badanie in vitro
Badanie in vitro (łac. „w szkle”) to procedura diagnostyczna lub badawcza przeprowadzana poza żywym organizmem, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Metoda ta umożliwia analizę komórek, tkanek lub procesów biologicznych w sztucznym środowisku, najczęściej w probówkach, szalkach Petriego lub innych naczyniach laboratoryjnych.
W kontekście medycznym termin „in vitro” często kojarzy się z zapłodnieniem pozaustrojowym (IVF – in vitro fertilization), lecz w rzeczywistości obejmuje szeroki zakres procedur laboratoryjnych. Badania in vitro są niezbędne w diagnostyce klinicznej, mikrobiologii, farmakologii i wielu innych dziedzinach medycyny, umożliwiając analizę patogenów, badanie działania leków czy testowanie biokompatybilności materiałów medycznych.
Techniki in vitro mają fundamentalne znaczenie dla współczesnej medycyny, pozwalając na izolowanie i analizowanie określonych elementów biologicznych bez wpływu czynników występujących w żywym organizmie. Często stanowią pierwszy etap badań przed przejściem do fazy testów na modelach zwierzęcych (in vivo) oraz badań klinicznych z udziałem ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon aceponian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Metyloprednizolonu aceponian, stosowany w preparacie Skinatan w stężeniu 1 mg/ml jako roztwór na skórę, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką glikokortykosteroidów. Badania przedkliniczne potwierdziły brak działań niepożądanych innych niż typowe dla tej grupy leków, nawet przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry i pod opatrunkiem okluzyjnym. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani mutagennego w badaniach in vitro i in vivo, a analiza chemiczna i farmakologiczna nie wskazuje na ryzyko karcynogenności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Miejscowa tolerancja skóry i błon śluzowych jest dobra, a ryzyko reakcji nadwrażliwości minimalne, co potwierdzają testy na modelu zwierzęcym.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, ciąża, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, glikokortykosteroid, immunosupresja, metyloprednizolon aceponian, mutacja chromosomalna, mutacja genowa, nowotwór, opatrunek okluzyjny, potencjał genotoksyczny, reakcja nadwrażliwości, roztwór na skórę, ryzyko karcynogenne, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Kłącze imbiru – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W produkcie leczniczym Melisana Klosterfrau Original, zawierającym kłącze imbiru (Zingiber officinale Roscoe) w ilości 714 mg na 100 ml, brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego składnika. Dokumentacja rejestracyjna nie zawiera wyników badań toksykologicznych na modelach zwierzęcych ani badań in vitro, co ogranicza możliwość oceny ryzyka na podstawie danych eksperymentalnych. Produkt zawiera 65 mg olejków lotnych na 100 ml, rozpuszczonych w 66,8% (V/V) etanolu, a kłącze imbiru występuje w formie ekstrahowanych olejków lotnych, co może wpływać na profil bezpieczeństwa w porównaniu do innych form imbiru. Preparat dostępny jest w postaci płynu doustnego oraz płynu na skórę, co determinuje różne drogi ekspozycji na substancje aktywne.
badanie in vitro, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, ekstrakt roślinny, etanol, interakcja lekowa, kłącze imbiru, medycyna tradycyjna, model zwierzęcy, olejek lotny, płyn doustny, płyn na skórę, profil bezpieczeństwa, surowiec roślinny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip-Modutab 4 mg
Przedkliniczne badania ropinirolu, substancji czynnej Requip-Modutab, obejmują szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym wpływ na rozrodczość, toksyczność ogólną, genotoksyczność, rakotwórczość oraz farmakologię bezpieczeństwa. W badaniach na szczurach wykazano, że ropinirol może wpływać na implantację zarodka poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, jednak u ludzi prolaktyna nie odgrywa kluczowej roli w tym procesie. Teratogenność obserwowano przy dawkach toksycznych dla matki: zmniejszenie masy ciała płodów przy 60 mg/kg/dobę (AUC około 2x MRHD), zwiększone obumieranie płodów przy 90 mg/kg/dobę (AUC około 3x MRHD) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (AUC około 5x MRHD). Brak działania teratogennego stwierdzono przy dawce 120 mg/kg/dobę (AUC około 4x MRHD). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax u ludzi). Skojarzone podawanie ropinirolu z L-dopą u królików zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców.
agonista receptorów dopaminergicznych, AUC, badanie in vitro, badanie teratogenności, Cmax, degeneracja siatkówki, fotoekspozycja, gen HERG, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, kanały potasowe, komórki Leydiga, L-DOPA, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, wada wrodzona palców, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alprazolam Aurovitas 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak działania mutagennego w teście Amesa oraz braku aberracji chromosomowych in vivo u szczurów przy dawce do 100 mg/kg mc. (500-krotność maksymalnej dawki dla ludzi 10 mg/dobę). Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150-krotność dawki ludzkiej) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50-krotność dawki ludzkiej) nie wykazały potencjału rakotwórczego. W badaniach okulistycznych u szczurów podawano dawki 3, 10 i 30 mg/kg mc./dobę (15-150-krotność dawki ludzkiej), co po 11 miesiącach skutkowało wystąpieniem zaćmy i rozrostem naczyń rogówki. Alprazolam nie wpływał na płodność szczurów przy dawce do 5 mg/kg mc./dobę (25-krotność dawki ludzkiej), jednak wysokie dawki indukowały wzrost wad wrodzonych i śmiertelność płodów u szczurów i królików oraz zmiany behawioralne u potomstwa po ekspozycji prenatalnej.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, benzodiazepina, drgawka, działanie rakotwórcze, ekspozycja prenatalna, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozrost naczyń rogówki, rozwój układu nerwowego, śmiertelność płodowa, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność leku, wada wrodzona, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flomixa 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa moksyfloksacyny w postaci kropli do oczu Flomixa (5 mg/ml) wskazują na korzystny profil toksykologiczny przy zachowaniu odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa w praktyce klinicznej. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach przekraczających maksymalne poziomy narażenia u ludzi, co ogranicza znaczenie tych efektów w zastosowaniu okulistycznym. Mimo wykazania działania genotoksycznego in vitro, związane jest ono z interakcją z gyrazą bakteryjną oraz topoizomerazą II komórek ssaków przy znacznie wyższych stężeniach niż terapeutyczne. Badania in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego, co sugeruje, że stosowane dawki terapeutyczne zapewniają bezpieczny margines pod tym względem.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, chinolon, działanie rakotwórcze, fotogenotoksyczność, fototoksyczność, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, krople do oczu, margines bezpieczeństwa, moksyfloksacyna, podanie okulistyczne, potencjał karcinogenny, stosowanie okulistyczne, topoizomeraza II - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Copaxone 40 mg/ml
Octan glatirameru, substancja czynna leku Copaxone 40 mg/ml, przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania. Badania obejmowały farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, działanie rakotwórcze oraz wpływ na rozrodczość. Nie wykazano istotnych zagrożeń dla człowieka, choć brak pełnych danych farmakokinetycznych u ludzi uniemożliwia precyzyjne określenie marginesu bezpieczeństwa w porównaniu do zwierząt. W badaniach na szczurach i małpach obserwowano złogi kompleksów odpornościowych w kłębuszkach nerkowych po 6 miesiącach podawania, jednak w długoterminowym badaniu 2-letnim u szczurów nie potwierdzono tego efektu, co sugeruje jego przejściowy charakter. Ponadto, u zwierząt uczulonych odnotowano reakcje anafilaktyczne, a wielokrotne podawanie powodowało toksyczność miejscową w miejscu wstrzyknięcia, co ma znaczenie kliniczne dla potencjalnych reakcji u pacjentów.
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Copaxone, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, kłębuszek nerkowy, nefrotoksyczność, octan glatirameru, potencjał rakotwórczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, test genotoksyczności, toksyczny wpływ na rozrodczość, właściwość farmakokinetyczna, złogi kompleksów odpornościowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefepime Solufarma 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa cefepimu, zawarte w charakterystyce produktu leczniczego Cefepime Solufarma, wskazują na brak genotoksycznego działania substancji czynnej, potwierdzonego badaniami in vitro i in vivo. Nie przeprowadzono natomiast długoterminowych badań kancerogennych na modelach zwierzęcych, co jest zgodne z powszechną praktyką dla antybiotyków stosowanych krótkotrwale. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu cefepimu na płodność, co sugeruje niskie ryzyko zaburzeń funkcji rozrodczych u ludzi, choć należy zachować ostrożność przy ekstrapolacji tych wyników.
antybiotyk, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenne, cefepim, Cefepime Solufarma, charakterystyka produktu leczniczego, działanie genotoksyczne, model zwierzęcy, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, toksyczność ostra, toksyczność podchroniczna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie DNA, wiek rozrodczy, wpływ na płodność, zaburzenie funkcji rozrodczych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamsiger 0,4 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tamsulozyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Tamsiger 0,4 mg, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na myszach, szczurach i psach, potencjał genotoksyczny, wpływ na reprodukcję oraz działanie rakotwórcze. Wyniki wskazują, że toksyczność tamsulozyny jest zgodna z farmakologicznym profilem leków blokujących receptory alfa-adrenergiczne, a działania niepożądane są przewidywalne i związane z mechanizmem działania. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG po bardzo dużych dawkach, jednak bez klinicznego znaczenia, co sugeruje bezpieczeństwo kardiologiczne przy dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały istotnych właściwości mutagennych, co potwierdza niski potencjał genotoksyczny leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, funkcja reprodukcyjna, gruczoł sutkowy, hiperprolaktynemia, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, receptor adrenergiczny alfa, substancja lecznicza, tamsulozyny chlorowodorek, toksyczność ostra i przewlekła, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Interakcje leku – Duspatalin retard 200 mg
Mebeweryny chlorowodorek (Duspatalin retard, 200 mg) wykazuje brak istotnych interakcji z alkoholem, co potwierdzono badaniami in vitro i in vivo. Spożycie etanolu nie wpływa na skuteczność leku ani na działanie alkoholu na organizm, co eliminuje konieczność unikania alkoholu podczas terapii. Mebeweryna działa głównie miejscowo w przewodzie pokarmowym jako lek rozluźniający mięśnie gładkie, co ogranicza ryzyko interakcji systemowych. W charakterystyce produktu leczniczego nie odnotowano istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak brak kompleksowych badań nie wyklucza potencjalnych interakcji.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie in vitro, badanie in vivo, charakterystyka produktu leczniczego, cytochrom P450, działanie rozkurczowe, etanol, farmakodynamika i farmakokinetyka, interakcja farmakokinetyczna, lek prokinetyczny, lek przeciwcholinergiczny, mebeweryna chlorowodorek, motoryka przewodu pokarmowego, terapia skojarzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Storvas CRT 20 mg
Przedkliniczne badania atorwastatyny, substancji czynnej leku Storvas CRT, wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w czterech testach in vitro oraz jednym in vivo. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania karcynogennego, natomiast u myszy podawanie dawek powodujących 6-11-krotne zwiększenie ekspozycji (AUC 0-24h) w stosunku do dawek terapeutycznych u ludzi skutkowało rozwojem gruczolaków i raków wątrobowo-komórkowych. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i psach nie wykazały wpływu atorwastatyny na płodność ani teratogenności, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic szczurów i królików wywołały toksyczność płodu, opóźnienie rozwoju potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową młodych.
atorwastatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowo-komórkowy, inhibitory reduktazy HMG-CoA, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowo-komórkowy, Storvas CRT, toksyczność płodowa, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eligard 22,5 mg 22,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa octanu leuproreliny, substancji czynnej produktu Eligard 22,5 mg, wykazały wpływ na układ rozrodczy u obu płci, zgodny z farmakologicznym mechanizmem działania. Zmiany te są odwracalne i ustępują po zakończeniu terapii oraz okresie regeneracji. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego, choć u królików zaobserwowano toksyczność i śmiertelność zarodków, co jest zgodne z farmakologicznym wpływem na układ rozrodczy. W badaniach rakotwórczości na szczurach, po podskórnym podawaniu dawkach 0,6–4 mg/kg/dobę przez ponad 24 miesiące, stwierdzono dawkozależne zwiększenie częstości krwotoków do przysadki, efekt nieobserwowany u myszy.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Eligard, krwotok do przysadki, octan leuproreliny, potencjał mutagenny, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy, właściwość rakotwórcza, zależność od dawki - Leksykon substancji czynnych
Ryfaksymina – Właściwości farmakodynamiczne
Ryfaksymina, będąca antybiotykiem z grupy ryfamycyn (kod ATC: A07AA11), działa miejscowo w świetle jelita dzięki bardzo niskiej biodostępności systemowej. Mechanizm jej działania polega na nieodwracalnym wiązaniu się z podjednostką beta bakteryjnej DNA-zależnej polimerazy RNA, co hamuje syntezę bakteryjnego RNA i białek. Substancja wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, zarówno tlenowych, jak i beztlenowych, w tym patogenów odpowiedzialnych za encefalopatię wątrobową (np. Escherichia coli, Clostridium spp., Bacteroides spp.) oraz biegunki podróżnych (MIC90 około 32 µg/ml). Ryfaksymina ogranicza produkcję amoniaku poprzez hamowanie bakterii deaminujących mocznik, co jest kluczowe w terapii encefalopatii wątrobowej. Oporność na lek jest rzadka i wynika głównie z mutacji w genie rpoB; szczepy oporne są niestabilne i nie kolonizują przewodu pokarmowego długotrwale. Brak jest krzyżowej oporności z ryfampicyną, co jest istotne w kontekście leczenia pacjentów z nosicielstwem Mycobacterium tuberculosis lub Neisseria meningitidis.
badanie in vitro, badanie kliniczne III fazy, biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, choroba przewodu pokarmowego, Clostridium difficile, deaminacja mocznika, drobnoustrój patogenny, encefalopatia wątrobowa, Escherichia coli, hamowanie namnażania bakterii, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrobnoustrojowy, minimalne stężenie hamujące, Model End-Stage Liver Disease, mutacja chromosomalna, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, nieswoiste zapalenie jelit, oporność na ryfaksyminę, patogeneza schorzenia, podwójna ślepa próba, polimeraza RNA, przegląd systematyczny, różnica ryzyka, ryfaksymina, ryfamycyna, selekcja szczepów opornych, skala Conna, śluzówka jelita, spektrum przeciwbakteryjne, światło jelita, terapia skojarzona ryfaksyminy z laktulozą, trudność w połykaniu - Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tamsulosyna chlorowodorek, jako selektywny antagonista receptorów α₁-adrenergicznych, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące toksyczność ogólną, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję. Badania toksyczności na myszy, szczurach i psach wykazały, że profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem leków blokujących receptory α₁, bez istotnych klinicznie efektów niepożądanych, nawet przy bardzo dużych dawkach. W badaniach genotoksyczności in vivo i in vitro nie stwierdzono właściwości mutagennych tamsulosyny. W testach rakotwórczości u gryzoni zaobserwowano zwiększoną proliferację gruczołów sutkowych u samic, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią, jednak zmiany te były nieistotne klinicznie i występowały tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
Wpływ tamsulosyny na reprodukcję wykazał odwracalne zmniejszenie płodności u samców szczurów, spowodowane zmianami w składzie nasienia oraz zaburzeniami ejakulacji, przy czym nie oceniano liczebności ani ruchliwości plemników. Badania teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach nie wykazały uszkodzeń płodu nawet przy dawkach przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Całościowo, dane przedkliniczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa tamsulosyny, bez istotnego ryzyka toksycznego dla ludzi, a obserwowane efekty uboczne pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie wyższych niż kliniczne. Warto zaznaczyć, że badania toksyczności prowadzone były także na produktach zawierających skojarzenie dutasterydu i tamsulosyny, jednak ocena toksyczności tych substancji była przeprowadzana oddzielnie.
antagonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, dutasteryd, działanie farmakologiczne, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, liczebność plemników, rakotwórczość, receptor α1-adrenergiczny, ruchliwość plemników, tamsulosyna chlorowodorek, toksyczność ogólna, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zaburzenie ejakulacji, zapis EKG, zmiana proliferacyjna, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Floxal 3 mg/ml (0,3%)
Dane przedkliniczne dotyczące ofloksacyny w kroplach do oczu Floxal (3 mg/ml, 0,3%) nie wykazują istotnego zagrożenia dla człowieka. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziły genotoksyczności, mutagenności ani aberracji chromosomalnych, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania preparatu. Nie stwierdzono również wpływu na rozwój zaćmy ani negatywnego oddziaływania na rozrodczość, rozwój płodowy i pourodzeniowy, a także brak działania teratogennego. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono długoterminowych badań karcinogennych, co pozostawia lukę w ocenie potencjalnego ryzyka nowotworowego przy długotrwałym stosowaniu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flurhinal 250 mcg/dawkę inh.
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania propionianu flutykazonu, substancji czynnej leku Flurhinal, potwierdziły, że działa on zgodnie z profilem silnych kortykosteroidów, wywołując działania niepożądane jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano nieoczekiwanych efektów ubocznych, co wskazuje na dobrą tolerancję leku przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, badania rozrodczości i teratogenności nie wykazały specyficznych działań niepożądanych, a testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii w populacji reprodukcyjnej. Badania na gryzoniach nie wykazały działania rakotwórczego, a brak efektów drażniących i uczulających jest istotny dla leków podawanych drogą wziewną.
aerozol inhalacyjny, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, droga wziewna, drogi oddechowe, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie uczulające, karcynogeneza, kortykosteroid, nośnik bezfreonowy, potencjał mutagenny, propionian flutykazonu, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ursofalk 250 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu ursodeoksycholowego (UDCA) wykazały brak toksyczności ostrej w różnych modelach zwierzęcych, co wskazuje na niski potencjał ostrego zatrucia. W badaniach przewlekłych na małpach, przy dużych dawkach UDCA zaobserwowano hepatotoksyczność objawiającą się zmianami enzymatycznymi i morfologicznymi, takimi jak proliferacja przewodów żółciowych, ogniskowe zapalenie wrotne oraz martwica hepatocytów. Efekty te przypisuje się metabolitowi – kwasowi litocholowemu, który u ludzi jest skutecznie detoksykowany, co potwierdza brak klinicznego znaczenia tych zmian u pacjentów. Badania genotoksyczności i rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego UDCA, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania leku Ursofalk.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, karcynogeneza, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica hepatocytów, mutagenność, potencjał rakotwórczy, proliferacja przewodów żółciowych, przestrzeń wrotna, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapalenie wrotne - Leksykon substancji czynnych
Insulina dwufazowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Insulina dwufazowa, zawarta w preparacie Humulin M3 (30/70), stanowi mieszaninę 30% insuliny rozpuszczalnej oraz 70% insuliny izofanowej, produkowaną metodą rekombinacji DNA z wykorzystaniem szczepów Escherichia coli. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa obejmujące toksyczność podostrą oraz testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały istotnych działań niepożądanych ani potencjału mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania tej formulacji w terapii cukrzycy. Technologia produkcji zapewnia wysoką czystość i standaryzację produktu, eliminując ryzyko związane z pozyskiwaniem insuliny ze źródeł zwierzęcych lub ludzkich.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, cukrzyca, Escherichia coli, Humulin M3, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, mutagenność, potencjał mutagenny, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, rekombinacja DNA, toksyczność podostra, zawiesina do wstrzykiwań, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rovamycine 3 mln j.m.
W dokumentacji przedklinicznej produktu leczniczego ROVAMYCINE, zawierającego spiramycynę w dawkach 1,5 mln j.m. oraz 3 mln j.m. w formie tabletek powlekanych, nie przedstawiono danych dotyczących toksyczności ogólnoustrojowej, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego ani wpływu na reprodukcję i rozwój płodu. Brak jest wyników badań przedklinicznych, zarówno in vivo na modelach zwierzęcych, jak i in vitro, które umożliwiłyby ocenę bezpieczeństwa stosowania spiramycyny przed rozpoczęciem badań klinicznych i wprowadzeniem do praktyki klinicznej.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie kliniczne, bezpieczeństwo stosowania, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, model zwierzęcy, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, praktyka kliniczna, rozwój płodu, spiramycyna, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność ogólnoustrojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symlosin SR 0,4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku, obejmujące toksykologię, genotoksyczność, rakotwórczość oraz toksyczność reprodukcyjną, przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym na myszach, szczurach i psach. Badania toksyczności po podaniu pojedynczych i wielokrotnych dawek wykazały, że działania niepożądane związane są głównie z farmakologicznym antagonizmem receptorów alfa-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich dawkach, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Ocena genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazała istotnych właściwości mutagennych, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzeń genetycznych.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, hiperprolaktynemia, potencjał genotoksyczny, receptor alfa-adrenergiczny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój postnatalny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon substancji czynnych
Bobrek trójlistkowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bobrek trójlistkowy (Menyanthes trifoliata L.) jest składnikiem nalewki gorzkiej (Amara tinctura) oraz preparatów takich jak Krople żołądkowe, Krople żołądkowe forte i Krople żołądkowe T, gdzie stanowi około 25% składu produktu. Nalewka przygotowywana jest w proporcjach 60:60:50 (bobrek trójlistkowy, korzeń goryczki, owocnia pomarańczy gorzkiej) z użyciem 70% etanolu jako ekstrahenta. Pomimo wieloletniego stosowania klinicznego tych preparatów, brak jest kompleksowych badań przedklinicznych dotyczących toksyczności ostrej, przewlekłej, reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz kancerogenności bobrka trójlistkowego. Nie przeprowadzono standardowych testów in vitro ani in vivo oceniających wpływ tej substancji na materiał genetyczny, a także brak danych dotyczących wpływu na płodność, rozwój zarodka i płodu oraz przebieg ciąży. Dostępna dokumentacja wskazuje na istotne luki w ocenie bezpieczeństwa bobrka trójlistkowego, co ogranicza pełną ocenę jego profilu toksykologicznego. Pomimo braku badań przedklinicznych, doświadczenie kliniczne sugeruje, że stosowanie bobrka trójlistkowego w dawkach leczniczych jest generalnie bezpieczne. Niemniej jednak, brak danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, mutagenności i potencjalnej kancerogenności stanowi istotne ograniczenie, zwłaszcza w kontekście stosowania u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. Konieczne są dalsze badania naukowe w celu uzupełnienia tych braków i lepszego zrozumienia potencjalnych zagrożeń związanych z długotrwałym stosowaniem tej substancji roślinnej.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bobrek trójlistkowy, dawka lecznicza, doświadczenie kliniczne, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, etanol, kancerogeneza, korzeń goryczki, materiał genetyczny, model przedkliniczny, model zwierzęcy, nalewka gorzka, owocnia pomarańczy gorzkiej, płodność, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benzacne Duo (10 mg + 50 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Benzacne Duo, zawierającego klindamycynę (10 mg/g) i nadtlenek benzoilu (50 mg/g), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu miejscowym. Dwuletnie badania karcynogenności na myszach nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego, a badania toksyczności skórnej po wielokrotnym podaniu (do 90 dni) ujawniły jedynie niewielkie miejscowe podrażnienie skóry. Produkt wykazuje bardzo lekkie działanie drażniące na oczy, co jest istotne przy stosowaniu w okolicy oczu. Dane toksykologiczne wskazują, że nadtlenek benzoilu jest dobrze tolerowany miejscowo, mimo że wysokie dawki mogą powodować uszkodzenia DNA, jednak brak jest dowodów na jego karcynogenność, mutagenność czy fotorakotwórczość. Klindamycyna nie wykazała potencjału mutagennego ani toksycznego wpływu na reprodukcję, choć brak jest długoterminowych badań karcynogennych.
badanie in vitro, badanie in vivo, Benzacne Duo, działanie drażniące, fotokokarcynogenność, karcynogenność, klindamycyna, nadtlenek benzoilu, podrażnienie skóry, potencjał fotorakotwórczy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, promieniowanie słoneczne, toksyczność po podaniu jednorazowym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność skórna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych produktu leczniczego Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie przeprowadzono dedykowanych testów dla tej konkretnej dawki, opierając się na danych z innych dawek oraz badaniach poszczególnych substancji czynnych. Badania na szczurach i psach wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie wywoływały dodatkowych efektów toksycznych poza tymi obserwowanymi przy podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu osobno. Charakterystyczne zmiany toksykologiczne obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny), strukturalne w nerkach (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hemodynamika nerek, hemoglobina i hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, renina w osoczu, Telmidon, telmisartan, uszkodzenie śluzówki żołądka, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mastodynon –
W przedklinicznej ocenie bezpieczeństwa produktu leczniczego Mastodynon nie stwierdzono danych dotyczących ostrej ani przewlekłej toksyczności, co sugeruje brak istotnych efektów toksycznych przy pojedynczym lub wielokrotnym podawaniu preparatu. Kompleksowe badania genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak negatywnego wpływu na materiał genetyczny i minimalizuje ryzyko mutacji związanych ze stosowaniem Mastodynonu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, działanie mutagenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, materiał genetyczny, mutacja genetyczna, rozcieńczenie homeopatyczne, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Vitex agnus-castus, wada rozwojowa płodu, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclo-Progynova 2 mg (białe), 2 mg + 0,5 mg (jasnobrązowe)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Cyclo-Progynova, zawierającego estradiol walerianian oraz lewonorgestrel, nie wykazały istotnego ryzyka toksyczności ani potencjału rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. Badania wielokrotnego podania oraz ocena mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagennego działania obu składników aktywnych. Szczególnie istotne jest, że lewonorgestrel nie wykazał działania teratogennego ani wirylizującego na płody żeńskie, a estradiol walerianian nie wpływał na fizjologiczne stężenia estradiolu w osoczu, co wskazuje na niski profil ryzyka dla płodu przy jednoczesnym zachowaniu zasady ostrożności w stosowaniu produktu w ciąży.
17β-estradiol, badanie in vitro, badanie in vivo, Cyclo-Progynova, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enancjomer aktywny farmakologicznie, estradiol walerianian, hormon płciowy, lewonorgestrel, norgestrel, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, stężenie estradiolu, toksyczność podania wielokrotnego, wirylizacja płodu, wpływ androgenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Atorva 20 mg
Przedkliniczne badania atorwastatyny, substancji czynnej Apo-Atorva, nie wykazały potencjału genotoksycznego ani mutagennego w testach in vitro i in vivo. W badaniach karcinogenności stwierdzono brak działania rakotwórczego u szczurów, natomiast u myszy przy ekspozycji na dawki 6-11 razy wyższe niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Ocena wpływu na reprodukcję wykazała brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i psów oraz brak działania teratogennego. Jednakże przy wysokich dawkach toksycznych dla ciężarnych samic szczurów i królików zaobserwowano toksyczność dla płodu, opóźniony rozwój potomstwa oraz obniżoną przeżywalność poporodową.
atorwastatyna, AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie karcinogenne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karcinogenność, opóźnienie rozwoju, płodność, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, stężenie w osoczu, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, cytostatyk alkilujący (kod ATC: L01AA09), wykazuje unikalny mechanizm działania polegający na tworzeniu wiązań krzyżowych w DNA, co prowadzi do zaburzeń syntezy i naprawy materiału genetycznego komórek nowotworowych. W badaniach przedklinicznych potwierdzono jej aktywność wobec szerokiego spektrum nowotworów, w tym raka piersi, niedrobnokomórkowego i drobnokomórkowego raka płuc, białaczek oraz chłoniaków. Charakterystyczne jest ograniczone zjawisko oporności krzyżowej z innymi lekami alkilującymi i antracyklinami, co może wynikać z długotrwałej interakcji bendamustyny z DNA. W badaniach klinicznych bendamustyna wykazała przewagę nad chlorambucylem w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) – mediana czasu przeżycia do progresji wyniosła 21,5 miesięcy vs. 8,3 miesiąca (p<0,0001), a mediana czasu trwania remisji 19 miesięcy vs. 6 miesięcy (p<0,0001).
alkilacja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, chemioimmunoterapia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak nieziarniczy B-komórkowy, cytostatyk alkilujący, drobnokomórkowy rak płuc, klasyfikacja Durie-Salmona, komórka białaczkowa, lek przeciwnowotworowy, mechanizm działania przeciwnowotworowego, melfalan z prednizonem, niedrobnokomórkowy rak płuc, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odsetek odpowiedzi, oporność krzyżowa, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia biologiczna, wiązanie krzyżowe DNA, zespół lizy guza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inhibace Plus 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Inhibace Plus, zawierającego cylazapryl (5 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wykazały niską toksyczność ostrą cylazaprylu, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u szczurów, myszy i makaków jawajskich. Skojarzenie z hydrochlorotiazydem nie nasilało ostrej toksyczności. W toksyczności podprzewlekłej i przewlekłej głównym narządem docelowym cylazaprylu były nerki, gdzie obserwowano odwracalne zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, pogrubienie tętniczek kłębuszkowych oraz hiperplazję komórek okołokłębkowych, występujące przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. Hydrochlorotiazyd powodował głównie hipokaliemię, a terapia skojarzona wykazała korzystny profil bezpieczeństwa, m.in. zmniejszając utratę potasu indukowaną przez tiazyd. Nie stwierdzono działania kancerogennego ani mutagennego cylazaprylu i hydrochlorotiazydu, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu, przy dawkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, cylazapryl i hydrochlorotiazyd, dawka letalna LD50, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym konwertujący angiotensynę, genotoksyczność, gospodarka elektrolitowa, hiperplazja komórek okołokłębkowych, hipokaliemia, inhibitor ACE, mocznik i kreatynina, nerka, potencjał kancerogenny, rozszerzenie miednicy, tętniczka kłębuszkowa, toksyczność ostra - Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Opipramol dichlorowodorek, dostępny w formie tabletek powlekanych lub drażowanych o dawkach 50 mg i 100 mg, wykazuje względnie niską toksyczność ostrą w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych. Objawy toksyczności ostrej dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego i są zgodne z klinicznymi objawami przedawkowania u ludzi. Długotrwałe podawanie bardzo wysokich dawek opipramolu prowadzi do toksycznych efektów obejmujących uszkodzenie wątroby, płuc, zmiany skórne oraz powstawanie zaćmy u niektórych gatunków zwierząt. Badania genotoksyczności jednoznacznie wykazały brak działania mutagennego, a ocena wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój zarodkowo-płodowy nie potwierdziła teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, choć przy dawkach toksycznych dla matki stwierdzono działanie embriotoksyczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, opipramol dichlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, przedawkowanie leku, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie płuc, uszkodzenie wątroby, zaćma, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heviran 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej leku Heviran, wykazały brak istotnego potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy in vitro i in vivo nie wskazały na ryzyko genotoksyczności, a długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania onkogennego. W zakresie wpływu na płodność, acyklowir podawany w dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne u ludzi wykazywał odwracalne zaburzenia spermatogenezy u psów i szczurów, natomiast badania międzypokoleniowe na myszach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność przy doustnym podawaniu leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MIGTAN 50 mg
Przedkliniczne badania sumatryptanu, substancji czynnej preparatu MIGTAN (dostępnego w dawkach 50 mg i 100 mg w postaci tabletek powlekanych), wykazały brak genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. Testy in vitro oraz na modelach zwierzęcych potwierdziły, że sumatryptan nie powoduje uszkodzeń DNA ani transformacji nowotworowych, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenności i kancerogenności przy stosowaniu terapeutycznym u ludzi.
badanie in vitro, działanie embrioletalne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, MIGTAN, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, sumatryptan, tabletka powlekana, transformacja nowotworowa, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa płodu, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Reddy 10 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa treprostynilu obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, potencjał genotoksyczny oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach na szczurach i psach, trwających 13 i 26 tygodni, zaobserwowano miejscowe reakcje niepożądane w miejscu infuzji, takie jak obrzęk, rumień, ból i wrażliwość na dotyk. U psów stosujących dawki ≥ 300 ng/kg/min odnotowano poważniejsze objawy, w tym zmniejszoną aktywność fizyczną, objawy żołądkowo-jelitowe (wymioty, luźne stolce), znaczne obrzęki oraz przypadki zgonów związane z wgłobieniem jelita i wypadnięciem odbytu. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu w tej grupie wynosiło 7,85 ng/ml, co jest istotne klinicznie, gdyż podobne stężenia mogą występować u pacjentów leczonych dawkami powyżej 50 ng/kg mc./min. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały szkodliwego wpływu, jednak zakres tych badań był ograniczony.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, genotoksyczność, infuzja podskórna, luźne stolce, mutagenność, obrzęk tkanek, obrzęk w miejscu infuzji, potencjał rakotwórczy, rumień, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, treprostynil sodowy, uszkodzenie genetyczne, wgłobienie jelita, wypadnięcie odbytu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Seroxat 20 mg
Paroksetyna, substancja czynna leku Seroxat, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, ATC: N06AB05), działającym poprzez silne i selektywne hamowanie wychwytu 5-HT w neuronach mózgowych. Charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych, adrenergicznych alfa1, alfa2, beta, dopaminowych D2, serotoninowych 5-HT1 i 5-HT2 oraz histaminowych H1, co przekłada się na minimalne działania niepożądane związane z układem cholinergicznym i układem krążenia. Paroksetyna nie zaburza funkcji psychomotorycznych ani nie nasila działania etanolu, a jej profil kardiologiczny jest korzystny – nie powoduje istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca ani parametrów EKG. W leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, fobii społecznej, zaburzeń lękowych uogólnionych, stresu pourazowego oraz napadów lęku wykazuje skuteczność porównywalną do standardowych leków przeciwdepresyjnych, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 10-40 mg/dobę.
5-hydroksytryptamina, akcja serca, badanie EKG, badanie in vitro, badanie in vivo, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie krwi, działanie przeciwnadciśnieniowe, elektroencefalografia, fobia społeczna, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, myśl samobójcza, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, próba samobójcza, receptor serotoninowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja czynna, właściwość antycholinergiczna, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe - Leksykon substancji czynnych
Zolmitryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa zolmitryptanu obejmowały ocenę toksyczności po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. Wyniki wskazują, że toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Testy genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania genotoksycznego, a badania długoterminowe na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) nie potwierdziły zwiększonego ryzyka karcinogenezy związanej z zolmitryptanem. Dane dotyczące preparatów Zolmitriptan STADA oraz Zolmiles potwierdzają te obserwacje.
agonista receptora 5HT1B/1D, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, genotoksyczność, karcinogeneza, maksymalna dawka zalecana, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, terapia migreny, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie genetyczne, wiązanie z melaniną, zolmitryptan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren 100 mg
Bezpieczeństwo fumaranu kwetiapiny zostało ocenione w modelach przedklinicznych in vitro i in vivo, nie wykazując potencjału genotoksycznego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany o potencjalnym znaczeniu klinicznym, które nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi. U szczurów stwierdzono odkładanie pigmentu w tarczycy, u makaków jawajskich hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć istotne implikacje przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroby tarczycy, ciąża urojona, działanie toksyczne, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, kontrola hormonalna, krwinki białe, krwinki czerwone, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, rozwój zarodkowo-płodowy, zaburzenie rozwojowe, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diphereline SR 22,5 mg 22,5 mg
Badania przedkliniczne tryptoreliny, substancji czynnej leku Diphereline SR 22,5 mg, wykazały niską toksyczność wobec narządów poza układem rozrodczym. Działania niepożądane były głównie związane z farmakologicznym efektem supresji czynności gonadalnej, co potwierdzono makroskopowymi i mikroskopowymi zmianami w narządach rozrodczych samców szczurów, psów i małp, które były częściowo odwracalne po zaprzestaniu terapii. W badaniach toksyczności rozwojowej u ciężarnych szczurów podanie tryptoreliny w dawce 10 µg/kg między 6. a 15. dniem ciąży nie wykazało embriotoksyczności ani teratogenności, natomiast dawka 100 µg/kg indukowała toksyczność matczyną i zwiększoną liczbę resorpcji płodów.
agonista GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, Diphereline, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, gonadoliberyna, guz przysadki, narząd rozrodczy, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, resorpcja płodu, supresja czynności gonadalnej, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tryptorelina - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciclovir Accord 25 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru w formie koncentratu do infuzji (25 mg/ml) wykazały brak istotnego potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły zagrożeń genetycznych, a długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów. Standardowe testy teratogenności na królikach, szczurach i myszach nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego. W niestandardowych badaniach na szczurach, w dawkach toksycznych dla matek podawanych podskórnie, odnotowano wady płodów, jednak ich kliniczne znaczenie pozostaje niejasne.
acyklowir, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, koncentrat do sporządzania roztworu, mutagenność, objawy toksyczne ogólnoustrojowe, podawanie ogólnoustrojowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, roztwór do infuzji, spermatogeneza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imigran 20 mg/0,1 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sumatryptanu, stosowanego w formie aerozolu do nosa, wykazały brak miejscowego działania drażniącego na błonę śluzową nosa oraz brak podrażnienia tkanek wrażliwych, takich jak spojówki oczu. Analizy teratogenności, genotoksyczności i karcynogenności przeprowadzone zarówno in vitro, jak i na modelach zwierzęcych, nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu, materiał genetyczny ani ryzyka indukcji nowotworów. W badaniach na królikach sporadycznie odnotowano śmiertelność płodów, jednak bez potwierdzenia działania teratogennego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa sumatryptanu w kontekście rozwoju płodowego.
aerozol do nosa, badanie in vitro, badanie płodności, badanie przedkliniczne, błona śluzowa nosa, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, płodność, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, śmiertelność płodu, sumatryptan, tolerancja miejscowa, uszkodzenie materiału genetycznego, zmiany nowotworowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (wymioty, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości wiązano z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność bakteryjna, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płytka wzrostowa kości, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, ślinianki, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, układ endokrynny, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego