zmiana histopatologiczna
Zmiana histopatologiczna to abnormalność w tkance organizmu wykrywana podczas badania mikroskopowego. Stanowi ona podstawę diagnostyki patologicznej, umożliwiając lekarzom określenie charakteru schorzenia oraz zaplanowanie odpowiedniego leczenia.
Zmiany histopatologiczne mogą obejmować różnorodne patologie tkanek, w tym zmiany zapalne, zwyrodnieniowe, nowotworowe, a także zaburzenia rozwojowe. Ich identyfikacja opiera się na ocenie architektury tkanki, morfologii komórek, obecności komórek zapalnych czy nietypowych struktur tkankowych.
W diagnostyce klinicznej ocena histopatologiczna stanowi złoty standard rozpoznania wielu chorób, szczególnie nowotworów. Materiał do badania pobierany jest najczęściej podczas biopsji lub zabiegu operacyjnego, następnie odpowiednio przygotowywany (utrwalany, zatapiane w parafinie, krojony na cienkie skrawki) i barwiony dla uwidocznienia struktur komórkowych.
Interpretacja zmian histopatologicznych wymaga specjalistycznej wiedzy patologa, który analizuje nie tylko cechy morfologiczne tkanki, ale często także wyniki badań immunohistochemicznych, molekularnych i genetycznych, co pozwala na precyzyjne określenie charakteru zmiany i jej potencjału biologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 90 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny (Dulxetenon) nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego, jednak badania rakotwórczości u zwierząt ujawniły zmiany w wątrobie szczurów (wielojądrzaste komórki bez zmian histopatologicznych) oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u samic myszy przy wysokich dawkach 144 mg/kg/dobę, co może być związane z indukcją enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę odnotowano negatywne efekty, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, spadek przeżywalności i opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików objawiła się zwiększoną częstością wad sercowo-naczyniowych i kostnych przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co podkreśla potencjalne ryzyko rozwojowe, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
badanie embriotoksyczności, badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, profil toksyczności, rak wątroby, toksyczność okołoporodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ kostny, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Dr.Max 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroxol Dr. Max, wykazuje bardzo niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz przewlekłej, co potwierdzają liczne badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono wartości NOAEL na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52-78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po dożylnym podaniu ambroksolu również nie wykazały ciężkich działań toksycznych, a obserwowane efekty niepożądane miały charakter przemijający. Ponadto, ambroksol nie wykazuje toksycznego wpływu na narządy docelowe, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, ambroksol chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, narząd docelowy, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ambroksolu, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Atorwastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje brak potencjału mutagennego i klastogennego w testach in vitro i in vivo oraz brak działania karcinogennego u szczurów. U myszy zaobserwowano działanie rakotwórcze jedynie przy ekspozycji 6-11-krotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (mierzoną jako AUC0-24h), manifestujące się gruczolakami i rakami wątrobowokomórkowymi. Substancja nie wpływa na płodność samców i samic oraz nie wykazuje działania teratogennego u szczurów, królików i psów. Jednakże toksyczność dla płodu pojawia się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic, objawiając się opóźnionym rozwojem potomstwa i zmniejszoną przeżywalnością poporodową. Atorwastatyna przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są zbliżone do tych w mleku, choć brak jest danych dotyczących wydzielania do mleka ludzkiego.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna z amlodypiną, atorwastatyna z ezetymibem, atorwastatyna z peryndoprylem, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, choroba sercowo-naczyniowa, deformacja układu kostnego, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperlipidemia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, toksyczność atorwastatyny, układ kostny, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depratal 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny (substancji czynnej leku Depratal) nie wykazały działania genotoksycznego, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzenia DNA. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę (odpowiadająca maksymalnej ekspozycji klinicznej AUC) powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu młodych.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, rakotwórczość, rozwój płodu, toksyczny wpływ na rozród, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prenome 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa omeprazolu, substancji czynnej leku Prenome, wykazały, że długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego prowadzi do charakterystycznych zmian w błonie śluzowej żołądka szczurów, takich jak hiperplazja komórek enterochromaffinopodobnych (ECL) oraz powstawanie rakowiaków. Zmiany te nie wynikają z bezpośredniej toksyczności omeprazolu, lecz są konsekwencją utrzymującej się hipergastrynemii, będącej fizjologiczną odpowiedzią na obniżoną kwaśność soku żołądkowego. Podobne efekty histopatologiczne obserwowano także przy stosowaniu innych inhibitorów wydzielania kwasu, w tym antagonistów receptorów H2 oraz po częściowej fundektomii, co potwierdza, że zmiany te są ogólną konsekwencją długotrwałego hamowania wydzielania kwasu, a nie specyficznym działaniem omeprazolu.
antagonista receptora H2, błona śluzowa żołądka, częściowe wycięcie dna żołądka, fundektomia częściowa, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórki enterochromaffinopodobne, omeprazol, poziom gastryny, profil bezpieczeństwa leku, rakowiak, sok żołądkowy, wydzielanie kwasu żołądkowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenów z pyłków traw – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu alergenów z pyłków pięciu gatunków traw (Kupkówka pospolita, Tomka wonna, Życica trwała, Wiechlina łąkowa oraz Tymotka łąkowa) stosowanego w produkcie Oralair w dawkach 100 IR i 300 IR wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych. Testy obejmowały ocenę toksyczności po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, badania genotoksyczności, tolerancji miejscowej na błonach śluzowych jamy ustnej oraz wpływu na rozwój zarodkowy i płodowy. Wyniki potwierdziły dobry profil bezpieczeństwa substancji czynnej, bez wykrycia potencjału genotoksycznego czy drażniącego działania miejscowego.
aPTT, badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, błona śluzowa jamy ustnej, czas kaolinowo-kefalinowy, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, kupkówka pospolita, potencjał genotoksyczny, pyłki traw, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko dla płodu, tabletka podjęzykowa, tolerancja miejscowa, tomka wonna, tymotka łąkowa, uszkodzenie materiału genetycznego, wiechlina łąkowa, wiek rozrodczy, wyciąg alergenów z pyłków traw, zmiana histopatologiczna, życica trwała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suvardio 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Suvardio, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w konwencjonalnych testach farmakologicznych bezpieczeństwa. Nie przeprowadzono jednak szczegółowych badań wpływu na kanał potasowy hERG, co pozostawia lukę w ocenie potencjalnego ryzyka kardiotoksycznego. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały zagrożeń, co jest istotne w kontekście długotrwałego stosowania statyn. W badaniach toksyczności po wielokrotnym dawkowaniu zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów przy ekspozycji zbliżonej do ludzkiej, a także toksyczne efekty na pęcherzyk żółciowy u psów oraz toksyczność jąder u małp i psów.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo kliniczne, dawka lecznicza, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, pęcherzyk żółciowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, statyna, toksyczne działanie, toksyczność dla matki, toksyczność po wielokrotnym dawkowaniu, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Zentiva 30 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ikatybantu obejmowały długoterminowe podawanie wielokrotnych dawek u szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 9 miesięcy), wykazując odwracalne, dawko-zależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz opóźnienie dojrzewania płciowego. Maksymalna dawka bez efektów niepożądanych (NOAEL) u psów odpowiadała ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u dorosłych ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano przerost nadnerczy, który ustępował po odstawieniu leku, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne. Ikatybant nie wpływał negatywnie na płodność samców myszy i szczurów przy dawkach do 80,8 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę odpowiednio, a także nie wykazywał działania teratogennego u szczurów (do 25 mg/kg mc./dobę) i królików (do 10 mg/kg mc./dobę). Jednakże, jako silny antagonista bradykininy, lek może zaburzać implantację i stabilność macicy, wykazując działanie tokolityczne, co skutkowało opóźnieniem porodu, zwiększoną śmiertelnością okołoporodową i zaburzeniami u płodów przy dawkach 10 mg/kg mc./dobę u szczurów.
atrofia jąder, atrofia najądrzy, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mikroskopowe, badanie toksykologiczne, bradykinina, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie tokolityczne, gonadotropina, hormon płciowy, ikatybant, implantacja, kanał hERG, niedokrwienie serca, podwiązanie naczyń wieńcowych, poziom ekspozycji, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, test genotoksyczności, zgon okołoporodowy, zmiana hemodynamiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DicloDuo Combi 75 mg + 20 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego DicloDuo Combi, zawierającego 75 mg diklofenaku sodowego oraz 20 mg omeprazolu, opierają się na badaniach poszczególnych składników aktywnych. W przypadku diklofenaku nie stwierdzono dodatkowych istotnych klinicznie informacji poza tymi już zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Natomiast omeprazol, podawany długoterminowo w badaniach na szczurach, wykazał zmiany histopatologiczne w błonie śluzowej żołądka, takie jak hiperplazja komórek enterochromafinopodobnych (ECL) oraz rozwój rakowiaków – nowotworów neuroendokrynnych wywodzących się z tych komórek.
antagonista receptora H2, DicloDuo Combi, diklofenak sodowy, famotydyna, fundektomia, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórki enterochromafinopodobne, nowotwór neuroendokrynny, omeprazol, rakowiak, ranitydyna, resekcja dna żołądka, sekrecja kwasu żołądkowego, zahamowanie wydzielania kwasu solnego, zmiana histopatologiczna, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Polpharma 2,5 mg
Produkt leczniczy Tadalafil Polpharma przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Badania obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. W testach na szczurach i myszach, podawanie tadalafilu w dawkach do 1000 mg/kg/dobę nie wykazało działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, co stanowi dawkę znacznie przekraczającą stosowane u ludzi (20 mg). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę została określona jako NOAEL, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, NOAEL, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, tadalafil, Tadalafil Polpharma, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metformax 850 850 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku metforminy, substancji czynnej leku Metformax 850, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Kompleksowa ocena farmakologiczna potwierdziła brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu dawki wielokrotnej nie ujawniły istotnych zmian biochemicznych ani histopatologicznych, co wskazuje na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu dawki 850 mg chlorowodorku metforminy.
aberracja chromosomowa, bezpieczeństwo farmakologiczne, chlorowodorek metforminy, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogenność, metformina, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, płodność, potencjał karcynogenny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój postnatalny, toksyczność dawki wielokrotnej, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada wrodzona, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heligen Neo 40 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa omeprazolu, substancji czynnej leku Heligen Neo, obejmowała długoterminowe badania toksykologiczne na szczurach, którym podawano lek przez całe życie. W trakcie tych badań zaobserwowano charakterystyczne zmiany histopatologiczne w błonie śluzowej żołądka, w tym hiperplazję komórek enterochromafinopodobnych (ECL) oraz rozwój rakowiaków żołądka. Mechanistyczna analiza wykazała, że zmiany te nie wynikają z bezpośredniej toksyczności omeprazolu, lecz są konsekwencją utrzymującej się hipergastrynemii, spowodowanej długotrwałym hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku.
antagonista receptora H2, badanie toksykologiczne, błona śluzowa żołądka, gastryna, hamowanie wydzielania kwasu solnego, Heligen Neo, hipergastrinemia, hiperplazja komórek enterochromafinopodobnych, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, omeprazol, rakowiak, receptor histaminowy H2, tkanka żołądka, wycięcie dna żołądka, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urapidil Kalceks 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu przeprowadzone na myszach, szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak wpływu leku na rozwój wad wrodzonych płodów. Jednakże u samców zaobserwowano obniżoną płodność, a u samic zmiany histopatologiczne narządów rozrodczych, takie jak przedłużony lub brak cyklu rujowego oraz zmniejszona masa macicy, prawdopodobnie związane ze wzrostem poziomu prolaktyny. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii i nie wpływały negatywnie na płodność samic. W badaniach na królikach odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów, jednak efekt ten był powiązany z toksycznością u matek, co sugeruje mechanizm pośredni. W badaniach około- i pourodzeniowych na szczurach w pokoleniu F1 stwierdzono zwiększoną śmiertelność płodów oraz zmniejszoną masę urodzeniową potomstwa, natomiast w pokoleniu F2 nie zaobserwowano nieprawidłowości.
AUC, badanie okołoporodowe, Cmax, cykl rujowy, dane toksykokinetyczne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, oś przysadka-gruczoły płciowe, parametr farmakokinetyczny, prolaktyna, rozwój zarodka i płodu, śmiertelność płodu, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, urapidyl, wada wrodzona, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solifenacin Vivanta 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne solifenacyny bursztynianu, substancji czynnej leku Solifenacin Vivanta, wykazały brak istotnych klinicznie zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku nie powodowało znaczących zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania w dawkach terapeutycznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały bezpośredniego ryzyka dla człowieka, choć u myszy karmiących samic zaobserwowano dawkozależne zmniejszenie liczby żywych urodzeń, masy urodzeniowej oraz opóźnienie rozwoju potomstwa. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły mutagennego ani rakotwórczego potencjału solifenacyny, co dodatkowo potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie pourodzeniowe, badanie prenatalne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, narząd docelowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, solifenacyna, solifenacyna bursztynianu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, właściwość kancerogenna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liść Senesu 25-30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu sennozyd B/g
Przedkliniczne badania toksyczności subchronicznej liścia senesu, opierające się na danych z badań na strąkach senesu, wykazały odwracalne zmiany histopatologiczne w układzie pokarmowym i nerkach szczurów po 90-dniowej ekspozycji na dawki od 100 do 1500 mg/kg (odpowiadające 16-242 mg/kg u człowieka). Zaobserwowano przerost nabłonka jelita grubego oraz rozrost nabłonka części przełykowej żołądka, a także kanalikowe nacieki bazofilowe i przerost nabłonka nerek przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, bez towarzyszących zaburzeń czynnościowych. Wystąpiło również gromadzenie brązowego pigmentu w kanalikach nerkowych, skutkujące przebarwieniami powierzchni nerek, które utrzymywały się częściowo po okresie zdrowienia. W badaniu nie ustalono wartości NOEL, co wskazuje na brak dawki wolnej od efektów obserwowalnych. Dodatkowo, strąki senesu i ich pochodne wykazywały mutagenność i genotoksyczność in vitro, z wyjątkiem sennozydów, reiny i sennidyn, jednak mutagenność nie została potwierdzona in vivo dla senesu i aloe-emodyny.
aloe-emodyna, badanie przedkliniczne, genotoksyczność, kanalikowy naciek bazofilowy, liść senesu, mutagenność, naciek bazofilowy, pochodna hydroksyloantracenowa, poziom niewywołujący dających się zaobserwować skutków, przerost nabłonka jelita grubego, rakotwórczość, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność subchroniczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bisakodyl, stosowany jako środek przeczyszczający, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawkami toksycznymi przekraczającymi 2 g/kg masy ciała u gryzoni oraz nawet 15 g/kg u psów. W badaniach wielokrotnych do 26 tygodni na szczurach, świnkach miniaturowych i małpach Rhesus, bisakodyl wywoływał dawkozależną biegunkę, jednak nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych ani nefrotoksyczności. U szczurów obserwowano proliferacyjne zmiany w pęcherzu moczowym, które uznano za wtórne wobec mikrokamieni i zmian elektrolitowych, bez znaczenia biologicznego dla człowieka. Testy mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzone na bakteriach, komórkach ssaków oraz modelach zwierzęcych, nie wykazały działania mutagennego bisakodylu, w przeciwieństwie do fenoloftaleiny. Badania karcynogenności na transgenicznym modelu myszy p53 przy dawkach do 8000 mg/kg/dobę nie potwierdziły potencjału rakotwórczego.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, biegunka, bisakodyl, dawka toksyczna, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, nefrotoksyczność, pęcherz moczowy, potencjał genotoksyczny, środek przeczyszczający, toksyczność embrionalna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, transformacja morfologiczna, upośledzenie płodności, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna, zmiana proliferacyjna, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon substancji czynnych
Piwmecylina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku piwmecylinamu, substancji czynnej produktu leczniczego X-Systo, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych klinicznie działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały specyficznych zagrożeń, potwierdzając brak istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych oraz histopatologicznych u zwierząt laboratoryjnych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, testy aberracji chromosomowych in vitro oraz testy mikrojądrowe in vivo, nie wskazały na mutagenne właściwości piwmecyliny. Ponadto, ocena wpływu na rozród nie wykazała toksycznego działania na płodność, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój okołoporodowy, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących piersią.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, chlorowodorek piwmecylinamu, działanie mutagenne, mecylinam, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, piwmecylina, piwmecylinam, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, test aberracji chromosomowej, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutacji powrotnych, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metformin hydrochloride Teva 500 mg
Przedkliniczne badania chlorowodorku metforminy obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na rozród, które potwierdziły jej korzystny profil bezpieczeństwa. Mechanizm działania metforminy opiera się na zwiększeniu wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz hamowaniu wątrobowej produkcji glukozy, co skutkuje efektywną kontrolą glikemii bez istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały istotnych efektów toksycznych przy dawkach odpowiadających dawkom stosowanym u ludzi, natomiast dawki znacznie przekraczające terapeutyczne wiązały się głównie z mechanizmem działania leku. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, dały wyniki negatywne, co wyklucza potencjał mutagenny metforminy.
aberracja chromosomowa, badanie karcynogenności, chlorowodorek metforminy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, uszkodzenie DNA, wpływ teratogenny, wrażliwość tkanek na insulinę, wskaźnik biochemiczny, zaburzenie czynności nerek, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Sorbitol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sorbitol (E420) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi, obejmującymi toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach na szczurach i królikach, sorbitol podawany nawet w wysokich dawkach (do 20% w diecie) nie wykazywał toksycznego wpływu na rozwój potomstwa, płodność ani histopatologię narządów rozrodczych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego, a długoterminowe badania żywieniowe nie potwierdziły działania kancerogennego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, produkt Microlax zawierający sorbitol wykazał jedynie nieznaczne działanie toksyczne przy podaniu doodbytniczym. Sorbitol jest dobrze tolerowany przez organizmy zwierzęce, co potwierdza jego szeroki margines bezpieczeństwa.
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, konwencjonalne badanie farmakologiczne, margines bezpieczeństwa, niska toksyczność, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, ryzyko kancerogenne, sorbitol, substancja pomocnicza, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie materiału genetycznego, zmiana histopatologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego – Epidemiologia
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego (MC) to przewlekła choroba zapalna charakteryzująca się wodnistą biegunką, prawidłowym lub niemal prawidłowym obrazem endoskopowym oraz specyficznymi zmianami histopatologicznymi, obejmująca dwa główne podtypy: zapalenie kolagenowe (CC) i limfocytarne (LC). Epidemiologicznie obserwuje się znaczny wzrost zapadalności na MC, która obecnie wynosi około 25,8 (95% CI 22,7-28,9) przypadków na 100 000 osobolat, z podziałem na 15,8 (95% CI 13,4-18,2) dla LC i 9,9 (95% CI 8,1-11,9) dla CC. Choroba dotyczy głównie osób starszych, ze szczytem zapadalności między 60. a 69. rokiem życia, oraz wykazuje predylekcję do płci żeńskiej (stosunek kobiet do mężczyzn dla CC około 3,05, a dla LC 1,92). MC jest silnie powiązana z chorobami autoimmunologicznymi (30-50% pacjentów) oraz czynnikami ryzyka takimi jak palenie tytoniu i stosowanie leków, w tym NLPZ, IPP i SSRI. Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym biopsji jelita grubego, gdyż obraz endoskopowy jest często prawidłowy, a zmiany mają charakter ogniskowy, co wymaga pobrania wielu próbek z różnych odcinków jelita.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, badanie epidemiologiczne, badanie histopatologiczne, badanie populacyjne, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, ciężki przebieg COVID-19, cukrzyca typu 1, haplotyp HLA-DR3-DQ2, inhibitor pompy protonowej, kolonoskopia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nieerozyjne zapalenie stawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, palenie tytoniu, rak jelita grubego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wodnista biegunka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie kolagenowe, zapalenie limfocytarne, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Glenmark 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne abirateronu octanu wykazały istotne zmniejszenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmniejszeniem masy oraz zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i gruczołach sutkowych. Wszystkie zmiany były całkowicie lub częściowo odwracalne w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii, co potwierdza ich związek z farmakologicznym mechanizmem działania leku. Badania płodności na szczurach wykazały odwracalną redukcję płodności (4-16 tygodni po odstawieniu), natomiast badania rozwojowe wskazały na zmniejszenie masy płodu, obniżoną przeżywalność oraz wpływ na zewnętrzne narządy płciowe, bez wykazania działania teratogennego.
Ocena bezpieczeństwa obejmowała również badania genotoksyczności i rakotwórczości. W 6-miesięcznym badaniu na transgenicznych myszach Tg.rasH2 nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast 24-miesięczne badanie na szczurach wykazało zwiększoną częstość nowotworów komórek interstycjalnych jąder u samców, co jest uznawane za efekt specyficzny dla szczurów i związany z farmakologicznym działaniem abirateronu. U samic szczurów nie zaobserwowano działania rakotwórczego. Dodatkowo, abirateron wykazuje potencjalne ryzyko dla środowiska wodnego, zwłaszcza dla ryb, co wymaga uwzględnienia w ocenie ryzyka środowiskowego.
abirateron octan, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie płodności, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, mechanizm farmakologiczny, narząd płciowy, narząd rozrodczy, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, substancja czynna, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, układ hormonalny, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propranolol Aurovitas 40 mg
Propranolol chlorowodorek wykazuje umiarkowaną toksyczność ostrą z LD50 około 600 mg/kg mc. po podaniu doustnym. W badaniach wielokrotnego dawkowania u dorosłych i młodych szczurów obserwowano przejściowe, całkowicie odwracalne zmniejszenie masy ciała i masy narządów. Długoterminowe badania karcinogenności (do 18 miesięcy, dawki do 150 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Analizy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego propranololu, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, LD50, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość w budowie, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, poziom testosteronu, profil bezpieczeństwa, propranolol, propranolol chlorowodorek, rozwój neurologiczny, ruchliwość plemników, stężenie plemników, toksyczność ostra, toksyczność po dawkowaniu wielokrotnym, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Kwas walproinowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu walproinowego, substancji aktywnej preparatów Depakine i ValproLEK, wykazały brak mutagenności in vitro oraz brak indukcji aberracji chromosomowych po podaniu doustnym in vivo, co jest istotne z punktu widzenia głównej drogi podania u ludzi. Niemniej jednak, dootrzewnowe podanie walproinianu powodowało uszkodzenia DNA u gryzoni. Badania kliniczne wskazują na zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, choć wyniki są niejednoznaczne. Konwencjonalne testy rakotwórczości nie wykazały podwyższonego ryzyka nowotworów. Natomiast walproinian wykazuje jednoznaczne działanie teratogenne u myszy, szczurów i królików, powodując wady rozwojowe wielu narządów oraz zaburzenia behawioralne u potomstwa nawet do trzeciego pokolenia. Dodatkowo, narażenie płodowe skutkuje zmianami morfologicznymi i funkcjonalnymi układu słuchowego u zwierząt.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie toksyczności, dawka teratogenna, Depakine, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, kwas walproinowy, maksymalna tolerowana dawka, naprawa DNA, narząd rozrodczy, niepłodność męska, pękanie DNA, podanie doustne, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, spermatogeneza, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dootrzewnowe, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Lizat bakterii – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności lizatu bakterii zawartego w preparatach Ismigen i Luivac wykazały brak istotnej toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej. W badaniach jednorazowego podania na myszach i szczurach nie odnotowano przypadków śmiertelnych ani objawów toksyczności przy dawkach do 1500 mg/kg m.c. W badaniach wielokrotnego podawania trwających od 28 do 150 dni na szczurach, psach i małpach, stosując dawki przekraczające nawet 972-krotnie dawkę leczniczą, nie stwierdzono patologicznych zmian hematologicznych, biochemicznych ani morfologicznych. Długoterminowe badania (>6 miesięcy) preparatu Luivac potwierdziły brak objawów toksyczności przy dawkach 900-krotnie wyższych od terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mikroskopowe, funkcja rozrodcza, lizat bakterii, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność embrionalna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, właściwość mutagenna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, zmiana anatomopatologiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 25 mg
Przedkliniczne badania prednizonu obejmowały szeroką ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na rozrodczość, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach określono LD50 dla prednizolonu na poziomie 240 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Długotrwałe podawanie prednizolonu w dawkach od 0,5 do 33 mg/kg m.c. w różnych modelach zwierzęcych wywoływało zmiany histopatologiczne, takie jak uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa (33 mg/kg m.c. dootrzewnowo u szczurów przez 7-14 dni), uszkodzenia wątroby (2-3 mg/kg m.c. u królików przez 2-4 tygodnie) oraz martwicę mięśni (0,5-5 mg/kg m.c. u świnek morskich i 4 mg/kg m.c. u psów przez kilka tygodni). Badania genotoksyczności nie wykazały istotnych właściwości mutagennych ani karcynogennych prednizonu.
dysfagia, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, mutagenność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wada twarzoczaszki, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Ambroksol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ambroksol chlorowodorek wykazuje niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych po wielokrotnym podaniu doustnym i dożylnym w badaniach przedklinicznych. Poziomy NOAEL ustalono na 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie, doustnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52-78 tygodni, doustnie), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni, doustnie) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie, doustnie). W badaniach dożylnych NOAEL wynosił 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i 120 mg/kg mc./dobę u psów (4 tygodnie). Nie stwierdzono narządów docelowych dla toksyczności, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający. Ambroksol nie wykazuje działania embriotoksycznego, teratogennego ani mutagennego, co potwierdzają testy in vitro (m.in. test Amesa, aberracji chromosomów) oraz in vivo (test mikrojądrowy u myszy). Długoterminowe badania na myszach i szczurach (odpowiednio do 105 i 116 tygodni) nie wykazały działania rakotwórczego przy dawkach do 800 mg/kg mc./dobę i 1000 mg/kg mc./dobę.
aberracja chromosomowa, badanie reprodukcyjne, chlorowodorek ambroksolu, choroba układu oddechowego, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, infuzja dożylna, NOAEL, podanie doustne, podanie dożylne, podanie wielokrotne, profil bezpieczeństwa, roztwór glukozy, rozwój okołourodzeniowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa abirateronu octanu wykazały, że lek powoduje znaczące obniżenie stężeń krążącego testosteronu, co prowadzi do zmniejszenia masy narządów oraz zmian morfologicznych i histopatologicznych w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i sutkach zwierząt doświadczalnych. Zmiany te były w większości odwracalne po zaprzestaniu podawania leku, ustępując w ciągu 4 tygodni. Abirateron wpływał również na płodność samców i samic szczurów, jednak efekt ten był całkowicie odwracalny w okresie 4-16 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zmniejszenie masy płodu i przeżywalności potomstwa oraz wpływ na rozwój zewnętrznych narządów płciowych, bez działania teratogennego. Wszystkie te efekty są zgodne z farmakologicznym mechanizmem hamowania biosyntezy androgenów przez abirateron.
abirateron, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie toksyczności, biosynteza androgenów, działanie teratogenne, mechanizm działania, mechanizm farmakologiczny, mysz transgeniczna, narząd rozrodczy, narząd wrażliwy na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ rozrodczy, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Owix 250 mg
Embionian pyrantelu, substancja czynna produktu leczniczego PYRANTELUM OWIX, wykazuje niską toksyczność ostrą w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Wartości LD50 przy podaniu doustnym wynoszą >5000 mg/kg masy ciała u myszy, >4000 mg/kg u szczurów oraz >2000 mg/kg u psów, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu doustnym, zgodnym z zalecaną drogą podania u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach, podawano dawki do 500 mg/kg m.c. przez 30 dni bez istotnych klinicznych działań niepożądanych ani zmian morfologicznych w narządach wewnętrznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 125 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny w formie granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (125 mg/5 ml) wykazały zróżnicowaną toksyczność zależną od wieku i gatunku zwierząt. W badaniach ostrej toksyczności LD50 dla młodych myszy i szczurów wynosiła około 1230-1330 mg/kg mc., podczas gdy u dorosłych osobników wartości te były wyższe (2700-3000 mg/kg mc.), co wskazuje na większą wrażliwość młodych zwierząt. Objawy toksyczności obejmowały zmniejszenie masy ciała, osłabienie odruchu ssania i ruchów samoistnych, a także zmiany sekcyjne w płucach i jelitach, w tym krwawienia. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach oraz psach rasy beagle ustalono dawki nietoksyczne odpowiednio na poziomie 55 mg/kg mc./dobę (2 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę (6 tygodni) oraz 100 mg/kg mc./dobę (4 tygodnie), natomiast dawki wywołujące objawy toksyczności to 200 mg/kg mc./dobę, 150 mg/kg mc./dobę i 300 mg/kg mc./dobę. Objawy toksyczności przewlekłej obejmowały zmniejszenie masy ciała, obniżenie hemoglobiny i hematokrytu, zmiany w nerkach i wątrobie, a u psów stłuszczenie hepatocytów i nacieki zapalne.
antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotyk penicylinowy, badanie histopatologiczne, badanie sekcyjne, cykl rujowy, dawka śmiertelna 50, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemoglobina, klarytromycyna, poronienie wczesne, profil toksykologiczny, przewód żółciowy, rozszczep podniebienia, stłuszczenie hepatocytów, test Amesa, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada układu krążenia, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Noqturina 25 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa desmopresyny, substancji czynnej preparatu Noqturina, wykazały korzystny profil farmakologiczny bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na modelach zwierzęcych nie ujawniły klinicznie istotnych objawów toksyczności, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne pozostawały w normie. Testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe in vitro i aberracje chromosomowe, nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania desmopresyny w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, desmopresyna, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjalne działanie rakotwórcze, rozwój prenatalny i postnatalny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, wazopresyna, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Chlorek benzalkoniowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorek benzalkoniowy wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w stężeniach terapeutycznych obecnych w zarejestrowanych produktach leczniczych. W badaniach przedklinicznych dawka letalna (DL50) po podaniu doustnym u myszy wynosiła 467,7 mg/kg u samic oraz 806 mg/kg u samców. Miejscowe podrażnienia skóry i błon śluzowych, zwłaszcza nosa, są możliwe, zwłaszcza przy wyższych dawkach (np. 50 mg u królików powodowało umiarkowane podrażnienie). Szczególnie istotne jest toksyczne działanie na nabłonek rzęskowy błony śluzowej nosa, obejmujące unieruchomienie rzęsek i zmiany histopatologiczne, co wymaga ostrożności przy długotrwałym stosowaniu donosowym. Dane dotyczące genotoksyczności są niespójne – wykazano uszkodzenia DNA w niektórych testach in vitro przy wysokich stężeniach (np. 1 mg/l), jednak test Amesa i badania mutagenności u bakterii nie potwierdziły działania mutagennego.
błona śluzowa nosa, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie przeciwbakteryjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, mutagenność, nabłonek rzęskowy, podrażnienie błony śluzowej, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, stężenie terapeutyczne, test mikrojądrowy, test wymiany chromatyd siostrzanych, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, tolerancja miejscowa, unieruchomienie rzęsek, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AGARTHA 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny, substancji czynnej leku AGARTHA, wykazały brak działania mutagennego oraz brak istotnego wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka u szczurów. Dawki niepowodujące działań niepożądanych (NOAEL) ustalono na poziomie 15 mg/kg mc. dla opóźnień przewodzenia impulsów u psów (7-krotna ekspozycja względem Cmax u ludzi), 25 mg/kg mc. u szczurów oraz 750 mg/kg mc. u myszy dla gromadzenia piankowatych makrofagów w płucach (odpowiednio 5- i 142-krotność ekspozycji AUC u ludzi). W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dawki NOAEL wynosiły 75 mg/kg mc. i 50 mg/kg mc., odpowiednio 10- i 9-krotność ekspozycji u ludzi. W badaniu karcynogenności na szczurach (do 900 mg/kg mc.) nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100 mg/kg mc., jednak uznano to za mało istotne klinicznie dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową.
badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja na produkt leczniczy, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofag pęcherzykowy, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, rozwój płodu, toksyczne działanie na zarodek, toksyczność płucna, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność sercowo-naczyniowa, toksyczność skórna, wildagliptyna, wpływ na rozrodczość, zmiana histopatologiczna, zmiana kośćca, zmiana martwicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Bluescience 2,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tadalafilu obejmowały szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na funkcje rozrodcze. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach teratologicznych na szczurach i myszach, nawet przy bardzo wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Ekspozycja mierzona jako AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, a dawka 30 mg/kg/dobę nie wywoływała negatywnych efektów w rozwoju przed- i pourodzeniowym. Badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń, co wskazuje na brak wpływu tadalafilu na funkcje rozrodcze u tego gatunku.
badanie farmakologiczne, badanie prenatalne i postnatalne, badanie teratologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia leku, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, tadalafil, toksyczność, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metocard 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metoprololu winianu obejmowały długoterminowe testy karcynogenności na szczurach i myszach, stosując dawki wielokrotnie przekraczające maksymalną dawkę terapeutyczną u ludzi (do 800 mg/kg m.c./dobę u szczurów, co stanowi 41-krotność dawki terapeutycznej w przeliczeniu na mg/m², oraz 750 mg/kg m.c./dobę u myszy Swiss, czyli 18-krotność dawki terapeutycznej). Nie wykazano działania rakotwórczego, choć u szczurów zaobserwowano wzrost łagodnych makrofagów piankowych w pęcherzykach płucnych, a u samic myszy Swiss zwiększoną częstość łagodnych gruczolaków płuc. Badania na myszach linii CD-1 potwierdziły brak wzrostu częstości nowotworów. Ponadto, metoprolol nie wykazywał działania mutagennego ani teratogennego, co potwierdza jego korzystny profil genotoksyczności i bezpieczeństwa rozwojowego.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, beta-adrenolityk, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak płuc, makrofag piankowy, metoprolol winian, mineralizacja kostna, niedotlenienie płodu, nowotwór łagodny, nowotwór złośliwy, płodność, przepływ krwi pępowinowy, rozwój płodowy, zaburzenie kostnienia, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin EFFECT 30 mg
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin EFFECT, wykazuje niski wskaźnik toksyczności ostrej potwierdzony w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono NOAEL na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podawanie ambroksolu w formie 3-godzinnej infuzji dożylnej w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 200 mg/kg mc./dobę u królików, a także brak zaburzeń płodności przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój okołopourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Letizen 10 mg
Przedkliniczne badania cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku Letizen, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena farmakologiczna nie ujawniła istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym u zwierząt nie wykazały istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym test Amesa i test mikrojądrowy, nie potwierdziły działania mutagennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów w porównaniu z grupami kontrolnymi.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, cetyryzyna dichlorowodorek, dane niekliniczne, działanie mutagenne i genotoksyczne, lek przeciwhistaminowy, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ProHance 279,3 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gadoteridolu (ProHance) wykazały szeroki margines bezpieczeństwa, z dawkami nieletalnymi u myszy i szczurów wynoszącymi odpowiednio 7 mmol/kg i 10 mmol/kg masy ciała, co przekracza maksymalną dawkę kliniczną 20- i 30-krotnie. W badaniach toksyczności podostrej (28 dni) obserwowano odwracalne zmiany w nerkach przy dawkach powyżej 0,3 mmol/kg u szczurów i 1 mmol/kg u psów. Pojedyncze dożylne podanie do 1,5 mmol/kg nie wpływało negatywnie na hemostazę ani poziom żelaza, a brak działania drażniącego po podaniu dotętniczym podkreśla bezpieczeństwo stosowania w praktyce klinicznej. Kompleksowe testy genotoksyczności, w tym testy bakteryjne, komórkowe i in vivo, nie wykazały mutagenności gadoteridolu, co uzasadnia brak długoterminowych badań rakotwórczości ze względu na jego jednorazowe zastosowanie.
aberracja chromosomalna, ciężar właściwy, dawka NOEL, działanie drażniące, gadoteridol, genotoksyczność, lepkość, mutagenność, osmolalność, parametr hemostatyczny, podanie dotętnicze, poród przedwczesny, poronienie samoistne, rakotwórczość, rozrodczość, roztwór hipertoniczny, rozwój embrionalno-płodowy, środek kontrastowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosuvastatin MSN 20 mg
W badaniach przedklinicznych rozuwastatyny wapniowej nie stwierdzono istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego dla człowieka. Działania niepożądane obserwowane u zwierząt laboratoryjnych, takie jak zmiany histopatologiczne w wątrobie, były związane z ekspozycją zbliżoną do klinicznej, jednak różniły się w zależności od gatunku – myszy i szczury wykazywały wyraźne zmiany, psy mniej nasilone, a małpy nie wykazywały zmian w wątrobie ani pęcherzyku żółciowym. Dodatkowo, przy wysokich dawkach zaobserwowano uszkodzenia jąder u małp i psów, co może mieć implikacje dla męskiej płodności, a u szczurów toksyczny wpływ na rozrodczość objawiający się zmniejszeniem wielkości miotu, masy ciała noworodków oraz przeżywalności potomstwa, jednak przy dawkach wielokrotnie przekraczających te stosowane u ludzi.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, histopatologia wątroby, kanał potasowy hERG, pęcherzyk żółciowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie jąder, wpływ na płodność, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eplerenon Medical Valley 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne eplerenonu wykazały brak specyficznych zagrożeń dla populacji ludzkiej w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz wpływu na reprodukcję. W testach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano morfologiczne zmiany w postaci zaniku gruczołu krokowego u szczurów i psów przy ekspozycji nieznacznie przekraczającej poziomy kliniczne u ludzi, jednak bez korelacji z dysfunkcją tego narządu. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnych klinicznie efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, dawka terapeutyczna, eplerenon, farmakologia bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ organizmu, układ sercowo-naczyniowy, zanik gruczołu krokowego, zmiana histopatologiczna