Właściwości farmakokinetyczne
Menero MED 2,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Menero MED (tadalafil)

Charakterystyka farmakokinetyczna tadalafilu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania leku po podaniu doustnym w postaci tabletek powlekanych zawierających 2,5 mg substancji czynnej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Warto zauważyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została jednoznacznie określona.²

Na proces wchłaniania tadalafilu nie wpływa obecność pokarmu, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Co istotne z perspektywy klinicznej, pora przyjmowania leku (rano czy wieczorem) nie wywiera znaczącego wpływu na parametry wchłaniania tadalafilu.³

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji tadalafilu wynosi około 63 litrów, co wskazuje na rozległe rozmieszczanie substancji czynnej w tkankach organizmu. W stężeniach terapeutycznych, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami. Istotnym jest fakt, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stopień wiązania z białkami osocza pozostaje niezmieniony. W badaniach wykazano również, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku pojawia się w nasieniu u zdrowych osób.⁴

Biotransformacja

Tadalafil podlega procesom metabolicznym głównie za pośrednictwem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4). Głównym metabolitem obecnym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu, którego aktywność farmakologiczna względem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) jest co najmniej 13 000 razy słabsza w porównaniu z tadalafilem. Ze względu na tak znaczącą różnicę w aktywności oraz obserwowane stężenia tego metabolitu, uznaje się go za klinicznie nieaktywny.⁵

Wydalanie

U osób zdrowych średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę, a średni biologiczny okres półtrwania został określony na 17,5 godziny. Tadalafil jest wydalany z organizmu głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast w mniejszym stopniu metabolity są wydalane z moczem (około 36% dawki).⁶

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u osób zdrowych wykazuje liniowość zarówno w odniesieniu do dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja na lek (mierzona jako pole pod krzywą zależności stężenia od czasu, AUC) zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przyjmowania leku w schemacie raz na dobę.⁷

Na podstawie analiz farmakokinetycznych w ujęciu populacyjnym stwierdzono, że profil farmakokinetyczny tadalafilu u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest zbliżony do obserwowanego u osób bez tych zaburzeń.⁸

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) obserwuje się zmniejszony klirens tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi pacjentami. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji na tadalafil (AUC) o około 25% w porównaniu z osobami zdrowymi w wieku od 19 do 45 lat. Co istotne, ten związany z wiekiem efekt nie jest znaczący klinicznie i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku.⁹

Niewydolność nerek

Badania farmakologiczne po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazały, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ekspozycja na tadalafil (AUC) jest zwiększona w porównaniu z osobami zdrowymi:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) ekspozycja była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych¹⁰
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) ekspozycja również była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych¹¹
• U osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych, a stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% większe¹²

Istotne jest, że hemodializa w nieznacznym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹³

Niewydolność wątroby

Po podaniu dawki 10 mg tadalafilu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) ekspozycja na tadalafil (AUC) jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną u osób zdrowych.¹⁴

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Nie przeprowadzono badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, dlatego lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii w tej grupie pacjentów.¹⁵

Pacjenci chorzy na cukrzycę

U pacjentów z cukrzycą ekspozycja na tadalafil (AUC) jest mniejsza o około 19% w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest klinicznie istotna i nie wymaga dostosowania dawki leku.¹⁶