biodostępność
Biodostępność to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci. Wyraża się ją jako odsetek (%) i stanowi kluczowy wskaźnik skuteczności terapeutycznej substancji leczniczej.
Biodostępność bezwzględna porównuje ilość leku dostępnego po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do ilości dostępnej po podaniu dożylnym (przyjmowanym jako 100%). Biodostępność względna natomiast porównuje biodostępność różnych form lub preparatów tej samej substancji leczniczej.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność, lipofilność, stabilność), parametry fizjologiczne pacjenta (pH przewodu pokarmowego, aktywność enzymów, transporterów błonowych), a także interakcje z pokarmem czy innymi lekami. Niska biodostępność może wynikać z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę lub niskiej absorpcji z przewodu pokarmowego.
Znajomość biodostępności ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej przy ustalaniu dawkowania leków oraz projektowaniu nowych postaci farmaceutycznych, które mogą poprawić ten parametr poprzez zastosowanie odpowiednich systemów dostarczania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Efracea 40 mg
Lek Efracea zawierający 40 mg doksycykliny w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na doksycyklinę, inne tetracykliny oraz substancje pomocnicze, w tym sacharozę (102–150 mg) i czerwień Allura AC (26,6–29,4 μg). Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 12. roku życia, kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz u pacjentów z achlorhydrią, po operacji pomostowania omijającego dwunastnicę, a także u osób stosujących doustne retinoidy ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rozwoju zębów i kości, czy wzrost ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi związanymi z nietolerancją sacharozy.
Stosowanie Efracea wymaga ostrożności u pacjentów z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego, zaburzeniami wchłaniania oraz u osób przyjmujących leki zawierające jony wapnia, magnezu, glinu, żelaza i cynku, które mogą tworzyć nierozpuszczalne kompleksy z doksycykliną, obniżając jej biodostępność i skuteczność. Należy również unikać terapii u pacjentów planujących zabiegi chirurgiczne w obrębie żołądka lub dwunastnicy oraz u osób z historią fotosensytyzacji, szczególnie narażonych na ekspozycję na promieniowanie UV. Kobiety planujące ciążę powinny unikać stosowania leku lub stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii. Ze względu na zawartość sacharozy, lek jest niewskazany u pacjentów z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.
achlorhydria, alergia krzyżowa, biodostępność, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie śródczaszkowe, doksycyklina, farmakokinetyka, fotosensytyzacja, leki zobojętniające, nadwrażliwość na doksycyklinę, niedobór sacharazy-izomaltazy, nierozpuszczalne kompleksy, nietolerancja fruktozy, retinoidy, substancje pomocnicze, tetracykliny, trymestr ciąży, zaburzenia rozwoju zębów, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dwunastnicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Migrenofen 10 mg
Lek Migrenofen w formie lamelki do rozpadu w jamie ustnej zawiera 10 mg ryzatryptanu (14,530 mg ryzatryptanu benzoesanu) i jest wskazany do leczenia ostrej fazy napadów migrenowych u dorosłych, zarówno z aurą, jak i bez aury. Preparat działa jako selektywny agonista receptorów 5-HT1B/1D, powodując zwężenie rozszerzonych naczyń mózgowych oraz hamowanie uwalniania neuropeptydów zapalnych, co łagodzi objawy migreny, takie jak pulsujący ból głowy, nudności, wymioty, fotofobia i fonofobia. Migrenofen powinien być podany możliwie jak najwcześniej po wystąpieniu objawów, co zwiększa jego skuteczność. Produkt nie jest przeznaczony do profilaktyki ani do leczenia innych typów bólów głowy, a także nie jest zalecany dla pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie.
agonista receptorów serotoninowych, biodostępność, ból głowy typu napięciowego, fotofobia, klasterowy ból głowy, lamelka doustna, leczenie doraźne, migrena bez aury, migrena klasyczna, migrena z aurą, naczynia mózgowe, napad migrenowy, objawy neurologiczne, pulsujący ból głowy, ryzatryptan, ryzatryptanu benzoesan - Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Badania interakcji tenofowiru dizoproksylu przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów, wykazując niskie ryzyko interakcji przez układ cytochromu P450. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tenofowiru z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, tenofowir alafenamid lub adefowir dipiwoksyl. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie tenofowiru z dydanozyną ze względu na wzrost ogólnoustrojowego narażenia na dydanozynę o 40-60%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki, kwasica mleczanowa oraz istotne zmniejszenie liczby limfocytów CD4. Tenofowir jest wydalany głównie przez nerki, dlatego jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) lub lekami konkurującymi o czynne wydzielanie kanalikowe (hOAT1, hOAT3, MRP4) może prowadzić do zwiększenia stężenia tenofowiru i ryzyka nefrotoksyczności. Zaleca się unikanie takich połączeń oraz ścisłe monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu takrolimusu.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir, białka nośnikowe hOAT, biodostępność, cydofowir, cytochrom P450, darunawir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, foskarnet, gancyklowir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, kobicystat, kwasica mleczanowa, ledipaswir, leki nefrotoksyczne, limfocyty CD4, lopinawir, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, przewlekła choroba wątroby, rytonawir, sofosbuwir, takrolimus, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wydalanie nerkowe, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sativex (27 mg + 25 mg)/ml
Lek Sativex, zawierający delta-9-tetrahydrokannabinol (THC) 27 mg/ml oraz kannabidiol (CBD) 25 mg/ml, jest stosowany jako terapia dodatkowa u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym z umiarkowaną do ciężkiej spastycznością, oporną na standardowe leki przeciwspastyczne. Preparat w formie aerozolu do stosowania na śluzówkę jamy ustnej wymaga indywidualnego ustalania dawki, które może trwać do 2 tygodni, z maksymalną dawką do 12 rozpyleń na dobę (mediana dawki w badaniach klinicznych wynosi 8 rozpyleń/dobę). Aplikacja powinna być rozłożona w ciągu dnia, z zachowaniem co najmniej 15-minutowych odstępów między rozpyleniami, a leczenie musi być prowadzone pod nadzorem specjalisty. W trakcie terapii należy monitorować działania niepożądane, najczęściej zawroty głowy, które zwykle ustępują samoistnie, oraz dostosowywać dawkę w zależności od tolerancji i odpowiedzi klinicznej pacjenta. Zaleca się ocenę skuteczności po 4 tygodniach, z przerwaniem terapii w przypadku braku co najmniej 20% poprawy w skali numerycznej 0-10.
aerozol do stosowania, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, kannabidiol, leczenie spastyczności, lek przeciwspastyczny, objaw spastyczny, ośrodkowy układ nerwowy, porażenie mózgowe, skala numeryczna, śluzówka jamy ustnej, spastyczność, stwardnienie rozsiane, terapia dodatkowa, tetrahydrokannabinol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawrót głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Nurofen Express 200 mg
Nurofen Express to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 200 mg ibuprofenu w formie ibuprofenu sodowego dwuwodnego (256 mg), co odpowiada dawce 200 mg czystego ibuprofenu. Tabletki są białe, okrągłe, obustronnie wypukłe, z nadrukiem „N>>” na jednej stronie. Substancje pomocnicze obejmują m.in. kroskarmelozę sodową (ułatwiającą rozpad tabletki), sacharozę (substancję słodzącą, istotną dla niektórych pacjentów), ksylitol, celulozę mikrokrystaliczną, magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną bezwodną, karmelozę sodową, talk, gumę arabską, tytanu dwutlenek (E171) oraz makrogol 6000. Tabletki są pakowane w blistry PVC/PVdC/Aluminium, dostępne w opakowaniach od 2 do 48 sztuk.
biodostępność, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, guma arabska, ibuprofen, ibuprofen sodowy dwuwodny, karmeloza sodowa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, ksylitol, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, sacharoza, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mycosyst 200 mg
Flukonazol, substancja czynna Mycosyst 200 mg, wykazuje wysoką biodostępność (>90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Lek charakteryzuje się proporcjonalnością stężeń do dawki oraz długim okresem półtrwania eliminacji (~30 h u dorosłych), co umożliwia wygodne schematy dawkowania (np. pojedyncza dawka dobowo lub raz w tygodniu). Flukonazol przenika do płynów ustrojowych, osiągając stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym do 80% stężenia w osoczu, co jest istotne w terapii zakażeń OUN. W skórze i paznokciach kumuluje się długo po zakończeniu terapii (np. 4,05 μg/g w zdrowych paznokciach po 4 miesiącach stosowania 150 mg/tydzień). Metabolizm flukonazolu jest minimalny (11% wydalane z moczem w formie metabolitów), a lek jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co wymaga uwagi przy politerapii. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci niezmienionej), a klirens koreluje z klirensem kreatyniny.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, diuretyk, faza eliminacji, flukonazol, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osłabiona czynność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, pole pod krzywą AUC, spożycie pokarmu, stężenie leku w osoczu, stężenie stanu stacjonarnego, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zakażenie grzybicze paznokci, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Medoxa 1 mg
Produkt leczniczy Medoxa dostępny jest w formie tabletek zawierających prednizon (Prednisonum) w ośmiu różnych dawkach: 1 mg, 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg oraz 50 mg. Tabletki mają jednolitą, okrągłą, dwupłaszczyznową formę, z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. Skład substancji pomocniczych różni się w zależności od mocy: niższe dawki (1 mg, 2,5 mg, 5 mg) zawierają celulozę mikrokrystaliczną, skrobię żelowaną kukurydzianą oraz sodu stearylofumaran, natomiast wyższe dawki (10 mg i powyżej) dodatkowo zawierają poloksamer 407 i krzemionkę koloidalną bezwodną, co wpływa na poprawę rozpuszczalności i stabilności preparatu. Okres ważności wynosi 3 lata dla dawek do 30 mg oraz 4 lata dla dawki 50 mg, a warunki przechowywania są standardowe, z wyjątkiem tabletek 1 mg, które nie powinny być przechowywane powyżej 30°C.
biodostępność, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, poloksamer, postać farmaceutyczna, prednizon, produkt leczniczy, skrobia żelowana, sodu stearylofumaran, środek ostrożności, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, surfaktant niejonowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed forte 200 mg/5 ml
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd i hydroksychlorochina, ze względu na wysokie ryzyko zaburzeń rytmu serca. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami. Ponadto, azytromycyna zwiększa stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania klinicznego i oznaczania stężenia digoksyny w surowicy. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (wymagane regularne monitorowanie czasu protrombinowego) oraz cyklosporyny, której Cmax i AUC0-5 ulegają istotnemu zwiększeniu, co wymaga modyfikacji dawki i monitorowania stężenia leku.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azytromycyna, biodostępność, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, jednojądrzaste komórki krwi, karbamazepina, kolchicyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nolicin 400 mg
Nolicin (norfloksacyna) w dawce 400 mg w tabletkach powlekanych stosowany jest w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych układu moczowego i prostaty. Dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia: w niepowikłanym ostrym zapaleniu pęcherza moczowego zaleca się 400 mg dwa razy na dobę przez 3 dni, w powikłanych zakażeniach układu moczowego (z wyjątkiem odmiedniczkowego zapalenia nerek) 400 mg dwa razy na dobę przez 7-10 dni, a w bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego 400 mg dwa razy na dobę do 12 tygodni, z możliwością zmniejszenia dawki po 4 tygodniach skutecznej terapii. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min/1,73 m² dawka powinna być zmniejszona do 400 mg raz na dobę, co zapewnia odpowiednie stężenie leku przekraczające MIC dla większości patogenów. Norfloksacyna jest dobrze tolerowana u osób starszych, bez konieczności modyfikacji dawki, z wyjątkiem nieznacznego wydłużenia okresu półtrwania.
antybiogram, badanie farmakokinetyczne, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biodostępność, dydanozyna, farmakokinetyka leku, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbakteryjne, lek zobojętniający sok żołądkowy, najmniejsze stężenie hamujące, norfloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, okres półtrwania leku, powikłane zakażenie układu moczowego, sukralfat, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Stada 400 mg
Leczenie Bosutinibem Stada w przewlekłej białaczce szpikowej (CML Ph+) powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów. Dawkowanie zależy od fazy choroby i wcześniejszego leczenia: w nowo rozpoznanej fazie przewlekłej zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii dawka początkowa to 500 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 600 mg/dobę w określonych warunkach klinicznych. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. W przypadku umiarkowanych lub ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza niehematologicznych, zaleca się przerwanie terapii i wznowienie z dawką obniżoną o 100 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – przy wzroście aminotransferaz > 5 x GGN leczenie należy przerwać, a po normalizacji wznowić dawką 400 mg/dobę. W przypadku biegunek stopnia 3-4 według NCI CTCAE również wskazane jest czasowe odstawienie leku i ponowne wprowadzenie po ustąpieniu objawów.
aminotransferazy, bezwzględna liczba neutrofili, biegunka stopnia 3-4, biodostępność, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, CML Ph+, cytopenia, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, faza akceleracji, faza przewlekła, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryza blastyczna, małopłytkowość, neutropenia, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ziele Skrzypu 1 g/1 g
W terapii z użyciem ziela skrzypu (Equiseti herba) zaleca się stosowanie naparu przygotowanego z 1 łyżki ziela (około 2 g) zalanej 250 ml wrzącej wody, naparzanego pod przykryciem przez 10 minut, a następnie przecedzonego. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia wynosi 3-4 szklanki (750-1000 ml) naparu dziennie, podawane 3-4 razy na dobę. Napar powinien być przygotowywany świeżo przed każdym spożyciem, a zaleca się jego picie w stanie ciepłym, co może zwiększać biodostępność substancji aktywnych. Czas kuracji wynosi od 2 do 4 tygodni, a w przypadku braku poprawy po 7 dniach konieczna jest konsultacja lekarska.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enarenal 10 mg
Enalapryl maleinian charakteryzuje się biodostępnością około 60% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 1 godzinie. Metabolizowany jest w wątrobie do aktywnego enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach. Enalaprylat wykazuje około 60% wiązania z białkami osocza i ma okres półtrwania około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku i metabolitu odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 60% dawki w moczu (40% jako enalaprylat, 20% jako enalapryl). U pacjentów z prawidłową funkcją nerek stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, laktacja, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, nerki, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres półtrwania, przenikanie enalaprylu, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wątroba, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Medical Valley 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Medical Valley, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin. Po dawce 100 mg średnie AUC wynosi 8,52 μM•hr, a Cmax 950 nM, z biodostępnością około 87%. Lek wykazuje liniowość dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a 79% dawki wydalane jest z moczem w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 mL/min, co wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak ich kliniczne znaczenie jest ograniczone, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
białko osocza, biodostępność, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, OAT1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PEPT1/2, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącą 1-4 godziny po wielokrotnym podaniu. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7-14 mg, a jego stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, z istotnym współczynnikiem kumulacji AUC wynoszącym około 34. Teriflunomid wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 11 litrów. Metabolizm leku jest umiarkowany, z głównym szlakiem hydrolizy, a wydalanie odbywa się głównie z żółcią (37,5% z kałem) oraz moczem (22,6%), przy biologicznym okresie półtrwania około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h.
albumina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, przeciwwskazanie, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Oksyetylo-rutozyd – Wskazania do stosowania
Oksyetylorutozyd (O-β-hydroksyetylorutozyd) jest pochodną rutyny o działaniu przeciwobrzękowym i uszczelniającym naczynia krwionośne, stosowaną głównie w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej i zaburzeń krążenia limfatycznego kończyn dolnych. Preparat Troxerutin Synteza zawiera 200 mg oksyetylorutozydu w kapsułce twardej i jest wskazany w terapii objawów takich jak uczucie ciężkości nóg, ból, obrzęki wieczorne, nocne kurcze mięśni łydek, świąd oraz parestezje. Substancja ta poprawia mikrokrążenie i zmniejsza przepuszczalność naczyń, co przekłada się na łagodzenie dolegliwości związanych z żylakami oraz limfedemą. Zalecana jest szczególnie u pacjentów z wczesnymi stadiów przewlekłej niewydolności żylnej (CEAP I-II) oraz u osób z czynnikami ryzyka, takimi jak długotrwałe stanie, otyłość, ciąża czy przebyte zakrzepowe zapalenie żył głębokich.
biodostępność, działanie przeciwobrzękowe, elewacja kończyn dolnych, flawonoid, kapsułka twarda, klasyfikacja CEAP, kompresoterapia, krążenie limfatyczne, kurcz mięśni łydek, laktoza jednowodna, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, limfedema, niewydolność limfatyczna, niewydolność zastawek żylnych, niewydolność żylna, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk limfatyczny, oksyetylorutozyd, parestezja, pochodna rutyny, pompa mięśniowa łydek, przewlekła niewydolność żylna, reakcja alergiczna, uczucie ciężkości nóg, uszczelnianie naczyń krwionośnych, zaburzenie krążenia limfatycznego, zaburzenie krążenia żylnego, zakrzepowe zapalenie żył głębokich, żylak kończyny dolnej