapina, dostępna w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą utrudniać różnicowanie objawów choroby podstawowej od efektów terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (występujące u >5% pacjentów) to senność, uspokojenie, suchość w ustach, zwiększenie masy ciała i apetytu, zawroty głowy oraz zmęczenie. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), reakcja DRESS, pęcherzowe zapalenie skóry oraz rumień wielopostaciowy, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Metaanaliza 20 randomizowanych badań klinicznych obejmująca 1501 pacjentów leczonych mirtazapiną do 60 mg oraz 850 pacjentów na placebo potwierdziła występowanie tych działań niepożądanych w czasie terapii do 12 tygodni.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, ciężka reakcja skórna, depresja szpiku kostnego, eozynofilia, granulocytopenia, halucynacje, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, kinaza kreatynowa, mioklonie, mirtazapina, myśli samobójcze, niedociśnienie, obrzęk obwodowy, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone aminotransferazy, priapizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania ADH, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pitamet 1 mg
Pitawastatyna, dostępna w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych oraz obserwacji porejestracyjnych. Odsetek przerwań leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił poniżej 4%. Najczęstszym działaniem niepożądanym były bóle mięśni, a podwyższone stężenie kinazy keratynowej (CK) przekraczające 3-krotnie górną granicę normy wystąpiło u 1,8% pacjentów, natomiast znaczne podwyższenie CK (≥10x GGN) z towarzyszącymi skurczami mięśni było rzadkie (0,04%). Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunki, nudności), podwyższone aminotransferazy (AST, ALT) niezbyt często, a także bóle mięśni i stawów często. Istotne jest zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone triglicerydy czy nadciśnienie tętnicze.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anemia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca, częstomocz, depresja, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie, ostre zapalenie trzustki, pitawastatyna, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rabdomioliza, rumień, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, świąd, szum w uszach, utrata pamięci, wymioty, wysypka, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia ostrości widzenia, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaparcia, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan jest selektywnym antagonistą receptora endoteliny A (ETA) o wysokim powinowactwie (Ki 0,016 mM) i około 4000-krotnie większej selektywności wobec ETA niż ETB, co pozwala na zachowanie funkcji receptorów ETB odpowiedzialnych za produkcję tlenku azotu i prostacykliny. W badaniach fazy 3 u pacjentów z idiopatycznym tętniczym nadciśnieniem płucnym (PAH) lub PAH związanym z chorobami tkanki łącznej, ambrisentan w dawkach 5 mg i 10 mg istotnie poprawiał wydolność wysiłkową, mierzoną zmianą odległości w 6-minutowym marszu (6MWD) o 30,6 m (5 mg) i 51,4 m (10 mg) w pierwszym badaniu oraz 59,4 m (5 mg) w drugim badaniu (wszystkie p<0,01). Leczenie wydłużało także czas do klinicznego pogorszenia PAH, zmniejszając ryzyko względne o 80% (p<0,001). Profil bezpieczeństwa był korzystny, z niską częstością hepatotoksyczności (2,3 zdarzeń na 100 pacjento-lat) i stabilnym obniżeniem ciśnienia tętniczego o około 3-4 mmHg utrzymującym się do 4 lat terapii.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora endoteliny A, choroba wątroby, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, idiopatyczne zwłóknienie płuc, inhibitor konwertazy, inhibitor PDE5, kwestionariusz SF-36, marskość wątroby, mięśniówka gładka naczyń, miocyty mięśnia sercowego, NT-proBNP, opór naczyniowy płucny, PAH związane z chorobami tkanki łącznej, podwyższone AlAT, podwyższone aminotransferazy, prawokomorowa niewydolność serca, proliferacja komórek mięśni gładkich, prostacyklina, przetrwały przewód tętniczy, receptor endoteliny A, septostomia przedsionkowa, sildenafil, skala Borga, tadalafil, test 6-minutowego marszu, tlenek azotu, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzone PAH, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 125 mg/5 ml
Profil bezpieczeństwa klarytromycyny w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej Fromilid 125 mg/5 ml charakteryzuje się typowymi dla makrolidów działaniami niepożądanymi, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Objawy te mają zazwyczaj łagodny przebieg i występują z podobną częstością u dzieci i dorosłych, w tym u pacjentów z wcześniejszymi zakażeniami mykobakteryjnymi. W przypadku stosowania wysokich dawek (1000 mg/dobę) u dorosłych, najczęściej obserwuje się nudności, wymioty, zaburzenia smaku, bóle brzucha, biegunkę, wysypkę, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aminotransferaz (AspAT, AlAT). U pacjentów z obniżoną odpornością mogą wystąpić istotne nieprawidłowości laboratoryjne, takie jak leukopenia, trombocytopenia, znaczne podwyższenie AspAT i AlAT oraz zwiększenie stężenia azotu mocznikowego.
agranulocytoza, AIDS, allopurynol, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból brzucha, eozynofilia, fibrat, immunosupresja, jadłowstręt, klarytromycyna, kolchicyna, leukopenia, neutropenia, niedosłuch, niestrawność, nudności, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz dodatkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, statyna, trombocytopenia, trombocytoza, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie smaku, zakażenie mykobakteryjne, zator płucny, zawiesina doustna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zaldiar Effervescent 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Zaldiar Effervescent zawiera 37,5 mg tramadolu chlorowodorku oraz 325 mg paracetamolu i wykazuje złożony profil działań niepożądanych, wynikający z właściwości obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności, zawroty głowy i senność (≥1/10), które mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta, zwłaszcza osób starszych. W zakresie układu nerwowego występują także bóle głowy i drżenie (≥1/100 do <1/10), a rzadziej poważne objawy neurologiczne, takie jak ataksja, drgawki czy zaburzenia mowy (≥1/10 000 do <1/1 000). Istotne jest monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego, którego częstość nie jest precyzyjnie określona, a który stanowi stan zagrożenia życia. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo często nudności (≥1/10), często wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej, biegunkę oraz bóle brzucha (≥1/100 do <1/10), a także rzadziej smoliste stolce, które mogą wskazywać na krwawienie i wymagają pilnej oceny.
agranulocytoza, albuminuria, anafilaksja, astma oskrzelowa, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból klatki piersiowej, bradykardia, ciężka reakcja skórna, czkawka, depresja, dreszcze, drgawka, drżenie, duszność, dyspepsja, dyzuria, euforia, hipoglikemia, hipoprotrombinemia, kołatanie serca, koszmar senny, lęk, majaczenie, mimowolny kurcz mięśni, mioza, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, napad paniki, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, niepamięć, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pobudzenie, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, senność, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, świszczący oddech, szum uszny, tachykardia, trombocytopenia, uderzenie gorąca, uzależnienie lekowe, wymioty, wzdęcie, zaburzenie mowy, zaburzenie połykania, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zahamowanie oddychania, zaparcie, zapaść, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zmienność nastroju - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bonacard 150 mg
Kwas acetylosalicylowy w dawce 150 mg (Bonacard, tabletki dojelitowe) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na układ pokarmowy, hematologiczny oraz immunologiczny. Najczęściej obserwuje się objawy niestrawności, takie jak zgaga, nudności, wymioty i bóle brzucha (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują stany zapalne żołądka i jelit oraz choroba wrzodowa, które w bardzo rzadkich przypadkach mogą prowadzić do krwotoków i perforacji przewodu pokarmowego (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000). Ponadto, lek może powodować przemijające zaburzenia czynności wątroby z podwyższeniem aminotransferaz (rzadko), zawroty głowy i szumy uszne (częstość nieznana, objawy przedawkowania), a także zwiększone ryzyko krwawień różnego pochodzenia, w tym ciężkich krwotoków z przewodu pokarmowego i mózgowych, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących leki hemostatyczne.
astma, choroba wrzodowa, ciężka reakcja alergiczna, cukrzyca, hipoglikemia, hipoperfuzja tkanek, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, leki hemostatyczne, mikrokrwawienie, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, obrzęk, odczyn skórny, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, ryzyko krwawienia, świąd, szumy uszne, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony czas krwawienia, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie agregacji płytek, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Torvacard neo 10 mg
Lek Torvacard neo zawiera atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg w postaci trójwodnej soli wapniowej. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (od 11,990 mg do 95,920 mg w zależności od dawki), czynną chorobę wątroby oraz trwale podwyższone aminotransferazy przekraczające 3-krotnie górną granicę normy. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania do mleka matki.
alergia na statyny, atorwastatyna, ciąża, czynna choroba wątroby, enzymy wątrobowe, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, karmienie piersią, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, terapia przeciwwirusowa, uszkodzenie hepatocytów, wiek rozrodczy, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sortis 10 10 mg
Atorwastatyna (Sortis) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (27,25 mg w dawce 10 mg do 218 mg w dawce 80 mg) oraz śladowe ilości kwasu benzoesowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione podwyższenie aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN). Lek jest także przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji, ze względu na ryzyko teratogenności wynikające z hamowania syntezy cholesterolu niezbędnego do rozwoju płodu.
aminotransferazy, atorwastatyna, choroba wątroby, działania niepożądane, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, interakcje lekowe, kwas benzoesowy, laktoza jednowodna, leki przeciwwirusowe, nadwrażliwość na substancję czynną, podwyższone aminotransferazy, Sortis, statyny, synteza cholesterolu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wpływ teratogenny, wykluczenie ciąży - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tetralysal 150 mg
Limecyklina, substancja czynna leku Tetralysal (204 mg limecykliny odpowiadające 150 mg tetracykliny), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tetracyklin. Najczęściej obserwowane działania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, ból brzucha i biegunka, a także bóle głowy, które mogą być wczesnym objawem nadciśnienia śródczaszkowego. Wśród działań niepożądanych o nieznanej częstości występowania znajdują się poważne powikłania, takie jak małopłytkowość, neutropenia, zaburzenia widzenia (w tym diplopia i trwała utrata wzroku), zapalenia przewodu pokarmowego (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelit i zapalenie trzustki), reakcje alergiczne (w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne), a także zaburzenia wątroby (żółtaczka, zapalenie wątroby, wzrost aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej) oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). W przypadku wystąpienia objawów sugerujących nadciśnienie śródczaszkowe, takich jak zaburzenia widzenia czy bóle głowy, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
blastomikoza, diplopia, eozynofilia, fotodermatoza, hiperazotemia, hiperbilirubinemia, kandydoza, limecyklina, małopłytkowość, nadciśnienie śródczaszkowe, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, tetracykliny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, utrata wzroku, zapalenie jelita, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl 267M 267 mg
Fenofibrat mikronizowany w dawce 267 mg (Lipanthyl 267M) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy dotyczą układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia). W badaniach klinicznych (n=2344) zaobserwowano częste działania niepożądane, takie jak ból głowy, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, nadwrażliwość skóry, a także rzadkie, ale poważne powikłania, w tym zapalenie trzustki, kamicę żółciową, zapalenie wątroby, choroby zakrzepowo-zatorowe (zatorowość płucna 1,1% vs 0,7% placebo, p=0,022; zakrzepica żył głębokich 1,4% vs 1,0%, p=0,074) oraz zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 µmol/l, co może korelować z ryzykiem zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. W badaniu FIELD (n=9795 pacjentów z cukrzycą typu 2) potwierdzono istotne statystycznie zwiększenie częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%, p=0,031).
badanie kliniczne, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat mikronizowany, fotowrażliwość, hiperhomocysteinemia, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kolka żółciowa, leukopenia, mialgia, miopatia, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie układu pokarmowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lapress 10 mg
Lerkanidypina, stosowana w dawkach 10 mg i 20 mg w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na ponad 3600 pacjentach. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęk obwodowy (występujący u około 0,9% pacjentów w badaniach kontrolowanych, wzrastający do 2% w długoterminowych obserwacjach), ból głowy, zaczerwienienie twarzy, tachykardia oraz kołatanie serca. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem metabolicznym, bez negatywnego wpływu na glikemię i lipidogram. Rzadko może powodować nasilenie dławicy piersiowej u pacjentów z chorobą wieńcową, a pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego zostały zgłoszone. Działania niepożądane obejmują również reakcje alergiczne, zaburzenia neurologiczne, żołądkowo-jelitowe, skórne oraz mięśniowo-szkieletowe, z różną częstością występowania zgodnie z klasyfikacją MedDRA.
biegunka, bloker kanału wapniowego, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból przedsercowy, choroba wieńcowa, częstomocz, dihydropirydyna, dławica piersiowa, glikemia, hepatotoksyczność, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, lek hipotensyjny, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, parametry lipidowe, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń, senność, świąd, tachykardia, uszkodzenie wątroby, wielomocz, wymioty, wysypka, zaczerwienienie twarzy, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Przedawkowanie klofarabiny, analogu deoksyadenozyny stosowanego w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), choć nieopisane w literaturze jako odnotowane przypadki, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Do przewidywanych manifestacji należą nudności, wymioty, biegunka oraz ciężka supresja szpiku kostnego objawiająca się pancytopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Dane kliniczne z dwóch przypadków pediatrycznych pacjentów, którzy otrzymali dawkę 70 mg/m² powierzchni ciała przez 5 dni (przekraczając standardową dawkę 52 mg/m²/5 dni), wykazały dodatkowo hepatotoksyczność (hiperbilirubinemia, podwyższone aminotransferazy) oraz wysypkę grudkowo-plamkową.
antidotum, ciężka neutropenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, indeks terapeutyczny, klofarabina, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, monitorowanie funkcji wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na lek, nawodnienie dożylne, neutropenia, niedokrwistość, objawy ze strony przewodu pokarmowego, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, parametry życiowe, płytki krwi, podwyższone aminotransferazy, powierzchnia ciała, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, supresja szpiku kostnego, toksyczność lekowa, układ krwiotwórczy, uszkodzenie hepatocytów, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Grofibrat S 160 mg
Fenofibrat w dawce 160 mg (Grofibrat S) jest stosowany w terapii zaburzeń lipidowych, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które należy monitorować. Dane z badań klinicznych, w tym badania FIELD obejmującego 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2, wykazały istotne statystycznie zwiększenie częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) u pacjentów leczonych fenofibratem. Zaobserwowano także tendencję do częstszej zakrzepicy żył głębokich (1,4% vs 1,0%; p=0,074). Fenofibrat powoduje również średni wzrost stężenia homocysteiny o 6,5 µmol/l, co może zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne. Często występują działania niepożądane ze strony układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), wątroby (wzrost aminotransferaz), a także bóle głowy i zmęczenie.
badanie FIELD, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat mikronizowany, fotosensytyzacja, hiperkreatynemia, hipermocznikowość, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, leukopenia, mialgia, miopatia, niedobór hemoglobiny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie lipidowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol Synoptis 500 mg
Przedawkowanie paracetamolu stanowi poważne zagrożenie hepatotoksyczne, prowadzące do nieodwracalnego uszkodzenia wątroby, a w konsekwencji do ostrej niewydolności wątroby i potencjalnie śmiertelnego przebiegu. Toksyczność rozwija się w trzech fazach klinicznych: faza I (0-14 godzin) charakteryzuje się niespecyficznymi objawami, takimi jak nudności, wymioty i senność, bez istotnych zmian biochemicznych; faza II (24-48 godzin) to okres subiektywnej poprawy, podczas którego pojawiają się objawy uszkodzenia wątroby (ból brzucha, powiększenie wątroby, skąpomocz) oraz wzrost aminotransferaz, bilirubiny i wydłużenie czasu protrombinowego; faza III (powyżej 48 godzin) to pełnoobjawowa niewydolność wątroby z żółtaczką, zaburzeniami krzepnięcia, hipoglikemią, śpiączką wątrobową i możliwymi arytmiami serca. Hepatotoksyczność u dorosłych pojawia się po dawce 10-15 g (150-250 mg/kg), a dawki ≥20-25 g są potencjalnie śmiertelne.
acetylocysteina, arytmia serca, ból brzucha, dysfunkcja wątroby, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, martwica komórek wątrobowych, metionina, nadmierna potliwość, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy, powiększenie wątroby, przedawkowanie paracetamolu, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, węgiel aktywowany, wydłużony czas protrombinowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia, zatrucie, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kwas gadobenowy – Działania niepożądane
Kwas gadobenowy, składnik aktywny preparatu MultiHance, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi i samoistnie ustępującymi działaniami niepożądanymi, bez istotnej korelacji z wiekiem, płcią czy dawką. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny, które mogą prowadzić do zgonu. Reakcje te najczęściej dotyczą układu oddechowego, krążenia, skóry i błon śluzowych. W miejscu podania mogą wystąpić ból, pieczenie, obrzęk, pęcherze, a w rzadkich przypadkach martwica tkanek i zakrzepowe zapalenie żył. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszymi drgawkami, guzami mózgu lub innymi zaburzeniami neurologicznymi, u których obserwowano występowanie drgawek. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, a działania niepożądane w populacji pediatrycznej mają charakter nieciężki.
blok przedsionkowo-komorowy, chelat gadolinu, drgawek, kwas gadobenowy, martwica tkanek, MultiHance, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, parosmia, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, populacja pediatryczna, proteinuria, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie QT, wynaczynienie środka kontrastowego, zaburzenie neurologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zatrzymanie akcji serca, zespół Kounisa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg
Suvezen Neo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, czynne choroby wątroby, niewyjaśnione lub trzykrotnie przekroczone podwyższenie aminotransferaz, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Suvezen Neo zawiera laktozę jednowodną w dawkach od 210,9 mg do 384,8 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Przeciwwskazaniem jest także istniejąca miopatia oraz jednoczesne stosowanie cyklosporyny, a w dawce 40 mg + 10 mg dodatkowo fibratów ze względu na ryzyko miopatii.
choroba mięśni genetycznie uwarunkowana, choroba wątroby, ciąża, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, działanie teratogenne, fibrat, górna granica normy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, karmienie piersią, klirens kreatyniny, kobieta w wieku rozrodczym, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, miopatia, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, pochodzenie azjatyckie, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, substancja pomocnicza, terapia hipolipemizująca, umiarkowane zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 10 mg
Produkt leczniczy Monkasta zawiera montelukast sodowy w dawce 10 mg w tabletce powlekanej i jest stosowany w leczeniu astmy oraz sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. W badaniach klinicznych najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży (≥15 lat) były bóle głowy, natomiast u dzieci w wieku 6-14 lat – bóle brzucha. Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas długotrwałej terapii (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). Do istotnych działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja, niezbyt często), zaburzenia psychiczne (od zaburzeń snu i lęku po myśli i zachowania samobójcze, bardzo rzadko), zaburzenia wątroby (często podwyższone aminotransferazy, bardzo rzadko zapalenie wątroby) oraz zespół Churga-Strauss (bardzo rzadko). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
astma, bezsenność, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, somnambulizm, trombocytopenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zali 150 mg
Profil bezpieczeństwa dabigatranu eteksylanu, oceniany na podstawie badań klinicznych obejmujących około 64 000 pacjentów (w tym 35 000 leczonych dabigatranem), wskazuje na różną częstość działań niepożądanych w zależności od wskazania terapeutycznego. Działania niepożądane występowały u 22% pacjentów z migotaniem przedsionków (leczenie do 3 lat), 14% pacjentów leczonych z powodu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ/ZP) oraz 15% w prewencji ŻChZZ/ZP. Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym były krwawienia, obserwowane u 16,6% pacjentów z migotaniem przedsionków, 14,4% leczonych z powodu ŻChZZ/ZP, 19,4% w badaniu RE-MEDY oraz 10,5% w badaniu RE-SONATE. Krwawienia mogą mieć charakter zagrażający życiu, niezależnie od lokalizacji, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów, z najczęstszymi krwawieniami (≥1/10) oraz innymi zdarzeniami, takimi jak niedokrwistość, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości, krwawienia śródczaszkowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, nosa, układu moczowo-płciowego i skóry.
badanie krzepnięcia, dabigatran eteksylat, krwawienie, krwawienie do stawów, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwioplucie, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, podwyższona bilirubina, podwyższone aminotransferazy, poważne krwawienie, reakcja anafilaktyczna, spadek hemoglobiny, środek przeciwkrwotoczny, trombocytopenia, udar zakrzepowo-zatorowy, wstrząs hipowolemiczny, zatorowość systemowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oksazepam TZF 10 mg
Oksazepam TZF (10 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o częstości występowania określanej jako nieznana, co oznacza, że nie można ich precyzyjnie oszacować na podstawie dostępnych danych. Do najważniejszych należą reakcje paradoksalne (niepokój psychoruchowy, pobudzenie, agresja, splątanie, omamy), które pojawiają się szczególnie u osób starszych, po spożyciu alkoholu oraz u pacjentów z chorobami psychicznymi. Ponadto, lek może indukować uzależnienie fizyczne i psychiczne, a nagłe odstawienie po długotrwałej terapii może prowadzić do objawów odstawienia i bezsenności z odbicia. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego dominują senność, spowolnienie reakcji, zawroty głowy, ataksja, dyzartria oraz zaburzenia pamięci, które najczęściej ustępują po dostosowaniu dawki. Warto również monitorować parametry morfotyczne krwi, funkcję wątroby (aminotransferazy) oraz objawy alergiczne skórne, gdyż mogą wymagać interwencji lub odstawienia leku.
ataksja, benzodiazepina, bezsenność z odbicia, depresja, drżenie, dyzartria, hipotensja, leukopenia, niepamięć następcza, niepokój psychoruchowy, nietrzymanie moczu, nudności, oksazepam, omamy, podwójne widzenie, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, przerost prostaty, psychoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, reakcja skórna, rozmaz krwi, senność, skłonności samobójcze, splątanie, świąd, urojenia, uzależnienie fizyczne i psychiczne, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia libido, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia morfologiczne krwi, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, żółtaczka, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etibax 10 mg
Etibax, zawierający 10 mg ezetymibu, jest lekiem hipolipemizującym stosowanym w celu obniżenia poziomu cholesterolu. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na ezetymib lub substancje pomocnicze, w tym 63 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania w terapii skojarzonej z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami), gdzie bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących piersią, pacjentów z aktywną chorobą wątroby oraz u osób z utrzymującym się, niewyjaśnionym podwyższeniem aktywności aminotransferaz w surowicy, co wskazuje na ryzyko hepatotoksyczności.
aminotransferazy w surowicy krwi, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża i laktacja, czynna choroba wątroby, Etibax, ezetymib, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, laktoza jednowodna, lek obniżający poziom cholesterolu, marker uszkodzenia hepatocytów, nadwrażliwość na ezetymib, nietolerancja laktozy, parametry wątrobowe, podwyższone aminotransferazy, statyna, terapia skojarzona ze statynami, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bloxazoc 95 mg
Metoprolol, substancja czynna produktu Bloxazoc, wykazuje działania niepożądane u około 10% pacjentów, z częstością i nasileniem zależnymi od dawki. Najczęściej obserwowaną niepożądaną reakcją jest małopłytkowość (≥1/10), prowadząca do zwiększonego ryzyka krwawień. Często (≥1/100 do <1/10) występują zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, koszmary senne, zaburzenia snu, pamięci, dezorientacja, omamy, nerwowość i zaburzenia koncentracji. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) zgłaszane są zmęczenie, zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku oraz kurcze mięśni. Metoprolol może również powodować zaburzenia widzenia, suchość i podrażnienie oczu, szumy uszne, a w układzie sercowo-naczyniowym – bradykardię, kołatanie serca, przemijające nasilenie niewydolności serca, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz rzadkie przypadki wstrząsu kardiogennego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego.
biegunka, ból brzucha, ból stawu, bradykardia, bursztynian metoprololu, depresja, dezorientacja, duszność wysiłkowa, kołatanie serca, koszmary senne, kurcz mięśni, łuszczyca, małopłytkowość, metoprolol, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, niewydolność serca, nudności, obrzęk, omamy, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, podrażnienie oczu, podwyższone aminotransferazy, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szum uszny, wstrząs kardiogenny, wymioty, zaburzenie libido, zaburzenie pamięci, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zgorzel, zimne kończyny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvagen 20 mg
Atorvagen (atorwastatyna) jest statyną stosowaną w leczeniu zaburzeń lipidowych, jednak istnieją bezwzględne przeciwwskazania do jej stosowania. Należą do nich nadwrażliwość na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (zawartość laktozy w tabletkach wynosi odpowiednio 8,75 mg w dawce 10 mg, 17,5 mg w dawce 20 mg oraz 35 mg w dawce 40 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby oraz przy utrzymującej się, niewyjaśnionej, trzykrotnie przekraczającej górną granicę normy (GGN) aktywności aminotransferaz w surowicy, nawet bez objawów klinicznych uszkodzenia wątroby.
atorwastatyna, biosynteza cholesterolu, czynna choroba wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, nadwrażliwość na atorwastatynę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, statyny, tabletki powlekane, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia lipidowe, zapalenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lambrinex 10 mg
Lambrinex, zawierający atorwastatynę wapniową, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (od 41,42 mg do 174,54 mg w zależności od dawki: 10 mg, 20 mg, 40 mg). Leku nie należy stosować u osób z aktywną chorobą wątroby lub trwale podwyższonym poziomem aminotransferaz przekraczającym 3-krotnie górną granicę normy, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, Lambrinex jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, co wymaga odpowiedniego poinformowania pacjentek i przerwania terapii przed planowaną ciążą.
atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, choroba hepatologiczna, czynna choroba wątroby, glecaprewir pibrentaswir, hepatotoksyczność, laktoza jednowodna, Lambrinex, miopatia, nadwrażliwość na składniki, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, stężenie atorwastatyny, tabletka powlekana, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspirin Cardio 100 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 100 mg stosowany w prewencji kardiologicznej, jak w preparacie Aspirin Cardio, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, udokumentowany w badaniu ARRIVE (6270 pacjentów na ASA, mediana ekspozycji 5 lat). Najczęstsze działania obejmują niedokrwistość z niedoboru żelaza (często), niedokrwistość pokrwotoczną (niezbyt często), zawroty głowy (często), krwiaki (często), krwawienia z nosa i przewodu pokarmowego (często), a także zapalenie przewodu pokarmowego i chorobę wrzodową (niezbyt często). Rzadkie, ale poważne powikłania to perforacja owrzodzenia przewodu pokarmowego, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, krwotok mózgowy i śródczaszkowy oraz ostra niewydolność nerek. Przedawkowanie ASA może manifestować się szumami usznymi, zawrotami głowy, nudnościami, zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej i poważnymi zaburzeniami neurologicznymi i sercowo-naczyniowymi.
astma aspirynowa, choroba wrzodowa, inhibicja agregacji płytek, krwotok mięśniowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy G6PD, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja owrzodzenia, podwyższone aminotransferazy, prewencja kardiologiczna, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, tabletki dojelitowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zapaść sercowo-oddechowa, zespół Fernanda-Widala - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dicloratio (75 mg + 20 mg)/2 ml
Dicloratio w postaci roztworu do wstrzykiwań (75 mg diklofenaku sodowego + 20 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego na 2 ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu stosowania. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz niewielkie krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do anemii. Często występują również niestrawność, wzdęcia, skurcze i ból brzucha oraz wrzody żołądka, czasem z krwawieniem i perforacją. Wśród działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego dominują bóle głowy, zawroty głowy, senność, pobudzenie i zmęczenie. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (anemia, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk twarzy, języka, obrzęk wewnątrzkrtaniowy, duszność, wstrząs), a także uszkodzenia wątroby i nerek, wymagające regularnego monitorowania funkcji tych narządów.
anemia hemolityczna, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, diklofenak sodowy, lidokaina chlorowodorek jednowodny, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenia krwi, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Lek Rosulip Plus zawiera rozuwastatynę (40 mg) oraz ezetymib (10 mg) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, czynna chorobą wątroby, w tym przy trwałym lub ponad 3-krotnym wzroście aktywności aminotransferaz, a także u osób z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 mL/min). Ponadto, preparat nie powinien być stosowany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i niemowlęcia. Przeciwwskazaniem jest także obecność miopatii lub czynników predysponujących do jej rozwoju, takich jak niedoczynność tarczycy, wrodzone choroby mięśni, wcześniejsze toksyczne działanie innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA lub fibratów, nadużywanie alkoholu oraz pochodzenie azjatyckie, które wiąże się z wyższymi stężeniami rozuwastatyny w osoczu i zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych.
ciąża, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działania niepożądane, fibraty, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kapsułka twarda, karmienie piersią, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, miopatia, miotoksyczność, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość na substancje czynne, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, obniżony klirens kreatyniny, pochodzenie azjatyckie, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rozuwastatyna z ezetymibem, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nintedanib STADA 150 mg
Nintedanib jest dostępny w postaci kapsułek o dawkach 100 mg i 150 mg, z zalecanym standardowym schematem dawkowania 150 mg dwa razy na dobę, przyjmowanymi co około 12 godzin podczas posiłku. Dawkę 100 mg dwa razy na dobę stosuje się u pacjentów nietolerujących dawki standardowej, przy maksymalnej dawce dobowej 300 mg. W przypadku pominięcia dawki, kolejna powinna być przyjęta zgodnie z harmonogramem, bez podwajania dawki. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie jest wymagane dostosowanie dawki, choć u osób ≥75 lat może być konieczne zmniejszenie dawki. Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek nie wymagają modyfikacji dawki, natomiast brak danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh A) zaleca się dawkę 100 mg dwa razy na dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem (Child-Pugh B i C) stosowanie nintedanibu jest przeciwwskazane. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży.
aminotransferazy, ciężka biegunka, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane nintedanibu, enzymy wątrobowe, GGN, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, miękka kapsułka, nintedanib, podanie doustne, podwyższone aminotransferazy, produkt leczniczy, skala Child-Pugh, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wywiad medyczny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolaxa 15 mg
Olanzapina (Zolaxa) w dawkach 15 mg i 20 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami obejmującymi zaburzenia metaboliczne (w tym istotny klinicznie przyrost masy ciała, hiperlipemię oraz hiperglikemię z cukromoczem), neurologiczne (senność, zawroty głowy, zaburzenia pozapiramidowe takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza) oraz hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia). Częstość występowania senności i zwiększenia masy ciała wynosi ≥1/10, natomiast inne działania, takie jak hiperprolaktynemia, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfataza zasadowa, gamma-GT), a także reakcje antycholinergiczne, występują z częstością ≥1/100 do <1/10. Monitorowanie parametrów metabolicznych, hematologicznych i wątrobowych jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy.
akatyzja, astenia, ból stawów, cholesterol, cukromocz, dna moczanowa, dyskineza, efekt antycholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, gorączka, hiperprolaktynemia, hiperurykemia, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, leukopenia, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk, olanzapina, parkinsonizm, podwyższona fosfokinaza kreatyninowa, podwyższone aminotransferazy, przyrost masy ciała, senność, triglicerydy, wysypka, wzmożony apetyt, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia miesiączkowania, zawroty głowy, zmęczenie, żółcień pomarańczowa