nadciśnienie płucne
Nadciśnienie płucne to stan chorobowy charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej, które przekracza wartość 25 mmHg w spoczynku, mierzone podczas cewnikowania prawego serca. Ta patologia prowadzi do przeciążenia prawej komory serca, a w konsekwencji do jej niewydolności.
Etiologia nadciśnienia płucnego jest złożona i obejmuje pięć głównych grup według klasyfikacji WHO: tętnicze nadciśnienie płucne (grupa 1), nadciśnienie płucne spowodowane chorobą lewego serca (grupa 2), nadciśnienie płucne w przebiegu chorób płuc i/lub hipoksji (grupa 3), przewlekłe zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne (grupa 4) oraz nadciśnienie płucne o niewyjaśnionym lub wieloczynnikowym mechanizmie (grupa 5).
Objawy nadciśnienia płucnego są często niespecyficzne i mogą obejmować duszność wysiłkową, zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia, ból w klatce piersiowej oraz obrzęki kończyn dolnych. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej, echokardiografia, tomografia komputerowa), badaniach czynnościowych płuc, scyntygrafii perfuzyjnej płuc oraz inwazyjnym cewnikowaniu prawego serca, które pozostaje złotym standardem diagnostycznym.
Leczenie nadciśnienia płucnego zależy od jego etiologii i obejmuje terapię przyczynową oraz objawową. Stosuje się leki rozszerzające naczynia płucne (prostanoidy, antagoniści receptora endoteliny, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, stymulatory cyklazy guanylowej), antykoagulanty, diuretyki oraz tlenoterapię. W wybranych przypadkach rozważa się przeszczepienie płuc lub serca i płuc. Wczesna diagnostyka i właściwe leczenie mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania pacjentów z nadciśnieniem płucnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Epidemiologia
Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, z częstością występowania 0,24-0,31 na 1000 żywych urodzeń, stanowiąc 3-5% wszystkich CHD. W populacji płodów AVSD stanowi 15-20% wad serca, co wskazuje na wysoką śmiertelność prenatalną. Całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego (CAVC) odpowiada za około 50% przypadków. Silny związek epidemiologiczny występuje z zespołem Downa – 45-50% dzieci z trisomią 21 ma wady serca, z czego 45% to AVSD, a 60-75% pacjentów z AVSD ma zespół Downa. Inne powiązane zespoły to trisomia 18 (do 25% przypadków), zespoły heterotaksji (10-15%), RASopatie (8%) i zespół Ellis-Van Creveld. Czynniki ryzyka niesyndromicznych AVSD obejmują cukrzycę przedciążową (aPR 6,74; 95% CI: 3,67-12,37), cukrzycę ciążową (aPR 1,69; 95% CI: 1,03-2,79), otyłość matki (aPR 1,69; 95% CI: 1,24-2,30) oraz wiek matki. Ryzyko rodzinne jest umiarkowane, z nawrotem w 3,6% rodzeństwa i 14% u potomstwa matek z AVSD.
aberracja chromosomowa, arytmia, AVSD, badanie kariotypu, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, cukrzyca ciążowa, cukrzyca przedciążowa, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, diagnostyka prenatalna, echokardiografia płodowa, infekcja płucna, kardiologia płodowa, kwas retinowy, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, otyłość matki, RASopatia, trisomia 18, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wrodzona wada serca, zastawka mitralna, zastawka przedsionkowo-komorowa, zastawka trójdzielna, zespół Downa, zespół Edwardsa, zespół Ellis-van Creveld, zespół heterotaksji - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – VasoKINOX 800 ppm mol/mol
VasoKINOX to medyczny gaz sprężony zawierający tlenek azotu (NO) w stężeniu 800 ppm mol/mol w azocie, dostępny w butlach 2-litrowych (0,4 m³ gazu) oraz 11-litrowych (2,1 m³ gazu) pod ciśnieniem 200 barów. Wskazany jest do leczenia noworodków ≥ 34 tygodni życia płodowego z hipoksemiczną niewydolnością oddechową powiązaną z nadciśnieniem płucnym, gdzie NO selektywnie rozszerza naczynia płucne w dobrze wentylowanych obszarach, poprawiając stosunek wentylacji do perfuzji i utlenowanie krwi. Terapia ma na celu także zmniejszenie potrzeby stosowania ECMO u pacjentów z ciężką hipoksemią. Podawanie VasoKINOX wymaga wspomagania oddychania i jest przeznaczone do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem specjalistów.
ciśnienie płucne, ECMO, gaz medyczny, hipoksemiczna niewydolność oddechowa, intensywna terapia noworodkowa, nadciśnienie płucne, noworodek donoszony, obciążenie następcze, okołooperacyjne nadciśnienie płucne, operacja kardiochirurgiczna, opór naczyń płucnych, prawa komora serca, przepływ płucny, tlenek azotu, wentylacja mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła obturacyjna choroba płuc – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) pozostaje trzecią wiodącą przyczyną zgonów globalnie, z 3,23 mln zgonów w 2019 roku. Rokowanie w POChP jest złożone ze względu na heterogenność choroby i wieloczynnikowy charakter predyktorów. Tradycyjnie FEV1 <35% wartości należnej wiąże się z ciężką postacią choroby i wysoką śmiertelnością (25% w 2 lata, 55% w 4 lata). W praktyce klinicznej stosuje się wielowymiarowe modele prognostyczne, takie jak indeks BODE (uwzględniający BMI, FEV1, duszność wg MMRC oraz dystans w teście 6-minutowego marszu) oraz indeks ADO (wiek, duszność, obturacja), które wykazują dobrą predykcję śmiertelności (AUC do 0,80). Kluczowymi czynnikami ryzyka zgonu są niewydolność serca (HR 1,92) i aktywne palenie tytoniu (HR 1,68). Współistniejące choroby, zwłaszcza rozstrzenie oskrzeli (2,5-krotnie wyższe ryzyko zgonu), oraz status socjoekonomiczny istotnie wpływają na przeżycie. Proste testy sprawności fizycznej, np. 1-minutowy test wstawania z krzesła, mają wartość prognostyczną dla 5-letniej śmiertelności (HR 0,81 na każde 3 powtórzenia).
choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaostrzenie, hiperkapnia, indeks ADO, indeks BODE, jakość życia związana ze zdrowiem, leczenie farmakologiczne, model iCOPD, model prognostyczny, model SERCO, nadciśnienie płucne, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, niewydolność serca, opieka paliatywna, palenie tytoniu, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rehabilitacja płucna, rozstrzenie oskrzeli, serce płucne, stratyfikacja ryzyka, test 6-minutowego marszu, test wstawania z krzesła, tlenoterapia, utrata masy ciała, walidacja zewnętrzna, wentylacja mechaniczna, wskaźnik masy ciała, zaostrzenie POChP - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Ranbaxy
Lenalidomid, strukturalnie podobny do teratogennego talidomidu, wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym, w tym stosowania skutecznej antykoncepcji co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Kobiety niemogące zajść w ciążę muszą spełniać określone kryteria, takie jak wiek ≥50 lat z naturalnym brakiem menstruacji przez ≥1 rok czy wcześniejsza obustronna resekcja jajników. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Monitorowanie pacjentów obejmuje regularne testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie, a lek powinien być wydawany maksymalnie na 4 tygodnie kobietom w wieku rozrodczym i do 12 tygodni pozostałym pacjentom. Ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zaleca się unikanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej u osób z czynnikami ryzyka.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, gorączka neutropeniczna, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia 4 stopnia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przedwczesna niewydolność jajników, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, reaktywacja wirusa półpaśca, sterylizacja przez podwiązanie jajowodów, szpiczak mnogi, teratogenność, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności tarczycy, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Deksibuprofen – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Deksibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co wiąże się z istotnymi ryzykami podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest specyficznych badań klinicznych dotyczących jego wpływu na ciążę, jednak dane z badań na zwierzętach i epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronień, wad rozwojowych (w tym serca i wytrzewienia wrodzonego) oraz śmiertelności zarodka i płodu. Ryzyko to wzrasta wraz z dawką i czasem stosowania. Od 20. tygodnia ciąży deksibuprofen może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, które są najczęściej odwracalne po zaprzestaniu terapii. Stosowanie leku jest przeciwwskazane od początku 6. miesiąca ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na serce i płuca płodu, zaburzenia czynności nerek, wydłużenia czasu krwawienia oraz zahamowania czynności skurczowej macicy.
czynność skurczowa macicy, deksibuprofen, enancjomer, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, karmienie piersią, laktacja, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres ciąży, organogeneza, poronienie, Seractil, wada rozwojowa, wada serca, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie płodności, zahamowanie agregacji płytek krwi, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon chorób i schorzeń
Mieszana choroba tkanki łącznej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mieszana choroba tkanki łącznej (MCTD) to przewlekłe schorzenie immunologiczne, charakteryzujące się obecnością przeciwciał anty-RNP oraz objawami klinicznymi typowymi dla twardziny układowej, tocznia rumieniowatego układowego, reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia wielomięśniowego. Rokowanie jest zróżnicowane, z 10-letnią przeżywalnością około 96%. Około 62% pacjentów osiąga korzystne wyniki leczenia, natomiast 38% doświadcza aktywnej choroby lub umiera z jej powodu. Najpoważniejszą manifestacją kliniczną wpływającą na śmiertelność jest nadciśnienie płucne, a także niewydolność nerek, infekcje i choroby serca. Czynniki prognostyczne zwiększające ryzyko zgonu to m.in. śródmiąższowa choroba płuc (ILD) w stosunku do całkowitej objętości płuc (TLV), zapalenie osierdzia, płeć męska, DLCO <60% wartości przewidywanej oraz późniejszy wiek w momencie diagnozy.
choroba autoimmunologiczna, cytopenia, kapilaroskopia wałów paznokciowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność nerek, niezróżnicowana choroba tkanki łącznej, objętość naczyń płucnych, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwjądrowe, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, twardzina układowa, zapalenie osierdzia, zapalenie wielomięśniowe, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – APAP intense 200 mg + 500 mg
Preparat APAP intense, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, wiąże się z ryzykiem zwiększonego poronienia, wad wrodzonych serca oraz wytrzewienia w pierwszym i drugim trymestrze ciąży. Epidemiologiczne dane wskazują na wzrost ryzyka wad układu krążenia z poziomu <1% do około 1,5%, zależny od dawki i czasu leczenia. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku ich wystąpienia. W trzecim trymestrze stosowanie APAP intense jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i krążenia płodu, wydłużenia czasu krwawienia oraz hamowania czynności skurczowej macicy.
APAP intense, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, ibuprofen i paracetamol, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, owulacja, poronienie, wada układu krążenia, wada wrodzona serca, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca charakteryzująca się odprowadzeniem obu wielkich tętnic – aorty i tętnicy płucnej – z prawej komory, co skutkuje brakiem połączenia lewej komory z aortą. W niemal wszystkich przypadkach współistnieje ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia mieszanie się krwi utlenowanej i odtlenowanej, co paradoksalnie jest korzystne dla przepływu krwi do aorty. Klasyfikacja DORV opiera się na lokalizacji VSD (podaortalny, podpłucny – serce Taussig-Bing) oraz obecności zwężenia zastawki płucnej (PS) lub innych wad towarzyszących. Diagnostyka obejmuje badania prenatalne (echokardiografia płodu) oraz po urodzeniu: RTG klatki piersiowej, MRI/CT, EKG, echokardiografię i cewnikowanie serca. W ciężkich przypadkach sinicy stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki pętlowe (np. furosemid), diuretyki oszczędzające potas (spironolakton), digoksynę, beta-blokery oraz antykoagulanty i profilaktykę antybiotykową przed zabiegami.
antykoagulant, beta-bloker, blok serca, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, drożność przewodu tętniczego, duszność, echokardiografia płodu, ektopia komorowa, furosemid, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, nieprawidłowy rytm serca, niewydolność serca, obrzęk, operacja Fontana, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna, prostaglandyna E1, serce Taussig-Bing, spironolakton, tachykardia przedsionkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Obstrukcyjny bezdech senny u dzieci – Objawy
Obstrukcyjny bezdech senny (OBS) u dzieci, występujący u 1-5% populacji pediatrycznej, charakteryzuje się częściowym lub całkowitym zablokowaniem górnych dróg oddechowych podczas snu, co prowadzi do przerw w oddychaniu trwających od kilku sekund do minuty. Najczęstszym objawem jest głośne chrapanie, choć nie wszystkie dzieci chrapią, zwłaszcza niemowlęta i małe dzieci. Objawy nocne obejmują także oddychanie przez usta, niespokojny sen, nocne poty, moczenie nocne, lunatykowanie oraz nietypowe pozycje podczas snu. W ciągu dnia dzieci mogą wykazywać nadpobudliwość, problemy z koncentracją, drażliwość, słabe przyrosty masy ciała oraz objawy często mylone z ADHD. Nieleczony OBS prowadzi do deficytów poznawczych, zaburzeń behawioralnych, problemów z nauką, a także poważnych powikłań sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie płucne, cor pulmonale) i metabolicznych (insulinooporność, ryzyko cukrzycy, otyłość).
adenotonsillektomia, chrapanie, cor pulmonale, deficyt poznawczy, failure to thrive, górne drogi oddechowe, insulinooporność, koszmary senne, lunatykowanie, moczenie nocne, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadmierna senność, niespokojny sen, nocne poty, obstrukcyjny bezdech senny, oddychanie przez nos, oddychanie przez usta, opóźnienie rozwojowe, polisomnografia, poranny ból głowy, prawokomorowa niewydolność serca, problemy behawioralne, problemy z koncentracją, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Obstrukcyjny bezdech senny u dzieci – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Obstrukcyjny bezdech senny (OBS) u dzieci, dotykający 1-5% populacji pediatrycznej, charakteryzuje się częściową lub całkowitą obturacją górnych dróg oddechowych podczas snu, prowadzącą do epizodów niedotlenienia i wybudzeń. Najczęściej diagnozowany jest u dzieci w wieku 2-6 lat, związany z przerostem migdałków podniebiennych i gardłowego, choć rosnące znaczenie ma otyłość. Patofizjologia obejmuje przerost tkanki limfatycznej, otyłość, anomalie twarzoczaszki oraz dysfunkcje nerwowo-mięśniowe. Nieleczony OBS może skutkować zaburzeniami wzrostu, rozwoju neurologicznego, nadciśnieniem tętniczym i płucnym, niewydolnością prawej komory serca oraz zaburzeniami metabolicznymi. Diagnostyka opiera się na nocnej polisomnografii (PSG), gdzie AHI ≥1/h jest patognomoniczne, a ciężkość oceniana jest jako łagodna (AHI 1-5), umiarkowana (5-10) lub ciężka (>10). Kompleksowa ocena obejmuje wywiad, badanie fizykalne oraz endoskopię podczas snu (DISE) w wybranych przypadkach.
adenotonsillektomia, alergiczny nieżyt nosa, BiPAP, chrapanie, CPAP, dystrofia mięśniowa, endoskopia podczas snu indukowanego, hipoksemia, hipoplazja środkowej części twarzy, laryngomalacja, lek przeciwleukotrienowy, mikrognatia, moczenie nocne, montelukast, mózgowe porażenie dziecięce, mukopolisacharydoza, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadmierna senność dzienna, niewydolność prawej komory serca, obstrukcyjny bezdech senny, oddychanie przez usta, polisomnografia, poranny ból głowy, przerost migdałków, saturacja tlenem, steroid donosowy, terapia dodatnim ciśnieniem, terapia miofunkcjonalna, tonsillektomia językowa, tracheostomia, wazokonstrykcja płucna, wskaźnik bezdechów i spłyceń oddychania, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zespół Downa, zespół Pradera-Williego - Leksykon chorób i schorzeń
Przetrwały otwór owalny – Objawy
Przetrwały otwór owalny (PFO) to anatomiczna komunikacja między prawym a lewym przedsionkiem serca, występująca u około 25% populacji, będąca pozostałością po krążeniu płodowym. U większości pacjentów PFO pozostaje bezobjawowe i nie wymaga leczenia, jednak może stanowić istotny czynnik ryzyka udaru mózgu, zwłaszcza u osób poniżej 55 roku życia z udarem kryptogennym. Mechanizm powstawania udaru wiąże się z paradoksalnym zatorowością, gdzie skrzepliny żylne przechodzą przez otwór do krążenia tętniczego. Ponadto, PFO jest powiązane z migrenami z aurą (częstość około 66% wśród osób z PFO), hipoksemią w przebiegu zespołu platypnea-orthodeoxia oraz zwiększonym ryzykiem choroby dekompresyjnej u nurków (ryzyko 2,5-krotnie wyższe). Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii przezprzełykowej z testem kontrastowym („bubble test”).
choroba dekompresyjna, duszność, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, hipoksemia, krążenie płodowe, leczenie przeciwzakrzepowe, migotanie przedsionków, migrena z aurą, nadciśnienie płucne, przegroda międzyprzedsionkowa, przejściowy atak niedokrwienny, przetrwały otwór owalny, saturacja krwi, sinica, udar kryptogenny, wada serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zator paradoksalny, zawroty głowy, zespół platypnea-orthodeoxia, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba zastawki płucnej obejmuje zwężenie (stenozę), niedomykalność (regurgitację) oraz atrezję zastawki płucnej, która oddziela prawą komorę serca od tętnicy płucnej. Zwężenie zastawki płucnej prowadzi do ograniczenia przepływu krwi z prawej komory do płuc, co skutkuje przeciążeniem prawej komory i zmniejszoną oksygenacją krwi. Niedomykalność powoduje cofanie się krwi z tętnicy płucnej do prawej komory, mieszając krew utlenowaną z odtlenowaną. Atrezja zastawki płucnej jest wrodzoną wadą uniemożliwiającą przepływ krwi do płuc, wymagającą natychmiastowej interwencji. Diagnostyka opiera się na echokardiografii 2D, EKG, RTG klatki piersiowej oraz zaawansowanych technikach obrazowania, takich jak echokardiografia 3D i rezonans magnetyczny serca (MRI). Objawy zależą od stopnia zaawansowania choroby i obejmują duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, sinicę oraz objawy niewydolności serca u niemowląt.
anestezjolog, arytmia, atrezja zastawki płucnej, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, choroba zastawki płucnej, diuretyk, duszność, echokardiografia dwuwymiarowa, elektrokardiografia, fizjoterapeuta, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog interwencyjny, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność serca, omdlenie, przerost mięśnia sercowego, przezcewnikowa wymiana zastawki płucnej, rezonans magnetyczny serca, sinica, stenoza zastawki płucnej, tętnica płucna, wada wrodzona, walwuloplastyka, walwuloplastyka balonowa, zapalenie wsierdzia, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zastawka trójdzielna, zespół Noonana, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adabonib 3,5 mg
Adabonib, zawierający bortezomib w dawce 3,5 mg (w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem), wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, który wymaga szczegółowego monitorowania. Na podstawie danych od 5476 pacjentów (3996 ze szpiczakiem mnogim i 240 z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) leczonych schematem VcR-CAP) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są: trombocytopenia, niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, limfopenia, obwodowa neuropatia czuciowa, nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, zmęczenie, gorączka, wysypka, ból mięśni, duszność oraz zmniejszenie apetytu. Ciężkie, choć niezbyt częste działania obejmują niewydolność serca, zespół rozpadu guza, nadciśnienie płucne, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii oraz ostre rozlane naciekowe choroby płuc. W schemacie VcR-CAP u pacjentów z MCL zaobserwowano o ≥5% wyższą częstość hematologicznych działań niepożądanych oraz częstsze występowanie obwodowej neuropatii czuciowej, nadciśnienia, gorączki, zapalenia płuc i zapalenia jamy ustnej, a także rzadkie przypadki zakażenia WZW B (<1%) i niedokrwienia mięśnia sercowego (1,3%).
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, leukopenia, limfopenia, nadciśnienie płucne, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa obwodowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie opon mózgowych, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wstrząs septyczny, WZW B, zakażenie grzybicze, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Fenylu salicylan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Fenyl salicylan, składnik leku Urosal (300 mg + 300 mg), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Lek nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, przy czym należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i ograniczyć czas terapii do minimum. Po 20. tygodniu ciąży istnieje ryzyko powikłań takich jak małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, które mogą ustąpić po przerwaniu leczenia. W III trymestrze stosowanie fenyl salicylanu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ krążenia i oddechowy płodu, zaburzenia czynności nerek, wydłużony czas krwawienia u matki oraz zaburzenia czynności skurczowej macicy.
działanie antyagregacyjne, fenyl salicylan, inhibitor syntezy prostaglandyn, karmienie piersią, małowodzie, monitorowanie płodu, nadciśnienie płucne, pierwszy i drugi trymestr ciąży, przenikanie substancji czynnej do mleka, toksyczne działanie na układ krążenia, trzeci trymestr ciąży, Urosal, wpływ na płodność, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie czynności skurczowej macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomid Bluefish 20 mg
Leflunomid Bluefish, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg, jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii reumatologicznej, którego profil bezpieczeństwa wymaga szczegółowego monitorowania. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (>2 G/l, często) oraz łagodna trombocytopenia (<100 G/l, niezbyt często), a także hepatotoksyczność manifestująca się częstym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, GGTP, fosfataza zasadowa, bilirubina). Istotne jest monitorowanie parametrów biochemicznych i morfologii krwi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mielotoksycznych. Ponadto, leflunomid zwiększa ryzyko zakażeń, w tym oportunistycznych i ciężkich infekcji (rzadko posocznica), oraz nowotworów złośliwych, zwłaszcza zaburzeń limfoproliferacyjnych. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego często występują parestezje, ból głowy, zawroty głowy i neuropatia obwodowa, a także łagodne reakcje alergiczne i rzadkie ciężkie reakcje anafilaktyczne.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, AlAT, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, DRESS, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, kinaza kreatynowa, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, lek immunosupresyjny, leukopenia, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, parestezja, posocznica, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treprostinil Reddy 10 mg/ml
Treprostinil Reddy jest wskazany do ciągłej infuzji podskórnej (preferowanej ze względu na mniejsze ryzyko zakażeń) lub dożylnej u pacjentów z nadciśnieniem płucnym (PAH). Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji, a następnie stopniowego zwiększania dawki pod nadzorem lekarskim (1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez 4 tygodnie, potem 2,5 ng/kg mc./min). Średnie dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min ze względu na znaczne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta o 260-510%). U osób starszych i z nadwagą dawkowanie powinno uwzględniać indywidualne cechy pacjenta. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia płucnego, dlatego należy unikać przerw w terapii i stosować indywidualne strategie wznowienia infuzji.
cewnik żylny centralny, chlorek sodu, drobnoustrój Gram-ujemny, epoprostenol, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadwaga, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie tętnicze, prostacyklina, remisja, skala Child-Pugh, tętnicze nadciśnienie płucne, woda jałowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zestaw do infuzji podskórnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Abrea 160 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawkach do 100 mg/dobę może być stosowany w I i II trymestrze ciąży pod ścisłym nadzorem lekarskim, jednak wymaga to regularnej kontroli ze względu na potencjalne ryzyko. Dawkowanie w zakresie 100-500 mg/dobę oraz ≥500 mg/dobę w tym okresie jest odradzane, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, ze względu na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego, gdzie ryzyko wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. W III trymestrze ciąży stosowanie ASA w dawkach ≥100 mg/dobę jest przeciwwskazane z powodu toksycznego wpływu na płód, w tym ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, zaburzeń czynności nerek oraz hamowania skurczów macicy, co może prowadzić do wydłużenia porodu i zwiększonego ryzyka krwawień u matki i noworodka.
działanie przeciwagregacyjne, hamowanie skurczów macicy, inhibitor syntezy prostaglandyny, kwas acetylosalicylowy, małowodzie, nadciśnienie płucne, nadzór medyczny, niewydolność nerek, poronienie, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, salicylan, śmiertelność zarodków, strata przedimplantacyjna, tabletka dojelitowa, toksyczność sercowo-płucna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa serca, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib SUN 50 mg
Dazatynib, stosowany głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz Ph+ ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały udokumentowane w badaniach klinicznych obejmujących łącznie 2900 pacjentów. Mediana czasu leczenia dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca, a u pacjentów z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej około 60 miesięcy. W populacji pediatrycznej (188 pacjentów) mediana czasu terapii wynosiła 26,3 miesiąca. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku przypadków wysięku osierdziowego, wysięku opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego. Działania niepożądane prowadziły do przerwania leczenia u 19% dorosłych pacjentów (520/2712) oraz u 1,5% dzieci i młodzieży (2/130). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zakażenia (bakteryjne, wirusowe, grzybicze) występujące bardzo często (≥1/10), w tym zapalenie płuc (≥1/100 do <1/10), zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia wirusem Herpes, posocznica/sepsa, a także reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B u nosicieli (częstość nieznana).
białaczka Ph+, cytomegalowirus, dazatynib, dysfagia, faza przewlekła CML, herpeswirusy, imatynib, nadciśnienie płucne, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, pasożyty, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenia grzybicze, zakażenia pasożytnicze, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dicloreum 25 mg/ml
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w trakcie ciąży, szczególnie w pierwszym i drugim trymestrze, gdzie hamowanie syntezy prostaglandyn może prowadzić do zwiększonego ryzyka poronień oraz wad rozwojowych serca i wytrzewienia, z ryzykiem bezwzględnym wzrastającym z <1% do około 1,5%. W okresie od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może indukować małowodzie oraz zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga przedporodowego monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku ich wystąpienia. W trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzenia czynności nerek oraz wydłużenie czasu krwawienia i hamowanie czynności skurczowej macicy u matki i noworodka.
czynność skurczowa macicy, diagnostyka niepłodności, diklofenak, działanie antyagregacyjne, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, przeciwwskazanie, synteza prostaglandyn, toksyczność układu oddechowego, wada rozwojowa serca, wada wrodzona, wytrzewienie, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Fresenius Kabi
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co implikuje wysokie ryzyko wad wrodzonych u ludzi. Z tego względu kobiety w wieku rozrodczym muszą spełniać rygorystyczne kryteria programu zapobiegania ciąży, w tym stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane pod nadzorem medycznym co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się monitorowanie czynników ryzyka oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występowanie nadciśnienia płucnego, w tym przypadków śmiertelnych, wymaga oceny układu krążenia i oddechowego przed i w trakcie terapii.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, epizod naczyniowo-mózgowy, hematokryt, hemoglobina, histerektomia, krwinka biała, lenalidomid, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, płytka krwi, resekcja jajników, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, test ciążowy, trombocytopenia, wada wrodzona, wybroczyna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenie cieśni aorty (Coarctation of the aorta) jest szóstą najczęściej występującą wrodzoną wadą serca, charakteryzującą się zwężeniem aorty zstępującej. Nieleczone schorzenie wiąże się z bardzo złym rokowaniem – średnia długość życia wynosi około 35 lat, a śmiertelność do 46. roku życia sięga 75%, głównie z powodu powikłań nadciśnieniowych. Po operacyjnej korekcji przeżywalność wynosi 91% po 10 latach, 84% po 20 latach i 72% po 30 latach. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są wiek w momencie operacji (lepsze wyniki przy interwencji przed 14. rokiem życia), kontrola ciśnienia skurczowego pooperacyjnego oraz charakterystyka geometryczna łuku aorty, w tym krętość naczynia. Nadciśnienie tętnicze pozostaje głównym czynnikiem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, a nadciśnienie płucne związane z restrykcyjną fizjologią lewej komory jest istotnym predyktorem niewydolności serca i zgonu.
aorta zstępująca, bakteryjne zapalenie wsierdzia, choroba naczyniowo-mózgowa, choroba wieńcowa, diagnostyka prenatalna, koarktacja aorty, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nawrót zwężenia, niewydolność serca, obrazowanie rezonansu magnetycznego, powikłanie długoterminowe, powikłanie sercowo-naczyniowe, rekoarktacja, rozwarstwienie aorty, spadek ciśnienia krwi, tętniak aorty, wada wrodzona serca, zwężenie cieśni aorty, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Meloxistad 15 mg
Meloksykam, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, niesie istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w okresie ciąży. Epidemiologiczne dane wskazują na wzrost ryzyka poronień oraz wad rozwojowych serca z mniej niż 1% do około 1,5% przy stosowaniu NLPZ we wczesnej ciąży, z nasileniem ryzyka zależnym od dawki i czasu terapii. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz występowanie wad sercowo-naczyniowych i innych defektów rozwojowych. Meloksykam jest przeciwwskazany w I i II trymestrze ciąży, chyba że istnieją wyraźne wskazania medyczne, a po 20. tygodniu ciąży może indukować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga monitorowania prenatalnego i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku wykrycia tych powikłań. W III trymestrze stosowanie meloksykamu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadciśnienia płucnego u płodu, zaburzeń czynności nerek, wydłużenia czasu krwawienia, działania antyagregacyjnego oraz zahamowania kurczliwości macicy, co może prowadzić do komplikacji porodowych.
drugi trymestr ciąży, działanie antyagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, meloksykam, monitorowanie prenatalne, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, poronienie, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, zaburzenie czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon chorób i schorzeń
Pneumonitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pneumonitis, w tym przewlekłe nadwrażliwe zapalenie płuc (cHP), charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem i rokowaniem, gdzie kluczowe jest wczesne rozpoznanie czynników predykcyjnych niekorzystnego przebiegu. Do najważniejszych czynników prognostycznych należą: starszy wiek, płeć męska, brak identyfikacji antygenu wywołującego, palenie tytoniu oraz obecność włóknienia w badaniach histopatologicznych lub radiologicznych. Parametry funkcji płuc, takie jak DLco < 50% wartości należnej, SpO2 < 85% po 6-minutowym teście marszu (6-MWT), wynik GAP ≥ 4 punkty oraz powiększenie prawego przedsionka ≥ 18 mm², również silnie korelują z gorszym rokowaniem. Choroby współistniejące, zwłaszcza nadciśnienie płucne, cukrzyca i dysfunkcja rozkurczowa serca, dodatkowo pogarszają przeżycie. Radiologiczne markery niekorzystne to m.in. wzorzec UIP, włóknienie typu plastra miodu, poszerzenie oskrzeli z pociągania oraz rozszerzenie żył płucnych (PVV).
badanie histopatologiczne, biomarker KL-6, choroby sercowo-naczyniowe, desaturacja, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, popromienne zapalenie płuc, powiększenie prawego przedsionka, saturacja tlenu, śródmiąższowe zapalenie płuc, test 6-minutowego marszu, włóknienie płuc, wzorzec UIP, zapalenie płuc COVID-19, zapalenie śródmiąższowe płuc, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Etoxam 100 mg/g
Etofenamat, substancja czynna żelu Etoxam o stężeniu 100 mg/g, jest inhibitorem syntezy prostaglandyn, co implikuje konieczność szczególnej ostrożności przy jego stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży lek można stosować jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, nie przekraczając zalecanej dawki dobowej. W trzecim trymestrze stosowanie etofenamatu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak zahamowanie akcji porodowej, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego Botalla, nadciśnienie płucne, skąpomocz, małowodzie oraz zaburzenia hemostatyczne u matki i dziecka. Epidemiologiczne dane wskazują na wzrost ryzyka poronienia oraz wad rozwojowych serca i wytrzewień wrodzonych, z całkowitym ryzykiem wad sercowo-naczyniowych wzrastającym z <1% do około 1,5% przy stosowaniu inhibitorów prostaglandyn, zależnie od dawki i czasu terapii.
etofenamat, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, laktacja, małowodzie, nadciśnienie płucne, obrzęk, poronienie, przewód tętniczy Botalla, skąpomocz, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, wrodzona wada sercowo-naczyniowa, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie hemostatyczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Symfaxin ER 75 mg
Podczas konsultacji z pacjentkami w wieku rozrodczym, ciężarnymi lub karmiącymi piersią, stosowanie wenlafaksyny (Symfaxin ER) wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa wenlafaksyny w ciąży są niewystarczające, jednak badania na zwierzętach wykazały negatywny wpływ na rozród. Szczególną uwagę należy zwrócić na trzeci trymestr ciąży, gdyż stosowanie SNRI, w tym wenlafaksyny, może prowadzić do objawów odstawienia u noworodków, takich jak drażliwość, drżenie, hipotonia, trudności ze ssaniem oraz zaburzenia snu, które mogą wymagać interwencji medycznej, w tym karmienia przez zgłębnik, wspomagania oddychania i przedłużonej hospitalizacji. Ponadto istnieje potencjalne ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), analogiczne do obserwowanego przy stosowaniu SSRI w trzecim trymestrze, choć brak jest specyficznych danych dla SNRI.
drżenie u noworodka, dysfagia u noworodka, działanie serotoninergiczne, hipotonia mięśniowa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karmienie przez zgłębnik, nadciśnienie płucne, O-demetylowenlafaksyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Symfaxin ER, trzeci trymestr ciąży, wenlafaksyna, wspomaganie oddychania, zaburzenia snu, zaburzenia ssania, zespół odstawienny, zespół odstawienny u noworodka, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Stada 100 mg
Dazatynib, stosowany głównie u pacjentów z opornością lub nietolerancją imatynibu w ALL Ph+, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które występują u większości leczonych pacjentów. Najczęstsze działania obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), zatrzymanie płynów (wysięk opłucnowy u 28% po 60 miesiącach, obrzęki powierzchowne 14%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), krwawienia o różnym nasileniu oraz objawy neurologiczne i kardiologiczne. Wysięk opłucnowy, często odwracalny po przerwaniu leczenia i zastosowaniu diuretyków lub kortykosteroidów, stanowi istotne powikłanie, które wymaga monitorowania i modyfikacji terapii. U 19% pacjentów działania niepożądane doprowadziły do przerwania leczenia, a u 5% konieczne było trwałe zakończenie terapii z powodu supresji szpiku. Wydłużenie odstępu QTc obserwowano u około 1% pacjentów, co wymaga szczególnej uwagi u osób z chorobami serca.
ALL Ph+, aplazja czerwonokrwinkowa, arytmia, arytmia komorowa, choroba śródmiąższowa płuc, dazatynib, dysfagia, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hipofosfatemia, hipokalcemia, krwawienie do OUN, małopłytkowość, mielosupresja, migotanie przedsionków, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, ostry zespół wieńcowy, posocznica, reaktywacja wzw B, tętnicze nadciśnienie płucne, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał serca, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anagrelid Nordic 0,75 mg
Anagrelid Nordic, lek hamujący fosfodiesterazę III (PDE III), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których większość ma łagodne nasilenie i ustępuje podczas kontynuacji terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (bardzo często, ≥1/10), kołatanie serca i częstoskurcz (często, ≥1/100 do <1/10), obrzęki, nudności oraz biegunka. Stopniowe zwiększanie dawki początkowej od 0,5 mg do 1 mg raz na dobę może ograniczyć ich występowanie. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie ciężkie powikłania kardiologiczne, takie jak niewydolność serca, częstoskurcz komorowy, arytmie oraz rzadkie, ale zagrażające życiu Torsade de pointes. Ponadto, mogą wystąpić powikłania płucne o częstości nieznanej, w tym nadciśnienie płucne, zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, astma i zwłóknienie płuc, które wymagają wczesnej diagnostyki i monitorowania. Anagrelid może również indukować niedokrwistość (często), małopłytkowość, krwawienia i pancytopenię, co stanowi istotne ryzyko hematologiczne.
Ze strony układu nerwowego najczęściej zgłaszane są ból głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego (często), bezsenność, parestezje, depresja i nerwowość (niezbyt często), a także rzadziej dezorientacja, niepamięć, senność, utrata koordynacji i dyzartria. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują biegunkę i nudności (często), a także niestrawność, wymioty, wzdęcia i ból brzucha (niezbyt często). Rzadziej obserwuje się zaparcia, zapalenie żołądka i zmniejszenie apetytu, a w literaturze opisano poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki, krwotok z przewodu pokarmowego, zapalenie okrężnicy i krwawienie z dziąseł. Ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, konieczne jest regularne monitorowanie pacjentów oraz zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego. Fachowy personel medyczny powinien szczególnie zwracać uwagę na objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego i oddechowego oraz hematologiczne, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii.
arytmia, biegunka, ból głowy, ból w klatce piersiowej, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dezorientacja, dławica piersiowa, dysfagia, dyzartria, fosfodiesteraza III, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwotok z przewodu pokarmowego, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, omdlenie, pancytopenia, parestezje, podwójne widzenie, retencja płynów, szumy uszne, torsade de pointes, wylew podskórny, wyprysk, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Patofizjologia i mechanizm
Choroba zastawki płucnej obejmuje głównie wrodzone i nabyte zaburzenia funkcji zastawki między prawą komorą a tętnicą płucną, prowadzące do stenozy, niedomykalności, atrezji lub braku zastawki. Najczęstszą postacią jest stenoza zastawki płucnej, charakteryzująca się pogrubieniem, zespoleniem płatków i zwężeniem ujścia, co skutkuje przeciążeniem ciśnieniowym prawej komory, jej przerostem i potencjalną dysfunkcją rozkurczową oraz skurczową. Wartości hemodynamiczne, takie jak wzrost gradientu ciśnień przez zastawkę, korelują z ciężkością zwężenia. Niedomykalność zastawki płucnej, często wtórna do nadciśnienia płucnego lub wad wrodzonych (np. tetralogii Fallota), prowadzi do przeciążenia objętościowego prawej komory, jej powiększenia i zaburzeń rytmu, co może skutkować niewydolnością serca i zwiększonym ryzykiem nagłej śmierci sercowej.
arytmia, atrezja zastawki płucnej, choroba autoimmunologiczna, dysfunkcja rozkurczowa, dysfunkcja skurczowa, dysplazja zastawki płucnej, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki płucnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność nerek, niewydolność serca, otwór owalny, prawa komora serca, przeciążenie ciśnieniowe, przerost prawej komory, rozszerzenie prawej komory, sinica, stenoza zastawki płucnej, tachykardia komorowa, tętnica płucna, tętnicze nadciśnienie płucne, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie tętnicy Takayasu, zastawka płucna, zatrzymanie płynów, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół rakowiaka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Trosicam 15 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), działa poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co skutkuje działaniem przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Jednakże jego stosowanie u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności. Wczesne stosowanie meloksykamu w ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronień oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z mniej niż 1% do około 1,5%), a także wad takich jak wytrzewienie wrodzone. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają zwiększone ryzyko strat przed- i poimplantacyjnych oraz obumarcia zarodka i płodu. W pierwszym i drugim trymestrze lek powinien być stosowany wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej skutecznej dawce i możliwie najkrótszym czasie terapii.
agregacja płytek krwi, dysfagia, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, meloksykam, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obumarcie zarodka, organogeneza, poronienie, przetrwały przewód tętniczy, strata poimplantacyjna, strata przedimplantacyjna, synteza prostaglandyn, wada rozwojowa układu krążenia, wada serca, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemostazy - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Przeciwwskazania stosowania
Cyklosporyna, jako lek immunosupresyjny, ma bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak etanol (w stężeniach od 11,8% do 34% w różnych preparatach), makrogologlicerole, glikol propylenowy oraz pochodne oleju rycynowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z preparatami zawierającymi Hypericum perforatum, które indukują enzymy CYP450 i białko P-gp, prowadząc do obniżenia stężenia cyklosporyny i ryzyka odrzutu przeszczepu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami będącymi substratami P-gp i OATP, takimi jak bozentan, eteksylan dabigatranu i aliskiren, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia ich stężenia i potencjalnie ciężkich działań niepożądanych, w tym krwawień i hepatotoksyczności.
aliskiren, białko transportujące aniony organiczne, bozentan, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie immunosupresyjne, etanol, eteksylan dabigatranu, glikol propylenowy, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, Hypericum perforatum, inhibitor P-gp, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, makrogologlicerolu hydroksystearynian, makrogologlicerolu rycynooleinian, makrogologlicerolu stearynian uwodorniony, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nowotwór skóry, odrzucenie przeszczepu, polioksyetylowany olej rycynowy, transplantacja narządów, transplantologia, układ chłonny, uwodorniony olej rycynowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania pozakonazolu w zawiesinie doustnej oceniono w badaniach klinicznych na ponad 2400 pacjentach oraz w obserwacjach postmarketingowych. Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (bardzo często, ≥1/10), wymioty, biegunka, gorączka oraz wzrost stężenia bilirubiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – odnotowano przypadek ciężkiego uszkodzenia wątroby zakończonego zgonem, co podkreśla konieczność monitorowania funkcji wątroby podczas terapii. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród działań hematologicznych często występuje neutropenia, a rzadziej poważne powikłania jak zespół hemolityczno-mocznicowy czy zakrzepowa plamica małopłytkowa. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, występują często, a hiperglikemia i hipoglikemia niezbyt często.
cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężkie działanie niepożądane, encefalopatia, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerkowa kwasica cewkowa, neuropatia, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niedrożność jelita, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, parestezja, pozakonazol, pseudoaldosteronizm, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, układ narządów, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator płucny, zawiesina doustna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibufen Baby 125 mg
Ibuprofen w dawce 125 mg (Ibufen Baby, czopki) powinien być stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących z zachowaniem szczególnej ostrożności. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży lek należy podawać wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, stosując najmniejszą skuteczną dawkę i ograniczając czas terapii do minimum, z regularną oceną korzyści i ryzyka. Po 20. tygodniu ciąży istnieje ryzyko małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, dlatego zaleca się monitorowanie ultrasonograficzne i echokardiograficzne oraz natychmiastowe odstawienie leku w przypadku wykrycia tych zaburzeń. Ibuprofen jest bezwzględnie przeciwwskazany w trzecim trymestrze ze względu na ryzyko toksycznego działania na płuca i serce płodu, nadciśnienia płucnego, zaburzeń czynności nerek, wydłużenia czasu krwawienia u matki oraz zahamowania skurczów macicy, co może prowadzić do powikłań porodowych.
badanie echokardiograficzne, badanie ultrasonograficzne, cyklooksygenaza, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, ibuprofen, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, owulacja, pierwszy trymestr ciąży, toksyczne działanie na płuca, trzeci trymestr ciąży, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenia czynności nerek płodu, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Podtlenek azotu SIAD 100% v/v
Podtlenek azotu SIAD (dinitrogenii oxidum, stężenie min. 100% objętości) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), euforię, zaburzenia nastroju, zawroty głowy lub omdlenia (≥1/100 do <1/10), a także zmniejszone wysycenie hemoglobiny tlenem u dzieci, co może prowadzić do hipoksemii i wymaga monitorowania saturacji. Rzadziej występują wzdęcia (≥1/1 000 do <1/100) oraz uczucie ciśnienia w uchu środkowym (≥1/1 000 do <1/100). Poważne, choć rzadkie działania niepożądane (≥1/10 000 do <1/1 000) obejmują zaburzenia rytmu serca, bradykardię, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze u noworodków, rozproszone niedotlenienie po inhalacji, niedokrwistość megaloblastyczną i granulocytopenię przy stosowaniu powyżej 24 godzin, a także zaburzenia neurologiczne takie jak mielopatia, polineuropatia, bóle głowy, skurcze mięśni i zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego.
bezdech, ból głowy, bradykardia, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie w uchu środkowym, dyspnea, euforia, gaz medyczny skroplony, granulocytopenia, hipoksemia, mieloneuropatia, mielopatia, nadciśnienie płucne, napad padaczkowy, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności i wymioty, podtlenek azotu, polineuropatia, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, uzależnienie, wysycenie hemoglobiny tlenem, wzdęcie, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym i rokowaniem, które zależy od obrazu klinicznego, stopnia dysfunkcji lewej komory oraz cech histopatologicznych. Ogólna śmiertelność wynosi około 4,4%, jednak w piorunującej postaci sięga 26,7% (p<0,001). W przypadku limfocytarnego zapalenia mięśnia sercowego śmiertelność wynosi około 20% w ciągu pierwszego roku i ponad 50% w ciągu 4 lat, natomiast olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego wiąże się z najgorszym rokowaniem – mniej niż 20% pacjentów przeżywa 5 lat bez przeszczepu serca. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są klasa czynnościowa NYHA, obecność piorunującego przebiegu, niski poziom albuminy, a u dzieci wiek poniżej 7 lat (OR 10,1; p=0,003), płeć żeńska (OR 4,6; p=0,03), frakcja wyrzutowa 40-55% oraz podwyższony poziom LDH. Badania obrazowe (m.in. powiększenie lewej komory, nadciśnienie płucne, blok odnogi pęczka Hisa, późne wzmocnienie gadolinem w MRI) oraz EKG (rozszerzone zespoły QRS, blok AV, złośliwe arytmie) dostarczają istotnych informacji prognostycznych.
albumina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, dehydrogenaza mleczanowa, dysfunkcja lewej komory, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, immunoadsorpcja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasa NYHA, ligand Fas, limfocytarne zapalenie mięśnia sercowego, migotanie komór, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obraz histopatologiczny, odstęp QT, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, rezonans magnetyczny serca, terapia immunosupresyjna, wzmocnienie gadolinem, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Seractil 400 mg
Deksibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój płodu. Badania na zwierzętach wskazują na zwiększone ryzyko strat przed- i poimplantacyjnych, śmiertelności zarodka oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego. Epidemiologicznie obserwuje się podwyższone ryzyko poronień i wad serca u dzieci matek stosujących inhibitory prostaglandyn we wczesnej ciąży, z bezwzględnym ryzykiem wad serca wzrastającym z <1% do około 1,5%. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksibuprofenu (dawka 400 mg) może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania i ewentualnego przerwania terapii. Stosowanie NLPZ jest przeciwwskazane od początku 6. miesiąca ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ sercowo-naczyniowy i oddechowy płodu oraz powikłań u matki, takich jak wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie czynności skurczowej macicy.
agregacja płytek krwi, czynność skurczowa macicy, deksibuprofenu, ibuprofen, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, poronienie, strata poimplantacyjna, synteza prostaglandyn, wada rozwojowa serca, wada układu sercowo-naczyniowego, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie płodności, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Właściwości farmakodynamiczne
Pirfenidon wykazuje działanie przeciwzwłóknieniowe i przeciwzapalne, hamując proliferację fibroblastów, produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1β) oraz syntezę macierzy zewnątrzkomórkowej, co przekłada się na spowolnienie progresji idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). W badaniach klinicznych fazy 3 (PIPF-004, PIPF-006, PIPF-016, SP3) pirfenidon podawany w dawce 2403 mg/dobę (w badaniu japońskim 1800 mg/dobę) znacząco zmniejszał spadek natężonej pojemności życiowej (FVC) oraz pojemności dyfuzyjnej płuc dla tlenku węgla (DLCO). W populacji 692 pacjentów z PIPF-004 i PIPF-006 mediana początkowa FVC wynosiła około 73%, a DLCO około 45%. W PIPF-004 leczenie pirfenidonem istotnie ograniczyło spadek FVC w tygodniu 72 (p=0,001), a odsetek pacjentów z ≥10% spadkiem FVC lub zgonem wyniósł 20% vs 35% w grupie placebo. W PIPF-016, po 52 tygodniach, spadek FVC był istotnie mniejszy w grupie leczonej pirfenidonem (p<0,000001), a odsetek pacjentów z ≥10% spadkiem FVC lub zgonem wyniósł 17% vs 32% w grupie placebo. Test 6-minutowego marszu (6MWT) również wykazał mniejsze pogorszenie u pacjentów leczonych pirfenidonem.
cytokiny prozapalne, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, idiopatyczne włóknienie płuc, interleukina 1 beta, macierz zewnątrzkomórkowa, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność płuc, płytkopochodny czynnik wzrostu, pojemność dyfuzyjna płuc, pojemność życiowa, proliferacja fibroblastów, przeszczep płuca, test 6-minutowego marszu, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie płuc, włóknienie wywołane bleomycyną - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Zentiva 80 mg
Dazatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Mediana czasu leczenia w badaniach klinicznych wynosiła od 6,2 miesiąca w zaawansowanych postaciach choroby do około 60 miesięcy u pacjentów z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej. Działania niepożądane występowały u większości pacjentów (n=2712), a u 19% z nich doprowadziły do przerwania terapii. Profil bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku przypadków wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego. W populacji dzieci i młodzieży tylko 1,5% przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych.
cytomegalowirus, dazatynib, funkcja wątroby, infekcja przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, nadciśnienie płucne, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja HBV, stan serologiczny, terapia dazatynibem, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie herpeswirusem, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ketonal Fast 50 mg
Ketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego nie jest zalecany u pacjentek planujących ciążę. Stosowanie ketoprofenu w I i II trymestrze ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronienia oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost bezwzględnego ryzyka z <1% do około 1,5%). Po 20. tygodniu ciąży lek może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania przedporodowego i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku powikłań. Stosowanie ketoprofenu w III trymestrze jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ sercowo-płucny płodu, zaburzeń czynności nerek, wydłużenia czasu krwawienia oraz zahamowania skurczów macicy.
działanie przeciwagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, ketoprofen z lizyną, małowodzie, monitorowanie przedporodowe, nadciśnienie płucne, niepłodność kobieca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, śmiertelność zarodkowa, synteza prostaglandyn, toksyczność sercowo-płucna, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka, wada rozwojowa serca, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie jelit, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Treprostinil Reddy 2,5 mg/ml
Treprostynil, analog prostacykliny i inhibitor agregacji płytek krwi (kod ATC: B01AC21), wykazuje dwukierunkowe działanie farmakodynamiczne: rozszerza naczynia krwionośne w krążeniu płucnym i tętniczym oraz hamuje agregację płytek. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że lek zmniejsza obciążenie następcze prawej i lewej komory serca, co przekłada się na wzrost pojemności minutowej i wyrzutowej serca, bez istotnego wpływu na przewodzenie sercowe. W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach III fazy z udziałem 469 dorosłych pacjentów z różnymi postaciami nadciśnienia płucnego, treprostynil podawany w ciągłej infuzji podskórnej w dawce średnio 9,3 ng/kg mc./min przez 12 tygodni wykazał istotną poprawę dystansu w 6-minutowym teście marszu o średnio 19,7 m w porównaniu do placebo (p=0,0064). Ponadto zaobserwowano korzystne zmiany hemodynamiczne, takie jak obniżenie średniego ciśnienia w tętnicy płucnej (PAPm), ciśnienia w prawym przedsionku (RAP), naczyniowego oporu płucnego (PVR) oraz poprawę wskaźnika sercowego (CI) i nasycenia tlenem krwi żylnej (SvO₂).
6-minutowy test marszu, agregacja płytek krwi, analog prostacykliny, bozentan, ciśnienie w prawym przedsionku, ciśnienie w tętnicy płucnej, częstość rytmu serca, działanie antyagregacyjne, epoprostenol, idiopatyczne nadciśnienie płucne, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, iloprost, infuzja podskórna, inhibitor agregacji płytek, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne w chorobie tkanki łącznej, obciążenie następcze serca, pojemność minutowa, pojemność wyrzutowa serca, przeciek lewo-prawy, przewodzenie sercowe, rozszerzanie naczyń krwionośnych, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, twardzina, wlew podskórny, wrodzona kardiopatia, wskaźnik duszności Borga, wskaźnik sercowy, współczynnik duszności-zmęczenia, żylne nasycenie tlenem