zaburzenia depresyjne
Wskazanie

Zaburzenia depresyjne stanowią grupę chorób psychicznych charakteryzujących się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i przyjemności, zmniejszeniem energii, a także zaburzeniami snu, apetytu oraz koncentracji. Występują one z różnym nasileniem – od łagodnych epizodów do ciężkich stanów zagrażających życiu pacjenta. Szacuje się, że dotykają około 10-15% populacji w ciągu życia, częściej kobiet niż mężczyzn.

W leczeniu zaburzeń depresyjnych stosuje się farmakoterapię oraz psychoterapię. Wśród leków przeciwdepresyjnych najczęściej przepisywane są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Seronil, Bioxetin, Prozac (fluoksetyna), Asentra, Zoloft (sertralina), Escitil, Lexapro (escitalopram), oraz Paroxinor, Seroxat (paroksetyna). Z innych grup lekowych stosuje się również inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI): Velafax, Efevelon (wenlafaksyna), Cymbalta, Dulsevia (duloksetyna), a także noradrenergiczne i specyficzne serotoninergiczne leki przeciwdepresyjne (NaSSA): Mirzaten, Remeron (mirtazapina).

W przypadkach opornych na leczenie lub w ciężkich epizodach depresji stosuje się leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, jak Anafranil (klomipramina) czy Amitryptylina. W leczeniu skojarzonym wykorzystuje się też atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak Kventiax, Ketilept (kwetiapina), Abilify (aripiprazol) czy stabilizatory nastroju, np. Lithium Carbonicum (węglan litu).

Największe trudności w leczeniu zaburzeń depresyjnych obejmują oporność na farmakoterapię (około 30% pacjentów nie reaguje zadowalająco na pierwszy zastosowany lek), występowanie działań niepożądanych ograniczających stosowanie leków, długi okres do wystąpienia efektu terapeutycznego (zwykle 2-4 tygodnie), a także ryzyko nawrotów po odstawieniu leczenia. Istotnym wyzwaniem jest również współwystępowanie depresji z innymi zaburzeniami psychicznymi lub somatycznymi, co komplikuje obraz kliniczny i wymaga złożonego podejścia terapeutycznego.

Szczególnie trudną grupą są pacjenci z depresją lekooporną, wymagający wielokierunkowego leczenia, często z wykorzystaniem terapii elektrowstrząsowej (EW), przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (TMS) czy eksperymentalnych metod, jak ketamina (preparat Spravato). Kluczowe jest też odpowiednie prowadzenie pacjenta ze względu na ryzyko samobójstwa, które jest istotnie podwyższone w tej grupie chorych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl