Właściwości farmakokinetyczne
Olimestra 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Olimestra

Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Olimestra, jest prolekiem, który po podaniu doustnym podlega specyficznym przemianom w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku, obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, a także wpływ różnych czynników na te procesy.¹

Wchłanianie

Olmesartan medoksomil po podaniu doustnym ulega szybkiej konwersji do aktywnej formy – olmesartanu. Proces ten zachodzi dzięki działaniu esteraz znajdujących się w błonie śluzowej jelita oraz we krwi żyły wrotnej podczas absorpcji leku z przewodu pokarmowego. W osoczu ani w wydzielinach organizmu nie wykrywa się niezmienionego olmesartanu medoksomilu ani fragmentów łańcucha bocznego cząsteczki medoksomilu, co świadczy o kompletnej biotransformacji proleku.²

Biodostępność bezwzględna olmesartanu podawanego w postaci tabletek wynosi średnio 25,6%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach od podania doustnego. Stężenie olmesartanu w osoczu wzrasta liniowo wraz ze zwiększaniem pojedynczej dawki doustnej do około 80 mg.³

Istotnym aspektem praktycznym jest niewielki wpływ pokarmu na biodostępność olmesartanu, dzięki czemu lek Olimestra może być przyjmowany zarówno z posiłkiem, jak i niezależnie od niego, co zwiększa wygodę stosowania dla pacjenta.⁴

Dystrybucja

Olmesartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 99,7%. Pomimo tego wysokiego odsetka wiązania, nie zaobserwowano istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami na poziomie wypierania z połączeń białkowych, co potwierdzają badania z warfaryną. Stopień wiązania olmesartanu z komórkami krwi jest nieistotny klinicznie.⁵

Objętość dystrybucji olmesartanu po podaniu dożylnym jest stosunkowo mała i wynosi 16-29 litrów, co może wskazywać na ograniczoną dystrybucję leku do tkanek obwodowych.⁶

Nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce olmesartanu w zależności od płci pacjentów.⁷

Metabolizm i eliminacja

Całkowity klirens osoczowy olmesartanu wynosi zwykle 1,3 l/h (CV 19%) i jest stosunkowo wolny w porównaniu z przepływem krwi przez wątrobę (około 90 l/h). Po doustnym podaniu olmesartanu medoksomilu znakowanego izotopem węgla 14C, 10-16% podanej dawki wykrywa się w moczu (większość w ciągu pierwszych 24 godzin), a pozostała część jest wydalana z kałem.⁸

Uwzględniając biodostępność systemową wynoszącą 25,6%, można obliczyć, że wchłonięty olmesartan jest wydalany przez dwie główne drogi: drogą nerkową (około 40%) i poprzez wydalanie wątrobowo-żółciowe (około 60%). Cała wykryta radioaktywność pochodziła z olmesartanu, co wskazuje na brak istotnych metabolitów. Krążenie jelitowo-wątrobowe olmesartanu ma niewielkie znaczenie.⁹

Ze względu na znaczący udział dróg żółciowych w eliminacji olmesartanu, stosowanie leku u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych jest przeciwwskazane.¹⁰

Po wielokrotnym podaniu doustnym olmesartanu, okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi od 10 do 15 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po podaniu pierwszych kilku dawek, a po 14 dniach regularnego stosowania nie obserwuje się dalszej kumulacji leku. Klirens nerkowy olmesartanu wynosi około 0,5-0,7 l/h i nie zależy od wielkości dawki.¹¹

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku podeszłym (65-75 lat) obserwuje się zwiększenie AUC (pola pod krzywą) w stanie stacjonarnym o około 35% w porównaniu z młodszymi pacjentami. U osób w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat) wzrost AUC jest jeszcze większy i wynosi około 44%.¹²

Zwiększenie ekspozycji na lek u osób starszych może być częściowo związane ze średnim zmniejszeniem czynności nerek występującym w tej grupie wiekowej.¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zwiększenie AUC w stanie stacjonarnym, które jest proporcjonalne do stopnia upośledzenia funkcji nerek. W porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej, AUC jest zwiększone o:

• około 62% u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
• około 82% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek
• około 179% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

Te dane wskazują na konieczność dostosowania dawkowania u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Farmakokinetyka olmesartanu zmienia się również u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej, wartości AUC dla olmesartanu były zwiększone o:

• 6% u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby
• 65% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby

w porównaniu do zdrowych osób z grupy kontrolnej.¹⁵

Frakcja niezwiązanego olmesartanu po 2 godzinach od podania dawki leku wynosiła:

• 0,26% u zdrowych osób
• 0,34% u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby
• 0,41% u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby

Po wielokrotnym podaniu dawek u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby średnia wartość AUC dla olmesartanu była większa o około 65% w porównaniu do zdrowych osób, podczas gdy średnie wartości Cmax były podobne w obu grupach.¹⁶

Należy zaznaczyć, że nie prowadzono badań olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁷

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę olmesartanu medoksomilu badano u pacjentów pediatrycznych w wieku 1-16 lat z nadciśnieniem tętniczym. Klirens olmesartanu u pacjentów pediatrycznych był podobny do klirensu u pacjentów dorosłych po odpowiednim dostosowaniu dawki do masy ciała.¹⁸

Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek.¹⁹

Interakcje lekowe

Kolesewelam – sekwestrant kwasu żółciowego

Istotną klinicznie interakcję zaobserwowano między olmesartanem medoksomilem a kolesewelamu chlorowodorkiem (sekwestrantem kwasu żółciowego). Jednoczesne podanie 40 mg olmesartanu medoksomilu oraz 3750 mg kolesewelamu chlorowodorku zdrowym ochotnikom powodowało:

• zmniejszenie Cmax olmesartanu o 28%
• zmniejszenie AUC olmesartanu o 39%

Efekt interakcji był słabszy, gdy olmesartan medoksomil podawano 4 godziny przed kolesewelamu chlorowodorkiem – obserwowano wtedy zmniejszenie Cmax o 4% i AUC o 15%.²⁰

Okres półtrwania w fazie eliminacji olmesartanu został skrócony o 50-52% niezależnie od względnego czasu podania obu leków – jednoczesnego lub z 4-godzinnym wyprzedzeniem olmesartanu przed kolesewelamu chlorowodorkiem.²¹