Właściwości farmakokinetyczne
Solvertyl 25 mg/ml

Ranitydyna, substancja czynna leku Solvertyl (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), po podaniu domięśniowym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) już po 15 minutach, co wskazuje na wysoką biodostępność. Metabolizm ranitydyny jest podobny niezależnie od drogi podania (doustnej lub dożylnej), a okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Lek jest dystrybuowany w organizmie, choć szczegółowe dane dotyczące objętości dystrybucji i wiązania z białkami osocza nie są dostępne.

Pobierz ChPL PDF Solvertyl – Roztwór do wstrzykiwań – 25 mg/ml
  1. Właściwości farmakokinetyczne leku Solvertyl
    1. Wchłanianie
    2. Dystrybucja
    3. Metabolizm
    4. Eliminacja
    5. Drogi wydalania w zależności od drogi podania
    6. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. choroba wrzodowa dwunastnicy
  2. choroba wrzodowa żołądka
  3. krwawienie z owrzodzenia stresowego
  4. nawracające krwawienie z owrzodzenia trawiennego
  5. refluksowe zapalenie przełyku
  6. ryzyko aspiracji kwaśnej treści żołądkowej
  7. zespół Zollingera-Ellisona
Substancja czynna
  1. ranitydyna
Kategoria leku
  1. antagoniści receptora H2
  2. leki gastroprotekcyjne
  3. leki przeciwwrzodowe

Właściwości farmakokinetyczne leku Solvertyl

Ranitydyna, substancja czynna zawarta w leku Solvertyl (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się określonymi parametrami farmakokinetycznymi, które determinują jej działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku z podziałem na odpowiednie kategorie.1

Wchłanianie

Ranitydyna po podaniu domięśniowym wykazuje szybki proces wchłaniania do krwiobiegu. Maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest bardzo szybko, już w ciągu 15 minut od momentu podania leku. Ten krótki czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego wskazuje na wysoką biodostępność ranitydyny przy tym sposobie podania.2

Dystrybucja

Po osiągnięciu krwiobiegu ranitydyna jest dystrybuowana w organizmie. Chociaż w dostępnych danych nie określono dokładnie objętości dystrybucji czy stopnia wiązania z białkami osocza, lek ten musi osiągnąć odpowiednie stężenie w miejscu działania, aby wykazać swoją skuteczność terapeutyczną.3

Metabolizm

Ranitydyna podlega procesom metabolicznym w organizmie. Badania z użyciem ranitydyny znakowanej izotopem 3H wykazały, że metabolizm tej substancji jest podobny zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Oznacza to, że droga podania nie wpływa znacząco na szlaki metaboliczne ranitydyny w organizmie.4

Eliminacja

Ranitydyna charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem półtrwania, który wynosi 2-3 godziny. Główną drogą eliminacji leku jest wydalanie przez nerki, gdzie zachodzi przede wszystkim proces przesączania kanalikowego.5

Badania z użyciem ranitydyny znakowanej izotopem 3H dostarczyły szczegółowych informacji na temat dróg eliminacji leku:

Drogi wydalania w zależności od drogi podania

Droga podania Wydalanie z moczem Wydalanie z kałem Postać niezmieniona w moczu (w ciągu 24h)
Dożylna 93% 5% 70% dawki
Doustna 60-70% 26% 35% dawki

Po podaniu dożylnym, zdecydowana większość dawki (93%) jest wydalana z moczem, a jedynie niewielka część (5%) z kałem. Z kolei po podaniu doustnym, z moczem wydalane jest 60-70% dawki, natomiast z kałem 26%. W ciągu pierwszych 24 godzin od podania z moczem w postaci niezmienionej wydalane jest 70% dawki podanej dożylnie oraz 35% dawki przyjętej doustnie.6

Różnice w ilości wydalanej niezmienionej ranitydyny pomiędzy podaniem dożylnym (70%) a doustnym (35%) w ciągu pierwszych 24 godzin wskazują na istnienie efektu pierwszego przejścia w przypadku podania doustnego. Jednakże, jak wspomniano wcześniej, ogólny profil metaboliczny ranitydyny jest podobny niezależnie od drogi podania.7

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl