badanie in vitro
Badanie in vitro (łac. „w szkle”) to procedura diagnostyczna lub badawcza przeprowadzana poza żywym organizmem, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Metoda ta umożliwia analizę komórek, tkanek lub procesów biologicznych w sztucznym środowisku, najczęściej w probówkach, szalkach Petriego lub innych naczyniach laboratoryjnych.
W kontekście medycznym termin „in vitro” często kojarzy się z zapłodnieniem pozaustrojowym (IVF – in vitro fertilization), lecz w rzeczywistości obejmuje szeroki zakres procedur laboratoryjnych. Badania in vitro są niezbędne w diagnostyce klinicznej, mikrobiologii, farmakologii i wielu innych dziedzinach medycyny, umożliwiając analizę patogenów, badanie działania leków czy testowanie biokompatybilności materiałów medycznych.
Techniki in vitro mają fundamentalne znaczenie dla współczesnej medycyny, pozwalając na izolowanie i analizowanie określonych elementów biologicznych bez wpływu czynników występujących w żywym organizmie. Często stanowią pierwszy etap badań przed przejściem do fazy testów na modelach zwierzęcych (in vivo) oraz badań klinicznych z udziałem ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Baptisia tinctoria – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu Esberitox N, zawierającego korzeń Baptisia tinctoria, wykazały brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu doustnym dawki do 5000 mg/kg masy ciała na modelu mysim. Długoterminowe badania podostre i przewlekłe na szczurach, z dawkami do 5000 mg/kg/dobę przez 3 i 6 miesięcy, nie ujawniły śmiertelności, zmian w zachowaniu, nieprawidłowości w badaniach klinicznych ani histopatologicznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa oraz test aberracji chromosomowej in vivo przy dawkach 250–5000 mg/kg, nie wykazały działania mutagennego. Brak jest danych dotyczących karcynogenności, jednak na podstawie negatywnych wyników mutagenności i toksyczności przewlekłej oraz wieloletniego stosowania klinicznego nie stwierdzono przesłanek do podejrzeń o działanie karcynogenne.
Badania reprodukcyjne na szczurach, którym podawano Esberitox N w dawce 3800 mg/kg masy ciała, nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, embriotoksyczności ani teratogenności, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania preparatu w kontekście funkcji rozrodczych. Należy podkreślić, że badania dotyczyły całego preparatu Esberitox N, który oprócz Baptisia tinctoria zawiera także korzeń jeżówki purpurowej i ziele żywotnika zachodniego, co może mieć wpływ na profil bezpieczeństwa. Podsumowując, dostępne dane przedkliniczne potwierdzają dobry profil bezpieczeństwa preparatu, bez istotnych działań niepożądanych przy stosowaniu nawet bardzo wysokich dawek.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, Baptisia tinctoria, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, Esberitox N, korzeń dzikiego indygo, korzeń jeżówki purpurowej, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość genotoksyczna, ziele żywotnika zachodniego - Leksykon substancji czynnych
Korzeń kozłka lekarskiego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L., radix) wskazują na istotne luki badawcze, zwłaszcza w kontekście nalewki kozłkowej (Valerianae tinctura) stosowanej w preparacie Krople Żołądkowe (ekstrakt 1:4,0-4,5, etanol 70% V/V). Brak jest kompleksowych badań genotoksyczności, toksyczności ostrej oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym dla tej formy. W przypadku wyciągu suchego z korzenia kozłka lekarskiego, stosowanego w preparacie Neurapas (DER pierwotny 3,8-5,6:1, etanol 47% V/V), standardowe testy in vitro i in vivo nie wykazały genotoksycznego potencjału, jednak nie przeprowadzono badań dotyczących rakotwórczości ani toksycznego wpływu na reprodukcję, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, ekstrahent etanolowy, fototoksyczność, genotoksyczność, Hyperici intractum, korzeń kozłka lekarskiego, nalewka kozłkowa, promieniowanie UVA, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, Valeriana officinalis, Valerianae tinctura, wyciąg suchy z korzenia kozłka, wyciąg z dziurawca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin Forte 100 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Inuprin Forte, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach do 1500 mg/kg mc./dobę. LD50 jest 50-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcynogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału mutagennego inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie toksykologiczne, czynność reprodukcyjna, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, potencjał mutagenny, teratogenność, test in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, właściwość karcynogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Triplixam, zawierającego peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, bez działania mutagennego, embriotoksycznego czy teratogennego. Inhibitory ACE, do których należy peryndopryl, mogą jednak opóźniać rozwój płodu, prowadząc do wad wrodzonych i zwiększonej śmiertelności okołoporodowej u gryzoni i królików. Indapamid, nawet w dawkach 40-8000 razy przekraczających terapeutyczne, wykazuje nasilenie działania moczopędnego, bez mutagenności, karcynogenności czy wpływu na płodność. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazuje nieznacznie większą toksyczność, zwłaszcza żołądkowo-jelitową u psów i toksyczność dla matek u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej (10 mg/dobę) u szczurów i myszy powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, ale nie wpływała na płodność przy dawkach do 10 mg/kg m.c./dobę. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani mutagennego dla żadnej z substancji.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka Sertoliego, obwodowy rozkurcz naczyń, ostra toksyczność, śmierć płodu, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, toksyczność żołądkowo-jelitowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arthryl Fast (400 mg + 10 mg)/2 ml
Preparat Arthryl Fast, zawierający 400 mg glukozaminy siarczanu oraz 10 mg lidokainy chlorowodorku, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach toksykologicznych na zwierzętach. Toksyczność ostra badana na myszach i szczurach przy dawkach doustnych do 5000 mg/kg mc. (około 200-250-krotność dawki terapeutycznej 20-25 mg/kg mc.) nie wykazała istotnych objawów toksyczności. Badania podostre (4-13 tygodni) na królikach, szczurach i psach z dawkami do 300 mg/kg mc. (3-15-krotność dawki terapeutycznej) również nie ujawniły znaczących efektów toksycznych, a ewentualne minimalne skutki były odwracalne i nie specyficzne dla narządów. Długoterminowe badania przewlekłej toksyczności (26-52 tygodnie) z dawkami doustnymi do 2700 mg/kg mc. (86-135-krotność dawki terapeutycznej) potwierdziły bardzo dobry profil bezpieczeństwa preparatu nawet przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.
Arthryl Fast, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, efekt uboczny, embriotoksyczność, glukozamina siarczan, lidokaina chlorowodorek, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, toksyczność, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, wpływ na materiał genetyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ryaltris 600 mcg + 25 mcg/dawkę
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Ryaltris, zawierającego olopatadynę i mometazonu furoinian, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Olopatadyna nie wykazała działania genotoksycznego, rakotwórczego ani toksycznego wpływu na rozród, choć w wysokich dawkach doustnych zaobserwowano zmniejszony wzrost potomstwa i przenikanie substancji do mleka szczurów. Mometazonu furoinian, typowy dla glikokortykosteroidów, nie wykazał działania androgennego ani estrogennego, jednak w dużych dawkach doustnych (56-280 mg/kg mc./dobę) powodował opóźnienie rozwoju układu rozrodczego i działanie klastogenne in vitro, bez oczekiwanego działania mutagennego w dawkach terapeutycznych.
aerozol donosowy, agenezja pęcherzyka żółciowego, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja endokrynologiczna, genotoksyczność, glikokortykosteroid, model zwierzęcy, opóźnione kostnienie, podanie donosowe, profil bezpieczeństwa przedklinicznego, przenikanie substancji do mleka, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, test toksykologiczny, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie chromosomów, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fanipos 50 mcg/dawkę donosową
Przeprowadzone badania przedkliniczne flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Fanipos, potwierdziły, że jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z charakterystyką silnych kortykosteroidów. Efekty toksyczne, w tym działania na rozród i rozwój płodu, pojawiały się wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane 50 μg/dawkę donosową, co minimalizuje ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej w standardowej terapii. Ponadto, brak działania mutagennego w testach in vitro i in vivo oraz brak potencjału rakotwórczego w badaniach długoterminowych na modelach zwierzęcych podkreśla bezpieczeństwo stosowania leku w przewlekłej terapii donosowej.
aerozol donosowy, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flutykazon propionian, genotoksyczność, karcynogenność, kortykosteroid donosowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja uczuleniowa, silny kortykosteroid, terapia donosowa, toksyczność ogólnoustrojowa, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanconalon 5 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Xanconalon, zawierającego oksykodon chlorowodorek (5 mg) i nalokson chlorowodorek (2,5 mg), wykazały brak istotnego toksycznego wpływu na reprodukcję przy dawkach terapeutycznych. Oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. nie wpływał negatywnie na płodność szczurów, rozwój zarodków ani indukcję wad rozwojowych, choć w badaniach na królikach przy dawce 125 mg/kg mc. zaobserwowano zwiększoną częstość występowania 27. kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber, co wiązało się z toksycznością u matek. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg mc., a wyższe dawki (6 mg/kg mc.) powodowały zmniejszenie masy ciała potomstwa, związane z toksycznością u matek. Nalokson w bardzo wysokich dawkach (800 mg/kg mc.) nie wykazywał teratogenności ani toksyczności zarodkowej, jednak powodował zwiększoną śmiertelność noworodków szczurów, bez wpływu na rozwój i zachowanie przeżyłych osobników.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karcynogenność, klastogenność, mutagenność, nalokson chlorowodorek, NOAEL, oksykodon chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, rozwój fizyczny, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Spedifen 400 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ibuprofenu, zawartego w produkcie leczniczym Spedifen 400, wykazały charakterystyczne zmiany toksyczne w przewodzie pokarmowym, takie jak nadżerki i owrzodzenia, potwierdzając ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego. Kompleksowa ocena genotoksyczności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała klinicznie istotnych uszkodzeń materiału genetycznego. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego ibuprofenu, co wskazuje na brak zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie niepożądane, ibuprofen, implantacja zarodka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owulacja, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlessa 8 mg + 5 mg
Substancje czynne leku Amlessa, peryndopryl i amlodypina, wykazują korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Peryndopryl, podawany doustnie w badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i małpach, wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek, bez potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Badania reprodukcyjne na różnych gatunkach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności peryndoprylu, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zmiany morfologiczne nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Peryndopryl nie wpływał negatywnie na płodność szczurów.
amlodypiny bezylan, antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, peryndopryl i amlodypina, płodność zwierząt, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, uszkodzenie materiału genetycznego, zniekształcenie dystalne szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stoperan FAST 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku loperamidu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych oraz nawet do 47-krotnego ich przekroczenia. Nie stwierdzono istotnych działań toksycznych ani elektrofizjologicznych w zakresie terapeutycznym, natomiast skrajnie wysokie stężenia, odpowiadające przedawkowaniu, indukowały hamowanie kanałów jonowych hERG i sodowych w mięśniu sercowym, co może prowadzić do arytmii. Badania genotoksyczności i potencjału rakotwórczego nie wykazały działania mutagennego ani onkogennego, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania loperamidu pod tym kątem.
arytmia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chlorowodorek loperamidu, dawka NOAEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, efekt toksyczny, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał jonowy, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko kardiologiczne, ryzyko onkogenne, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imigran 50 mg
Przedkliniczne badania sumatryptanu, substancji czynnej leku Imigran, wykazały brak działania teratogennego zarówno in vitro, jak i na modelach zwierzęcych, w tym królikach, gdzie odnotowano jedynie sporadyczne przypadki śmiertelności płodów bez cech teratogenności. Ocena potencjału karcynogennego i genotoksycznego sumatryptanu nie wykazała ryzyka indukcji nowotworów ani uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach na szczurach, doustne podanie sumatryptanu w dawkach powodujących około 200-krotne stężenie leku w osoczu w porównaniu do stężenia terapeutycznego u ludzi (po doustnym podaniu 100 mg) skutkowało zmniejszeniem zdolności do inseminacji, natomiast podanie podskórne przy stężeniu około 150-krotnie wyższym nie wykazało takiego efektu, co sugeruje istotną rolę drogi podania w wpływie na płodność.
badanie in vitro, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, efekt niepożądany, genotoksyczność, inseminacja, podanie podskórne, potencjał karcynogenny, rozwój zarodka i płodu, śmiertelność płodu, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, sumatryptan, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pricoron 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa peryndoprylu z argininą, substancji czynnej leku Pricoron, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej są nerki, z obserwowanymi uszkodzeniami odwracalnymi u szczurów i małp po podaniu doustnym. Ocena genotoksyczności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała działania mutagennego, co potwierdza brak potencjału do wywoływania mutacji genetycznych. Badania reprodukcyjne na szczurach, myszach, królikach i małpach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności peryndoprylu, jednakże jako inhibitor ACE, lek może wywoływać opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodu oraz zwiększoną śmiertelność przed- i pourodzeniową, co jest charakterystyczne dla całej grupy farmakologicznej i stanowi podstawę przeciwwskazań do stosowania w ciąży.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, mutacja genetyczna, peryndopryl z argininą, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, regeneracja tkanki nerkowej, śmierć płodu, toksyczność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, uszkodzenie nerek płodu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex XR 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetaplex XR, nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co wskazuje na brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, diestrus, działanie genotoksyczne, ekspozycja matki, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, objawy toksyczności, okres międzyrujowy, parametry rozrodcze, pigmentacja tarczycy, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, substancja czynna, test mutagenności, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie rogówki, zmiana narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Vilpin Combi zawiera peryndopryl tozylan oraz amlodypiny bezylan, których dane przedkliniczne wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego in vitro i in vivo oraz bez potencjału embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone, zmiany nerkowe oraz zwiększoną umieralność okołoporodową. Peryndopryl nie wpływa negatywnie na płodność u szczurów, a długoterminowe badania nie wykazały jego potencjału rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, amlodypiny bezylan, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność punktowa, peryndopryl tozylan, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Idarubicyna, należąca do antracyklin (kod ATC L01DB06), wykazuje złożony mechanizm działania przeciwnowotworowego poprzez wbudowywanie się w DNA i hamowanie topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i proliferacji komórek nowotworowych. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co zwiększa penetrację do komórek w porównaniu z doksorubicyną i daunorubicyną. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano jej wyższą skuteczność przeciwnowotworową, szczególnie w leczeniu białaczek i chłoniaków, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. Ponadto, idarubicyna cechuje się mniejszym ryzykiem oporności krzyżowej w stosunku do innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, badanie in vitro, białaczka, chłoniak, choroba nowotworowa, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicynol, kardiotoksyczność, kwas nukleinowy, lipofilność, oporność krzyżowa, substancja czynna, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DexaCaps 167 mg + 50 mg + 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne dekstrometorfanu bromowodorku, składnika aktywnego produktu DexaCaps, wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrej dawki, z wartościami LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg u myszy, 350 mg/kg u szczurów oraz 336 mg/kg u świnek morskich (podanie doustne). Nawet dawki do 1,5 g/dobę indukowały jedynie łagodne objawy neurologiczne, takie jak pobudzenie, ataksja i upośledzenie oddychania, bez zgonów przy 100-krotnej dawce terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania przewlekłej toksyczności na szczurach i psach (dawki 0,1-100 mg/kg przez 13-27 tygodni) potwierdziły brak istotnych efektów toksycznych, poza nieznacznym spadkiem masy ciała (10-20%) u szczurów przy najwyższej dawce przez 13 tygodni.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vivacor 6,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa karwedylolu, substancji czynnej preparatu Vivacor, przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały brak działania rakotwórczego nawet przy dawkach do 75 mg/kg/dobę u szczurów (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg/dobę u myszy (100-krotność MRHD). Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak właściwości mutagennych. Wpływ na płodność zaobserwowano jedynie przy dawkach toksycznych ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD) u samic szczurów, manifestujący się osłabieniem aktywności reprodukcyjnej, zmniejszeniem liczby ciałek żółtych oraz zaburzeniami zagnieżdżania zarodka. Nie stwierdzono działania teratogennego, choć dawki powyżej 60 mg/kg (> 30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia w rozwoju potomstwa.
anomalia strukturalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, embriotoksyczność, implantacja zarodka, maksymalna zalecana dawka dla ludzi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy karwedylolu, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 600 600 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na płodność i rozwój płodu u myszy, szczurów i królików. W dwuletnich badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę (myszy: 200, 600, 2000 mg/kg/dobę; szczury: 250, 1000, 2000 mg/kg/dobę), co odpowiadało do 5-krotności dawki terapeutycznej u ludzi (3600 mg/dobę). U samców szczurów przy najwyższej dawce zaobserwowano statystycznie znamienny wzrost nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność i przerzuty. Gabapentyna nie wykazywała działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach i myszach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg/dobę (około 5-krotność dawki ludzkiej w mg/m).
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, gabapentyna, kostnienie, mikrojąderko w szpiku kostnym, niski stopień złośliwości, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, wzrost statystycznie znamienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip 0,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu (Requip) wykazały, że lek wpływa na płodność u samic szczurów poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co skutkuje zaburzeniami implantacji. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów przy dawce 60 mg/kg/dobę (AUC około 2-krotnie większe niż przy maksymalnej zalecanej dawce dla człowieka – MRHD), zwiększone obumieranie płodów przy 90 mg/kg/dobę (3× AUC vs MRHD) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (5× AUC vs MRHD). Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawce 120 mg/kg/dobę (4× AUC vs MRHD). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5× Cmax vs MRHD), jednak podawanie ropinirolu w dawce 10 mg/kg (4,8× Cmax vs MRHD) wraz z L-dopą nasilało wady wrodzone palców. Profil toksyczności obejmuje efekty związane z działaniem na receptory dopaminergiczne, takie jak hipoprolaktynemia, obniżenie ciśnienia tętniczego, zwolnienie czynności serca, opadanie powiek oraz ślinienie się. Długoterminowo u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg/dobę zaobserwowano degenerację siatkówki, prawdopodobnie związaną z ekspozycją na światło i specyfiką gatunkową.
autonomiczny układ nerwowy, badanie in vitro, badanie in vivo, ciśnienie tętnicze krwi, czynność serca, degeneracja siatkówki, działanie agonistyczne, działanie naczyniorozszerzające, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, maksymalna zalecana dawka, mechanizm działania, organogeneza, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, receptor D2, receptor dopaminergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinatan 1 mg/ml
Metyloprednizolonu aceponian, substancja czynna preparatu Skinatan (roztwór na skórę o stężeniu 1 mg/mL), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla glikokortykosteroidów. Badania przedkliniczne potwierdziły brak działań niepożądanych innych niż charakterystyczne dla tej grupy leków, nawet przy stosowaniu na rozległe powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. W badaniach embriotoksyczności zaobserwowano działanie teratogenne i śmiertelność zarodków, co wymaga ostrożności w okresie ciąży. Potencjał genotoksyczny został wykluczony na podstawie testów in vitro i in vivo, a analiza danych nie wskazuje na ryzyko karcinogenności przy miejscowym stosowaniu zgodnie z zaleceniami, gdyż nie dochodzi do immunosupresyjnego poziomu ekspozycji.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, immunosupresja, metyloprednizolonu aceponian, mutacja chromosomalna, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, reakcja nadwrażliwości, roztwór na skórę, śmierć zarodka, świnka morska, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lambrinex 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atorwastatyny, substancji czynnej leku Lambrinex, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego w serii testów in vitro i in vivo. Ocena karcynogenności ujawniła brak efektów u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano zmiany nowotworowe wątroby przy ekspozycji 6-11-krotnie wyższej niż u ludzi przyjmujących maksymalną dawkę terapeutyczną (AUC 0-24h). Wyniki te wskazują na gatunkowo specyficzne ryzyko karcynogenne, ograniczone do dawek znacznie przekraczających kliniczne stosowanie. W zakresie wpływu na rozrodczość, atorwastatyna nie zaburzała płodności u szczurów, królików i psów oraz nie wykazała działania teratogennego, choć przy toksycznych dla matek dawkach obserwowano toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz obniżoną przeżywalność poporodową u szczurów.
atorwastatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, nowotwór wątroby, opóźnienie rozwoju płodu, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał klastogenny, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Spirytus Hibitanowy 0,5% ATS 0,5%
Dane przedkliniczne dotyczące diglukonianu chloroheksydyny, składnika Spirytusu Hibitanowego 0,5% ATS, wskazują na niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla szczurów wynosiła 2300-3000 mg/kg przy podaniu doustnym oraz 20 mg/kg przy podaniu dożylnym, natomiast u królików LD50 doustne przekraczało 2000 mg/kg, co potwierdza niską biodostępność i toksyczność przy stosowaniu miejscowym. Badania na szczurach z dawką 38 mg/kg w wodzie do picia nie wykazały działania rakotwórczego. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, biodostępność, dawka LD50, diglukonian chloroheksydyny, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, organogeneza, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spirytus hibitanowy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość, zmiana teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramadol Krka 100 mg/ 2 ml
Przedkliniczne badania tramadolu chlorowodorku (50 mg/mL lub 100 mg/2 mL, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) wykazały brak istotnych zmian hematologicznych, klinicznych, biochemicznych i histologicznych po wielokrotnym podaniu u szczurów i psów, zarówno pozajelitowo, jak i doustnie, w okresie od 6 do 26 tygodni, a także w długoterminowym badaniu doustnym u psów przez 12 miesięcy. Objawy neurologiczne, takie jak pobudzenie, ślinotok, drgawki oraz ograniczenie przyrostu masy ciała, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Tolerancja leku była dobra przy dawkach doustnych do 20 mg/kg u szczurów oraz do 10 mg/kg doustnie i 20 mg/kg doodbytniczo u psów. W badaniach reprodukcyjnych u samic szczurów dawki ≥50 mg/kg/dobę powodowały toksyczność matczyną, zwiększoną śmiertelność noworodków oraz zaburzenia rozwojowe, takie jak zaburzenia kostnienia, opóźnione wykształcenie ujścia pochwy i opóźnione otwarcie oczu, natomiast płodność samców i samic nie była negatywnie dotknięta. U królików toksyczność pojawiała się przy dawkach ≥125 mg/kg, również z zaburzeniami rozwoju kości potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie tolerancji, drgawki, efekt toksyczny, gruczolak komórek wątroby, guz płuc, królik, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, substancja niemutagenna, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotnego podania, tramadol, tramadol chlorowodorek, wpływ na rozrodczość, zaburzenie kostnienia - Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amitryptyliny wykazały istotny wpływ na funkcje elektrofizjologiczne serca, w szczególności hamowanie kanałów jonowych hERG w górnym mikromolarnym zakresie stężenia terapeutycznego w osoczu, co może zwiększać ryzyko arytmii serca już przy standardowych dawkach terapeutycznych. Potencjał genotoksyczny amitryptyliny pozostaje niejednoznaczny, z rozbieżnymi wynikami badań in vitro i in vivo, jednak nie można wykluczyć możliwości wywoływania aberracji chromosomowych. Brak jest natomiast długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
aberracja chromosomowa, amitryptylina, arytmia serca, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, kanał hERG, kanał jonowy, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, repolaryzacja mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość, wskaźnik ciąż, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lortanda 2,5 mg
Badania przedkliniczne leku Lortanda (letrozol 2,5 mg) wykazały niski poziom toksyczności ostrej, z dawkami do 2000 mg/kg u gryzoni oraz umiarkowaną toksyczność u psów przy 100 mg/kg. W badaniach przewlekłych (do 12 miesięcy) na szczurach i psach ustalono poziom NOAEL na 0,3 mg/kg masy ciała. Letrozol wykazywał działania farmakologiczne typowe dla inhibitora aromatazy, wpływając negatywnie na rozrodczość samic szczurów, m.in. zmniejszając liczbę ciąż i zwiększając utratę zarodków przed implantacją. W toksyczności rozwojowej u szczurów stwierdzono wady rozwojowe płodów, takie jak kopulasta głowa oraz zrośnięcie kręgów szyjnych i trzonów kręgów, natomiast u królików nie zaobserwowano zwiększonej częstości wad rozwojowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, biosynteza estrogenów, działanie karcynogenne, hamowanie syntezy estrogenu, hormon luteinizujący, inhibitor aromatazy, kopulasta głowa, letrozol, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozród, ziarniszczak jajnika, zrośnięcie kręgów szyjnych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dentocaine (40 mg + 0,005 mg)/ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące preparatu Dentocaine, zawierającego artykainę i adrenalinę, wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności przewlekłej wykazały działania niepożądane u zwierząt przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz ≥80 mg/kg mc./dobę u psów podawanych podskórnie przez 4 tygodnie, jednakże mają one ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na doraźny sposób stosowania leku. Artykaina w dawkach supraterapeutycznych wykazuje działanie kardiodepresyjne i rozszerzające naczynia, natomiast adrenalina wykazuje typowe działanie sympatykomimetyczne. Badania embriotoksyczności nie wykazały istotnych wad rozwojowych przy dawkach do 20 mg/kg mc. u szczurów i 12,5 mg/kg mc. u królików, a teratogenność adrenaliny obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. Kompleksowe badania reprodukcyjne preparatu z wyższym stężeniem adrenaliny (40 mg/ml artykainy i 10 µg/ml adrenaliny) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, płodu ani potomstwa przy dawkach do 80 mg/kg mc./dobę podawanych podskórnie.
artykaina i adrenalina, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka supraterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie kardiodepresyjne, działanie sympatykomimetyczne, embriotoksyczność, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, potencjał rakotwórczy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melobax 15 15 mg
Badania przedkliniczne meloksykamu, substancji czynnej leku Melobax 15, potwierdziły typowy dla NLPZ profil toksykologiczny, obejmujący zmiany patologiczne przewodu pokarmowego (owrzodzenia, nadżerki) oraz martwicę brodawek nerkowych przy długotrwałym podawaniu dużych dawek. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg, które były jednocześnie toksyczne dla samic, powodowały zmniejszenie owulacji, hamowanie implantacji oraz działanie embriotoksyczne. Pomimo tych efektów, nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co znacznie przekracza stosowane klinicznie dawki u ludzi (7,5-15 mg, czyli 5-10 razy mniejsze w przeliczeniu na mg/kg dla osoby 75 kg). Meloksykam wykazał również działanie fetotoksyczne pod koniec ciąży, zgodne z mechanizmem NLPZ wpływającym na syntezę prostaglandyn.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fetotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, synteza prostaglandyn, zaburzenia owulacji, zaburzenie implantacji zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Adriblastina PFS, wykazuje wyraźne właściwości genotoksyczne potwierdzone w testach in vitro i in vivo, prowadząc do uszkodzeń DNA oraz aberracji chromosomowych w komórkach somatycznych i rozrodczych. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach, wykazały potencjał rakotwórczy, ze szczególnym wzrostem częstości guzów gruczołu sutkowego. Ponadto, doksorubicyna wykazuje toksyczny wpływ na układ rozrodczy zarówno samców, jak i samic, manifestujący się u samic psów opóźnieniem lub zatrzymaniem dojrzewania pęcherzyków jajnikowych, a u samców zanikiem jąder, rozsianym zwyrodnieniem kanalików nasiennych oraz hipospermią, co prowadzi do upośledzenia funkcji gonad i płodności.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna chlorowodorek, działanie niepożądane, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kanalik nasienny, komórka rozrodcza, komórka somatyczna, krioprezerwacja gamet, pęcherzyk jajnikowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność układu rozrodczego, układ rozrodczy, uszkodzenie DNA, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Durogesic 25 mcg/h
Przedkliniczne badania toksykologiczne fentanylu, substancji czynnej systemu transdermalnego Durogesic, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. Badania na szczurach potwierdziły brak wpływu na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano zmniejszoną płodność oraz zwiększoną śmiertelność zarodków, co wiązano z toksycznością matczyną, a nie bezpośrednim działaniem fentanylu. Testy teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały wad rozwojowych, a długoterminowe badania rakotwórczości u szczurów Sprague Dawley (2 lata) nie potwierdziły działania onkogennego. W badaniach mutagenności in vivo nie stwierdzono działania mutagennego, natomiast in vitro fentanyl indukował mutagenność przy wysokich stężeniach, znacznie przekraczających dawki kliniczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek fentanylu, Durogesic, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl, genotoksyczność, męski układ rozrodczy, opioidowy lek przeciwbólowy, płodność samca, płodność samicy, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność zarodków, system transdermalny, teratogenność, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levact 2,5 mg/ml
Chlorowodorek bendamustyny, składnik aktywny leku Levact, jest cytostatykiem alkilującym o unikalnym mechanizmie działania polegającym na tworzeniu wiązań krzyżowych w DNA, co prowadzi do zaburzenia syntezy i naprawy DNA w komórkach nowotworowych. W badaniach in vitro i in vivo wykazano jego skuteczność wobec różnych nowotworów, w tym białaczek, chłoniaków, raka piersi i płuc. Charakterystyczną cechą bendamustyny jest brak lub niewielka oporność krzyżowa z innymi lekami alkilującymi i antracyklinami, co potwierdzają badania kliniczne, choć liczba ocenianych pacjentów była ograniczona. W leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL) bendamustyna w dawce 100 mg/m² podawana dożylnie w dniach 1. i 2. przez 6 cykli wykazała przewagę nad chlorambucylem (0,8 mg/kg w dniach 1. i 15.) z medianą przeżycia wolnego od progresji 21,5 vs 8,3 miesiąca (p<0,0001) oraz medianą czasu trwania remisji 19 vs 6 miesięcy (p<0,0001). Całkowite przeżycie nie różniło się istotnie, a profil bezpieczeństwa był zgodny z oczekiwaniami, choć u 34% pacjentów leczonych bendamustyną konieczne było zmniejszenie dawki.
allopurynol, antracyklina, badanie in vitro, badanie in vivo, białaczka, całkowite przeżycie, chłoniak B-komórkowy, chłoniak nieziarniczy, chlorambucyl, chlorowodorek bendamustyny, cytostatyk alkilujący, drobnokomórkowy rak płuc, działanie niepożądane, klasyfikacja Bineta, klasyfikacja Durie-Salmona, lek przeciwnowotworowy, linia komórek nowotworowych, melfalan, niepowodzenie leczenia, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odsetek odpowiedzi, oporność krzyżowa, prednizon, profil bezpieczeństwa, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie wolne od progresji, rak jajnika, reakcja nadwrażliwości, remisja, rytuksymab, synteza DNA, szpiczak mnogi, terapia onkologiczna, transformacja nowotworowa, wiązanie krzyżowe, zespół lizy guza, związek alkilujący - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zulbex 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rabeprazolu sodowego, substancji czynnej leku Zulbex, wykazały, że toksyczność pojawia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Oznacza to szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu standardowych dawek terapeutycznych. W badaniach mutagenności uzyskano wyniki mieszane: testy na komórkach chłoniaka myszy były dodatnie, jednak bardziej specyficzne badania in vivo i in vitro, w tym testy na jąderkach oraz ocena naprawy DNA, nie potwierdziły działania mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenności u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, chłoniak, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt toksyczny, inhibitor pompy protonowej, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, naprawa DNA, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rabeprazol sodowy, toksyczność ogólna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azithromycin Krka 250 mg
Przedkliniczne badania azytromycyny, substancji aktywnej leku Azithromycin Krka, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach sięgających 40-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach toksykologicznych zaobserwowano jedynie przemijającą fosfolipidozę bez dalszych skutków toksycznych. Elektrofizjologiczne testy wskazały na potencjalne wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest istotne klinicznie i wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem zaburzeń rytmu serca. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a także brakuje danych o działaniu rakotwórczym ze względu na krótkotrwałe wskazania terapeutyczne leku.
antybiotyk makrolidowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, elektrokardiogram, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, odstęp QT, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność ogólna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilzem retard 90 mg
Przedkliniczne badania diltiazemu, substancji czynnej preparatu Dilzem retard, wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego zarówno in vitro, jak i in vivo. Testy mutagenności oraz badania rakotwórczości dały wyniki ujemne, co wskazuje na bezpieczeństwo genetyczne i onkologiczne leku. Jednakże, badania na zwierzętach laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki) ujawniły istotne działania embriotoksyczne i teratogenne, w tym obumieranie zarodków oraz wady rozwojowe kręgosłupa i kończyn. Diltiazem negatywnie wpływał również na płodność szczurów, a w dużych dawkach podawanych dootrzewnowo rzadko obserwowano wady układu sercowo-naczyniowego, przy czym dawki te znacznie przekraczały kliniczne stosowane u ludzi.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża, diltiazem, Dilzem retard, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, obumarcie zarodka, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, śmiertelność okołoporodowa, test mutagenności, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wpływ na rozród, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fokusin SR 0,4 mg
Dane przedkliniczne dotyczące tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Fokusin SR, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, reprodukcyjnych, genotoksycznych oraz rakotwórczych przeprowadzonych na myszach, szczurach i psach. Badania toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki wykazały profil toksyczności zgodny z farmakodynamicznym mechanizmem działania antagonistów receptorów α-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG po bardzo dużych dawkach, jednak analiza wykazała brak istotnego znaczenia klinicznego, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa kardiologicznego. Potencjał genotoksyczny tamsulosyny został wykluczony na podstawie badań in vitro i in vivo, co potwierdza brak właściwości genotoksycznych substancji.
antagonista receptora α-adrenergicznego, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, elektrokardiografia, genotoksyczność, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, podwyższone stężenie prolaktyny, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, zmiana proliferacyjna - Leksykon substancji czynnych
Protaminy siarczan – Właściwości farmakokinetyczne
Siarczan protaminy, stosowany od ponad 30 lat jako antidotum neutralizujące działanie heparyny, jest dostępny w postaci roztworu 1% zawierającego 10 mg substancji czynnej na 1 ml (ampułka 5 ml zawiera 50 mg). Farmakokinetyka siarczanu protaminy została szeroko zbadana, a średnia dawka neutralizująca wynosi 1 mg protaminy na 100 jednostek heparyny. Dawkowanie wymaga uwzględnienia czasu od ostatniego podania heparyny, ze względu na jej krótki okres półtrwania wynoszący 1-3 godziny. Po dożylnym podaniu protamina szybko wchodzi do krążenia, gdzie wiąże się z heparyną, tworząc kompleks neutralizujący jej działanie przeciwkrzepliwe, co jest kluczowe w sytuacjach wymagających natychmiastowej interwencji.
antidotum heparyny, badanie in vitro, badanie in vivo, działania niepożądane, działanie przeciwkrzepliwe, działanie terapeutyczne, fibrynolizyna, kompleks protamina-heparyna, neutralizacja heparyny, objawy niepożądane, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, siarczan protaminy, układ fibrynolityczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lacipil 4 mg
Badania przedkliniczne lacydypiny, antagonisty kanałów wapniowych, wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla tej klasy leków, z działaniami niepożądanymi o charakterze odwracalnym, związanymi z farmakodynamicznym efektem podawania wysokich dawek. W badaniach toksykologicznych na szczurach i psach zaobserwowano zaparcia, zmniejszoną kurczliwość mięśnia sercowego oraz rozrost dziąseł, wszystkie odwracalne. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie stwierdzono działania toksycznego u ciężarnych samic szczurów i królików, jednak w badaniu płodności u szczurów odnotowano embriotoksyczność przy dawkach toksycznych dla matki. Wysokie dawki lacydypiny wydłużały okres ciąży i zaburzały przebieg porodu, co jest zgodne z wpływem antagonistów wapnia na kurczliwość mięśniówki macicy.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, efekt gatunkowo specyficzny, gruczolak, guz łagodny, komórki śródmiąższowe jąder, kurczliwość mięśnia sercowego, lacydypina, mechanizm endokrynologiczny, mięśniówka gładka macicy, potencjał rakotwórczy, rozrost dziąseł, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej produktu Aciclovir Aurovitas 200 mg, wykazały brak działania mutagennego i rakotwórczego zarówno w testach in vitro, jak i in vivo na szczurach i myszach. Długotrwałe eksperymenty na dwóch gatunkach gryzoni nie potwierdziły właściwości kancerogennych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w terapii długoterminowej. Badania teratogenności i embriotoksyczności przeprowadzone na szczurach, królikach i myszach nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu przy standardowych dawkach, choć w niestandardowym badaniu na szczurach podawanie bardzo dużych dawek podskórnie wywołało wady płodów, związane z toksycznością u samic. Ocena wpływu acyklowiru na płodność wykazała, że dawki znacznie przekraczające terapeutyczne mogą negatywnie oddziaływać na spermatogenezę u psów i szczurów, jednak przy standardowych dawkach terapeutycznych nie obserwowano takich efektów. W badaniach na myszach podawanie doustne nie wykazało wpływu na płodność, co sugeruje minimalne ryzyko zaburzeń rozrodczości przy klinicznym stosowaniu leku. Całość danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa acyklowiru, podkreślając, że działania niepożądane na rozrodczość i rozwój płodu pojawiają się jedynie przy dawkach toksycznych znacznie przekraczających standardowe dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lagosa 150 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), wykazały niski potencjał toksyczny sylimaryny. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach wartość LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bezpieczeństwie przy jednorazowej ekspozycji. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) na szczurach i psach, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały objawów toksyczności ani zmian patoanatomicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność oraz toksyczność przed- i pourodzeniową, nie ujawniły negatywnego wpływu sylimaryny, w tym braku działania teratogennego przy dawkach do 2500 mg/kg.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie patoanatomiczne, badanie toksykologiczne, Cardui mariae, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, ostropest plamisty, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin 50 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeksu, substancji czynnej syropu Inuprin (50 mg/ml), wykazały niski profil toksyczności. Badania ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności przeprowadzono na myszach, szczurach, psach, kotach i małpach, stosując dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości rakotwórczych, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczne długoterminowe, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych dawkach tolerowanych przez zwierzęta. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego substancji. W zakresie wpływu na płodność, tapentadol nie wykazał negatywnego działania na płodność szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy, co wymaga dalszej analizy mechanizmu tego efektu. Badania teratogenności wykazały brak bezpośredniego działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju płodu i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutagenność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, płodność, przenikanie do mleka, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, śmiertelność osesków, tapentadol, test Amesa, toksyczność