Właściwości farmakokinetyczne
Co-Amlessa 2 mg + 5 mg + 0,625 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Co-Amlessa

Lek Co-Amlessa jest preparatem złożonym zawierającym trzy substancje czynne: peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid. Charakterystyka farmakokinetyczna każdej z tych substancji jest istotna dla zrozumienia działania leku w organizmie.¹

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się bardzo szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu zaledwie 1 godziny. Średni okres półtrwania peryndoprylu w surowicy wynosi 1 godzinę. Istotne jest, że przyjmowanie posiłków hamuje konwersję peryndoprylu do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, przez co zmniejsza jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie preparatu rano przed posiłkiem, jako pojedynczą dawkę dobową.²

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza wynosi 20%, głównie z konwertazą angiotensyny i jest niezależne od stężenia substancji we krwi.³

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl funkcjonuje jako prolek, co oznacza, że sam w sobie nie jest aktywny farmakologicznie, a dopiero jego metabolizm prowadzi do powstania substancji aktywnej. Około 27% podanej dawki peryndoprylu przedostaje się do krwiobiegu w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu, peryndopryl tworzy także 5 innych metabolitów, które są nieaktywne farmakologicznie. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach od podania leku.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest usuwany z organizmu głównie przez nerki. Okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, a stan stacjonarny (stabilne stężenie w osoczu) uzyskiwany jest w ciągu 4 dni regularnego stosowania leku. Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia substancji we krwi.⁵

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością serca lub nerek, eliminacja peryndoprylatu jest obniżona, co może prowadzić do zwiększonego stężenia leku w organizmie.⁶

Zaburzenia czynności nerek: W przypadku niewydolności nerek zalecane jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia upośledzenia czynności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny.⁷

Dializoterapia: Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min, co oznacza, że podczas zabiegu hemodializy dochodzi do znaczącego usuwania leku z organizmu.⁸

Marskość wątroby: U pacjentów z marskością wątroby właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę, jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie zmniejsza się. Z tego powodu modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna.⁹

Farmakokinetyka indapamidu

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu doustnym osiągane jest u ludzi w ciągu około 1 godziny.¹⁰

Dystrybucja indapamidu

Indapamid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – wiązanie wynosi 79%, co ma wpływ na jego dystrybucję w organizmie.¹¹

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji jest stosunkowo długi i wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Wielokrotne podawanie leku nie prowadzi do jego kumulacji w organizmie. Wydalanie indapamidu odbywa się głównie przez nerki (70% dawki) oraz z kałem (22%) w postaci nieaktywnych metabolitów.¹²

Farmakokinetyka indapamidu w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek: Właściwości farmakokinetyczne indapamidu nie ulegają istotnym zmianom u pacjentów z niewydolnością nerek, co jest istotną informacją przy doborze dawkowania u tej grupy pacjentów.¹³

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie i dystrybucja amlodypiny

Po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych, amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest stosunkowo późno – po 6-12 godzinach od podania dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Objętość dystrybucji jest znaczna i wynosi około 21 l/kg. Co istotne, biodostępność amlodypiny nie zmienia się pod wpływem pokarmu. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% amlodypiny znajdującej się w krwiobiegu ulega związaniu z białkami osocza.¹⁴

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek jest w dużym stopniu metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki ulega wydaleniu z moczem, z czego 10% w postaci niezmienionej.¹⁵

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: Czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u osób starszych i młodszych. Jednakże u pacjentów w podeszłym wieku klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Zalecany schemat dawkowania u osób starszych jest taki sam jak u osób młodszych, jednak zwiększanie dawki powinno być prowadzone z zachowaniem szczególnej ostrożności.¹⁶

Zaburzenia czynności nerek: Farmakokinetyka amlodypiny nie różni się znacząco u pacjentów z niewydolnością nerek, co jest istotną informacją kliniczną przy doborze dawkowania u tej grupy pacjentów.¹⁷

Zaburzenia czynności wątroby: Podobnie jak w przypadku innych antagonistów wapnia, okres półtrwania amlodypiny ulega wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością wątroby, co może wpływać na jej stężenie w organizmie.¹⁸

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne w populacji 74 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymywały dawki amlodypiny od 1,25 do 20 mg raz lub dwa razy na dobę. Wyniki wykazały, że klirens po podaniu doustnym (CL/F) różnił się w zależności od wieku i płci:

• U dzieci w wieku 6-12 lat wynosił 22,5 l/godz. u chłopców i 16,4 l/godz. u dziewcząt
• U młodzieży w wieku 13-17 lat wynosił 27,4 l/godz. u chłopców i 21,3 l/godz. u dziewcząt

Zaobserwowano dużą zmienność w ekspozycji między poszczególnymi pacjentami. Dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone.¹⁹

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych