nowotwór hematologiczny
Nowotwory hematologiczne to heterogenna grupa chorób rozrostowych wywodzących się z komórek układu krwiotwórczego i limfatycznego. Obejmują one białaczki, chłoniaki, szpiczaka mnogiego oraz inne zespoły mieloproliferacyjne i mielodysplastyczne.
W patogenezie nowotworów hematologicznych kluczową rolę odgrywają zaburzenia genetyczne i epigenetyczne prowadzące do niekontrolowanej proliferacji, zaburzeń różnicowania i apoptozy komórek prekursorowych. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, niektóre chemikalia (np. benzen), wcześniejszą chemioterapię, infekcje wirusowe oraz predyspozycje genetyczne.
Objawy nowotworów hematologicznych są zróżnicowane i mogą obejmować: zmęczenie, osłabienie, nawracające infekcje, krwawienia, powiększenie węzłów chłonnych, śledziony i wątroby, bóle kostne, utratę masy ciała oraz stany gorączkowe. Diagnostyka opiera się na badaniach morfologii krwi obwodowej, biopsji szpiku kostnego, badaniach cytogenetycznych, molekularnych oraz obrazowych.
Leczenie nowotworów hematologicznych jest zindywidualizowane i zależy od typu nowotworu, jego zaawansowania oraz stanu ogólnego pacjenta. Obejmuje ono chemioterapię, immunoterapię, terapie celowane, przeszczepienie komórek krwiotwórczych oraz, w niektórych przypadkach, radioterapię. Postęp w terapiach celowanych i immunoterapii znacząco poprawił rokowanie w wielu typach nowotworów hematologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclophosphamide Accord 500 mg
Cyklofosfamid, cytostatyk alkilujący dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji (500 mg i 1000 mg, 20 mg/mL po rekonstytucji), jest szeroko stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych (CLL, ALL, chłoniaki Hodgkina i nieziarnicze, szpiczak mnogi) oraz guzów litych (rak jajnika, rak piersi, mięsak Ewinga, drobnokomórkowy rak płuca, nerwiak zarodkowy). W terapii mieloablacyjnej przed przeszczepieniem szpiku kostnego stosowany jest w połączeniu z napromienianiem całego ciała (TBI) lub busulfanem w leczeniu ALL, CML i AML. Dawkowanie jest indywidualizowane, uwzględniając stan kliniczny, funkcję nerek i wątroby oraz parametry morfologii krwi.
chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna, cytostatyk alkilujący, drobnokomórkowy rak płuca, działanie przeciwnowotworowe, guz lity, lek immunosupresyjny, mięsak Ewinga, morfologia krwi, napromienianie całego ciała, nefropatia toczniowa, nerwiak zarodkowy, neuroblastoma, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, proszek do sporządzania roztworu, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka limfocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, rak jajnika, rak piersi, schemat chemioterapii, szpiczak mnogi, terapia indukcyjna, terapia mieloablacyjna, terapia wspomagająca, toczeń rumieniowaty układowy, ziarnica złośliwa, ziarniniak Wegenera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meaxin 100 mg
Meaxin, zawierający imatynib mezylan, jest wskazany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+) w różnych fazach choroby, w tym nowo rozpoznanej, fazie przewlekłej, akceleracji oraz przełomie blastycznym, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci i młodzieży. Lek stosowany jest także w ostrej białaczce limfoblastycznej Ph+ (Ph+ ALL) – w terapii skojarzonej z chemioterapią u nowo rozpoznanych oraz w monoterapii u dorosłych z nawracającą lub oporną postacią choroby. Ponadto Meaxin jest wskazany u dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi/mieloproliferacyjnymi (MDS/MPD) z rearanżacją genu PDGFR oraz w zaawansowanym zespole hipereozynofilowym/przewlekłej białaczce eozynofilowej (HES/CEL) z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα. W leczeniu nowotworów litych Meaxin znajduje zastosowanie u dorosłych z nieoperacyjnymi lub przerzutowymi Kit (CD117) dodatnimi guzami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) oraz w leczeniu adjuwantowym u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu po resekcji, a także u dorosłych z guzowatymi włókniakomięsakami skóry (DFSP), w tym niekwalifikujących się do zabiegu chirurgicznego.
chromosom Philadelphia, diagnostyka molekularna, faza akceleracji, faza przewlekła, guzowaty włókniakomięsak skóry, imatynib, imatynib mezylan, kinaza tyrozynowa, leczenie adjuwantowe, Meaxin, monoterapia, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywny współczynnik odpowiedzi, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, przeżycie bez wznowy, przeżycie wolne od progresji, rearanżacja FIP1L1-PDGFRα, rearanżacja genu PDGFR, terapia skojarzona, transplantacja szpiku, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Stada 20 mg
Dasatinib Stada, zawierający dazatynib, jest lekiem stosowanym w leczeniu ostrych białaczek limfoblastycznych z chromosomem Filadelfia (Ph+). U dorosłych pacjentów jest wskazany w terapii drugiej lub kolejnej linii, szczególnie w przypadkach oporności lub nietolerancji na wcześniejsze leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej. W populacji pediatrycznej dasatinib jest stosowany jako element terapii pierwszego rzutu, zawsze w skojarzeniu z chemioterapią, co poprawia rokowanie i zwiększa szanse na uzyskanie optymalnej odpowiedzi. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach od 20 mg do 140 mg, z różnym kształtem i oznakowaniem ułatwiającym identyfikację, co minimalizuje ryzyko błędów dawkowania.
chemioterapia skojarzona, chromosom Filadelfia, dazatynib, działanie niepożądane, hematologia onkologiczna, inhibitor kinazy tyrozynowej, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja leczenia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź kliniczna, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, progresja choroby, tabletka powlekana, terapia drugiej linii, terapia pierwszego rzutu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherzyca pęcherzowa – Objawy
Pęcherzyca pęcherzowa (bullous pemphigoid) to najczęstsza autoimmunologiczna choroba pęcherzowa podskórna, dotykająca głównie osoby w wieku 60-80 lat, z przewlekłym przebiegiem trwającym od kilku miesięcy do 5 lat. Choroba manifestuje się dwoma fazami: prodromalną, charakteryzującą się świądem i niespecyficznymi zmianami skórnymi (rumień, grudki, wysypka), oraz fazą pęcherzową, gdzie pojawiają się napięte pęcherze o średnicy 1-5 cm, wypełnione przejrzystym lub krwistym płynem, lokalizujące się głównie na ramionach, pachach, nogach, brzuchu i fałdach skórnych. Zajęcie błon śluzowych występuje rzadko (10-30%) i zwykle nie jest klinicznie istotne. Przebieg choroby cechuje się okresami zaostrzeń i remisji, z ryzykiem nawrotów do 50% w ciągu 3 miesięcy po przerwaniu leczenia. Pęcherze goją się zwykle bez blizn w ciągu 7-10 dni, choć mogą pozostawić przebarwienia. Choroba wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań, w tym zakażeń bakteryjnych i sepsy, szczególnie u osób starszych z osłabioną odpornością.
beta-bloker, błona śluzowa, choroba Alzheimera, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba immunopęcherzowa, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, demencja, egzema, faza prodromalna, hiperpigmentacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek neuroleptyczny, nowotwór hematologiczny, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, padaczka, pęcherz skórny, pęcherzyca pęcherzowa, półpasiec, posocznica, przeciwciało anty-BP180, remisja choroby, rumień, ryzyko śmiertelności, świąd skóry, udar mózgu, wyprysk, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie wirusowe, zmiana skórna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Sandoz 100 mg
Dasatinib Sandoz jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych z obecnością chromosomu Philadelphia (Ph+). U dorosłych wskazania obejmują nowo rozpoznaną przewlekłą białaczkę szpikową (CML) w fazie przewlekłej jako terapię pierwszego rzutu, a także CML w fazie przewlekłej, akceleracji lub przełomu blastycznego w przypadku oporności lub nietolerancji na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem. Ponadto, lek jest stosowany w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) Ph+ oraz limfoblastycznej postaci przełomu blastycznego CML u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszej terapii. W populacji pediatrycznej Dasatinib Sandoz jest wskazany w nowo rozpoznanej Ph+ CML w fazie przewlekłej, w przypadku oporności lub nietolerancji na imatynib oraz w skojarzonej terapii z chemioterapią w ALL Ph+.
chromosom Philadelphia, dasatynib, faza akceleracji, faza przewlekła, imatynib, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, limfoblastyczny przełom blastyczny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja leczenia, nowotwór hematologiczny, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aciclovir Hikma 250 mg
Aciclovir Hikma, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji o dawkach 250 mg i 500 mg, jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym do leczenia zakażeń wywołanych przez wirusy z grupy Herpes, w tym Herpes simplex i Varicella-zoster. Preparat zawiera acyklowir w formie soli sodowej i jest podawany dożylnie w warunkach szpitalnych, co jest szczególnie wskazane u pacjentów z zaburzoną odpornością, u których przebieg infekcji może być ciężki i zagrażający życiu. Wskazania obejmują ciężkie pierwotne zakażenia opryszczkowe narządów płciowych, profilaktykę zakażeń u osób po przeszczepach lub z nowotworami hematologicznymi, leczenie półpaśca u pacjentów bez zaburzeń odporności z ryzykiem powikłań oraz opryszczkowe zapalenie mózgu, gdzie szybkie wdrożenie terapii dożylnej znacząco poprawia rokowanie. Preparat jest również stosowany u noworodków i niemowląt do 3 miesiąca życia z zakażeniami Herpes simplex o ciężkim przebiegu.
acyklowir, chemioterapia, herpeswirus, infuzja dożylna, neuralgia postherpetyczna, niedobór odporności, nowotwór hematologiczny, opryszczka pospolita, opryszczka u noworodków, opryszczkowe zakażenie narządów płciowych, opryszczkowe zapalenie mózgu, ospa wietrzna, półpasiec, profilaktyka opryszczki, przeszczep narządu, przeszczep szpiku kostnego, roztwór do infuzji, terapia immunosupresyjna, wirus herpes simplex, wirus varicella zoster, zaburzenie odporności - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polalid 20 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe i immunomodulacyjne, głównie poprzez wiązanie z białkiem cereblon, integralną częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna. Mechanizm ten prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, co skutkuje cytotoksycznością wobec komórek nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Lenalidomid zwiększa również aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacniając nadzór immunologiczny oraz potęgując efekt ADCC w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Dodatkowo wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
aberracja chromosomowa, angiogeneza, apoptoza komórkowa, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, cytokina prozapalna, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, degradacja proteasomalna, delecja 5q, erytropoeza, immunomodulacja, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, nadzór immunologiczny, nowotwór hematologiczny, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, unaczynienie guza, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w dawkach 2,5 mg do 25 mg wynosi od 53,75 mg do 215 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w ciąży oraz kobiety w wieku rozrodczym, u których lek jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na udowodnione działanie teratogenne. Stosowanie lenalidomidu wymaga przestrzegania rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego m.in. regularne testy ciążowe i stosowanie skutecznej antykoncepcji, co jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia i kontynuacji terapii.
choroba sercowo-naczyniowa, działanie teratogenne, laktoza jednowodna, lek immunomodulujący, lenalidomid, metoda antykoncepcji, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, Program Zapobiegania Ciąży, ryzyko teratogenne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na funkcje psychomotoryczne należą zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących wyższe dawki leku (15 mg, 20 mg, 25 mg), u których ryzyko wystąpienia tych objawów jest zwiększone. Lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie lenalidomidu na zdolność prowadzenia pojazdów oraz konieczności zachowania ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakoterapia, interakcja lekowa, lek nasenny, lek o działaniu ośrodkowym, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lenalidomid, mikrodrzemka, niewyraźne widzenie, nowotwór hematologiczny, schemat dawkowania leku, senność, sprawność psychomotoryczna, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Cytarabina – Wskazania do stosowania
Cytarabina jest cytostatykiem szeroko stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych, zwłaszcza ostrych białaczek szpikowych (AML) i limfoblastycznych (ALL), zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Lek dostępny jest w formie roztworów do wstrzykiwań i infuzji o stężeniach 20 mg/ml, 50 mg/ml oraz 100 mg/ml, a także w postaci proszków do sporządzania roztworu. Cytarabina stosowana jest w fazie indukcji remisji oraz leczeniu podtrzymującym, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami, co zwiększa skuteczność terapii. W przypadkach opornych na standardowe leczenie AML, ALL, chłoniaków nieziarniczych oraz przełomu blastycznego w przewlekłej białaczce szpikowej, stosuje się wysokie dawki cytarabiny, co może poprawić odpowiedź terapeutyczną. Ponadto, lek jest wykorzystywany dokanałowo w profilaktyce i leczeniu zajęcia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w białaczkach, często w połączeniu z metotreksatem i hydrokortyzonem.
białaczka, białaczka opon mózgowo-rdzeniowych, chłoniak nieziarniczy, chłoniak non-Hodgkin, cytostatyk, hydrokortyzon, indukcja remisji, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, naciek białaczkowy, naciek białaczkowy OUN, nowotwór hematologiczny, nowotwór układu krwiotwórczego, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, terapia skojarzona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Eugia 10 mg
Lenalidomid, substancja o działaniu immunomodulującym, jest stosowany w terapii nowotworów hematologicznych, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w kapsułkach wynosi od 40 mg (5 mg dawka) do 200 mg (25 mg dawka). Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w ciąży oraz w wieku rozrodczym, u których lek jest przeciwwskazany ze względu na udokumentowane działanie teratogenne, podobne do talidomidu. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego skuteczną antykoncepcję przez minimum 4 tygodnie przed, w trakcie i po zakończeniu terapii, regularne testy ciążowe oraz całkowitą abstynencję seksualną lub stosowanie dwóch niezawodnych metod antykoncepcji.
abstynencja seksualna, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, kobieta w wieku rozrodczym, laktoza, lenalidomid, Lenalidomide Eugia, metoda antykoncepcji, nadwrażliwość na lenalidomid, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór hematologiczny, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja systemowa, ryzyko teratogenne, talidomid, test ciążowy, wada wrodzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cytosar 100 mg/ml
Cytosar to roztwór do wstrzykiwań zawierający cytarabinę w stężeniu 100 mg/ml, dostępny w fiolkach 10 ml (1000 mg) i 20 ml (2000 mg). Preparat charakteryzuje się pH 7,4 oraz osmolalnością 250-350 mOsm/kg. Głównym wskazaniem do stosowania jest indukcja i podtrzymanie remisji w ostrej białaczce szpikowej (AML) u pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Cytarabinę stosuje się także w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie blastycznej oraz w przypadkach białaczek o złym rokowaniu, opornych na leczenie lub nawrotowych. W tych wskazaniach lek może być podawany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi cytostatykami, przy czym remisje uzyskane Cytosarem wymagają kontynuacji leczenia podtrzymującego dla utrzymania efektu terapeutycznego.
białaczka oporna na leczenie, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, działanie niepożądane, faza blastyczna, guz lity, hematolog, indukcja remisji, leczenie podtrzymujące, leczenie wysokodawkowe, lek przeciwnowotworowy, nawrót białaczki, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa, remisja białaczki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazole hameln 200 mg
Bezpieczeństwo stosowania worykonazolu zostało ocenione na podstawie danych z ponad 2000 dorosłych pacjentów, w tym 1603 z badań klinicznych i 270 z badań profilaktycznych, obejmujących pacjentów z nowotworami hematologicznymi, zakażonych HIV, z opornymi zakażeniami grzybiczymi, kandydemią i aspergilozą. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia widzenia, gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zespół zaburzeń oddechowych oraz ból brzucha, z reguły o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z dokumentacją produktu leczniczego Voriconazole hameln, gdzie bardzo często oznacza ≥1/10 pacjentów, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1000, a bardzo rzadko <1/10 000 pacjentów.
aspergiloza, choroba Bowena, Clostridium difficile, fotofobia, hepatotoksyczność, kandydemia, kandydoza przełyku, neutropenia, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, tachykardia, test czynności wątroby, Voriconazole, worykonazol, zaburzenie widzenia, zakażenie grzybicze, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Dawkowanie i sposób podawania
Imatynib jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych i mięsaków złośliwych, z dawkowaniem dostosowanym do jednostki chorobowej, wieku pacjenta oraz fazy choroby. W przewlekłej fazie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) u dorosłych zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, przy czym dawka 800 mg/dobę podawana jest w dwóch dawkach po 400 mg. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m² pc. na dobę, max. 800 mg). W Ph+ ALL dawka u dorosłych to 600 mg/dobę, u dzieci 340 mg/m² pc. Dla MDS/MPD zalecana dawka to 400 mg/dobę, a w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg. W DFSP stosuje się 800 mg/dobę. Imatynib podaje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, a w przypadku trudności w połykaniu można rozpuścić tabletki w wodzie niegazowanej lub soku jabłkowym (50 ml na 100 mg, 200 ml na 400 mg). Leczenie kontynuuje się do progresji choroby, a w razie braku odpowiedzi lub progresji możliwe jest zwiększenie dawki, z koniecznością monitorowania działań niepożądanych.
aminotransferaza asparaginianowa, dializa, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyty obojętnochłonne, granulocyty zasadochłonne, imatynib, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, podrażnienie przewodu pokarmowego, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Hemofilia – Etiologia i przyczyny
Hemofilia jest rzadkim, głównie dziedzicznym zaburzeniem krzepnięcia krwi, spowodowanym mutacjami w genach F8 (hemofilia A) i F9 (hemofilia B), które kodują odpowiednio czynnik VIII i IX. Dziedziczenie jest recesywne sprzężone z chromosomem X, co tłumaczy wyższe występowanie choroby u mężczyzn. Hemofilia A stanowi około 80% przypadków, a hemofilia B około 20%. Hemofilia C, związana z niedoborem czynnika XI, dziedziczy się autosomalnie i dotyczy obu płci. Poziom aktywności czynnika krzepnięcia klasyfikuje ciężkość choroby: łagodna (6-40%), umiarkowana (1-5%) i ciężka (<1%). W około 30% przypadków hemofilia A i B wynika z mutacji de novo, z najczęstszą inwersją w intronie 22 genu F8 u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A. Kobiety nosicielki mogą wykazywać objawy łagodne lub, w rzadkich przypadkach, pełnoobjawową hemofilię, np. w zespole Turnera lub przy skrajnej lionizacji chromosomu X.
choroba krwotoczna, choroba nowotworowa, choroba zapalna jelit, czynnik IX, czynnik krzepnięcia, czynnik VIII, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, gen F8, gen F9, hemofilia nabyta, krwawienie do stawów, krwawienie miesiączkowe, nadmierne krwawienie, niedobór czynnika krzepnięcia, niedobór czynnika XI, nosicielka genu hemofilii, nowotwór hematologiczny, poradnictwo genetyczne, przypadek idiopatyczny, reakcja autoimmunologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Vipharm 12,5 mg
Sunitynib, inhibitor kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz rozwoju przerzutów. Jego aktywny metabolit posiada podobną aktywność farmakologiczną. W badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynibu nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), sunitynib w dawce 50 mg/dobę (schemat 4/2) znacząco wydłużał medianę czasu do progresji (TTP) do 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo (HR=0,329; p<0,001). Ponadto, leczenie sunitynibem wiązało się z istotnym wydłużeniem całkowitego przeżycia (OS) z HR=0,491 (95% CI: 0,290–0,831; p=0,007), co potwierdza jego kliniczną skuteczność i korzystny profil bezpieczeństwa.
angiogeneza nowotworowa, czas do progresji nowotworu, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, mikrośrodowisko guza, neoangiogeneza, nietolerancja imatynibu, nowotwór hematologiczny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór tarczycy, oporność na leczenie, progresja nowotworowa, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, szlak sygnałowy, terapia imatynibem, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Diagnostyka i diagnoza
Ostra białaczka szpikowa (AML) to heterogenna grupa nowotworów hematologicznych charakteryzujących się proliferacją blastów w szpiku kostnym. Diagnostyka AML obejmuje morfologię krwi obwodowej z rozmazem, gdzie często obserwuje się leukocytozę lub leukopenię, anemię, małopłytkowość oraz obecność blastów, a także charakterystyczne pałeczki Auera. Biopsja i aspiracja szpiku kostnego są kluczowe, z kryterium rozpoznania AML stanowiącym ≥20% blastów w szpiku lub krwi obwodowej, lub ≥10% przy obecności specyficznych aberracji genetycznych. Immunofenotypowanie cytometrią przepływową pozwala na potwierdzenie rozpoznania, klasyfikację podtypu oraz ocenę prognostyczną. Badania genetyczne, takie jak analiza cytogenetyczna, FISH, PCR i NGS, umożliwiają identyfikację aberracji genetycznych istotnych dla rokowania i terapii, zgodnie z wytycznymi ELN 2022, które wyróżniają m.in. t(8;21), inv(16), mutacje NPM1, FLT3-ITD oraz mutacje RUNX1, ASXL1, TP53.
aberracja genetyczna, analiza cytogenetyczna, anemia, białaczka oporna, biopsja szpiku kostnego, blast, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, echokardiografia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunofenotypowanie, małopłytkowość, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi obwodowej, nakłucie lędźwiowe, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka szpikowa, pałeczki Auera, pozytonowa tomografia emisyjna, reakcja łańcuchowa polimerazy, remisja całkowita, rezonans magnetyczny, rozmaz krwi obwodowej, sekwencjonowanie nowej generacji, szpik kostny, tomografia komputerowa, złożony kariotyp - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Epidemiologia
Zapalenie nagłośni (epiglottitis) to potencjalnie zagrażająca życiu infekcja, której epidemiologia uległa istotnym zmianom po wprowadzeniu szczepionki przeciwko Haemophilus influenzae typu B (Hib). Obecnie choroba ta występuje rzadko, z częstością około 1-4 przypadków na 100 000 osób w populacji ogólnej, a u dorosłych utrzymuje się na poziomie około 1 przypadku na 100 000 rocznie. Wprowadzenie szczepień Hib spowodowało dramatyczny spadek zachorowań u dzieci (np. w Danii z 4,9 do 0,02/100 000 rocznie), a średni wiek chorych dzieci wzrósł z 3,5 do 14,6 lat. Obecnie dominują przypadki u dorosłych, zwłaszcza mężczyzn w wieku 40-50 lat, z przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek 3:1). Zmieniło się także spektrum patogenów – najczęściej izolowane są gatunki Streptococcus (w tym S. pneumoniae) i Staphylococcus aureus, a H. influenzae typu B ustąpił miejsca szczepom nietypowalnym. Czynniki ryzyka obejmują m.in. palenie tytoniu, cukrzycę, immunosupresję oraz POChP (z RR 1,76; 95% CI: 1,15-2,70), szczególnie u mężczyzn w wieku 40-64 lat.
anemia sierpowata, asplenia, białaczka, cukrzyca, dysfagia, gruźlica płuc, Haemophilus influenzae typu B, Haemophilus parainfluenzae, immunosupresja, infekcja grzybicza, intubacja, kandydoza, Klebsiella pneumoniae, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność oddechowa, nikotynizm, nowotwór hematologiczny, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, ślinotok, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, szczepionka Hib, tracheotomia, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej, wirus paragrypy, zapalenie nagłośni - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bendamustine Kabi 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, substancja czynna leku Bendamustine Kabi, jest cytostatykiem stosowanym w terapii onkologicznej, charakteryzującym się istotnym profilem toksyczności hematologicznej, dermatologicznej oraz ogólnoustrojowej. Do najczęstszych działań niepożądanych należą leukopenia i trombocytopenia, wymagające regularnego monitorowania morfologii krwi, reakcje nadwrażliwości skórnej oraz gorączka, która może być objawem zarówno działania leku, jak i neutropenii. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, wymagają profilaktyki przeciwwymiotnej. Ze względu na immunosupresję, pacjenci są narażeni na zakażenia oportunistyczne, w tym wirusem półpaśca, cytomegalii, reaktivację WZW typu B, Pneumocystis jiroveci oraz posocznicę i pierwotne atypowe zapalenie płuc.
atypowe zapalenie płuc, bendamustyna chlorowodorek, działanie hematologiczne, działanie immunosupresyjne, infekcja oportunistyczna, leczenie cytostatyczne, lek przeciwnowotworowy, morfologia krwi, nadwrażliwość skórna, neutropenia, nowotwór hematologiczny, objawy ogólnoustrojowe, ostra białaczka szpikowa, Pneumocystis jiroveci, posocznica, powikłanie infekcyjne, profilaktyka przeciwwymiotna, szpik kostny, terapia onkologiczna, toksyczność dermatologiczna, trombocytopenia, wirus cytomegalii, wirus półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wtórny nowotwór, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg gęsty z ziela jeżówki purpurowej – Przeciwwskazania stosowania
Wyciąg gęsty z ziela jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea, herba recens) wykazuje właściwości immunostymulujące, co determinuje szereg przeciwwskazań klinicznych. Preparaty takie jak Echinapur nie powinny być stosowane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze (laktoza jednowodna 78,5 mg, czerwień koszenilowa lak E124 0,98 mg), a także u osób uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ponadto, ze względu na potencjalne zaostrzenie chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów) oraz interferencję z terapią immunosupresyjną (np. po przeszczepach narządów), stosowanie wyciągu jest przeciwwskazane w tych stanach.
AIDS, białaczka, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, choroba układu białokrwinkowego, choroba z autoagresji, czerwień koszenilowa, echinacea purpurea, gruźlica, jeżówka purpurowa, kolagenoza, laktoza jednowodna, leczenie onkologiczne, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość, niedobór immunologiczny, nowotwór hematologiczny, odrzucenie przeszczepu, postępująca choroba układowa, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzina Asteraceae, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, terapia immunosupresyjna, toczeń rumieniowaty układowy, wirus HIV, właściwości immunostymulujące, zespół niedoboru odporności - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznym i immunomodulacyjnym efektem, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid wykazuje także działanie immunomodulacyjne, zwiększając aktywność komórek T, NK i NKT, a w połączeniu z rytuksymabem potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC). Dodatkowo lek posiada właściwości antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększanie hemoglobiny płodowej) oraz przeciwzapalne (hamowanie TNF-α i IL-6).
aberracja chromosomalna, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czas przeżycia bez progresji, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomowa, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, hamowanie angiogenezy, hematoonkologia, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komórka hematopoetyczna, komórka NK, komórka śródbłonka, leczenie indukcyjne, lenalidomid, ligaza E3, limfocyt B, nowotwór hematologiczny, odpowiedź całkowita, odsetek obiektywnych odpowiedzi, populacja pediatryczna, pozytonowa tomografia emisyjna, szpiczak mnogi, ubikwitynacja, właściwość antyangiogenna, właściwość proerytropoetyczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mukozitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (mukozytis) jest częstym i poważnym powikłaniem leczenia przeciwnowotworowego, szczególnie u pacjentów z nowotworami głowy i szyi (HNC), gdzie częstość występowania sięga około 90%. Mukozytis 3. stopnia koreluje z niską liczbą limfocytów przed radioterapią, a czynniki ryzyka obejmują starszy wiek, płeć żeńską, wysoką masę ciała, zmniejszony klirens leków, predyspozycje genetyczne oraz kombinację chemio- i radioterapii. Ciężkie mukozytis prowadzi do hospitalizacji u 19% pacjentów oraz opóźnień w leczeniu przeciwnowotworowym, co pogarsza rokowanie i zwiększa koszty opieki. Modele predykcyjne, zwłaszcza multi-omiczne łączące cechy kliniczne, radiomiczne i doziomiczne, wykazują wyższą skuteczność (AUC do 0,774 w treningu) w przewidywaniu ciężkiego mukozytis niż modele konwencjonalne. Nowatorskie metody, takie jak pomiar miejscowych parametrów elektrycznych tkanek (TEPs) oraz analiza obrazów termicznych z wykorzystaniem głębokiego uczenia, oferują obiecujące narzędzia do wczesnej identyfikacji pacjentów zagrożonych rozwojem mukozytis.
cechy radiomiczne, chemioradioterapia, chemioterapia, czynnik martwicy nowotworu alfa, gardło środkowe, głębokie uczenie, HNSCC, interleukina 1 beta, leczenie przeciwnowotworowe, liczba płytek krwi, limfocyty, markery ostrej fazy, mukozytis, niekodujące RNA, nowotwór głowy i szyi, nowotwór hematologiczny, obrazowanie termiczne, predyspozycja genetyczna, rak nosogardła, stratyfikacja pacjentów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Fresenius Kabi 400 mg
Imatinib Fresenius Kabi jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych i mięsaków, a dawkowanie zależy od fazy choroby oraz wieku pacjenta. U dorosłych z przewlekłą fazą przewlekłej białaczki szpikowej (CML) zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, a w przypadku przewlekłej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) 600 mg/dobę. Dzieci otrzymują dawkę obliczaną na podstawie powierzchni ciała, odpowiednio 340 mg/m²/dobę (nie przekraczając 800 mg). W przypadku dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) dawka wynosi 800 mg/dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, a dawkę 800 mg dzielić na dwie dawki po 400 mg. W razie trudności z połykaniem można przygotować zawiesinę z tabletek rozpuszczonych w odpowiedniej objętości niegazowanej wody lub soku jabłkowego (100 mg w 50 ml, 400 mg w 200 ml).
aminotransferaza wątrobowa, bilirubina, biopsja szpiku, chromosom Philadelphia, ciężka neutropenia, cytopenia, dermatofibrosarcoma protuberans, działanie niepożądane pozahematologiczne, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyt obojętnochłonny, granulocyt zasadochłonny, indukcja, konsolidacja, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, płytka krwi, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Altan 400 mg
Leczenie Imatinibem Altan powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i odpowiedniego monitorowania. Lek podaje się doustnie podczas posiłku, popijając wodą, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie zależy od wskazania i wynosi: 600 mg/dobę w Ph+ ALL u dorosłych (w skojarzeniu z chemioterapią lub jako monoterapia w nawrocie), 340 mg/m² u dzieci (maksymalnie 600 mg), 400 mg/dobę w MDS/MPD, 100-400 mg/dobę w HES/CEL oraz 800 mg/dobę (w dwóch dawkach po 400 mg) w DFSP. W przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych (np. ANC <1,0 x 10⁹/l, płytki <50 x 10⁹/l), zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki zgodnie z protokołem, a także szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. W przypadku zaburzeń wątroby, dawka początkowa powinna wynosić co najmniej 400 mg/dobę, z możliwością redukcji w razie nietolerancji.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, aspiracja szpiku kostnego, białaczka limfoblastyczna Ph+, bilirubina, biopsja, chromosom Philadelphia, dermatofibrosarcoma protuberans, dysfagia, działanie niepożądane pozahematologiczne, farmakokinetyka, granulocyty obojętnochłonne, mięsak złośliwy, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, oporna białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja choroby, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imatinib Fresenius Kabi 400 mg
Imatinib Fresenius Kabi jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+), zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, w dawkach 100 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, które można dzielić dla precyzyjnego dawkowania. Lek jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu u nowo rozpoznanych pacjentów niekwalifikujących się do transplantacji szpiku, a także jako terapia drugiej linii u pacjentów z nieskutecznym leczeniem interferonem alfa. Ponadto, imatinib jest stosowany w zaawansowanych stadiach CML (faza akceleracji, przełom blastyczny), w ostrej białaczce limfoblastycznej Ph+ (ALL) jako element terapii skojarzonej lub monoterapia w nawrotach, a także w rzadkich zespołach mielodysplastycznych/mieloproliferacyjnych (MDS/MPD) z rearanżacją genu PDGFR oraz w hipereozynofilowym zespole (HES) i przewlekłej białaczce eozynofilowej (CEL) z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα. W dermatologii onkologicznej imatinib jest stosowany w guzowatych włókniakomięsakach skóry (DFSP) u pacjentów z nieoperacyjnymi lub nawracającymi/przerzutowymi zmianami.
chemioterapia skojarzona, chromosom Philadelphia, faza akceleracji, faza przewlekła, guzowaty włókniakomięsak skóry, interferon alfa, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, monoterapia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, płytkopochodny czynnik wzrostu, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa Ph+, przeżycie wolne od progresji, rearanżacja FIP1L1-PDGFRα, rearanżacja genu, tabletka powlekana, terapia drugiej linii, transplantacja szpiku, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dasatinib Krka 100 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii nowotworów hematologicznych, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w wieku rozrodczym oraz kobiet planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Lekarz powinien zapewnić kompleksową edukację na temat konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii, aby zapobiec nieplanowanej ciąży. Dane kliniczne i przedkliniczne wskazują na wysokie ryzyko teratogenności, w tym wady cewy nerwowej, oraz szkodliwy wpływ na rozwijający się płód, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania dazatynibu w ciąży, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko. W przypadku konieczności leczenia w ciąży, pacjentka musi zostać szczegółowo poinformowana o potencjalnych zagrożeniach dla płodu.
badanie przedkliniczne, bank nasienia, dane farmakodynamiczne, dane toksykologiczne, Dasatinib Krka, dazatynib, działanie farmakologiczne, inhibitor kinazy tyrozynowej, karmienie piersią, kriokonserwacja nasienia, leczenie dazatynibem, model zwierzęcy, nowotwór hematologiczny, płodność, wada cewy nerwowej, wada wrodzona, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący zarówno efekty przeciwnowotworowe, jak i immunomodulacyjne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, składnikiem ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. W efekcie lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Dodatkowo lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczebności i aktywności komórek T, NK i NKT oraz nasilenie cytotoksyczności zależnej od przeciwciał (ADCC), co jest szczególnie istotne w terapii chłoniaka grudkowego w skojarzeniu z rytuksymabem. Lenalidomid wykazuje także działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne oraz przeciwzapalne, co przyczynia się do jego kompleksowego profilu terapeutycznego w onkohematologii.
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie kliniczne, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, efekt immunomodulacyjny, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komisja monitorująca dane, komórka hematopoetyczna, komórka limfatyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, komórka plazmatyczna szpiczaka mnogiego, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, nowotwór hematologiczny, odpowiedź całkowita, PFS, podwójna ślepa próba, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżywalność ogólna, szpiczak mnogi, TNF-alfa, toksyczność ograniczająca dawkę, ubikwitynacja, wskazanie onkohematologiczne, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania, kluczowy w terapii nowotworów hematologicznych. Jego podstawowy efekt polega na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, skutkując hamowaniem proliferacji i indukcją apoptozy komórek nowotworowych, w tym komórek plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonu z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Lenalidomid dodatkowo moduluje układ immunologiczny, zwiększając aktywność i liczebność komórek T, NK i NKT oraz wzmacniając cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), szczególnie w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Ponadto lek hamuje angiogenezę poprzez blokowanie migracji, adhezji i tworzenia mikronaczyń przez komórki śródbłonka, co ogranicza wzrost i rozprzestrzenianie się nowotworu. W leczeniu zespołów mielodysplastycznych lenalidomid stymuluje erytropoezę, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz hamuje produkcję prozapalnych cytokin TNF-α i IL-6 przez monocyty, co przyczynia się do efektu przeciwnowotworowego i łagodzenia objawów systemowych.
ADCC, angiogeneza, apoptoza, ASCT, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, czynnik transkrypcyjny, DDB1, delecja 5q, erytropoeza, hemoglobina płodowa, IL-6, immunomodulacja, inhibitor angiogenezy, komórka hematopoetyczna, komórka śródbłonka, komórki CD34+, komórki NK, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, morfologia krwi, niedokrwistość, nowotwór hematologiczny, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-alfa, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flucofast 100 mg
Flucofast, zawierający flukonazol, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zakażeń grzybiczych u dorosłych oraz dzieci (0-17 lat). Preparat dostępny jest w dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg w formie kapsułek twardych, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Wskazania obejmują m.in. kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kokcydioidomikozę, inwazyjne kandydozy, drożdżakowe zakażenia błon śluzowych (jamy ustnej, gardła, przełyku, układu moczowego), przewlekłe drożdżakowe zapalenia, drożdżycę pochwy, grzybice skóry i paznokci. Flucofast stosuje się także w profilaktyce nawrotów tych zakażeń, zwłaszcza u pacjentów z immunosupresją, nowotworami hematologicznymi czy po przeszczepach komórek macierzystych.
drożdżaki w moczu, drożdżakowe zakażenie błon śluzowych, drożdżakowe zapalenie żołędzi, drożdżyca pochwy, flukonazol, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, immunosupresja, inwazyjna kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, neutropenia, nowotwór hematologiczny, onychomikoza, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, zakażenie drożdżakowe skóry, zanikowe drożdżakowe zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Subinit 50 mg
Sunitynib, klasyfikowany pod kodem ATC L01EX01, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym w leczeniu nowotworów, w tym guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych guzów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na proliferację komórek nowotworowych, angiogenezę oraz rozprzestrzenianie się przerzutów. Sunitynib dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a jego główny metabolit wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność sunitynibu w wydłużeniu czasu do progresji choroby (TTP) oraz przeżycia bez progresji (PFS) u pacjentów z GIST, MRCC i pNET, potwierdzając jego rolę w terapii opornych lub nietolerujących imatynibu przypadków GIST.
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie randomizowane podwójnie zaślepione, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, guz neuroendokrynny trzustki, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, lek przeciwnowotworowy, neoangiogeneza, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, terapia cytokinami, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib SUN 20 mg
Dasatinib SUN jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych z chromosomem Philadelphia (Ph+), dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg. Lek znajduje zastosowanie u dorosłych w terapii pierwszego rzutu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie przewlekłej (CP), a także u pacjentów z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem, w fazach przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego CML oraz w ostrych białaczkach limfoblastycznych Ph+ (Ph+ ALL). W populacji pediatrycznej dasatinib stosuje się zarówno jako terapię pierwszego rzutu w Ph+ CML CP, jak i w skojarzeniu z chemioterapią w nowo rozpoznanej Ph+ ALL, co umożliwia skuteczne leczenie agresywnych postaci choroby u dzieci i młodzieży.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chemioterapia, chromosom Philadelphia, CML w fazie przewlekłej, dasatinib, dazatynib, faza akceleracji, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja leczenia, nowotwór hematologiczny, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, populacja pediatryczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Epidemiologia
Pemfigus to grupa rzadkich autoimmunologicznych chorób pęcherzowych skóry i błon śluzowych, obejmująca odmiany takie jak pemfigus zwykły (PV), liściasty (PF) oraz paraneoplastyczny (PNP). Epidemiologia pemfigusa wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne – częstość występowania PV waha się od 13% w Mali do 95% w Arabii Saudyjskiej, a roczna zachorowalność na PV wynosi od 0,76 do 32,0 przypadków na milion osób, z najwyższymi wskaźnikami u Żydów aszkenazyjskich w USA. W Europie zachorowalność na PV wynosi od 0,5 (Niemcy) do 8,0 (Grecja) przypadków na milion rocznie. Pemfigus zwykły najczęściej dotyka osoby w wieku 40-60 lat, z przewagą kobiet (stosunek mężczyzn do kobiet od 1:1,5 do 1:4), choć w niektórych regionach obserwuje się odmienne proporcje. Predyspozycje genetyczne związane są z allelami HLA-DRB1*04:02 i HLA-DQB1*05:03, a czynniki środowiskowe i infekcje wirusowe mogą modulować ryzyko rozwoju choroby. Pemfigus współwystępuje często z innymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty czy łuszczyca, a także z nowotworami złośliwymi (8% przypadków). Pemfigus paraneoplastyczny stanowi około 3-5% wszystkich przypadków, najczęściej związany z chłoniakami i innymi nowotworami hematologicznymi.
autoimmunologiczna choroba tarczycy, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba Castlemana, gammapatia monoklonalna, grasiczak, liszaj płaski, makroglobulinemia Waldenströma, miastenia gravis, nadżerka, niewydolność narządów, nowotwór hematologiczny, pemfigoid, pemfigus IgA, pemfigus liściasty, pemfigus paraneoplastyczny, pemfigus zwykły, przeciwciało monoklonalne, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rytuksymab, sepsa, toczeń rumieniowaty krążkowy, toczeń rumieniowaty układowy, wirus opryszczki, wirus SARS-CoV-2, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs septyczny, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (mgus) – Objawy
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (MGUS) to stan przednowotworowy charakteryzujący się obecnością białka monoklonalnego (białka M) w surowicy poniżej 30 g/l (3 g/dl) oraz obecnością komórek plazmatycznych w szpiku kostnym <10%. MGUS nie wywołuje uszkodzeń narządów końcowych typowych dla szpiczaka mnogiego, takich jak hiperkalcemia, niewydolność nerek, niedokrwistość czy zmiany kostne. Występuje u 3-5% populacji powyżej 50. roku życia, z rosnącą częstością u osób starszych, częściej u mężczyzn i osób rasy czarnej. Roczne ryzyko progresji do nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, amyloidozy AL, makroglobulinemii Waldenströma i chłoniaków, wynosi około 1%, przy czym ryzyko to jest wyższe w przypadku IgM MGUS (2% rocznie w pierwszych 10 latach) niż non-IgM MGUS (0,51% rocznie). Czynniki ryzyka progresji obejmują stężenie białka M ≥ 1,5 g/dl, typ immunoglobuliny (non-IgG), nieprawidłowy stosunek wolnych łańcuchów lekkich (FLC), ≥ 5% komórek plazmatycznych w szpiku oraz immunoparezę.
amyloidoza łańcuchów lekkich, badania obrazowe, białko monoklonalne, biopsja szpiku kostnego, chłoniak limfoplazmocytowy, drętwienie i mrowienie, elektroforeza białek surowicy, hiperkalcemia, immunopareza, komórki plazmatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, osteoporoza, szpiczak mnogi, szpik kostny, uszkodzenie nerwów, wolne łańcuchy lekkie, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Medical Valley 25 mg
Lenalidomid, stosowany w terapii nowotworów hematologicznych, ma określone bezwzględne przeciwwskazania. Lek nie powinien być podawany pacjentom z nadwrażliwością na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w kapsułkach wynosi od 53,5 mg (2,5 mg dawka) do 214 mg (10 mg dawka). Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży ze względu na udowodnione działanie teratogenne oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie przestrzegają rygorystycznych zasad programu zapobiegania ciąży, obejmującego skuteczną antykoncepcję i regularne testy ciążowe. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości podczas terapii wymaga natychmiastowego przerwania leczenia.
antykoncepcja, działanie immunomodulujące, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, kobieta w wieku rozrodczym, lenalidomid, nadwrażliwość na lenalidomid, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancja pomocnicza, teratogenność, test ciążowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szpiczak mnogi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szpiczak mnogi jest złośliwym nowotworem komórek plazmatycznych szpiku kostnego, stanowiącym około 10% nowotworów hematologicznych, z medianą wieku rozpoznania 69 lat i wyższą częstością u osób rasy czarnej. Charakterystyczne objawy kliniczne obejmują ból kości (80-90% pacjentów), złamania patologiczne (40%), anemię, niewydolność nerek oraz hiperkalcemię. Diagnostyka opiera się na wykryciu zwiększonej liczby nieprawidłowych komórek plazmatycznych w szpiku, obecności białka monoklonalnego w surowicy lub moczu oraz zmianach kostnych widocznych w badaniach obrazowych (RTG, MRI, PET/CT). Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu parametrów hematologicznych i biochemicznych, przygotowaniu pacjentów do badań oraz edukacji dotyczącej choroby i leczenia.
anemia, badanie obrazowe, bisfosfoniany, ból kości, chemioterapia wysokodawkowa, choroba kostna, daratumumab, elektroforeza białek surowicy, elementy morfotyczne krwi, funkcja nerek, hiperkalcemia, inhibitor proteasomu, komórki krwi, komórki plazmatyczne, kortykosteroidy, leczenie objawowe, lek immunomodulujący, lek nefrotoksyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwzakrzepowy, leki immunomodulujące, morfologia krwi, nawracająca infekcja, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, plazmafereza, proces diagnostyczny, profilaktyka przeciwwirusowa, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie komórek macierzystych, szpiczak mnogi, szpik kostny, terapia CAR-T, ucisk rdzenia kręgowego, układ odpornościowy, zakrzepica żył głębokich, zespół nadlepkości, zespół uwalniania cytokin, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Epidemiologia
Zespół Noonana (NS) to autosomalnie dominujący zespół wad wrodzonych o częstości występowania szacowanej na 1:1000 do 1:2500 żywych urodzeń, z mutacjami w genie PTPN11 (około 50% przypadków) oraz innych genach szlaku Ras-MAPK (SOS1, RAF1, KRAS). Diagnostyka genetyczna potwierdza NS w 70-80% przypadków, a około 60% mutacji jest de novo. Fenotyp jest zmienny, a rozpoznanie często następuje około 9. roku życia, choć łagodne postaci mogą pozostawać nierozpoznane. Prenatalne cechy sugerujące NS obejmują wielowodzie, wysięk opłucnowy, obrzęk, zwiększoną przezierność karkową (NT), wodonercze i wady serca. Diagnostyka prenatalna opiera się na badaniu mutacji w genach PTPN11, KRAS i RAF1, szczególnie przy obecności zwiększonej NT i innych cech ultrasonograficznych. Nadzór medyczny jest indywidualizowany, obejmuje regularne badania audiometryczne, okulistyczne oraz ocenę wad serca i wnętrostwa, z koniecznością wielodyscyplinarnej opieki pediatrycznej i genotypowo ukierunkowanego monitorowania.
audiometria, białaczka, chłoniak, glejak, kariotyp, mięsak prążkowanokomórkowy, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, morfologia krwi, mutacja genetyczna, neuroblastoma, nowotwór hematologiczny, obrzęk, płyn owodniowy, przezierność karkowa, rak pęcherza moczowego, RASopatie, szlak RAS/MAPK, test genetyczny, wady wrodzone, wielowodzie, wnętrostwo, wodonercze, wrodzona wada serca, wysięk opłucnowy, zespół autosomalny dominujący, zespół mielodysplastyczny, zespół mieloproliferacyjny, zespół Noonana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Daruph 55 mg
Lek Daruph (dazatynib) jest inhibitorem kinazy tyrozynowej, stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych związanych z obecnością chromosomu Philadelphia (Ph+). Wskazania obejmują nowo rozpoznaną przewlekłą białaczkę szpikową (CML) w fazie przewlekłej u dorosłych i dzieci, a także przewlekłą białaczkę szpikową w fazie przewlekłej, akceleracji lub przełomu blastycznego oraz ostrą białaczkę limfoblastyczną (ALL) Ph+ u dorosłych z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem. W populacji pediatrycznej lek jest również stosowany w skojarzeniu z chemioterapią w nowo rozpoznanej ostrej białaczce limfoblastycznej Ph+. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach: 16 mg (15,8 mg dazatynibu, 21 mg laktozy jednowodnej), 40 mg (39,5 mg dazatynibu, 53 mg laktozy), 55 mg (55,3 mg dazatynibu, 75 mg laktozy), 63 mg (63,2 mg dazatynibu, 85 mg laktozy), 79 mg (79,0 mg dazatynibu, 107 mg laktozy) oraz 111 mg (110,6 mg dazatynibu, 149 mg laktozy).
białaczka, chemioterapia, chromosom Philadelphia, dazatynib, dazatynib bezwodny, faza akceleracji, faza przewlekła, imatynib, laktoza jednowodna, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Krka 70 mg
Dasatinib Krka, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg, jest wskazany do leczenia nowotworów hematologicznych z obecnością chromosomu Philadelphia (Ph+), w tym przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL). U dorosłych lek stosuje się jako terapię pierwszego rzutu w nowo rozpoznanej CML w fazie przewlekłej oraz w przypadkach oporności lub nietolerancji na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem, w fazach przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego. W ALL Ph+ oraz limfoblastycznej postaci przełomu blastycznego CML dasatinib jest stosowany po niepowodzeniu wcześniejszych terapii. U dzieci i młodzieży wskazania obejmują nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (monoterapia) oraz ALL Ph+ w skojarzeniu z chemioterapią, a także leczenie oporności lub nietolerancji na wcześniejsze terapie, w tym imatynib.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przełomu blastycznego, faza przewlekła, interakcja lekowa, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, monitorowanie terapii, morfologia krwi obwodowej, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny CML, przewlekła białaczka szpikowa, szpik kostny, transkrypt BCR-Abl - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adabonib
Adabonib, zawierający bortezomib – inhibitor proteasomu, jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi i chłoniak z komórek płaszcza (MCL). Lek podaje się dożylnie lub podskórnie, z wyraźnym zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Najczęstsze działania niepożądane obejmują toksyczność hematologiczną (małopłytkowość, neutropenię, niedokrwistość), z najniższą liczbą płytek krwi obserwowaną w dniu 11. cyklu, zwykle powracającą do normy w kolejnym cyklu. W badaniu LYM-3002 częstość trombocytopenii stopnia ≥3 wynosiła 56,7% w grupie VcR-CAP (bortezomib z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem) vs. 5,8% w grupie R-CHOP, przy czym liczba płytek <25 000/μl wymagała wstrzymania leczenia. Należy regularnie monitorować morfologię krwi i rozważyć przetoczenie płytek oraz stosowanie czynników stymulujących kolonie granulocytów w przypadku neutropenii. Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca i HBV, zwłaszcza przy skojarzeniu z rytuksymabem.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynniki stymulujące kolonie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteasomu, małopłytkowość, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia i niedokrwistość, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nowotwór hematologiczny, nowotworowa komórka plazmatyczna, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dożylne i podskórne, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, reaktywacja wirusa WZW typu B, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zakażenie wirusem Johna Cunninghama, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii