CYP2D6
CYP2D6 jest ważnym enzymem z rodziny cytochromu P450, odpowiedzialnym za metabolizm około 25% wszystkich leków stosowanych klinicznie. Gen kodujący CYP2D6 charakteryzuje się dużą zmiennością genetyczną, co prowadzi do znaczących różnic w aktywności enzymatycznej między pacjentami.
Polimorfizmy CYP2D6 klasyfikują pacjentów jako metabolizerów ultraszybkich, ekstensywnych (prawidłowych), pośrednich lub wolnych. Warianty te determinują szybkość metabolizmu substratów enzymu, co ma bezpośrednie przełożenie na skuteczność i bezpieczeństwo farmakoterapii. Wśród leków metabolizowanych przez CYP2D6 znajdują się przeciwdepresanty (np. fluoksetyna, paroksetyna), leki przeciwpsychotyczne, beta-blokery, opioidy i tamoksyfen.
W praktyce klinicznej oznaczanie genotypu CYP2D6 może być pomocne w indywidualizacji dawkowania leków, zapobieganiu działaniom niepożądanym oraz optymalizacji odpowiedzi terapeutycznej. Szczególnie istotne jest to w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym lub gdy prolek wymaga aktywacji przez CYP2D6 (np. kodeinę do morfiny).
Badania farmakogenetyczne CYP2D6 stanowią ważny element medycyny spersonalizowanej, umożliwiając dostosowanie terapii do indywidualnego profilu genetycznego pacjenta, co zwiększa bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zaranta 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 5 godzin oraz bezwzględną biodostępnością około 20%, co wynika z efektu pierwszego przejścia. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
ABCG2, BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens osoczowy, laktonowa pochodna, maksymalne stężenie w osoczu, N-demetylowana pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transporter OATP-C, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoklopramid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie metoklopramidu z lewodopą i agonistami dopaminy ze względu na antagonizm receptorów dopaminowych, co prowadzi do znacznego osłabienia efektu terapeutycznego, szczególnie w leczeniu choroby Parkinsona. Metoklopramid nasila działanie uspokajające alkoholu etylowego oraz leków hamujących czynność OUN (benzodiazepiny, opioidy, barbiturany, leki przeciwhistaminowe I generacji), co może skutkować nadmierną sedacją, zaburzeniami koordynacji i ryzykiem działań niepożądanych. Ponadto, współstosowanie z neuroleptykami zwiększa ryzyko objawów pozapiramidowych, a z lekami serotoninergicznymi (np. SSRI) – ryzyko zespołu serotoninowego. Metoklopramid wpływa także na biodostępność innych leków: zmniejsza biodostępność digoksyny, a zwiększa cyklosporyny (Cmax o 46%, ekspozycja o 22%), co wymaga monitorowania stężeń tych leków w osoczu.
agonista dopaminy, akatyzja, antagonista receptorów dopaminowych, biodostępność cyklosporyny, chlorowodorek metoklopramidu, choroba Parkinsona, CYP2D6, dystonia, działanie prokinetyczne, działanie uspokajające, enzym cytochromu P450, induktor enzymów, inhibitor CYP2D6, lek neuroleptyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek serotoninergiczny, lewodopa, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, pochodna morfiny, receptor GABA-ergiczny, receptor NMDA, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek zwiotczający mięśnie, SSRI, zaburzenie motoryczne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Paliperidone Teva 100 mg
Paliperydon, substancja czynna produktu Paliperidone Teva, wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne, nieistotne klinicznie z enzymami CYP450, w tym CYP2D6 i CYP3A4. Istotne są jednak interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Paliperydon antagonizuje działanie leków dopaminergicznych (np. lewodopy), co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek w chorobie Parkinsona. Może nasilać niedociśnienie ortostatyczne przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hipotensyjnymi oraz zwiększać ryzyko drgawek w połączeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy (fenotiazyny, SSRI, tramadol). Karbamazepina w dawce 200 mg dwa razy dziennie obniża Cmax i AUC paliperydonu o około 37% poprzez indukcję P-gp, co wymaga korekty dawki paliperydonu. Divalproinian sodu zwiększa o około 50% Cmax i AUC paliperydonu podawanego doustnie, jednak nie wpływa na formę domięśniową.
agonista dopaminergiczny, amiodaron, butyrofenon, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, diwalproinian sodu, dyzopyramid, działanie sedatywne, fenotiazyna, glikoproteina p, inhibitor CYP2D6, interakcje farmakodynamiczne, karbamazepina, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, leki dopaminergiczne, lit, meflochina, metylofenidat, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, próg drgawkowy, rysperydon, sedacja, sotalol, SSRI, torsades de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie kardiologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – OxyContin 10 mg
Oksykodon chlorowodorek, substancja czynna preparatu OxyContin w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się dwufazowym profilem farmakokinetycznym. Pierwsza faza obejmuje szybkie uwolnienie i wchłanianie około 40% dawki z okresem półtrwania 0,6 godziny, co zapewnia szybki efekt przeciwbólowy. Druga faza to powolne uwalnianie pozostałych 60% substancji z okresem półtrwania 6,9 godziny, umożliwiające długotrwałe działanie leku. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest około 3 godziny po podaniu, a bezwzględna dostępność biologiczna wynosi 42-87% w porównaniu do podania pozajelitowego. Objętość dystrybucji wynosi 2,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza około 45%. Preparat wykazuje proporcjonalność dawki do stężenia w osoczu, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku nie wpływa na parametry farmakokinetyczne oksykodonu. Integralność tabletki jest kluczowa dla zachowania kontrolowanego uwalniania; łamanie lub kruszenie może prowadzić do szybkiego uwolnienia i ryzyka przedawkowania.
AUC, biorównoważność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, inhibitor pompy protonowej, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, noroksykodon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksykodon chlorowodorek, oksymorfon, opioid przeciwbólowy, OxyContin, półtrwanie eliminacji, proporcjonalność dawek, przedłużone uwalnianie, steady state, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Lipanthyl NT 145 145 mg
Fenofibrat, substancja czynna preparatu Lipanthyl NT 145, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Nasilenie działania doustnych antykoagulantów przez fenofibrat zwiększa ryzyko krwawień, dlatego zaleca się redukcję dawki antykoagulantu o około 1/3 oraz regularne monitorowanie INR. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną może prowadzić do odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek i ewentualnego przerwania terapii fenofibratem. Koedukacja fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami znacząco zwiększa ryzyko miotoksyczności, w tym miopatii i rabdomiolizy, co wymaga monitorowania objawów mięśniowych oraz aktywności kinazy kreatynowej. Ponadto, stosowanie fenofibratu z glitazonami może powodować paradoksalne, odwracalne obniżenie stężenia cholesterolu HDL, co wymaga regularnej kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji terapii.
cholesterol HDL, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2A6, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, doustny antykoagulant, fenofibrat, fibrat, glitazon, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, kwas fenofibrynowy, lek przeciwzakrzepowy, Lipanthyl NT 145, mikrosom wątroby, miopatia, niewydolność nerek, rabdomioliza, statyna, toksyczność mięśniowa, triglicerydy - Leksykon leków
Interakcje leku – OxyContin 20 mg
OxyContin (oksykodon) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, leki przeciwpsychotyczne czy nasenne, które mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet śmierci. Równoczesne stosowanie alkoholu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na addytywne działanie depresyjne na OUN oraz ryzyko przyspieszonego uwalniania oksykodonu z postaci o przedłużonym uwalnianiu. Ponadto, oksykodon wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI), co może skutkować zespołem serotoninowym, objawiającym się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Należy również zwrócić uwagę na potencjalne nasilenie działań antycholinergicznych (zaparcia, suchość w jamie ustnej) przy jednoczesnym stosowaniu leków o takim mechanizmie działania oraz na ryzyko poważnych interakcji z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).
antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybiczne, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, dysfagia, działanie antycholinergiczne, hiperrefleksja, hipertermia, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory proteazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wskaźnik protrombinowy, zespół abstynencyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Gastrobonisol –
Produkt leczniczy Gastrobonisol, płyn doustny zawierający ekstrakty roślinne, w tym nalewkę z ziela dziurawca, nalewkę z owoców ostropestu, sok z korzenia mniszka, sok z ziela krwawnika, nalewkę z liścia mięty oraz intrakt z ziela bożego drzewka, nie wykazuje udokumentowanych interakcji jako całość. Jednakże poszczególne składniki, zwłaszcza ziele dziurawca, mogą indukować enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4) i P-glikoproteinę, co może wpływać na metabolizm leków takich jak doustne antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI), warfaryna, cyklosporyna, digoksyna, inhibitory proteazy HIV czy teofilina. Inne składniki mogą wykazywać potencjalne, choć mniej istotne, interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9, CYP2D6, czy wpływać na działanie leków moczopędnych, przeciwcukrzycowych, przeciwzakrzepowych i hipotensyjnych. Preparat zawiera także znaczną ilość etanolu (50-60% V/V), co stanowi istotną dawkę alkoholu i wymaga unikania dodatkowego spożycia alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia działania ośrodkowego, obciążenia wątroby, reakcji disulfiramopodobnych oraz działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
cyklosporyna, CYP2D6, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie przeciwzakrzepowe, indukcja enzymu cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, intrakt z ziela bożego drzewka, izoenzym cytochromu P450, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nalewka z liścia mięty, nalewka z owoców ostropestu, nalewka z ziela dziurawca, P-glikoproteina, pH żołądka, reakcja disulfiramopodobna, SNRI, sok z korzenia mniszka, sok z ziela krwawnika, SSRI, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wydzielanie kwasu żołądkowego, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Imatenil 400 mg
Imatynib, substancja czynna leku Imatenil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P-450. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać stężenie imatynibu w osoczu (Cmax o 26%, AUC o 40%), co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają ekspozycję na imatynib (Cmax o 54%, AUC o 74%), co może prowadzić do niepowodzenia terapii i wskazuje na konieczność unikania ich jednoczesnego stosowania. Imatynib jest również inhibitorem CYP3A4 i CYP2D6, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez te enzymy, w tym immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), przeciwpsychotycznych (pimozyd), beta-blokerów (metoprolol) oraz statyn (symwastatyna – wzrost Cmax 2-krotny, AUC 3,5-krotny). W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym zaleca się szczególną ostrożność i monitorowanie stężeń.
alkaloid sporyszu, ALL Ph+, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, CYP2D6, CYP3A4, dziurawiec, glejak złośliwy, glikokortykosteroid, heparyna niskocząsteczkowa, heparyna standardowa, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, L-asparaginaza, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lewotyroksyna, mielosupresja, niedokrwistość, O-glukuronidacja paracetamolu, pochodna kumaryny, ryfampicyna, triazolobenzodiazepina, trombocytopenia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roswera 40 mg
Rozuwastatyna, dostępna w dawkach od 5 mg do 40 mg, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z Tmax około 5 godzin i biodostępnością około 20% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzymy CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Powstają dwa główne metabolity: N-demetylowane o 50% aktywności farmakologicznej oraz nieaktywne pochodne laktonowe. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (10%, z czego 5% niezmienione). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych.
ABCG2, AUC i Cmax, BCRP, białko transportujące, biosynteza cholesterolu, cholesterol LDL, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens osoczowy, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Servenon 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (przerwa 14 dni przed i 7 dni po terapii), odwracalnym, selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid), odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, ziela dziurawca, leków przeciwzakrzepowych oraz NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek, nasilenia działań niepożądanych oraz zaburzeń krzepnięcia. W przypadku leków powodujących hipokaliemię i/lub hipomagnezemię istnieje zwiększone ryzyko złośliwych arytmii.
arytmia, buprenorfina, CYP2D6, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, escytalopram, flekainid, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sedacja, SSRI, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, złośliwa arytmia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asduter 30 mg
Asduter zawiera arypiprazol w dawce 30 mg na tabletkę i jest stosowany w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się zwykle od 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, maksymalnie do 30 mg/dobę. U młodzieży (≥15 lat) ze schizofrenią dawka początkowa to 2 mg/dobę, stopniowo zwiększana do 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę w uzasadnionych przypadkach. W leczeniu epizodów maniakalnych u młodzieży (≥13 lat) dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, zwiększana do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę, jednak dawki powyżej 10 mg stosuje się tylko wyjątkowo ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność i przyrost masy ciała. Leczenie u młodzieży nie powinno przekraczać 12 tygodni.
arypiprazol, CYP2D6, cytochrom CYP3A4, drażliwość w zaburzeniu autystycznym, działanie niepożądane, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, monoterapia, nawrót epizodu maniakalnego, objawy pozapiramidowe, schizofrenia, terapia skojarzona, tiki w zespole Tourette’a, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie autystyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Tourette’a, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arlevert 20 mg + 40 mg
Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje szybkie wchłanianie obu substancji czynnych z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (t½) cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin, co pozostaje niezmienne niezależnie od formy podania (pojedynczo lub łącznie). Metabolizm cynaryzyny odbywa się głównie przez hydroksylację pierścieniową (częściowo zależną od CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6. Obie substancje podlegają intensywnym przemianom wątrobowym, co ma kluczowe znaczenie dla ich farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Erybulina, substancja czynna preparatu Eribulin EVER Pharma, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z główną eliminacją przez wydalanie żółciowe (do 70%), bez identyfikacji konkretnego białka transportowego. Nie jest substratem dla kluczowych transporterów takich jak BCRP, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, MRP2, MRP4 czy BSEP. W badaniach klinicznych wykazano brak istotnego wpływu inhibitorów (np. ketokonazol) i induktorów (np. ryfampicyna) CYP3A4 na parametry farmakokinetyczne erybuliny (AUC, Cmax), co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych sytuacjach. Erybulina słabo hamuje CYP3A4 in vitro, jednak brak jest potwierdzenia klinicznego tego efektu, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak alfentanyl, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus i takrolimus, ze względu na ryzyko zwiększenia ich stężeń i działań niepożądanych.
alfentanyl, BCRP, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chinidyna, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, ergotamina, Eribulin, erybulina, fentanyl, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpsychotyczny, OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, OCT1, OCT2, opioidowy lek przeciwbólowy, pimozyd, pompa eksportu soli kwasów żółciowych, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, transportery anionów organicznych, wąski indeks terapeutyczny