krwawienie z owrzodzenia stresowego
Wskazanie
Krwawienie z owrzodzenia stresowego to poważne powikłanie, które występuje u pacjentów w stanie krytycznym, najczęściej w warunkach intensywnej terapii. Owrzodzenia stresowe (nazywane również wrzodami Cushinga lub Currlinga) rozwijają się w ciągu pierwszych 24-72 godzin od wystąpienia ciężkiego urazu, poparzeń, operacji, sepsy lub niewydolności wielonarządowej. Głównym mechanizmem ich powstawania jest niedokrwienie błony śluzowej żołądka połączone ze zwiększoną ekspozycją na kwas solny.
Krwawienie z tych owrzodzeń może przebiegać jako krwawienie jawne (hematemeza, smoliste stolce) lub utajone, prowadząc do niedokrwistości. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, diagnostyce laboratoryjnej (spadek hemoglobiny, hematokrytu) oraz endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym.
W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak Omeprazol (Gasec, Helicid, Polprazol), Pantoprazol (Controloc, Nolpaza, IPP), Esomeprazol (Nexium, Emanera) czy Rabeprazol (Pariet). W przypadku aktywnego krwawienia, leki te podaje się dożylnie, a następnie doustnie. Alternatywnie stosowane są antagoniści receptora H2, np. Ranitydyna (Ranigast, Zantac) lub Famotydyna (Famotidyna Teva).
Największe trudności w leczeniu krwawień z owrzodzeń stresowych wiążą się z ich nagłym wystąpieniem u pacjentów już obciążonych ciężkim stanem ogólnym. Wyzwaniem jest również szybkie przeprowadzenie endoskopii i zapewnienie hemostazy w warunkach OIT. U pacjentów niestabilnych hemodynamicznie lub z zaburzeniami krzepnięcia interwencje endoskopowe mogą być ograniczone. Kolejnym problemem jest równoważenie terapii przeciwkrwotocznej z leczeniem przeciwzakrzepowym, które często jest niezbędne u pacjentów krytycznie chorych.
Profilaktyka owrzodzeń stresowych za pomocą IPP lub antagonistów H2 stanowi standard postępowania u pacjentów wysokiego ryzyka, jednak wymaga indywidualnego podejścia uwzględniającego ryzyko krwawienia oraz potencjalne działania niepożądane, takie jak zwiększone ryzyko zapalenia płuc związanego z wentylacją mechaniczną czy infekcji Clostridioides difficile.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ranisan 150 mg – Tabletki powlekane – 150 mg
Preparat zawiera ranitydynę, substancję czynną w postaci ranitydyny chlorowodorku o dawce 150 mg w jednej tabletce powlekanej. Stosuje się go w leczeniu i zapobieganiu chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, w tym owrzodzeń wywołanych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Ponadto lek jest używany w terapii refluksowego zapalenia przełyku, zespołu Zollingera-Ellisona oraz do łagodzenia objawów refluksu żołądkowo-przełykowego. Może być także stosowany u dzieci i młodzieży od 3. roku życia w krótkotrwałym leczeniu owrzodzeń oraz refluksu żołądkowo-przełykowego.
• Wskazania do stosowania- choroba wrzodowa dwunastnicy
- choroba wrzodowa żołądka
- krwawienie z owrzodzenia stresowego
- krwawienie z owrzodzenia trawiennego
- nawracające dolegliwości dyspeptyczne
- owrzodzenie pooperacyjne
- owrzodzenie trawienne
- owrzodzenie wywołane niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
- refluks żołądkowo-przełykowy
- refluksowe zapalenie przełyku
- zespół Mendelsona
- zespół Zollingera-Ellisona
• Substancja czynna• Kategoria leku -
Solvertyl – Roztwór do wstrzykiwań – 25 mg/ml
Preparat zawiera ranitydynę w postaci chlorowodorku ranitydyny, podawaną w roztworze do wstrzykiwań. Stosuje się go u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnie. Wskazany jest w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksowego zapalenia przełyku oraz zespołu Zollingera-Ellisona. Ponadto zapobiega krwawieniom z owrzodzenia stresowego u ciężko chorych oraz ryzyku aspiracji kwaśnej treści żołądkowej przed znieczuleniem ogólnym.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna