Właściwości farmakokinetyczne
Somatuline Autogel 90 mg/dawkę

Właściwości farmakokinetyczne lanreotydu

Lanreotyd, substancja czynna produktu leczniczego Somatuline Autogel, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego profil kliniczny i sposób dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną leku w różnych aspektach i populacjach pacjentów.¹

Parametry farmakokinetyczne po podaniu dożylnym

Po dożylnym podaniu lanreotydu zdrowym ochotnikom zaobserwowano ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji w stanie równowagi wynoszącą 16,1 l. Całkowity klirens lanreotydu wynosił 23,7 l/h, końcowy okres półtrwania – 1,14 godziny, a średni czas pozostawania lanreotydu w organizmie – 0,68 godziny.²

Drogi eliminacji

Badania oceniające wydalanie lanreotydu wykazały, że mniej niż 5% substancji czynnej jest wydalane z moczem, a mniej niż 0,5% w kale. Tak niski odsetek wydalania z kałem wskazuje na niewielkie wydalanie lanreotydu z żółcią.³

Właściwości farmakokinetyczne po głębokiej iniekcji podskórnej

Osoby zdrowe

Po głębokim podskórnym podaniu produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg zdrowym ochotnikom stężenia lanreotydu wzrastały, osiągając przeciętne maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) wynoszące odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml. Wartości Cmax były osiągane pierwszego dnia po podaniu leku po odpowiednio 8, 12 i 7 godzinach (wartości średnie). Od maksymalnych stężeń lanreotydu w surowicy, jego poziom zmniejszał się powoli według kinetyki pierwszego rzędu, z okresem półtrwania końcowej eliminacji wynoszącym odpowiednio 23,3, 27,4 i 30,1 dni. Po 4 tygodniach od podania produktu średnie stężenia lanreotydu w surowicy wynosiły odpowiednio 0,9, 1,11 i 1,69 ng/ml. Bezwzględna biodostępność lanreotydu po podaniu podskórnym wynosiła odpowiednio 73,4%, 69,0% i 78,4%.⁴

Pacjenci z akromegalią

Po głębokim podskórnym podaniu produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg pacjentom z akromegalią, stężenia lanreotydu wzrastały, osiągając przeciętne maksymalne stężenia w surowicy wynoszące odpowiednio 1,6, 3,5 i 3,1 ng/ml. Wartości Cmax były osiągane pierwszego dnia po podaniu leku po odpowiednio 6, 6 i 24 godzinach. Od maksymalnych stężeń lanreotydu w surowicy, jego poziom zmniejszał się powoli według kinetyki pierwszego rzędu. Po 4 tygodniach od podania średnie stężenia lanreotydu w surowicy wynosiły odpowiednio 0,7, 1,0 i 1,4 ng/ml.⁵

Stan stacjonarny farmakokinetyki

Stan stacjonarny stężenia lanreotydu zostaje osiągnięty średnio po podaniu 4 iniekcji w odstępach 4-tygodniowych. Po podaniu powtarzanych dawek co 4 tygodnie, przeciętne wartości Cmax w stanie stacjonarnym wynosiły 3,8, 5,7 i 7,7 ng/ml dla produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawkach odpowiednio 60, 90 i 120 mg. Przeciętne uzyskane wartości Cmin (stężenie minimalne) wynosiły odpowiednio 1,8, 2,5 i 3,8 ng/ml. Wskaźnik fluktuacji peak-trough (szczyt-dolina) był umiarkowany i mieścił się w zakresie od 81% do 108%.⁶

U pacjentów z akromegalią obserwowano liniową kinetykę uwalniania lanreotydu po głębokim podskórnym podaniu produktu leczniczego Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg.⁷

Pacjenci z guzami GEP-NET

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej obejmującej 290 pacjentów z guzami GEP-NET przyjmujących produkt leczniczy Somatuline Autogel 120 mg, obserwowano początkowo szybkie uwalnianie lanreotydu ze średnimi wartościami Cmax wynoszącymi 7,49 ± 7,58 ng/ml już pierwszego dnia po wykonaniu jednej iniekcji. Stężenia w fazie stacjonarnej były osiągane po wykonaniu 5 iniekcji produktu leczniczego Somatuline Autogel 120 mg co 28 dni i utrzymywały się aż do końcowej oceny (maksymalnie 96 tygodni po pierwszej iniekcji). W stanie stacjonarnym średnie wartości Cmax wynosiły 13,9 ± 7,44 ng/ml, a średnie minimalne stężenia w surowicy wynosiły 6,56 ± 1,99 ng/ml. Średni pozorny okres półtrwania lanreotydu wynosił 49,8 ± 28,0 dni.⁸

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby

U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdza się około 2-krotny spadek całkowitego klirensu lanreotydu w surowicy, co w konsekwencji prowadzi do wzrostu okresu półtrwania i AUC. U osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby obserwuje się redukcję klirensu lanreotydu o 30%. U pacjentów z niewydolnością wątroby o wszystkich stopniach zaawansowania wzrasta objętość dystrybucji i średni czas obecności leku w organizmie.⁹

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej pacjentów z guzami GEP-NET, w tym 165 osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (odpowiednio 106 i 59 pacjentów) leczonych produktem leczniczym Somatuline Autogel, nie zaobserwowano wpływu na klirens lanreotydu. Nie badano pacjentów z guzami GEP-NET z ciężką niewydolnością nerek ani pacjentów z niewydolnością wątroby (wg klasyfikacji Child-Pugh).¹⁰

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie jest konieczna zmiana dawki początkowej, gdyż oczekiwane w tych populacjach stężenia lanreotydu w surowicy mieszczą się w zakresie bezpiecznie tolerowanym przez osoby zdrowe.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku stwierdza się wydłużenie okresu półtrwania i średniego czasu obecności leku w organizmie w porównaniu do młodych, zdrowych osób. U pacjentów z tej grupy wiekowej nie jest konieczna zmiana dawki początkowej, gdyż oczekiwane stężenia lanreotydu w surowicy mieszczą się w zakresie bezpiecznie tolerowanym przez osoby zdrowe.¹²

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej pacjentów z guzami GEP-NET, w tym 122 osób w wieku 65–85 lat, nie zaobserwowano wpływu wieku na klirens i objętość dystrybucji lanreotydu.¹³

Porównanie parametrów farmakokinetycznych lanreotydu u różnych grup pacjentów