Właściwości farmakokinetyczne
Moklar 150 mg

Właściwości farmakokinetyczne moklobemidu

Moklobemid, substancja czynna preparatu Moklar (150 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zachowanie w organizmie pacjenta po podaniu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów, jakim podlega lek w ustroju człowieka.¹

Wchłanianie moklobemidu

Moklobemid po podaniu doustnym ulega niemal całkowitemu wchłonięciu z przewodu pokarmowego do krwi. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest zazwyczaj w ciągu pierwszej godziny od momentu przyjęcia leku. Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność jest zjawisko pierwszego przejścia przez wątrobę, które zmniejsza frakcję leku dostępną ogólnoustrojowo. Co ważne, efekt ten jest bardziej nasilony po pojedynczej dawce (biodostępność F: 60%) niż po zastosowaniu kilku dawek (biodostępność F: 80%).²

Po podaniu kilku dawek stężenie moklobemidu w surowicy wykazuje charakterystyczny wzrost w pierwszym tygodniu terapii, po czym utrzymuje się na stabilnym poziomie. Warto zaznaczyć, że w przypadku zwiększenia dawki dobowej, obserwuje się nieproporcjonalny wzrost stężenia leku w stanie stacjonarnym – jest on większy niż wynikałoby to z prostej proporcji między dawkami.³

Dystrybucja moklobemidu w organizmie

Ze względu na swoje właściwości lipofilne, moklobemid ulega szerokiej dystrybucji w organizmie. Objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 1,0 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji leku do tkanek. Wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, jest stosunkowo niewielkie i wynosi około 50%. Ta umiarkowana wartość wiązania z białkami minimalizuje ryzyko interakcji z innymi lekami na poziomie wypierania z połączeń z białkami.⁴

Metabolizm moklobemidu

Przed eliminacją z organizmu moklobemid podlega niemal całkowitemu metabolizmowi, głównie poprzez reakcje oksydacyjne fragmentów cząsteczki. W krążeniu ogólnym wykrywana jest jedynie nieznaczna ilość produktów degradacji leku, które wykazują aktywność farmakologiczną. Większość metabolitów obecnych we krwi stanowią pochodne laktamowe i pochodne N-tlenku.⁵

Procesy metaboliczne moklobemidu przebiegają z udziałem polimorficznych izoenzymów CYP2C19 i CYP2D6 cytochromu P450. Z tego powodu metabolizm leku może być wolniejszy u osób z genetycznie uwarunkowanym spowolnieniem przemian metabolicznych lub przyjmujących inne leki wpływające na aktywność tych enzymów. Przeprowadzone dwa badania sugerują jednak, że ze względu na istnienie wielu alternatywnych szlaków metabolicznych, zjawisko to zazwyczaj nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wiąże się z koniecznością modyfikacji dawkowania.⁶

Eliminacja moklobemidu

Moklobemid charakteryzuje się szybką eliminacją dzięki intensywnym procesom metabolicznym. Klirens całkowity wynosi około 20-50 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po zastosowaniu wielokrotnych dawek (300 mg dwa razy na dobę) wynosi około 3 godzin, przy czym u większości pacjentów wartość ta mieści się w przedziale 2-4 godzin.⁷

Mniej niż 1% dawki moklobemidu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem. Metabolity leku eliminowane są głównie drogą nerkową. Istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku u matek karmiących jest fakt, że nieznaczne ilości substancji przenikają do mleka matki.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku nie obserwuje się istotnych zmian w parametrach wchłaniania ani podatności na moklobemid. Oznacza to, że procesy farmakokinetyczne leku przebiegają w podobny sposób jak u pacjentów młodszych, co nie wymaga specjalnego dostosowania dawkowania w tej grupie wiekowej z powodów farmakokinetycznych.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają na charakterystykę eliminacji moklobemidu z organizmu. Jest to istotna informacja kliniczna, gdyż nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z chorobami nerek, co wynika z faktu, że lek jest niemal całkowicie metabolizowany w wątrobie, a tylko nieznaczna ilość niezmienionej substancji wydalana jest przez nerki.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

W przeciwieństwie do zaburzeń nerkowych, zaawansowana niewydolność wątroby ma istotny wpływ na farmakokinetykę moklobemidu, powodując zmniejszenie jego metabolizmu. Z tego względu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może być konieczna modyfikacja dawkowania leku, co powinno być rozważone indywidualnie dla każdego pacjenta, bazując na odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia.¹¹

Parametry farmakokinetyczne moklobemidu – zestawienie