Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna, substancja czynna leku Aleric Deslo Pro (5 mg, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej), charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym, który warunkuje jej działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Wchłanianie

Desloratadyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Obecność substancji czynnej w osoczu można wykryć już po 30 minutach od momentu przyjęcia leku. Biodostępność desloratadyny jest proporcjonalna do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co oznacza liniową zależność między dawką a ekspozycją ustrojową na lek. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od podania.²

Obecność pokarmu wpływa na parametry wchłaniania desloratadyny, zwiększając czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) z 2,5 do 4 godzin, a Tmax dla metabolitu 3-OH-desloratadyny z 4 do 6 godzin. Istotne jest jednak, że jak wykazano w badaniach, woda nie ma wpływu na biodostępność desloratadyny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Podobnie sok grejpfrutowy nie oddziałuje na dystrybucję desloratadyny w organizmie.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, w zakresie 83-87%. Badania kliniczne wykazały brak dowodów na klinicznie istotną kumulację desloratadyny przy podawaniu dawek w zakresie od 5 mg do 20 mg raz na dobę przez okres 14 dni. Jest to ważny aspekt bezpieczeństwa terapii, wskazujący na przewidywalność działania leku przy dawkowaniu zgodnym z zaleceniami.⁴

Metabolizm

Mechanizm metabolizmu desloratadyny nie został w pełni wyjaśniony. Do tej pory nie zidentyfikowano enzymu odpowiedzialnego za jej metabolizm, co stwarza teoretyczne ryzyko interakcji z innymi lekami. Jednakże badania in vivo wykazały, że desloratadyna nie hamuje izoenzymu CYP3A4, a badania in vitro potwierdziły, że nie hamuje również CYP2D6. Ponadto desloratadyna nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P, co ogranicza potencjalne interakcje lekowe na poziomie transportu przez błony komórkowe.⁵

Fenotyp słabo metabolizujący

W badaniach farmakokinetycznych i klinicznych zidentyfikowano grupę osób charakteryzujących się fenotypem słabo metabolizującym desloratadynę. Zjawisko to dotyczy około 6% badanej populacji, przy czym częstość występowania tego fenotypu jest znacząco wyższa u dorosłych przedstawicieli rasy czarnej (18%) w porównaniu z osobami rasy kaukaskiej (2%). U osób z tym fenotypem obserwuje się zwiększone stężenie desloratadyny, jednak profil bezpieczeństwa nie różni się od profilu bezpieczeństwa w populacji ogólnej.⁶

W badaniu farmakokinetycznym z wielokrotnym podawaniem tabletek u zdrowych dorosłych, słaby metabolizm desloratadyny stwierdzono u 4 osób. Charakterystyczną cechą tego fenotypu było około 3-krotnie większe stężenie Cmax osiągane po około 7 godzinach oraz wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji, wynoszący około 89 godzin.⁷

Eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji desloratadyny wynosi około 27 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Stopień kumulacji desloratadyny jest odpowiedni do jej okresu półtrwania i schematu dawkowania (raz na dobę).⁸

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci z niewydolnością nerek

Przeprowadzone badania farmakokinetyczne wykazały istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych desloratadyny u pacjentów z niewydolnością nerek. W badaniu z zastosowaniem dawki jednorazowej ekspozycja na desloratadynę była zwiększona w porównaniu do osób zdrowych:⁹

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek (CRI) – ekspozycja większa o około 2 razy
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 2,5 raza

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych osiągnięto stan stacjonarny po 11 dniach i zaobserwowano następujące różnice w ekspozycji na desloratadynę w porównaniu z osobami zdrowymi:¹⁰

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 1,5 raza
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek – ekspozycja większa o około 2,5 raza

Istotne jest jednak, że w obu badaniach zmiany w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę uznano za klinicznie nieistotne.¹¹

Parametry farmakokinetyczne desloratadyny