Leki w grupie
„leki gastroprotekcyjne”

Leki gastroprotekcyjne to grupa preparatów stosowanych w celu ochrony błony śluzowej żołądka przed uszkodzeniami oraz w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach, w tym na neutralizacji kwasu żołądkowego, hamowaniu jego wydzielania, wzmacnianiu bariery śluzówkowej oraz zwiększaniu regeneracji nabłonka żołądka.

Do głównych podgrup leków gastroprotekcyjnych należą: inhibitory pompy protonowej (IPP), antagoniści receptora H2, leki zobojętniające kwas solny (antacida), preparaty zawierające związki bizmutu oraz leki osłaniające błonę śluzową (cytoprotektory).

Inhibitory pompy protonowej to obecnie najsilniejsze leki hamujące wydzielanie kwasu solnego. Blokują one enzym H+/K+-ATP-azę, odpowiedzialny za końcowy etap sekrecji kwasu. Do tej grupy należą: omeprazol (Polprazol, Losec, Helicid), pantoprazol (Controloc, Nolpaza), esomeprazol (Nexium), lansoprazol (Lanzul), rabeprazol (Pariet) oraz dekslansoprazol (Dexilant).

Antagoniści receptora H2 hamują wydzielanie kwasu poprzez blokowanie receptorów histaminowych H2 w komórkach okładzinowych. Należą do nich: ranitydyna (Ranigast, Zantac), famotydyna (Famotidyna, Peptidin), nizatydyna (Nizax) oraz cymetydyna (obecnie rzadko stosowana).

Leki zobojętniające kwas solny (antacida) działają miejscowo, neutralizując kwas żołądkowy. Zawierają związki takie jak: wodorotlenek glinu (Alusal), wodorotlenek magnezu, węglan wapnia czy wodorowęglan sodu. Popularne preparaty to Maalox, Rennie, Gaviscon czy Talcid.

Cytoprotektory bezpośrednio chronią błonę śluzową żołądka. Najważniejszym przedstawicielem jest sukralfat (Venter, Sucralfat), który tworzy ochronną powłokę na powierzchni owrzodzeń. Do tej grupy zalicza się także mizoprostol (Cytotec) – analog prostaglandyny E1, oraz związki bizmutu (De-Nol).

Największą zaletą leków gastroprotekcyjnych jest ich skuteczność w zapobieganiu i leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksu żołądkowo-przełykowego, zapaleń żołądka oraz w ochronie śluzówki podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych. IPP charakteryzują się szczególnie wysoką skutecznością i dobrym profilem bezpieczeństwa przy krótkotrwałym stosowaniu.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują przede wszystkim ryzyko długotrwałego stosowania IPP, które może prowadzić do zwiększonego ryzyka złamań kości, niedoborów witaminy B12, magnezu, wapnia, zapalenia nerek, demencji czy zakażeń jelitowych (C.difficile). Antacida mogą wpływać na wchłanianie innych leków, a długotrwałe stosowanie preparatów glinu może prowadzić do zaburzeń neurologicznych. Leki z grupy antagonistów H2 mogą powodować bóle głowy, zawroty głowy oraz interakcje z innymi lekami poprzez wpływ na enzymy wątrobowe.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl