objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopixol-Acuphase 50 mg
Octan zuklopentyksolu, substancja czynna Clopixol Acuphase (50 mg/ml), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne wynikające z jego formy jako oleistego roztworu do wstrzykiwań. Po podaniu domięśniowym ester zuklopentyksolu ulega powolnej dyfuzji i szybkiej hydrolizie, uwalniając aktywny zuklopentyksol, który osiąga maksymalne stężenie w surowicy w 24-48 godzin (średnio 36 h). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 32 godziny, a objętość dystrybucji (Vd)β to około 20 l/kg, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Substancja wiąże się silnie z białkami osocza (98-99%), co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez sulfoksydację, N-dealkilację i sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity nie wykazują aktywności psychofarmakologicznej. Wydalanie odbywa się głównie drogą jelitową, z nerkami eliminującymi około 10% dawki, z czego tylko 0,1% w formie niezmienionej.
Clopixol Acuphase, cytochrom P450, działanie psychofarmakologiczne, enzym CYP2D6, estryfikacja, hydroliza estru, kinetyka liniowa, klirens układowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, octan zuklopentyksolu, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, polimorfizm oksydacji, postać depot, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, substancja lipofilna, sulfoksydacja, szlaki biotransformacji, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olimestra 10 mg
Olmesartan medoksomil, prolek stosowany doustnie, ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego olmesartanu dzięki esterazom jelitowym i wrotnej krwi. Biodostępność bezwzględna wynosi około 25,6%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz niewielką objętością dystrybucji (16-29 l). Całkowity klirens osoczowy wynosi 1,3 l/h, z klirensem nerkowym 0,5-0,7 l/h, a okres półtrwania w fazie eliminacji to 10-15 godzin. Wydalanie olmesartanu odbywa się w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach, bez kumulacji po 14 dniach stosowania.
biodostępność bezwzględna, biodostępność systemowa, esteraza, frakcja niezwiązana, klirens nerkowy, klirens olmesartanu, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, półtrwanie w fazie eliminacji, sekwestrant kwasu żółciowego, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, przy czym ekspozycja na lek wzrasta o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a klirens anty-Xa wynosi około 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie. Wydalanie nerkowe obejmuje około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów stanowiącym 10% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nolpaza control 20 mg
Pantoprazol, substancja czynna leku Nolpaza control 20 mg, wykazuje liniową kinetykę farmakokinetyczną w zakresie dawek 10-80 mg, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 77%, a maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiąga 1-1,5 μg/ml po 2,0-2,5 godzinach (tmax). Lek charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji (~0,15 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z powstaniem demetylopantoprazolu, który jest wydalany głównie przez nerki (80%). Klirens pantoprazolu wynosi około 0,1 l/h/kg, a okres półtrwania (t½) około 1 godziny, co nie przeszkadza w długotrwałym działaniu leku ze względu na specyficzne wiązanie z pompą protonową w komórkach okładzinowych żołądka.
AUC, biodostępność, biotransformacja leku, Cmax, demetylopantoprazol, dializa, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pantoprazol, pompa protonowa, sprzęganie z siarczanem, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Somatuline Autogel 90 mg/dawkę
Lanreotyd, substancja czynna Somatuline Autogel, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką zależną od drogi podania i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 godziny. Po podaniu podskórnym w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych osób Cmax wynosi odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągane w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania eliminacji 23,3-30,1 dni i biodostępnością 69-78%. U pacjentów z akromegalią Cmax jest niższe (1,6-3,5 ng/ml), osiągane w 6-24 godziny, a po 4 tygodniach stężenia utrzymują się na poziomie 0,7-1,4 ng/ml. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax 3,8-7,7 ng/ml i Cmin 1,8-3,8 ng/ml, wykazując liniową kinetykę uwalniania.
akromegalia, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lanreotyd, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podeszły wiek, pozorny okres półtrwania, Somatuline Autogel, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w fazie stacjonarnej, wskaźnik fluktuacji, wydalanie lanreotydu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Menero MED 2,5 mg
Tadalafil wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest glukuronian metylokatecholu, który jest klinicznie nieaktywny. Średni klirens wynosi 2,5 l/godzinę, a okres półtrwania to około 17,5 godziny. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (36% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Wchłanianie nie jest zależne od posiłku ani pory podania.
AUC, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka leku, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon substancji czynnych
Peryndopryl – Właściwości farmakokinetyczne
Peryndopryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością na poziomie 65-70%. Jest prolekiem, który ulega aktywacji metabolicznej do peryndoprylatu – aktywnego metabolitu stanowiącego około 27% dawki, osiągającego maksymalne stężenie w osoczu po 3-4 godzinach. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi około 1 godziny, natomiast peryndoprylatu – 17 godzin, co umożliwia podawanie leku w pojedynczej dawce dobowej. Objętość dystrybucji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to około 20%. Spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie peryndoprylu do peryndoprylatu, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo, rano przed posiłkiem. Farmakokinetyka peryndoprylu jest liniowa, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, choć aktywacja do peryndoprylatu odbywa się także w innych tkankach.
AUC, biodostępność, dystrybucja leku, enzym konwertujący angiotensynę, faza eliminacji, interakcje lekowe, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, liniowość farmakokinetyczna, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl, peryndopryl z argininą, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prolek, przewlekła niewydolność serca, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin Noridem 150 mg/ml
Clindamycin Noridem w stężeniu 150 mg/mL jest stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych z uwzględnieniem wieku pacjenta, ciężkości zakażenia oraz indywidualnych uwarunkowań klinicznych. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawki wynoszą od 1200 do 2700 mg/dobę w 2-4 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. U dzieci (1 miesiąc – 12 lat) dawkowanie wynosi 15-25 mg/kg/dobę w poważnych zakażeniach oraz 25-40 mg/kg/dobę w bardzo ciężkich, podawane w 3-4 dawkach, z minimalną dawką 300 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak w ciężkich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia leku i ewentualną korektę dawkowania lub odstępów między podaniami (do 8-12 godzin). Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, co eliminuje potrzebę dodatkowych dawek.
bakterie tlenowe Gram-ujemne, bezmocz, choroba wątroby, ciągła infuzja dożylna, farmakokinetyka klindamycyny, faza eliminacji, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość, paciorkowce β-hemolizujące, stężenie leku, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gadodiamid, substancja czynna produktu Omniscan (0,5 mmol/ml, 287 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt. Nie stwierdzono istotnych klinicznie efektów hemodynamicznych ani właściwości antygenowych, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. Farmakokinetyka charakteryzuje się szybką dystrybucją do przestrzeni zewnątrzkomórkowej (objętość dystrybucji 25% objętości ciała) oraz eliminacją przez nerki drogą przesączania kłębuszkowego, z czasem połowicznej eliminacji u ludzi i małp zbliżonym. Gadodiamid cechuje się wysoką tolerancją ostrą (LD50 > 30 mmol/kg u myszy) oraz odwracalną wakuolizacją cewek proksymalnych nerek po podaniu wysokich dawek, bez wpływu na czynność nerek. Substancja nie wywołuje podrażnień miejscowych przy różnych drogach podania, w tym dożylnym, dotętniczym, domięśniowym, podskórnym, naskórnym oraz na gałkę oczną.
cholinoesteraza, czynność nerek, dawka letalna, efekt teratogenny, erytrocyty, gadodiamid, lepkość, lizozym, napięcie naczyń krwionośnych, objętość dystrybucji, Omniscan, osmolalność, paramagnetyczny środek kontrastowy, potencjał rakotwórczy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, środek kontrastowy, tolerancja miejscowa, układ krążenia, uwalnianie histaminy, właściwości antygenowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kardatuxan 20 mg
Rywaroksaban (Kardatuxan) wykazuje szybkie i niemal liniowe wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 i 10 mg, niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wynosi 66% na czczo i wzrasta o 39% po posiłku, co wskazuje na niemal całkowite wchłanianie. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP. Eliminacja odbywa się w około 2/3 przez metabolity (połowa z nich przez nerki, połowa z kałem) oraz w 1/3 w postaci niezmienionej przez nerki. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. Nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani grupami etnicznymi.
aPTT, AUC, białko BCRP, biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, HepTest, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, punkt końcowy, rywaroksaban, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, ZŻG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amoxil 250 mg/5 ml
Amoksycylina, substancja czynna leku Amoxil dostępna w dawkach 250 mg/5 ml oraz 500 mg/5 ml, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax około 1 godziny). Parametry farmakokinetyczne po dawce 250 mg trzy razy na dobę obejmują Cmax 3,3 ± 1,12 μg/ml, AUC (0-24 h) 26,7 ± 4,56 μg·h/ml oraz okres półtrwania (T½) około 1,36 ± 0,56 godziny. Wchłanianie amoksycyliny nie jest zaburzone przez posiłek, a jej farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki w zakresie 250–3000 mg. Amoksycylina wiąże się z białkami osocza w około 18%, a jej objętość dystrybucji wynosi 0,3–0,4 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, w tym pęcherzyka żółciowego, tkanek jamy brzusznej, skóry, mięśni, płynu maziowego i ropni, jednak przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewystarczające.
amoksycylina trójwodna, biodostępność amoksycyliny, eliminacja leku, farmakokinetyka amoksycyliny, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, liniowa biodostępność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, sekrecja kanalikowa, Tmax, wcześniak, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyvoxid 600 mg
Zyvoxid zawiera (s)-linezolid, który charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2 godzin. W stanie stacjonarnym, po dawce 600 mg dwa razy na dobę, Cmax i Cmin wynoszą odpowiednio 15,1 ± 2,5 mg/l i 3,68 ± 2,68 mg/l dla podania dożylnego oraz 21,2 ± 5,8 mg/l i 6,15 ± 2,94 mg/l dla podania doustnego. Objętość dystrybucji wynosi około 40–50 litrów, a stopień wiązania z białkami osocza to około 31%. Linezolid przenika do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1,0), co jest istotne klinicznie, zwłaszcza w kontekście zakażeń OUN. Metabolizm linezolidu zachodzi głównie przez oksydację morfolinowego pierścienia, prowadząc do nieaktywnych metabolitów PNU-142300 i PNU-142586, które są wydalane głównie z moczem (łącznie około 80%). Okres półtrwania leku wynosi 5–7 godzin, a klirens pozanerkowy stanowi około 65% całkowitego klirensu.
ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dostępność biologiczna, farmakokinetyka linezolidu, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, jama otrzewnowa, klirens pozanerkowy, klirens układowy, komora boczna mózgu, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, proces nieenzymatyczny, profil farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakażenie OUN, zastawka komorowo-otrzewnowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eprocliv 1000 mg + 50 mg
Eprocliv to preparat łączący sytagliptynę i metforminę, wykazujący biorównoważność z jednoczesnym podawaniem tych substancji w oddzielnych tabletkach. Po doustnym podaniu 100 mg sytagliptyny osiąga ona maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynoszące 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tₘₐₓ), z AUC około 8,52 μM•h i biodostępnością 87%. Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79%), z klirensem nerkowym około 350 ml/min i okresem półtrwania około 12,4 godziny. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami (GFR < 45 ml/min) AUC wzrasta 2-4-krotnie, co wymaga ostrożności. Sytagliptyna jest umiarkowanie usuwana podczas hemodializy (około 13,5% dawki). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby oraz u osób starszych nie jest konieczne dostosowanie dawki.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinki czerwone, metformina, metforminy chlorowodorek, objętość dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, substancja czynna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramlolan 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramlolan zawiera ramipryl i amlodypinę w różnych dawkach (2,5 mg + 5 mg do 10 mg + 10 mg). Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie), biodostępnością ramiprylatu 45%, silnym wiązaniem z białkami osocza (73% ramipryl, 56% ramiprylat) oraz okresem półtrwania ramiprylatu 13-17 godzin. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie do aktywnego metabolitu ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, w tym wydłużone stężenia ramiprylatu. U dzieci (2-16 lat) dawki 0,05-0,2 mg/kg ramiprylu prowadzą do stężeń porównywalnych lub wyższych niż u dorosłych. Amlodypina jest dobrze wchłaniana (maksimum 6-12 godzin), z biodostępnością 64-80%, silnym wiązaniem z białkami osocza (97,5%) i długim okresem półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z wydalaniem 10% w postaci niezmienionej i 60% metabolitów z moczem.
białka osocza, biodostępność, całkowita biodostępność, efektywny okres półtrwania, eliminacja wielofazowa, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, faza eliminacji, klirens amlodypiny, klirens doustny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przewód pokarmowy, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca