zmiana histopatologiczna
Zmiana histopatologiczna to abnormalność w tkance organizmu wykrywana podczas badania mikroskopowego. Stanowi ona podstawę diagnostyki patologicznej, umożliwiając lekarzom określenie charakteru schorzenia oraz zaplanowanie odpowiedniego leczenia.
Zmiany histopatologiczne mogą obejmować różnorodne patologie tkanek, w tym zmiany zapalne, zwyrodnieniowe, nowotworowe, a także zaburzenia rozwojowe. Ich identyfikacja opiera się na ocenie architektury tkanki, morfologii komórek, obecności komórek zapalnych czy nietypowych struktur tkankowych.
W diagnostyce klinicznej ocena histopatologiczna stanowi złoty standard rozpoznania wielu chorób, szczególnie nowotworów. Materiał do badania pobierany jest najczęściej podczas biopsji lub zabiegu operacyjnego, następnie odpowiednio przygotowywany (utrwalany, zatapiane w parafinie, krojony na cienkie skrawki) i barwiony dla uwidocznienia struktur komórkowych.
Interpretacja zmian histopatologicznych wymaga specjalistycznej wiedzy patologa, który analizuje nie tylko cechy morfologiczne tkanki, ale często także wyniki badań immunohistochemicznych, molekularnych i genetycznych, co pozwala na precyzyjne określenie charakteru zmiany i jej potencjału biologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutilox 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny, substancji czynnej leku Dutilox, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W długoterminowych badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono ogólnego działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych dawce 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. Badania reprodukcyjne wykazały, że dawka 45 mg/kg/dobę u samic szczurów powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiała się wadami układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna (AUC).
badanie przedkliniczne, cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, Dutilox, dysfagia, efekt neurobehawioralny, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątrobowe, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, wpływ na płodność, wskaźnik żywych urodzeń, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erlis 2,5 mg
Badania przedkliniczne tadalafilu, substancji czynnej leku Erlis, wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego, rakotwórczego oraz negatywnego wpływu na reprodukcję przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów w okresie ciąży i laktacji nie wywołała zauważalnych efektów toksycznych, a badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic. Wartość AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na znacznie większą ekspozycję na lek w modelach zwierzęcych.
AUC, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, pole pod krzywą stężenia leku, rozwój płodu, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agnis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus, i wykazały ogólnie akceptowalny profil toksyczności. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawce NOAEL 15 mg/kg mc., co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi. U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach NOAEL odpowiednio 25 mg/kg mc. (5× AUC) i 750 mg/kg mc. (142× AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, a badania reprodukcyjne nie potwierdziły negatywnego wpływu na płodność czy wczesny rozwój zarodka. Toksyczność rozwojowa u szczurów i królików występowała przy dawkach ≥50 mg/kg mc., znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, Cmax, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faliste żebra, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, martwica, materiał genetyczny, naczyniakomięsak krwionośny, opóźnienie rozwojowe, potencjał genotoksyczny, przewodzenie wewnątrzsercowe, rozwój pourodzeniowy, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba buergera – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Buergera (thromboangiitis obliterans) to segmentalne, zapalne schorzenie naczyń małego i średniego kalibru, dotyczące tętnic i żył kończyn, głównie u młodych palaczy tytoniu, przeważnie mężczyzn. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, takich jak wiek poniżej 45 lat, obecna lub niedawna historia palenia tytoniu, objawy niedokrwienia dystalnych części kończyn (chromanie, ból spoczynkowy, owrzodzenia, zgorzel), wykluczeniu innych chorób (cukrzyca, choroby autoimmunologiczne, stany nadkrzepliwości) oraz charakterystycznych zmian w badaniach obrazowych, zwłaszcza angiografii, gdzie obserwuje się segmentalne niedrożności naczyń, brak zmian miażdżycowych oraz obraz „korkociągu” naczyń. Markery zapalenia, takie jak OB i CRP, pozostają zwykle w normie, co pomaga w różnicowaniu z innymi zapaleniami naczyń. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, nieinwazyjne testy naczyniowe (ABI, ultrasonografia dopplerowska, pletyzmografia) oraz wykluczenie proksymalnego źródła zatorów za pomocą echokardiografii i arteriografii.
angiografia, angiografia CT, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie laboratoryjne, białko C-reaktywne, choroba autoimmunologiczna, choroba Buergera, chromanie, echokardiografia, kryteria diagnostyczne, marker zapalenia, miażdżyca tętnic obwodowych, morfologia krwi, niedokrwienie obwodowe, obraz korkociągu, odczyn Biernackiego, owrzodzenie niedokrwienne, pletyzmografia, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, stan nadkrzepliwości, thromboangiitis obliterans, toczeń rumieniowaty układowy, trombofilia, ultrasonografia dopplerowska, wędrujące zapalenie żył, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepica tętnicza, zapalenie naczyń, zespół antyfosfolipidowy, zespół CREST, zespół Raynauda, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heparinum GSK 300 j.m./g
W badaniach przedklinicznych heparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Heparinum GSK (300 j.m./g, krem), określono toksyczność ostrą oraz długoterminową. LD50 u szczurów wyniosła 720 mg/kg (dożylne), 271 mg/kg (domięśniowe) oraz 423 mg/kg (podskórne), co wskazuje na różnice w toksyczności w zależności od drogi podania, z najniższą toksycznością przy podaniu dożylnym. W testach toksyczności podostrej (13 tygodni) i przewlekłej (26 tygodni) stosowano dawki 5, 10 i 20 mg/kg/dobę podskórnie. Tylko najwyższa dawka 20 mg/kg/dobę wywołała istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów i stężenia hemoglobiny, bez wykrycia zmian histopatologicznych w narządach.
badanie reprodukcyjne, erytrocyt, funkcja rozrodcza, heparyna sodowa, LD50, parametr czerwonokrwinkowy, parametry hematologiczne, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał mutagenny, stężenie hemoglobiny, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AntyGrypin COMPLEX 500 mg + 200 mg + 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego AntyGrypin COMPLEX, zawierającego 500 mg paracetamolu, 200 mg kwasu askorbinowego oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu, wykazały brak istotnych klinicznie efektów toksycznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na podstawowe funkcje życiowe, w tym układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące analizy biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne, potwierdziły bezpieczeństwo stosowania składników i ich kombinacji. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały zdolności do indukowania mutacji genowych ani aberracji chromosomowych, a badania kancerogenności nie wskazały na podwyższone ryzyko rozwoju nowotworów przy długotrwałej ekspozycji.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, chlorofenaminy maleinian, kwas askorbowy, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko kancerogenne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana biochemiczna, zmiana hematologiczna, zmiana histopatologiczna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benfogamma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa benfotiaminy, substancji czynnej leku Benfogamma, wykazały bardzo dobry profil bezpieczeństwa, porównywalny z tiaminą (witaminą B1). W badaniach toksyczności ostrej u myszy określono dawki śmiertelne: 15 g/kg przy podaniu doustnym, 2,2 g/kg dożylnym oraz 1,8 g/kg dootrzewnowym. Badania toksyczności przewlekłej na królikach (50 mg tiaminy/dobę przez 4 tygodnie), myszach (100 mg/kg doustnie) oraz szczurach nie wykazały istotnych zmian histopatologicznych ani niepożądanych efektów. Ponadto, badania wielopokoleniowe z dawkami 0,08 mg i 1 mg przez trzy generacje potwierdziły brak wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa.
badanie histologiczne, badanie teratogenne, badanie toksykologiczne, badanie wielopokoleniowe, benfotiamina, chlorowodorek tiaminy, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, linia komórkowa, margines bezpieczeństwa, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, tiamina, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Artigo 20 mg + 40 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne połączenia cynaryzyny (20 mg) i dimenhydraminy (40 mg) wykazały brak istotnych klinicznie odchyleń w parametrach histopatologicznych, biochemicznych i hematologicznych, co sugeruje niskie ryzyko toksyczności przy stosowaniu wielokrotnym u ludzi. Ocena wpływu na płodność nie wykazała negatywnego oddziaływania obu składników na parametry reprodukcyjne. Badania rozwojowe wskazały na brak istotnego ryzyka teratogennego, choć w modelu szczura cynaryzyna wykazała wpływ na zmniejszenie wielkości miotów, zwiększenie liczby resorpcji płodów oraz obniżenie masy urodzeniowej noworodków, co wymaga dalszej uwagi przy interpretacji danych klinicznych.
badanie toksykologiczne, cynaryzyna i dimenhydramina, dane przedkliniczne, działanie genotoksyczne, parametr biochemiczny, podanie wielokrotne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, resorpcja płodu, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zmiana hematologiczna, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie wielkości miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uronorm 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Uronorm, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły klinicznie istotnych zmian biochemicznych, fizjologicznych ani histopatologicznych w narządach wewnętrznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo oraz długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły mutagennego ani rakotwórczego potencjału bursztynianu solifenacyny, co potwierdza jego bezpieczeństwo w tych aspektach.
Jednakże badania dotyczące wpływu na rozrodczość i rozwój zarodkowo-płodowy wykazały istotne efekty u myszy, w tym zmniejszenie liczby żywych urodzeń, obniżenie masy urodzeniowej potomstwa oraz opóźnienia w rozwoju fizycznym młodych. U myszy karmiących podawanie solifenacyny wiązało się ze wzrostem śmiertelności zależnym od dawki, szczególnie u osobników otrzymujących lek od 10. lub 21. dnia życia, przy wyższej ekspozycji w osoczu u młodszych zwierząt. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi pozostaje niejasne, jednak wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku u kobiet w ciąży i laktacji oraz u pacjentów pediatrycznych, co wymaga ostrożności klinicznej.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie pourodzeniowe, badanie prenatalne, bursztynian solifenacyny, ciąża, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, laktacja, model zwierzęcy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, rozwój fizyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność, solifenacyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, zmiana biochemiczna, zmiana histopatologiczna, żywe urodzenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamoxifen Sandoz 20 mg
Badania przedkliniczne tamoksyfenu wykazały, że lek charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością ostrą, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącą 2,5-3 g/kg masy ciała u szczurów i myszy oraz 62,5 mg/kg masy ciała po podaniu dożylnym. Długotrwałe podawanie tamoksyfenu (15 miesięcy) u tych gatunków wywoływało odwracalne zmiany histopatologiczne w narządach rozrodczych oraz rozwój zaćmy. Tamoksyfen wykazuje działanie genotoksyczne po aktywacji metabolicznej w wątrobie, a badania długoterminowe wskazały na indukcję guzów wątroby u szczurów oraz guzów gonad u myszy, co koreluje z klinicznie obserwowanym podwyższonym ryzykiem nowotworów błony śluzowej macicy u pacjentek leczonych tym lekiem.
dawka dobowa, dawka śmiertelna, działanie embriobójcze, działanie rakotwórcze, ekspozycja wewnątrzmaciczna, genotoksyczność, gonadotropina, guz wątroby, implantacja zarodka, narząd rozrodczy, nowotwór błony śluzowej macicy, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, przysadka mózgowa, tamoksyfen, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaćma, żeński narząd płciowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosuvastatin Medical Valley 5 mg
Badania przedkliniczne rozuwastatyny wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne nie objęły szczegółowej oceny wpływu na kanał potasowy hERG, co pozostawia lukę w ocenie potencjalnych zaburzeń rytmu serca. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy), pęcherzyku żółciowym (psy) oraz jądrach (małpy, psy), przy czym uszkodzenia jąder występowały jedynie po dawkach przekraczających terapeutyczne. Brak zmian w wątrobie i pęcherzyku żółciowym u małp wskazuje na gatunkowe różnice w metabolizmie i wrażliwości na lek.
badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, reduktaza HMG-CoA, repolaryzacja kardiomiocytów, różnica międzygatunkowa, rozuwastatyna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enplerasa 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa eplerenonu (Enplerasa) nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena wpływu leku na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy nie ujawniła poważnych działań niepożądanych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego, a badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów. Ponadto, badania dotyczące toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, płodu ani rozwój pourodzeniowy potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Enplerasa, eplerenon, farmakologia bezpieczeństwa, gruczoł krokowy, kancerogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój postnatalny, rozwój zarodka, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, zanik gruczołu krokowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bioprazol Bio Max 20 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa omeprazolu, substancji czynnej preparatu Bioprazol Bio Max, wykazały, że długotrwałe podawanie tego inhibitora pompy protonowej u szczurów prowadzi do rozwoju hiperplazji komórek enterochromafinopodobnych (ECL) oraz powstawania rakowiaków w błonie śluzowej żołądka. Zmiany te są wynikiem utrzymującej się hipergastrynemii, spowodowanej przewlekłym hamowaniem wydzielania kwasu solnego, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym omeprazolu na tkanki żołądka. Warto podkreślić, że mechanizm ten jest charakterystyczny dla całej klasy leków zmniejszających kwaśność soku żołądkowego.
antagonista receptora H2, badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, częściowe wycięcie żołądka, gastryna, hamowanie wydzielania kwasu solnego, hipergastrinemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórka ECL, komórka enterochromaffinopodobna, komórka okładzinowa żołądka, omeprazol, profil bezpieczeństwa, rakowiak, sok żołądkowy, substancja lecznicza, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hepa-Merz 5 g/10 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa L-ornityny L-asparaginianu wykazały brak istotnych działań niepożądanych przy stosowaniu dawek terapeutycznych, nie wpływając negatywnie na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie substancji nie wywołało toksycznych zmian w parametrach biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Dane dotyczące wpływu na procesy reprodukcyjne są częściowe, jednak nie wskazują na istotne ryzyko przy zalecanych dawkach.
badanie farmakologiczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, Hepa-Merz, L-ornityna L-asparaginan, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Helicid Control 10 mg
Badania przedkliniczne omeprazolu, substancji czynnej Helicid Control, wykazały, że długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego prowadzi do charakterystycznych zmian w błonie śluzowej żołądka u szczurów, w tym przerostu komórek enterochromafinopodobnych (ECL) oraz występowania rakowiaków żołądka. Mechanizm tych zmian nie wynika z bezpośredniej toksyczności omeprazolu, lecz jest efektem fizjologicznej odpowiedzi na przewlekłe zwiększenie stężenia gastryny w soku żołądkowym, wtórne do obniżonej kwaśności. Zmiany te obserwowano również po stosowaniu innych inhibitorów wydzielania kwasu, takich jak antagoniści receptora H2 (ranitydyna, famotydyna) oraz inne inhibitory pompy protonowej (esomeprazol, lanzoprazol, pantoprazol), a także po częściowej resekcji dna żołądka, co potwierdza ich charakter adaptacyjny.
antagonista receptora histaminowego H2, błona śluzowa żołądka, działanie farmakodynamiczne, esomeprazol, famotydyna, gastryna, hamowanie wydzielania kwasu solnego, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, komórki enterochromafinopodobne, lanzoprazol, omeprazol, pantoprazol, rakowiak, ranitydyna, resekcja dna żołądka, sekrecja kwasu solnego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność ukierunkowaną na szybko proliferujące tkanki, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. Szczególnie istotne były obserwacje kardiomiopatii u szczurów, zależnej od dawki i czasu terapii, przy ekspozycjach Cmax 7-13-krotnie wyższych po ≥3 cyklach oraz 16-35-krotnie wyższych po 1-2 cyklach w porównaniu do ekspozycji klinicznej. Wykazano również nefropatię kłębuszkową przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, bez zmian biochemicznych surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany zwyrodnieniowo-regeneracyjne w wątrobie, a u psów nawet pojedyncze duże dawki indukowały histologiczne zmiany w wątrobie bez odchyleń biochemicznych. Klofarabina wykazywała toksyczność na męskie narządy rozrodcze u wszystkich badanych gatunków, a u samic myszy obserwowano atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, atrofia jajników, badanie biochemiczne, badanie toksykologiczne, błona podstawna kłębuszka, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, implantacja zarodka, kanalik nasienny, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, komórka śródmiąższowa, kostnienie, lek przeciwnowotworowy, mutacja powrotna, najądrze, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, proces zwyrodnieniowy, spermatyda, test mikrojąderkowy, tkanka proliferująca, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopizam 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klozapiny (substancji czynnej Clopizam) obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz kancerogennych. Wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Analizy toksyczności po wielokrotnym podaniu substancji czynnej nie ujawniły zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, które mogłyby ograniczać stosowanie leku w zalecanych dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA, a badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, ciąża, genotoksyczność, klozapina, laktacja, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wpływ na rozrodczość, zmiana histopatologiczna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omeprazole Genoptim 20 mg
Badania przedkliniczne dotyczące omeprazolu wykazały, że długotrwałe podawanie tego inhibitora pompy protonowej u szczurów prowadzi do charakterystycznych zmian histopatologicznych w śluzówce żołądka, w tym hiperplazji komórek enterochromaffinopodobnych (ECL) oraz rozwoju rakowiaków. Zmiany te są wynikiem utrzymującej się hipergastrynemii, powstałej wtórnie do zahamowania wydzielania kwasu solnego i obniżenia kwaśności soku żołądkowego. Wzrost stężenia gastryny we krwi stymuluje proliferację komórek ECL, co stanowi adaptacyjną odpowiedź organizmu na długotrwałe zmniejszenie wydzielania kwasu.
antagonista receptora H2, błona śluzowa żołądka, gastryna, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórka enterochromaffinopodobna, komórka żołądka, komórki ECL, kwas solny, omeprazol, rakowiak, receptor histaminowy, śluzówka żołądka, sok żołądkowy, wycięcie dna żołądka, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipromal 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa magnezu walproinianu, substancji czynnej preparatu Dipromal, wykazały istotne zmiany w układzie rozrodczym zwierząt doświadczalnych. U dorosłych szczurów i psów podawano dawki odpowiednio 1250 mg/kg mc./dobę i 150 mg/kg mc./dobę, co skutkowało zwyrodnieniami jąder, zanikiem tkanki jądrowej, nieprawidłowościami w spermatogenezie oraz zmniejszeniem masy jąder. U młodych szczurów zmniejszenie masy jąder obserwowano jedynie przy dawkach przekraczających 240 mg/kg mc./dobę (dootrzewnowo lub dożylnie), bez zmian histopatologicznych. Przy dawkach do 90 mg/kg mc./dobę nie stwierdzono wpływu na narządy rozrodcze samców. W badaniach płodności u szczurów dawki do 350 mg/kg mc./dobę nie wpływały istotnie na płodność, choć u ludzi męska niepłodność jest znanym działaniem niepożądanym walproinianu.
badanie płodności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, magnez walproinianu, maksymalna tolerowana dawka, potencjał mutagenny, spermatogeneza, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotnych dawek, włókniakomięsak, zaburzenia spermatogenezy, zanik jąder, zanik tkanki jądrowej, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jąder, zwyrodnienie nasieniowodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Helicid Max 20 mg
Badania przedkliniczne dotyczące omeprazolu, substancji czynnej produktu Helicid MAX, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w tkance żołądka szczurów poddanych długotrwałemu leczeniu. Zaobserwowano hiperplazję komórek enterochromaffinopodobnych (ECL) oraz rozwój rakowiaków, co jest wynikiem utrzymującej się hipergastrynemii wtórnej do przewlekłego hamowania wydzielania kwasu solnego. Mechanizm ten nie wynika z bezpośredniego działania omeprazolu, lecz z fizjologicznej odpowiedzi kompensacyjnej na zmniejszenie kwasowości żołądka. Podobne zmiany obserwowano także po stosowaniu antagonistów receptorów H2 oraz innych inhibitorów pompy protonowej, a także u zwierząt po częściowym wycięciu żołądka, co potwierdza związek z zaburzeniem regulacji wydzielania kwasu, a nie toksycznym działaniem leku.
antagonista receptora H2, bloker receptora histaminowego H2, błona śluzowa żołądka, częściowe wycięcie żołądka, hamowanie wydzielania kwasu solnego, hipergastrinemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, komórki ECL, omeprazol, rakowiak, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Efektan Max 50 mg/5 ml
Dimenhydramina, substancja czynna leku Efektan Max (50 mg/5 mL, roztwór doustny), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej bezpieczeństwo stosowania. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ oddechowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły zmian biochemicznych, hematologicznych, histopatologicznych ani behawioralnych wskazujących na ryzyko przy stosowaniu terapeutycznym. Ponadto, dimenhydramina nie wykazała potencjału genotoksycznego w testach mutacji genowych in vitro, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowych in vivo, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, dimenhydramina, genotoksyczność, mutacja genowa in vitro, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozród i rozwój potomstwa, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojądrowy in vivo, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, zmiana behawioralna, zmiana biochemiczna, zmiana hematologiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Olainfarm 500 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce mózgowej oraz tkance sutków. Zmiany te, zgodne z mechanizmem farmakologicznym leku, były całkowicie lub częściowo odwracalne w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Wpływ na płodność u szczurów obejmował znaczące, lecz odwracalne zaburzenia u obu płci, z pełnym powrotem funkcji rozrodczych w okresie 4-16 tygodni po odstawieniu. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego, co wiąże się z hamowaniem syntezy androgenów.
abirateron octan, badanie ekotoksykologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, działanie teratogenne, efekt gatunkowo specyficzny, mechanizm farmakologiczny, nadnercze, narząd rozrodczy, narząd wrażliwy na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, oś podwzgórze-przysadka-gonady, potencjał rakotwórczy, przysadka mózgowa, synteza steroidów, testosteron krążący, tkanka sutka, toksyczność dla ryb, toksyczność rozwojowa, układ hormonalny, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salaza 1000 mg
Mesalazyna, substancja czynna produktu Salaza w dawce 1000 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo, nie wykazały działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego mesalazyny. Ponadto, badania dotyczące wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń płodności.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, funkcja filtracyjna nerek, genotoksyczność, mesalazyna, monitorowanie funkcji nerek, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozród i rozwój potomstwa, rozwój postnatalny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.
Przedkliniczne badania walproinianu sodu i kwasu walproinowego, substancji czynnych preparatu Depakine Chronosphere, nie wykazały jednoznacznego działania mutagennego in vitro ani in vivo po podaniu doustnym, co jest główną drogą podania u ludzi. Badania genotoksyczności wskazują na brak aberracji chromosomowych w szpiku kostnym szczurów oraz dominujących cech letalnych u myszy, choć po podaniu dootrzewnowym obserwowano uszkodzenia DNA. Wyniki badań klinicznych dotyczących wymiany chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką są sprzeczne, a ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Natomiast walproinian wykazuje działanie teratogenne u zwierząt (myszy, szczury, króliki), powodując wady rozwojowe i zaburzenia behawioralne u potomstwa, obserwowane nawet w kolejnych pokoleniach, choć mechanizmy tych efektów i ich kliniczne implikacje pozostają niewyjaśnione.
aberracja chromosomowa, dawkowanie leku, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja prenatalna, genotoksyczność, narażenie prenatalne, niepłodność męska, NOAEL, padaczka, pęknięcie nici DNA, szpik kostny, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian sodu i kwas walproinowy, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenia spermatogenezy, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fraxodi 19 000 j.m. AXa/ml
Przedkliniczne badania nadroparyny wapniowej (Fraxodi, 19 000 j.m. AXa/ml) obejmowały kompleksową ocenę farmakologiczną i toksykologiczną, w tym wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, bez wykrycia istotnych sygnałów bezpieczeństwa. Wielokrotne podawanie substancji w modelach zwierzęcych nie wykazało klinicznie istotnej toksyczności, co potwierdzono analizą parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz badaniami histopatologicznymi narządów wewnętrznych. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe i aberracje chromosomowe, dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału mutagennego nadroparyny wapniowej zarówno in vitro, jak i in vivo.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, Fraxodi, mutacja genowa, nadroparyna wapniowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esomeprazol Alugastrin 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ezomeprazolu wskazują na kompleksowy i dobrze poznany profil bezpieczeństwa, istotny dla praktyki klinicznej. Badania obejmowały ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjału genotoksycznego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazując istotnych zagrożeń dla człowieka. W trakcie badań zaobserwowano działania niepożądane u zwierząt przy poziomie narażenia zbliżonym do dawek klinicznych, co wymaga uwagi przy ocenie bezpieczeństwa leku w praktyce medycznej.
badanie farmakologiczne, ezomeprazol, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, komórki ECL, komórki enterochromaffinopodobne, kwas solny w żołądku, leki zmniejszające wydzielanie kwasu, mieszanina racemiczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewlekła hipergastrynemia, rakowiak, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zmiana hiperplastyczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urapidil Kalceks 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu, przeprowadzone na myszach, szczurach i królikach, nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak indukcji wad rozwojowych u płodów. Niemniej jednak, zaobserwowano istotne zmiany w układzie rozrodczym: u samców wpływ na płodność, a u samic zmiany histopatologiczne oraz zaburzenia fizjologii rozrodczej, takie jak przedłużony lub brak cyklu rujowego oraz zmniejszona masa macicy, związane z podwyższonym poziomem prolaktyny. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu leczenia, a pomimo ich występowania nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic. W badaniach rozwoju zarodka i płodu na królikach odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów, prawdopodobnie wtórną do toksyczności matczynej. W badaniach około- i pourodzeniowych na szczurach pokolenia F1 zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów oraz zmniejszoną masę urodzeniową, natomiast pokolenie F2 nie wykazało nieprawidłowości, co sugeruje brak efektów transgeneracyjnych.
AUC, badanie toksykologiczne, badanie wielopokoleniowe, Cmax, cykl rujowy, działanie teratogenne, efekt transgeneracyjny, oś przysadka-gruczoły płciowe, prolaktyna, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksykokinetyka, urapidyl, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aflegan 7,5 mg/ml
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań Aflegan (7,5 mg/ml) wykazały niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz brak istotnych działań niepożądanych przy wielokrotnym podaniu doustnym w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy, 50 mg/kg mc./dobę u szczurów, 40 mg/kg mc./dobę u królików oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów. Podawanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a dawki do 500 mg/kg mc./dobę nie zaburzały płodności. NOAEL dla rozwoju około- i pourodzeniowego u szczurów ustalono na poziomie 50 mg/kg mc./dobę, natomiast dawka 500 mg/kg mc./dobę wywołała nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną liczebnością miotu.
aberracja chromosomów, ambroksol chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, rozwój okołourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna