podwyższone aminotransferazy
Podwyższone aminotransferazy, szczególnie aminotransferaza alaninowa (ALT) oraz aminotransferaza asparaginianowa (AST), są istotnym wskaźnikiem uszkodzenia komórek wątrobowych. Enzymy te w warunkach prawidłowych znajdują się wewnątrz hepatocytów, a ich zwiększone stężenie w surowicy świadczy o zwiększonej przepuszczalności błon komórkowych lub martwicy komórek wątroby.
Najczęstszymi przyczynami podwyższonych aminotransferaz są: wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), polekowe uszkodzenie wątroby, choroby autoimmunologiczne wątroby oraz zaburzenia metaboliczne. Stopień podwyższenia aminotransferaz nie zawsze koreluje z ciężkością choroby, szczególnie w przewlekłych schorzeniach wątroby.
Diagnostyka różnicowa podwyższonych aminotransferaz powinna obejmować wywiad ukierunkowany na ekspozycję na hepatotoksyny, badania w kierunku wirusowych zapaleń wątroby, ocenę profilu metabolicznego oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe wątroby. W przypadku utrzymujących się podwyższonych wartości enzymatycznych bez ustalonej przyczyny, należy rozważyć biopsję wątroby.
Istotne jest rozróżnienie między ostrym a przewlekłym podwyższeniem aminotransferaz, gdyż ma to znaczenie dla dalszego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. W stanach ostrych wartości ALT i AST mogą przekraczać normę kilkunasto- lub kilkudziesięciokrotnie, podczas gdy w przewlekłych chorobach wątroby wzrost jest zazwyczaj umiarkowany (2-5 razy powyżej górnej granicy normy).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Profenid 100 mg
Ketoprofen, substancja czynna Profenid 100 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują różne układy i narządy. W zakresie hematologicznym rzadko występuje niedokrwistość z krwawienia, a z częstością nieznaną obserwuje się agranulocytozę, trombocytopenię, zahamowanie czynności szpiku, niedokrwistość hemolityczną oraz leukopenię. Reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, również należą do działań o nieznanej częstości, stanowiąc zagrożenie życia. Zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, omamy, stan splątania i zaburzenia nastroju, oraz neurologiczne (bóle i zawroty głowy, senność, parestezje, jałowe zapalenie opon mózgowych, drgawki) występują z różną częstością. W obrębie układu sercowo-naczyniowego odnotowano niewydolność serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń i zapalenie naczyń. Ze strony układu oddechowego rzadko pojawia się duszność i napad astmy, a z częstością nieznaną skurcz oskrzeli i zapalenie błony śluzowej nosa. Częstość występowania działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego jest wysoka i obejmuje niestrawność, nudności, bóle brzucha i wymioty, a także zaparcia, biegunkę, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, owrzodzenia i poważne powikłania jak krwawienia, perforacje i zapalenie trzustki. Doustne stosowanie ketoprofenu w dawce 200 mg/dobę zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, które rośnie wraz z dawką.
agranulocytoza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Crohna, dyspepsja, hiperkaliemia, hiponatremia, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Abirateron Aristo 250 mg
Przedawkowanie abirateronu octanu stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowego przerwania podawania leku oraz wdrożenia kompleksowego leczenia podtrzymującego. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych, w tym czynności serca (EKG) pod kątem zaburzeń rytmu, oraz regularna kontrola poziomu elektrolitów, zwłaszcza stężenia potasu, ze względu na ryzyko hipokaliemii. Należy również obserwować objawy zastoju płynów, takie jak obrzęki obwodowe, duszność i przyrost masy ciała, oraz oceniać funkcję wątroby poprzez oznaczenie aminotransferaz i bilirubiny, gdyż abirateron może wywołać hepatotoksyczność. W przypadku nadciśnienia tętniczego konieczne jest stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych i monitorowanie ciśnienia tętniczego.
abirateron octan, antidotum, badanie EKG, badanie elektrokardiograficzne, bilans płynów, bradykardia, czynność serca, diuretyki, działanie mineralokortykoidowe, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, hipokaliemia, konsultacja hepatologiczna, krążenie płucne, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwarytmiczne, leki przeciwnadciśnieniowe, nadciśnienie tętnicze, niemiarowość, parametry wątrobowe, podwyższone aminotransferazy, poziom elektrolitów, przedawkowanie abirateronu, przerwanie podawania leku, suplementacja potasu, tachykardia, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zastój płynów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valarox
Produkt leczniczy Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych związanych z obydwoma składnikami. U pacjentów stosujących rozuwastatynę w dawkach 30-40 mg obserwowano przemijający białkomocz kanalikowy oraz zwiększoną częstość ciężkich działań niepożądanych nerek, dlatego zaleca się rutynową ocenę czynności nerek, zwłaszcza przy dawce 40 mg. Walsartan wymaga ostrożności u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz u dializowanych, a u pacjentów z GFR >10 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ARB lub ACEI z aliskirenem u chorych z niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Zaleca się unikanie podwójnej blokady układu RAA, a jeśli jest konieczna, to pod ścisłym nadzorem i monitorowaniem czynności nerek, elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego. U pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej wskazana jest regularna kontrola czynności nerek podczas terapii walsartanem. Ponadto, nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki oraz w połączeniu z suplementami potasu lub lekami oszczędzającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii.
antagoniści receptora angiotensyny II, antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybicze, białkomocz kanalikowy, ból mięśni, ciężkie reakcje skórne, cyklosporyna, gemfibrozyl, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy, próby wątrobowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Medical Valley 80 mg
Atorvastatin Medical Valley jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w tabletkach wynosi odpowiednio: 48,23 mg (10 mg), 96,45 mg (20 mg), 192,9 mg (40 mg) oraz 385,8 mg (80 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby, w tym ostry lub przewlekły proces zapalny miąższu, oraz trwale podwyższona aktywność aminotransferaz przekraczająca 3-krotnie górną granicę normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań biochemicznych oceniających funkcję wątroby, a w przypadku nieprawidłowości należy odstąpić od leczenia atorwastatyną. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne i przenikanie leku do mleka matki.
antykoncepcja, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, badania funkcji wątroby, czynna choroba wątroby, dysfunkcja wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność statyn, laktacja, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na substancję czynną, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, racjonalna farmakoterapia, rozpad mięśni prążkowanych, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, terapia przeciwwirusowa, teratogenność, uszkodzenie hepatocytów, WZW typu C - Leksykon substancji czynnych
Nadroparyna wapniowa – Działania niepożądane
Nadroparyna wapniowa, jako LMWH, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstsze i najistotniejsze klinicznie to powikłania krwotoczne występujące bardzo często (≥1/10), w tym groźne krwiaki rdzeniowe. Małopłytkowość indukowana heparyną (HIT) oraz trombocytoza występują rzadko (≥1/10,000 do <1/1000) i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz zmiany terapii. Często obserwuje się przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz (≥1/100 do <1/10). Bardzo rzadkie (≪1/10,000) są reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje rzekomo-anafilaktyczne, martwica skóry w miejscu wstrzyknięcia, przemijająca hiperkaliemia oraz priapizm, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji medycznej.
ból głowy, eozynofilia, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak, krwiak rdzeniowy, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, martwica skóry, migrena, nadroparyna wapniowa, obrzęk naczynioruchowy, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, priapizm, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień, siarczan protaminy, świąd, trombocytoza, wysypka, zwapnienie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apo-Atorva 60 mg
Atorwastatyna w dawkach 30 mg i 60 mg (lek Apo-Atorva) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym lecytynę sojową (0,183 mg w tabletce 30 mg i 0,366 mg w tabletce 60 mg), co wyklucza stosowanie u osób uczulonych na orzeszki ziemne lub soję. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby oraz utrzymująca się aktywność aminotransferaz przekraczająca 3-krotnie górną granicę normy. Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne i negatywny wpływ na rozwój płodu i niemowlęcia. Ponadto, interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (glecaprewir/pibrentaswir) mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i ryzyka miopatii, w tym rabdomiolizy.
alergia na orzeszki ziemne, atorwastatyna wapniowa trójwodna, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, erytromycyna, glecaprewir pibrentaswir, inhibitory cytochromu P450, itrakonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwwirusowe, miopatia, nadwrażliwość na atorwastatynę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby typu C, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Riluzol PMCS 50 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Riluzol PMCS (tabletki powlekane 50 mg) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zagrażać bezpieczeństwu leczenia. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ryluzol lub składniki pomocnicze preparatu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą lub przewlekłą chorobą wątroby oraz u osób z aktywnością aminotransferaz przekraczającą trzykrotnie górną granicę normy. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać badania funkcji wątroby, a podczas leczenia regularnie monitorować parametry wątrobowe, z zaleceniem przerwania terapii w przypadku istotnego wzrostu enzymów.
choroba wątroby, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, karmienie piersią, metody antykoncepcji, metody terapeutyczne, nadwrażliwość na substancję czynną, parametry wątrobowe, podwyższone aminotransferazy, przeciwwskazania w ciąży, reakcja alergiczna, riluzol, ryluzol, schorzenia hepatologiczne, substancja czynna, tabletki powlekane - Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 5 mg
Produkt leczniczy Monkasta zawierający montelukast sodowy w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) oraz 10 mg (tabletki powlekane) był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat oraz około 4000 dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dzieci były bóle brzucha, natomiast u dorosłych ból głowy. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałej terapii (do 12 miesięcy u dzieci i do 2 lat u dorosłych). Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często ≥1/10), ból głowy i ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), podwyższone aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) (często), a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, trombocytopenię i zespół Churga-Strauss (bardzo rzadko <1/10 000).
anafilaksja, ból brzucha, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, dezorientacja, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, tik, trombocytopenia, zaburzenie koncentracji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątrobowokomórkowe, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Romilast 5 mg
Montelukast, substancja czynna preparatu Romilast w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) oraz 10 mg (tabletki powlekane), był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 pacjentów powyżej 15 roku życia oraz 1750 dzieci w wieku 6-14 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z najczęstszymi działaniami takimi jak zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często), biegunka, nudności, wymioty, wysypka i gorączka (często). Wśród rzadkich i bardzo rzadkich działań wymieniono m.in. trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zespół Churga-Strauss, zapalenie wątroby oraz ciężkie reakcje skórne jak rumień wielopostaciowy.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, jąkanie, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, kurcz mięśniowy, moczenie mimowolne, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naklofen Duo 75 mg
Naklofen Duo, zawierający diklofenak sodowy w dawce 75 mg (25 mg peletek dojelitowych i 50 mg peletek o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej terapii. Wśród najczęstszych objawów dominują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, bóle brzucha i wzdęcia. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, w tym zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową oraz zapalenie jelita grubego. Diklofenak może także powodować hepatotoksyczność, manifestującą się podwyższeniem aktywności aminotransferaz, a w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do ostrych i przewlekłych zapaleń wątroby, martwicy oraz niewydolności wątroby. W zakresie układu nerwowego często występują bóle i zawroty głowy, a bardzo rzadko parestezje, drgawki czy aseptyczne zapalenie opon mózgowych. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, choć rzadkie, mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, białkomocz, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, fotowrażliwość, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, peletki dojelitowe, piorunujące zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórkowa, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie widzenia, zakrzepica tętnicza, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to preparat złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do najczęstszych działań należą zapalenie nosa i gardła (często przy atorwastatynie), hiperglikemia (często przy atorwastatynie), senność (często przy amlodypinie), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często przy peryndoprylu i amlodypinie), ból głowy (często przy wszystkich składnikach), nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zmienione wyniki badań czynności wątroby i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), rabdomiolizę, miopatię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ból głowy, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schorzenie sercowo-naczyniowe, SIADH, składniki leku Triveram, skurcze mięśni, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie nosa i gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona