toksyczność matczyna
Toksyczność matczyna to stan patologiczny, w którym kobieta ciężarna doświadcza niepożądanych reakcji organizmu na leki, substancje chemiczne lub inne czynniki zewnętrzne. Stan ten może manifestować się różnorodnymi objawami, od łagodnych do zagrażających życiu, i wymaga specjalistycznej oceny klinicznej.
W praktyce klinicznej toksyczność matczyna oceniana jest podczas badań leków i procedur medycznych stosowanych w okresie ciąży. Jej nasilenie klasyfikuje się zwykle jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie, zależnie od wpływu na funkcjonowanie organizmu matki i potencjalnych konsekwencji dla płodu. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, wątroby, nerek oraz układu nerwowego.
Szczególne znaczenie ma monitorowanie toksyczności matczynej podczas stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym, chemioterapeutyków oraz w przypadku chorób przewlekłych wymagających farmakoterapii. Ocena korzyści dla matki względem potencjalnego ryzyka dla płodu stanowi kluczowy element podejmowania decyzji terapeutycznych w położnictwie.
W diagnostyce toksyczności matczynej wykorzystuje się badania laboratoryjne parametrów biochemicznych krwi, monitorowanie funkcji narządów oraz obserwację kliniczną. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów, często wymaga interdyscyplinarnego podejścia z udziałem położnika, toksykologa i specjalistów innych dziedzin.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku metylofenidatu, substancji czynnej Symkinet MR, wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne u królików przy dawkach 200 mg/kg mc./dobę (116-krotność MRHD 60 mg u dzieci), gdzie zaobserwowano rozszczep kręgosłupa z deformacjami kończyn tylnych. Ekspozycja AUC była 5,1-krotnie wyższa niż u ludzi. Niższa dawka (0,72-krotność MRHD) nie wywołała tych efektów, a dawka 300 mg/kg (7,5-krotność ekspozycji) nie spowodowała rozszczepu, mimo toksyczności dla matki. U szczurów nie stwierdzono teratogenności, a toksyczność płodów i matek pojawiała się tylko przy dawkach toksycznych dla matki. Badania genotoksyczności nie wykazały zagrożeń, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach neurobehawioralnych u młodych szczurów dawka 50 mg/kg (29-krotność MRHD, AUC 15,1x) zmniejszyła aktywność lokomotoryczną, a u samic szczurów dawka 100 mg/kg (58-krotność MRHD, AUC 40,1x) wywołała deficyt uczenia się, jednak kliniczne znaczenie tych wyników jest nieustalone i nie potwierdzają ich obserwacje kliniczne u dzieci z ADHD.
ADHD, aktywność lokomotoryczna, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chlorowodorek metylofenidatu, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja neurobehawioralna, funkcja reprodukcyjna, maksymalna dawka zalecana, potencjał rakotwórczy, rozszczep kręgosłupa, Symkinet MR, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trileptal 60 mg/ml
Dane toksykologiczne okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) wskazują na specyficzne dla gatunku różnice w bezpieczeństwie stosowania leku Trileptal. Nefrotoksyczność stwierdzono jedynie u szczurów, co sugeruje niskie ryzyko u ludzi. Badania immunotoksyczności wykazały, że MHD ma silniejszy potencjał wywoływania opóźnionej reakcji nadwrażliwości niż okskarbazepina, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście reakcji alergicznych. Ocena genotoksyczności wykazała pozytywne wyniki w testach in vitro (np. test Amesa bez aktywacji metabolicznej, aberracje chromosomowe w komórkach jajnika chomika chińskiego), jednak testy in vivo (mikrojądrowy na szpiku szczura) nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego, co wskazuje na ograniczone ryzyko genotoksyczne u pacjentów. W badaniach reprodukcyjnych okskarbazepina w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę nie wpływała na płodność szczurów, natomiast MHD w dawkach porównywalnych do ludzkich powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby implantacji. Toksyczność rozwojowa i teratogenność obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matki.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, cykl rujowy, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, estradiol, hormon luteinizujący, indukcja enzymów mikrosomalnych, monohydroksypochodna, nefrotoksyczność, nowotwór wątroby, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, szyjka macicy, teratogenność, test Amesa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności imipenemu wykazały, że głównym efektem niepożądanym jest nefrotoksyczność, ograniczona do uszkodzeń nerek, która jednak jest skutecznie neutralizowana przez cylastatynę podawaną w stosunku 1:1. Mechanizm ochronny cylastatyny polega na blokowaniu transportu imipenemu do komórek kanalików nerkowych, co zostało potwierdzone w modelach zwierzęcych (króliki, małpy). Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka, natomiast brak jest danych dotyczących potencjału karcynogennego przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach teratologicznych na ciężarnych makakach jawajskich stosowano dawki 40 mg + 40 mg/kg mc./dobę oraz około 100 mg + 100 mg/kg mc./dobę imipenemu z cylastatyną, podawane dożylnie, co odpowiada odpowiednio dawce klinicznej i jej trzykrotności u ludzi.
badanie przedkliniczne, badanie teratologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, cylastatyna, działanie teratogenne, genotoksyczność, implantacja zarodka, infuzja dożylna, kanaliki nerkowe, karcynogenność, mechanizm działania, nefrotoksyczność imipenemu, profil bezpieczeństwa, ryzyko onkogenne, substancja aktywna, teratologia, toksyczność matczyna, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xonvea 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Xonvea, zawierający 10 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku w formie tabletek dojelitowych, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych, a profil bezpieczeństwa kombinacji substancji czynnych nie różnił się od stosowania ich pojedynczo. Ponadto, testy genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały zdolności leku do uszkodzeń materiału genetycznego ani zwiększonego ryzyka nowotworów, co jest kluczowe w kontekście terapii kobiet w ciąży.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, doksylaminy wodorobursztynian, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kostnienie płodu, margines bezpieczeństwa leku, pirydoksyny chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność płodu, tabletka dojelitowa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa płodu, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa płodu, właściwość kancerogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Grindeks 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach klinicznych, z toksycznością ujawniającą się jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy stosowane u ludzi. W badaniach na gryzoniach stwierdzono hepatotoksyczność i nefrotoksyczność przy narażeniu >58-krotnym ekspozycji klinicznej, z marginesem bezpieczeństwa wynoszącym 19-krotność. U szczurów obserwowano nieprawidłowości siekaczy przy ekspozycji >67-krotnej, jednak bez efektów przy 58-krotnej dawce. W badaniach na psach toksyczność neurologiczna i mięśniowa pojawiła się przy ekspozycji >23-krotnej, z marginesem bezpieczeństwa 6-krotnym. Potencjał genotoksyczny nie został wykazany, a działanie rakotwórcze ograniczało się do zwiększonej częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na reprodukcję był minimalny, z niewielkim wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji >29-krotnej oraz toksycznym wpływem na matki królików przy podobnych dawkach, jednak bez istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kancerogenność, margines terapeutyczny, nefrotoksyczność, nowotwory wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, uszkodzenie układu nerwowego, wady wrodzone żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego, co jest korzystne dla długotrwałego stosowania leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany wymagające uwagi: u szczurów odkładanie pigmentu w tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T₃), zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach reprodukcyjnych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka/stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych terapeutycznych, a u szczurów obserwowano nieznaczne obniżenie płodności samców, zmniejszenie liczby ciąż rzekomych oraz wydłużenie diestrus, co wiązało się z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak bez bezpośredniego przełożenia na ludzi ze względu na różnice gatunkowe.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia pęcherzyków tarczowych, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, trójjodotyronina, wady wrodzone kończyn, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vellofent 67 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Vellofent, zawierającego cytrynian fentanylu, nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, obejmującej układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie fentanylu ujawniło jedynie typowe dla opioidów działania farmakologiczne. Testy genotoksyczności nie wykazały zdolności do uszkadzania materiału genetycznego, a badania rakotwórczości, w tym 26-tygodniowy test na transgenicznych myszach Tg.AC oraz dwuletnie badanie u szczurów, nie potwierdziły onkogennego potencjału fentanylu. W badaniu histologicznym mózgu szczurów poddanych wysokim dawkom cytrynianu fentanylu stwierdzono zmiany, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieznane.
badanie rakotwórczości, ból przebijający, cytrynian fentanylu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uspokajające, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja sensoryczna, genotoksyczność, linia męska, okres okołoporodowy, opioidowy lek przeciwbólowy, opóźniony rozwój fizyczny, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał onkogenny, preparat histologiczny, skórny test biologiczny, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Viglita 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny wykazały, że lek ma szeroki profil bezpieczeństwa przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających te obserwowane u ludzi przy maksymalnej zalecanej dawce. W badaniach na psach stwierdzono opóźnienie wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji Cmax u ludzi. U gryzoni zaobserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach z NOAEL wynoszącym 25 mg/kg mc. u szczurów (5-krotnie wyższa ekspozycja AUC niż u ludzi) oraz 750 mg/kg mc. u myszy (142-krotnie wyższa ekspozycja). Nie ustalono dawki NOAEL dla działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego u psów. Wildagliptyna nie wykazała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie wykazały istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka przy dawkach NOAEL odpowiednio 75 mg/kg mc. (10-krotnie wyższa ekspozycja AUC) i 50 mg/kg mc. (9-krotnie wyższa ekspozycja AUC).
działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na substancję, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vesoxx 1 mg/ml
Produkt leczniczy Vesoxx, zawierający chlorowodorek oksybutyniny w stężeniu 1 mg/ml w formie roztworu do pęcherza moczowego, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa na podstawie kompleksowych badań przedklinicznych. Testy toksyczności ostrej i przewlekłej nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, podobnie jak badania genotoksyczności in vitro i in vivo, które nie potwierdziły mutagennego potencjału substancji czynnej. Długoterminowe badania kancerogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów, a ocena toksyczności miejscowej nie wykazała działania drażniącego lub uczulającego na tkanki pęcherza moczowego.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, chlorowodorek oksybutyniny, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogeneza, mutacja genowa, pęcherz moczowy, potencjał drażniący, potencjał mutagenny, roztwór do pęcherza moczowego, rozwój nowotworów, toksyczność matczyna, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, zagrożenie rakotwórcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml
Badania niekliniczne bimatoprostu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne narażenie u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W długoterminowych badaniach na naczelnych stosowanie bimatoprostu w stężeniu ≥0,3 mg/ml przez 1 rok powodowało wzrost pigmentacji tęczówki, wynikający ze zwiększonej produkcji melaniny w melanocytach, oraz odwracalne zmiany w tkankach okołoocznych, takie jak poszerzenie szpary powiekowej i wyraźne bruzdy. Nie zaobserwowano jednak czynnościowych ani mikroskopowych uszkodzeń tych tkanek. Ponadto, badania genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego bimatoprostu.
badania in vitro, badania na naczelnych, bimatoprost, bruzda powiekowa, działanie mutagenne, ekspozycja leku, funkcje neurobehawioralne, genotoksyczność, melanocyty, obumarcie płodu, pigmentacja tęczówki, poronienie, potencjał karcinogenny, rozwój płodu, rozwój zarodkowo-płodowy, szpara powiekowa, testy in vivo, tkanki okołooczne, toksyczność matczyna, worek spojówkowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 5 mg + 5 mg
Preparat Piramil Biso zawiera bisoprolol (w postaci fumaranu) oraz ramipryl, których profil bezpieczeństwa został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach obserwowano toksyczne efekty u samic, takie jak zmniejszenie przyjmowania pokarmu i redukcja masy ciała, a także toksyczny wpływ na zarodki i płody, objawiający się zwiększoną resorpcją płodu, zmniejszoną masą pourodzeniową potomstwa oraz opóźnieniem rozwoju fizycznego. Ramipryl, podawany doustnie w badaniach na szczurach, psach i małpach, wywoływał zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w obrazie krwi, a w dawkach dobowych 250 mg/kg mc. u psów i małp powodował powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedlało jego aktywność farmakodynamiczną.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, fumaran, genotoksyczność, mutagenność, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie nerek, właściwości genotoksyczne, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne, wpływ na reprodukcję, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril + Indapamide Krka 4 mg + 1,25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Perindopril + Indapamide Krka wykazały, że preparat złożony zawierający peryndopryl 4 mg i indapamid 1,25 mg charakteryzuje się nieznacznie zwiększoną toksycznością w porównaniu do monoterapii poszczególnymi składnikami, jednak różnica ta nie wpływa istotnie na ogólny profil bezpieczeństwa. W modelach zwierzęcych zaobserwowano specyficzne działania toksyczne: nerkowe u szczurów, które nie ulegają nasileniu w stosunku do monoterapii, toksyczność przewodu pokarmowego u psów bardziej wyraźną przy preparacie złożonym oraz zwiększony toksyczny wpływ matczyny u szczurów. Wszystkie działania niepożądane występowały przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na zachowanie szerokiego marginesu bezpieczeństwa dla dawek klinicznych.
choroby nerek, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, indapamid, karcynogenność, monoterapia, objawy nerkowe, peryndopryl, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, toksyczność embrionalna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Accupro 5 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chinaprylu, substancji czynnej leku Accupro, obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, mutagennych, rakotwórczych oraz oceny wpływu na płodność i rozwój płodu. Długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów, prowadzone przez 104 tygodnie przy dawkach 75-100 mg/kg m.c./dobę (około 50-60-krotność dawki terapeutycznej u ludzi), nie wykazały działania onkogennego. Testy mutagenności, w tym test Amesa, badania in vitro mutacji punktowych, testy wymiany chromatyd siostrzanych, test mikrojądrowy u myszy oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego chinaprylu i jego metabolitu chinaprylatu. W badaniach na szczurach dawki do 100 mg/kg m.c./dobę nie wpływały negatywnie na płodność i rozród.
aberracja chromosomalna, badanie cytogenetyczne, badanie toksykologiczne, chinaprylat, chlorowodorek chinaprylu, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, inhibitor ACE, mutacja punktowa, mutagenność, rozwój postnatalny, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atenza 36 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metylofenidatu chlorowodorku, substancji czynnej leku Atenza, obejmowały długoterminowe testy rakotwórczości oraz oceny wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano zwiększoną częstość występowania złośliwych guzów wątroby u samców myszy, jednak znaczenie tego wyniku dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszej analizy. W zakresie rozrodczości, metylofenidat nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność zwierząt laboratoryjnych nawet przy dawkach kilkukrotnie przekraczających te stosowane klinicznie. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały wad rozwojowych płodów, choć toksyczność płodowa, w tym utrata miotu, pojawiła się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic szczurów, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, bezpieczeństwo stosowania leku, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie teratogenne, metylofenidat, metylofenidatu chlorowodorek, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój płodu, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wpływ na rozrodczość, złośliwy guz wątroby - Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania przedkliniczne wskazują, że duloksetyna nie wpływa negatywnie na płodność samców, natomiast u samic obserwowano zaburzenia płodności jedynie przy dawkach toksycznych dla matek. W modelach zwierzęcych toksyczne efekty reprodukcyjne pojawiały się przy poziomie narażenia układowego (AUC) niższym niż maksymalna ekspozycja kliniczna u ludzi. Dane kliniczne z dużych badań obserwacyjnych (USA: 2500 kobiet, UE: 1500 kobiet) nie wykazały zwiększonego ryzyka poważnych wad wrodzonych, w tym wad serca, po ekspozycji na duloksetynę w I trymestrze ciąży. Jednak stosowanie duloksetyny po 20. tygodniu ciąży wiązało się z mniej niż dwukrotnym wzrostem ryzyka porodu przedwczesnego (około 6 dodatkowych porodów na 100 kobiet), głównie między 35. a 36. tygodniem. Ponadto, w USA odnotowano zwiększone ryzyko krwotoku poporodowego przy stosowaniu leku w miesiącu poprzedzającym poród.
AUC, drgawki, drżączka, drżenie, duloksetyna, hipotonia, krwotok poporodowy, laktacja, mechanizm działania leku, mleko kobiece, nadciśnienie płucne noworodków, narażenie układowe, niewydolność oddechowa, pierwszy trymestr ciąży, płodność męska, poród przedwczesny, receptory serotoninowe, SNRI, SSRI, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wady serca, wady wrodzone, zaawansowana ciąża, zaburzenia karmienia, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symgliptin 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sytagliptyny wskazują na toksyczność narządową (wątroba, nerki) u zwierząt przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu nie zaobserwowano efektów niepożądanych. U szczurów stwierdzono zmiany w uzębieniu przy ekspozycji 67-krotnej, jednak w badaniu 14-tygodniowym nie wykazano wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, nadmierne ślinienie) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, nieobecne przy 6-krotnym narażeniu. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności, a potencjał rakotwórczy był ograniczony do szczurów, u których przy ekspozycji >58-krotnej obserwowano wzrost gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do hepatotoksyczności. Szeroki margines bezpieczeństwa (brak efektów przy 19-krotnym narażeniu) wskazuje na niskie ryzyko karcynogenności u ludzi.
ataksja, drżenie, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hipersaliwacja, margines bezpieczeństwa, miopatia szkieletowa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowości zębów, nowotwory wątroby, przenikanie do mleka, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady wrodzone, wymioty, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Qsiva 3,75 mg + 23 mg
Badania przedkliniczne leku Qsiva, zawierającego fenterminę i topiramat, nie wykazały genotoksyczności ani działania rakotwórczego obu substancji w monoterapii, co potwierdza ich względne bezpieczeństwo długoterminowe. Jednak topiramat wykazuje działanie teratogenne u zwierząt (myszy, szczury, króliki) oraz u ludzi, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. W badaniach rozwojowych u szczurów i królików monoterapia nie powodowała toksyczności dla matki ani płodu, natomiast terapia skojarzona skutkowała zmniejszeniem masy ciała płodu bez teratogenności przy dawkach nietoksycznych dla matki. Margines ekspozycji (NOAEL do dawki klinicznej) wynosił <1 dla fenterminy i 2× dla topiramatu u szczurów oraz <1 dla fenterminy i 2× dla topiramatu u królików, co wskazuje na potencjalne ryzyko kliniczne związane z fenterminą.
dojrzewanie płciowe, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie teratogenne topiramatu, fentermina i topiramat, genotoksyczność, kobiety w wieku rozrodczym, margines ekspozycji, NOAEL, organogeneza, produkt leczniczy, przeżywalność potomstwa, rozwój fizyczny, rozwój zarodka i płodu, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamid APTEO MED 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu chlorowodorku wykazały brak specyficznej toksyczności zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej, co potwierdza bezpieczeństwo kliniczne tej substancji. Analizy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawka 40 mg/kg mc./dobę (około 20-krotność MHUL) indukowała zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżywalności płodów, związane z toksycznością matczyną, natomiast dawki ≥10 mg/kg mc./dobę (5-krotność MHUL) nie wpływały negatywnie na zdrowie matki i rozwój płodu.
arytmia, badania in vitro, badania in vivo, czynność mięśnia sercowego, działanie toksyczne, genotoksyczność, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał hERG, loperamidu chlorowodorek, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Molsidomina WZF 2 mg
Molsydomina wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartościami LD50 wynoszącymi 700-930 mg/kg mc. u myszy, 760-1400 mg/kg mc. u szczurów oraz 400 mg/kg mc. u królików, co jest znacząco wyższe niż dawka terapeutyczna około 0,1 mg/kg mc. (2 mg trzy razy dziennie). Długotrwałe badania toksyczności na szczurach (40 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy), psach (10 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) i małpach (16 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) nie wykazały uszkodzeń narządów wewnętrznych, jedynie zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakodynamiczne działanie leku. Badania rakotwórczości wskazały na brak zwiększonego ryzyka nowotworów u myszy i szczurów, z wyjątkiem specyficznego dla szczurów nowotworu małżowiny kości sitowej przy bardzo wysokich dawkach (16-22 mg/kg mc./dobę).
badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, LD50, małżowina kości sitowej, molsydomina, podanie dootrzewnowe, podanie dożołądkowe, potencjał rakotwórczy, rezerwa krwi w śledzionie, ryzyko onkogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie narządów wewnętrznych, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piperacillin/Tazobactam Noridem 2 g + 0,25 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne skojarzenia piperacyliny z tazobaktamem nie wykazały specyficznych zagrożeń dla ludzi przy wielokrotnym podawaniu. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego potencjału, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. Nie przeprowadzono jednak długoterminowych badań dotyczących potencjalnej rakotwórczości, co pozostawia lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach zaobserwowano zmniejszenie liczebności miotów, opóźnione kostnienie, wady żeber oraz zmniejszenie masy ciała płodów i noworodków, a także zwiększoną śmiertelność okołoporodową, jednak efekty te korelowały z toksycznością matczyną, sugerując ich wtórny charakter.
badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, martwe urodzenie, piperacylina z tazobaktamem, potencjał mutagenny, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodka, śmiertelność noworodków, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg
Dabigatran eteksylan przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych, które potwierdziły jego profil bezpieczeństwa bez wykazania istotnych zagrożeń toksykologicznych dla zdrowia ludzkiego. Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności nie wykazały istotnych efektów niepożądanych, przy czym obserwowane działania toksyczne były związane z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku jako antykoagulantu. W badaniach na samicach gryzoni przy dawce 70 mg/kg (5-krotnie wyższej niż ekspozycja kliniczna) zaobserwowano zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratę zarodków. W toksycznych dawkach (5-10-krotnie wyższych) u szczurów i królików stwierdzono zmniejszenie masy płodów, obniżoną przeżywalność oraz wzrost wad rozwojowych, co wiązało się z toksycznością matczyną. Podobnie, w badaniach pre- i postnatalnych dawki 4-krotnie przekraczające ekspozycję kliniczną powodowały zwiększoną umieralność płodów, podkreślając zależność między toksycznością matczyną a niekorzystnymi efektami rozwojowymi.
aktywność farmakologiczna, antykoagulant, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie prenatalne i postnatalne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dabigatran eteksylan, dawka toksyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, incydent krwawienia, mezylan, płodność, toksyczność matczyna, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin +pharma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów niekorzystnych. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy ekspozycji >67×, jednak bez wpływu na uzębienie przy 58× narażeniu. U psów przy 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, nieobecne przy 6-krotnym narażeniu. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58×, co wiązało się z hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko kliniczne ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badania przedkliniczne, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, farmakokinetyka, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na rozrodczość, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml
Charakterystyka produktu leczniczego Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml wskazuje na brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania bimatoprostu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały potencjalnie szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dużych dawkach toksycznych dla matki. W związku z tym lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących przenikania bimatoprostu do mleka kobiecego, jednak eksperymenty na zwierzętach potwierdziły taką możliwość, co wymaga ostrożnej oceny bilansu korzyści i ryzyka u pacjentek karmiących piersią.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zoloft 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sertraliny nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Badania reprodukcyjne na zwierzętach nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność samców, choć zaobserwowano fetotoksyczność prawdopodobnie związaną z toksycznym działaniem leku na organizm matki. Wczesna umieralność okołoporodowa i zmniejszenie masy ciała potomstwa występowały jedynie w pierwszych dniach po urodzeniu, co sugeruje wpływ ekspozycji in utero po 15. dniu ciąży, jednak opóźnienia rozwojowe były raczej konsekwencją działania na organizm matki niż bezpośrednim efektem na płód, co nie wskazuje na istotne ryzyko dla ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na sertralinę, fetotoksyczność, genotoksyczność, in utero, opóźnienie dojrzewania płciowego, opóźnienie rozwojowe, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, sertralina, toksyczność matczyna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, umieralność okołoporodowa - Leksykon substancji czynnych
Filgrastym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu, obejmujące wielokrotne podawanie do 1 roku, wykazały charakterystyczne dla mechanizmu działania leku efekty farmakologiczne, takie jak leukocytoza, rozrost elementów krwiotwórczych szpiku, tworzenie ziarnistości pozaszpikowej oraz powiększenie śledziony, które były całkowicie odwracalne po zaprzestaniu terapii. W modelach zwierzęcych, zwłaszcza u królików, dawki 80 µg/kg mc./dobę podawane w okresie organogenezy indukowały toksyczność dla samicy, zwiększoną częstość poronień, zmniejszenie wielkości miotu i masy płodu, a dawka 100 µg/kg mc./dobę powodowała wady rozwojowe płodu, co odpowiada narażeniu 50-90-krotnie wyższemu niż dawka kliniczna 5 µg/kg mc./dobę. Poziom NOAEL dla toksyczności zarodka i płodu ustalono na 10 µg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-5-krotnemu narażeniu klinicznemu. U ciężarnych szczurów nie zaobserwowano toksyczności nawet przy dawkach do 575 µg/kg mc./dobę, jednak u potomstwa podawanego filgrastym w okresie okołoporodowym i laktacji stwierdzono opóźnienia w różnicowaniu cech zewnętrznych i wzroście przy dawkach ≥ 20 µg/kg mc./dobę oraz nieznaczne zmniejszenie wskaźnika przeżywalności przy 100 µg/kg mc./dobę.
dawka kliniczna, działanie toksyczne, filgrastym, krwinki białe, narażenie ogólnoustrojowe, NOAEL, opóźnienie różnicowania, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, rozwój przedurodzeniowy, samoistne poronienie, splenomegalia, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotnego podania, wady rozwojowe płodu, wielkość miotu, wpływ na płodność, wskaźnik przeżywalności, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medikinet CR 30 mg 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące metylofenidatu chlorowodorku zawartego w Medikinet CR wskazują na zwiększoną częstość występowania złośliwych guzów wątroby u samców myszy w badaniach rakotwórczości prowadzonych przez całe życie zwierząt laboratoryjnych (szczury i myszy). Znaczenie tych obserwacji dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje nieustalone i wymaga dalszych badań. W badaniach rozrodczości metylofenidat podawany w dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne nie wpływał istotnie na płodność ani zdolność rozrodczą zwierząt, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, bezpieczeństwo przedkliniczne, chlorowodorek metylofenidatu, dawka toksyczna, działanie teratogenne, kobieta w ciąży, Medikinet CR, płodność, populacja ludzka, potencjał rakotwórczy, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wada rozwojowa, zdolność rozrodcza, złośliwy guz wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diphereline SR 22,5 mg 22,5 mg
Badania przedkliniczne tryptoreliny, substancji czynnej leku Diphereline SR 22,5 mg, wykazały niską toksyczność wobec narządów poza układem rozrodczym. Działania niepożądane były głównie związane z farmakologicznym efektem supresji czynności gonadalnej, co potwierdzono makroskopowymi i mikroskopowymi zmianami w narządach rozrodczych samców szczurów, psów i małp, które były częściowo odwracalne po zaprzestaniu terapii. W badaniach toksyczności rozwojowej u ciężarnych szczurów podanie tryptoreliny w dawce 10 µg/kg między 6. a 15. dniem ciąży nie wykazało embriotoksyczności ani teratogenności, natomiast dawka 100 µg/kg indukowała toksyczność matczyną i zwiększoną liczbę resorpcji płodów.
agonista GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, Diphereline, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, gonadoliberyna, guz przysadki, narząd rozrodczy, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, resorpcja płodu, supresja czynności gonadalnej, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tryptorelina - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Heviran Comfort MAX 400 mg
Acyklowir, substancja czynna Heviran Comfort MAX (400 mg), może być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza. Dane porejestracyjne nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych u dzieci matek stosujących acyklowir w ciąży, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie potwierdziły działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowych dawkach. Wyjątkowo, w niestandardowych badaniach u szczurów zaobserwowano wady płodów przy toksycznych dawkach, jednak ich kliniczne znaczenie pozostaje niejasne. Decyzja o terapii powinna uwzględniać nasilenie choroby i potencjalne korzyści dla matki względem ryzyka dla płodu.
acyklowir, badanie kliniczne, badanie porejestracyjne, badanie przedkliniczne, dawka dobowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja niemowlęcia na lek, Heviran Comfort MAX, karmienie piersią, konsultacja lekarska, liczba plemników, mleko kobiece, model zwierzęcy, morfologia plemników, płodność kobieca, płodność męska, ruchliwość plemników, stężenie leku w mleku, stężenie w osoczu, toksyczność matczyna, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne walacyklowiru, składnika preparatów Vaciclor 500 mg i 1000 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu terapeutycznym. Testy wielokrotnego podawania nie ujawniły toksyczności ani negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze u zwierząt, a badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. Walacyklowir, będący prolekiem acyklowiru, nie wykazywał właściwości teratogennych w modelach zwierzęcych (szczury, króliki), co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
acyklowir, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, chlorowodorek jednowodny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, stężenie leku w osoczu, teratogenność, test toksykologiczny, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, walacyklowir, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Adamed 25 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny wykazały toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom ekspozycji u ludzi, z brakiem efektów przy 19-krotnym przekroczeniu, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości w budowie siekaczy przy 67-krotnym przekroczeniu ekspozycji, jednak przy 58-krotnym nie stwierdzono wpływu na uzębienie. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie zaobserwowano takich efektów. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał karcinogenny był obecny jedynie u szczurów, gdzie przy ekspozycji >58x obserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do przewlekłej hepatotoksyczności. W myszach nie stwierdzono działania rakotwórczego.
ataksja, badanie histopatologiczne, drżenie, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, guz wątroby, hipersaliwacja, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, nowotwór wątroby, objaw neurotoksyczny, postawa zgarbiona, potencjał karcinogenny, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie układu nerwowego, wymioty pieniste, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fordiab 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako gotowa formulacja. Bezpieczeństwo opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników oraz ograniczonych badaniach terapii skojarzonej. W badaniach na psach przez 16 tygodni nie wykazano dodatkowej toksyczności przy terapii skojarzonej, przy czym poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji u ludzi, a dla metforminy około 2,5-krotność. U gryzoni stwierdzono toksyczność wątrobową i nerkową sytagliptyny przy ekspozycji >58-krotnej, natomiast przy 19-krotnej ekspozycji nie zaobserwowano efektów toksycznych. U szczurów wykryto nieprawidłowości zębów siecznych przy ekspozycji >67-krotnej, a u psów przy ~23-krotnej ekspozycji obserwowano przemijające objawy toksycznego uszkodzenia nerwów oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych. Przy 6-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej nie stwierdzono działań niepożądanych.
ataksja, drżenie, dyspnea, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, Fordiab, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, NOEL, nowotwór wątroby, ślinotok, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie nerwów, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atorvastatin Teva Pharmaceuticals Polska 20 mg
Przedkliniczna ocena atorwastatyny, substancji czynnej leku Atorvox, obejmowała szeroki zakres badań bezpieczeństwa, w tym testy genotoksyczności (4 in vitro, 1 in vivo), które wykazały brak działania mutagennego i klastogennego. Badania karcinogenności ujawniły brak efektów u szczurów, natomiast u myszy przy ekspozycji 6-11-krotnie wyższej niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe, co wskazuje na różnice międzygatunkowe i ograniczone ryzyko kliniczne przy dawkach terapeutycznych. W zakresie wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa, atorwastatyna nie wykazała negatywnego wpływu na płodność ani teratogenności u szczurów, królików i psów, jednak toksyczność płodowa i opóźniony rozwój potomstwa pojawiały się przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych.
atorwastatyna, dystrybucja leku, działanie klastogenne, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wpływ na rozwój płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Sitagliptin + Metformin hydrochloride TZF, oparte na danych zarówno z terapii skojarzonej, jak i monoterapii, wykazały brak dodatkowej toksyczności w porównaniu do stosowania poszczególnych składników osobno. W badaniach na psach, przy narażeniu na sytagliptynę przekraczającym około 6-krotnie, a na metforminę około 2,5-krotnie poziom ekspozycji u ludzi, nie zaobserwowano efektów toksycznych. W modelach zwierzęcych toksyczność sytagliptyny ujawniała się dopiero przy ekspozycjach znacznie przewyższających dawki terapeutyczne (np. 58-krotne narażenie u gryzoni skutkowało hepatotoksycznością i nefrotoksycznością). Objawy neurologiczne i zmiany w mięśniach szkieletowych u psów pojawiały się przy 23-krotnym przekroczeniu narażenia klinicznego, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie stwierdzono takich efektów. Genotoksyczność nie została wykazana, a potencjał rakotwórczy był obserwowany jedynie u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (58-krotne narażenie), co wiązało się z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i nie jest uznawane za istotne zagrożenie dla ludzi.
anomalia rozwojowa, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, margines terapeutyczny, nieprawidłowości zębów, objawy neurologiczne, poziom bez obserwowanego efektu, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna z metforminą, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zniekształcenie żebra, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL 15 mg/kg, co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunki i krwawienia, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju zarodkowego przy dawkach NOAEL 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja u szczurów) i 50 mg/kg (9-krotna ekspozycja u królików). W badaniu rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matczyną.
badania in vitro, badania in vivo, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, pole pod krzywą stężenia, przewodzenie wewnątrzsercowe, stężenie maksymalne, toksyczność matczyna, wildagliptyna, żebra faliste