skala Childa-Pugha
Skala Childa-Pugha to narzędzie prognostyczne stosowane do oceny stopnia niewydolności wątroby u pacjentów z marskością. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
Skala uwzględnia pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny całkowitej, stężenie albumin w surowicy, czas protrombinowy lub INR, obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Za każdy parametr przyznaje się 1-3 punkty, a suma punktów pozwala zaklasyfikować pacjenta do jednej z trzech klas (A: 5-6 punktów, B: 7-9 punktów, C: 10-15 punktów).
Klasyfikacja Childa-Pugha jest cennym narzędziem w prognozowaniu przeżywalności pacjentów z marskością wątroby, kwalifikacji do transplantacji wątroby oraz szacowaniu ryzyka powikłań pooperacyjnych. Klasa A wiąże się z najlepszym rokowaniem (przeżywalność roczna około 100%), klasa B ze średnim (około 80%), a klasa C z najgorszym rokowaniem (około 45%).
W praktyce klinicznej skala Childa-Pugha jest często wykorzystywana równolegle z modelem MELD (Model for End-Stage Liver Disease), który opiera się na obiektywnych parametrach laboratoryjnych i jest szczególnie przydatny w kwalifikacji pacjentów do przeszczepienia wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aderolio 1 mg
Produkt Aderolio (ewerolimus) jest wskazany do stosowania po przeszczepieniu narządów i powinien być podawany oraz monitorowany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy specjalizujących się w terapii immunosupresyjnej. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju przeszczepu: po transplantacji nerki i serca zaleca się 0,75 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z cyklosporyną, natomiast po przeszczepieniu wątroby 1,0 mg dwa razy na dobę w połączeniu z takrolimusem, rozpoczynając terapię około 4 tygodnie po zabiegu. Konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki na podstawie stężenia ewerolimusu w pełnej krwi, tolerancji leku oraz stanu klinicznego pacjenta, z modyfikacjami co 4-5 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy odpowiednio zmniejszyć zgodnie z klasą w skali Childa-Pugha, a u osób z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest wymagana. Zalecany zakres terapeutyczny minimalnych stężeń ewerolimusu wynosi 3-8 ng/ml, a stężenia ≥3,0 ng/ml wiążą się z mniejszym ryzykiem ostrego odrzucania przeszczepu.
biopsja, cyklosporyna, ewerolimus, farmakokinetyka, indeks terapeutyczny, indywidualizacja dawki, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, klirens kreatyniny, minimalne stężenie leku, nefrotoksyczność, odrzucanie przeszczepu, okres półtrwania, ostre odrzucanie przeszczepu, przeszczepienie narządu, przeszczepienie nerki i serca, przeszczepienie wątroby, skala Childa-Pugha, takrolimus, terapia immunosupresyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Soreca 5 mg
Lek Soreca zawierający solifenacyny bursztynian dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych. Zalecana dawka początkowa dla dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej. U dzieci i młodzieży stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 pkt w skali Childa-Pugha) dawka maksymalna nie powinna przekraczać 5 mg raz na dobę, z zachowaniem szczególnej ostrożności.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie niepożądane, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, monitorowanie pacjenta, nelfinawir, odpowiedź na leczenie, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, skala Childa-Pugha, solifenacyny bursztynian, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Afenix 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Afenix, charakteryzuje się stabilną i przewidywalną farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z liniową zależnością Cmax i AUC od dawki. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a biodostępność wynosi około 90%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin. Po podaniu 10 mg solifenacyny znakowanej izotopem C, 70% dawki wydalane jest z moczem (w tym 11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Profil farmakokinetyczny nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku, płci ani rasy.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfunkcja, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka solifenacyny, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, solifenacyny bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 1 mg
Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym oraz proporcjonalnością stężenia do dawki w zakresie 0,25-15 mg u pacjentów po przeszczepach. Biodostępność względna tabletki do sporządzania zawiesiny wynosi około 0,90 w porównaniu do tabletek. Spożycie leku z bogatotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego stosowania leku z lub bez jedzenia. Ewerolimus wiąże się z białkami osocza w 74%, a jego objętość dystrybucji (Vz/F) u pacjentów po przeszczepie nerki wynosi 342 ± 107 l. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (80%), z całkowitą biotransformacją substancji macierzystej. W stanie stacjonarnym, osiąganym przed 4. dniem leczenia, Cmax wynosi od 11,1 ± 4,6 ng/ml (0,75 mg 2x/dobę) do 20,3 ± 8,0 ng/ml (1,5 mg 2x/dobę), a AUC od 75 ± 31 do 131 ± 59 ng·h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens (CL/F) 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
biodostępność, biopsja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna w mikroemulsji, CYP3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, ewerolimus, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hydroliza, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, lekkie zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie we krwi, małopłytkowość, odrzucanie przeszczepu, okno terapeutyczne, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Framasnoa 14 mg
Framasnoa, zawierający teriflunomid w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (72,25 mg/tabletkę, co odpowiada 68,64 mg laktozy). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Leku nie należy stosować u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, aż do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. Ponadto, Framasnoa jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności (w tym AIDS), znaczącymi zaburzeniami hematologicznymi (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), aktywnymi ciężkimi zakażeniami, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz u osób z ciężką hipoproteinemią, np. w przebiegu zespołu nerczycowego.
ciężki niedobór odporności, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie hepatotoksyczne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, nadwrażliwość na lek, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, przyspieszona eliminacja leku, ryzyko teratogenne, skala Childa-Pugha, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aderolio 0,5 mg
Terapia produktem Aderolio, zawierającym ewerolimus, wymaga ścisłego nadzoru lekarzy doświadczonych w leczeniu immunosupresyjnym po transplantacjach, ze względu na wąski indeks terapeutyczny leku i konieczność monitorowania stężeń w pełnej krwi. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju przeszczepionego narządu: po transplantacji nerki i serca zalecana dawka początkowa to 0,75 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z cyklosporyną, natomiast po przeszczepieniu wątroby – 1,0 mg dwa razy na dobę w połączeniu z takrolimusem, rozpoczynając terapię około 4 tygodnie po zabiegu. Modyfikacje dawkowania są uzależnione od stężeń leku, tolerancji, odpowiedzi pacjenta oraz funkcji wątroby, z zaleceniem dostosowania dawki co 4-5 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawki należy odpowiednio redukować zgodnie z klasą Childa-Pugha, a u osób powyżej 65. roku życia modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. Produkt nie jest zalecany u dzieci i młodzieży po transplantacji nerki lub wątroby, a dane dotyczące stosowania u młodszych pacjentów po transplantacji serca są niewystarczające.
cyklosporyna, indeks terapeutyczny, inhibitory CYP3A4, inhibitory kalcyneuryny, leczenie immunosupresyjne, odrzucanie przeszczepu, przeszczepienie narządów, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, skala Childa-Pugha, stężenie ewerolimusu, takrolimus, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m. (20 mg), 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m. (40 mg), 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Po wielokrotnym podaniu podskórnym stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, z ekspozycją zwiększoną o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po pojedynczym podaniu i około 7 godzin po wielokrotnym. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, a klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), eliminacja odbywa się głównie w wątrobie, z wydalaniem nerkowym około 40% dawki. Farmakokinetyka wykazuje liniowość względem dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji po podaniu wielokrotnym.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, nadwaga, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie podskórne, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wątroba, wiązanie dwusiarczkowe, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 0,5 mg
Ewerolimus, podawany doustnie w dawkach od 0,25 do 15 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z Tmax wynoszącym 1-2 godziny oraz biodostępnością około 90% w formie tabletek do sporządzania zawiesiny. Pokarm bogatotłuszczowy obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z posiłkiem lub na czczo. Dystrybucja ewerolimusu cechuje się zmiennym stosunkiem krew/osocze (17-73%) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~74%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a metabolity wykazują około 100-krotnie mniejszą aktywność niż substancja macierzysta. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (80%), z minimalnym wydalaniem w moczu (5%). U pacjentów po przeszczepieniu nerki i serca farmakokinetyka jest podobna, a stan stacjonarny osiągany jest przed 4. dniem leczenia z kumulacją 2-3-krotną. Dla dawek 0,75 mg i 1,5 mg dwa razy na dobę średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio 11,1 ± 4,6 i 20,3 ± 8,0 ng/ml, a AUC 75 ± 31 i 131 ± 59 ng•h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
białko osocza, bogatotłuszczowy posiłek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, ewerolimus, farmakokinetyka ewerolimusu, fosfatydylocholina, glikoproteina p, klirens doustny, lekkie zaburzenie czynności wątroby, małopłytkowość, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, ostre odrzucanie przeszczepu, proporcjonalność do dawki, przeszczepienie narządu, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne we krwi, substrat CYP3A4, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kostarox 30 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (0,53 mg w tabletce 30 mg do 2,13 mg w tabletce 120 mg). Niewskazane jest stosowanie u osób z reakcjami alergicznymi na NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy czynnej chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy, krwawieniach z przewodu pokarmowego oraz zapaleniu błony śluzowej jelit ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań krwotocznych.
akumulacja leku, albumina w surowicy, bronchospazm, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cyklooksygenaza-2, działanie teratogenne, etorykoksyb, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, Kostarox, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, nieżyt nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polip nosa, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, skala Childa-Pugha, skurcz oskrzeli, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tulip Combo 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Tulip Combo zawiera ezetymib i atorwastatynę, które wykazują równoważność biologiczną z podawaniem tych substancji oddzielnie. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%), a jego metabolizm odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, z okresem półtrwania około 22 godzin. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są po 4-12 godzinach dla ezetymibu i 1-2 godzinach dla jego glukuronidu. Atorwastatyna szybko się wchłania (Cmax po 1-2 godzinach), ma wysoką dostępność biologiczną tabletek (95-99%) i silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Bezwzględna dostępność atorwastatyny wynosi około 12%, a jej metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z okresem półtrwania eliminacji około 14 godzin, natomiast działanie hamujące reduktazę HMG-CoA utrzymuje się 20-30 godzin dzięki aktywnym metabolitom.
białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, ciężka choroba nerek, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens żółciowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenie czynności wątroby, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompy efluksowe, przeszczep nerki, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, równoważność biologiczna, skala Childa-Pugha, skala Tannera, transporter OATP1B1, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wchłanianie jelitowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livazo 4 mg
Pitawastatyna, substancja czynna leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1 godzinę), biodostępnością 51% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny i odbywa się głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), z niewielkim udziałem CYP2C9 i CYP2C8, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych typowych dla innych statyn. Lek jest eliminowany głównie przez wątrobę z żółcią, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Obecność pokarmu obniża Cmax o 43%, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Transport do hepatocytów odbywa się aktywnie przez OATP1B1 i OATP1B3, a polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą wpływać na zmienność farmakokinetyczną (4-krotna różnica AUC). Pitawastatyna nie jest substratem glikoproteiny p, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
albumina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, dysfagia, dystrybucja leku, forma niezmieniona, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie wątroby, zależność od dawki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg
Bosentan Sandoz GmbH (125 mg tabletki powlekane, zawierające 129,082 mg bozentanu jednowodnego) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bozentan lub substancje pomocnicze, a także u osób z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby (klasa B lub C wg Child-Pugha). Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych – aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i/lub alaninowej (AlAT) przekraczającą trzykrotnie górną granicę normy (GGN), gdyż może to wskazywać na istniejące zaburzenia wątrobowe, które lek może zaostrzyć. Równoczesne stosowanie bozentanu z cyklosporyną A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnych interakcji farmakologicznych prowadzących do wzrostu stężenia bozentanu i zwiększenia działań niepożądanych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antykoncepcja hormonalna, bozentan, cyklosporyna A, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, górna granica normy, hepatotoksyczność, interakcje farmakologiczne, nadwrażliwość na substancję czynną, podwójna metoda antykoncepcji, skala Childa-Pugha, środek antykoncepcyjny hormonalny, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Febuksostat – Dawkowanie i sposób podawania
Febuksostat jest inhibitorem oksydazy ksantynowej stosowanym w leczeniu dny moczanowej, dostępny w dawkach 80 mg i 120 mg w formie tabletek powlekanych. Początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, przyjmowana doustnie niezależnie od posiłku. Po 2-4 tygodniach terapii, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Celem terapeutycznym jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l). Profilaktyka przeciwzaostrzeniowa powinna być kontynuowana przez co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom dny. U pacjentów z zespołem rozpadu guza (TLS) zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez minimum 7 dni, z możliwością wydłużenia do 9 dni w zależności od przebiegu leczenia.
chemioterapia, dawka początkowa, dna moczanowa, dostosowanie dawkowania, febuksostat, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, leczenie cytotoksyczne, profilaktyka przeciw zaostrzeniom, skala Childa-Pugha, skuteczność terapii, stężenie kwasu moczowego, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia cytotoksyczna, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zahron Combi dostępny jest w czterech stężeniach: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, zawierających rozuwastatynę i amlodypinę w postaci kapsułek twardych. Zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę, przyjmowana o dowolnej porze, z posiłkiem lub bez. Lek nie jest wskazany do leczenia początkowego; terapia powinna być rozpoczęta od stałych dawek poszczególnych składników podawanych jednocześnie, a dawka Zahron Combi ustalana na ich podstawie. U pacjentów z nadciśnieniem amlodypinę można łączyć z tiazydowymi diuretykami, alfa- i beta-blokerami oraz inhibitorami ACE bez konieczności zmiany dawki. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, natomiast stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek jest przeciwwskazane. Amlodypina nie jest dializowalna i powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów dializowanych.
amlodypina, amlodypina bezylan, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dializa, dieta niskocholesterolowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, miopatia, nadciśnienie tętnicze, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Multi 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 0,4 j.m./ml dla 4000 j.m., 1,0 j.m./ml dla 100 j.m./kg mc. oraz 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa wynosi około 10:1, przy czym aktywność anty-IIa jest znacznie niższa (maksymalnie 0,19 j.m./ml). Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach przy dawce 1x/dobę (40 mg lub 1,5 mg/kg mc.) i po 3-4 dniach przy dawce 2x/dobę (1 mg/kg mc.). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w 6-godzinnej infuzji dożylnej. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin po jednokrotnym podaniu podskórnym i około 7 godzin po wielokrotnym podaniu.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, podanie podskórne, rozpad cząsteczek, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wiązania dwusiarczkowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kostarox 120 mg
Etorykoksyb (Kostarox) powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i możliwie najkrócej ze względu na wzrost ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych wraz z dawką i czasem terapii. Dawkowanie zależy od wskazania: w chorobie zwyrodnieniowej stawów zalecana dawka to 30 mg/dobę (max 60 mg/dobę), w reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa 60 mg/dobę (max 90 mg/dobę), a w ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni. Po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym stosuje się 90 mg/dobę do 3 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć wg skali Childa-Pugha, a u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 16 lat.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, ostry zespół bólowy, powikłania sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, zabieg chirurgiczny stomatologiczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kostarox 60 mg
Lek Kostarox (etorykoksyb) powinien być stosowany zgodnie z indywidualnym wskazaniem klinicznym oraz cechami pacjenta, z naciskiem na minimalizację dawki i czasu terapii ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę przy niedostatecznej skuteczności. W reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa zalecana dawka to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę, a po stabilizacji stanu klinicznego – redukcji do 60 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni, natomiast w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym – 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Wyższe dawki niż zalecane nie wykazują większej skuteczności i nie były badane klinicznie.
analgezja pooperacyjna, ból po zabiegu stomatologicznym, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, lekkie zaburzenia czynności wątroby, ostry zespół bólowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Teva
Przed rozpoczęciem terapii produktem Tadalafil Teva konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu chorobowego oraz badania fizykalnego w celu rozpoznania zaburzeń erekcji lub łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz wykluczenia przeciwwskazań, w tym raka prostaty. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę układu sercowo-naczyniowego ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu czy komorowe zaburzenia rytmu serca, które były zgłaszane po zastosowaniu tadalafilu. Lek powoduje łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, co może nasilać działanie hipotensyjne azotanów oraz leków blokujących receptory α1-adrenergiczne (np. doksazosyny), dlatego wymagana jest ostrożność i ewentualna korekta terapii przeciwnadciśnieniowej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (klasa C wg Child-Pugh) stosowanie tadalafilu w schemacie raz na dobę jest niewskazane lub wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka.
białaczka, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dysfagia, działanie hipotensyjne azotanów, fosfodiesteraza typu 5, inhibitor CYP3A4, komorowe zaburzenia rytmu serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α1-adrenergiczne, nagła utrata słuchu, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, obniżenie ciśnienia krwi, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, rak gruczołu krokowego, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skala Childa-Pugha, szpiczak mnogi, tadalafil, udar mózgu, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil PMCS 10 mg
Tadalafil PMCS dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych do stosowania doustnego, które można przyjmować niezależnie od posiłków. Standardowe dawkowanie u dorosłych mężczyzn obejmuje 10 mg przyjmowane co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia dawki do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności, przy maksymalnej częstości podawania raz na dobę. Alternatywnie, u pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) zaleca się schemat codzienny z dawką 5 mg raz na dobę, którą można zmniejszyć do 2,5 mg w zależności od tolerancji. U mężczyzn w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek maksymalna dawka nie powinna przekraczać 10 mg, a schemat codzienny jest niewskazany. W przypadku zaburzeń czynności wątroby zaleca się stosowanie 10 mg przed aktywnością seksualną, jednak brak jest danych dla dawek powyżej 10 mg oraz dla schematu codziennego, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klasa C Child-Pugh), co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
cukrzyca, dawka początkowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, indywidualizacja terapii, niewydolność nerek, preparat leczniczy, schemat dawkowania, skala Childa-Pugha, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Aristo
Stosowanie tadalafilu, zwłaszcza produktu Tadalafil Aristo, wymaga szczegółowej oceny klinicznej pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego oraz potencjalnych przeciwwskazań. Lek wykazuje działanie wazodylatacyjne, co może prowadzić do łagodnego, przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego i nasilać działanie hipotensyjne azotanów. Zgłaszano poważne działania niepożądane, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu czy komorowe zaburzenia rytmu serca, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka kardiologicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób przyjmujących leki hipotensyjne, zwłaszcza blokery receptorów α1-adrenergicznych (np. doksazosynę), ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz niewydolnością wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) stosowanie tadalafilu w schemacie raz na dobę jest przeciwwskazane lub wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
anatomiczne zniekształcenie członka, białaczka, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, doksazosyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, komorowe zaburzenie rytmu serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α1-adrenergiczne, lek obniżający ciśnienie tętnicze, nagła utrata słuchu, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, rak gruczołu krokowego, skala Childa-Pugha, szpiczak mnogi, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zaburzenie ostrości wzroku, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doloxib 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib dostępnego w dawkach 30, 60, 90 i 120 mg, jest selektywnym inhibitorem COX-2. Przed zastosowaniem leku konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na etorykoksyb lub inne składniki preparatu oraz reakcji alergicznych po NLPZ i innych inhibitorach COX-2, takich jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Doloxib jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (albumina <25 g/l lub ≥10 pkt wg Childa-Pugha) oraz poważnym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polip nosa, skala Childa-Pugha, skurcz oskrzeli, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus jest lekiem złożonym zawierającym rozuwastatynę i ezetymib, przeznaczonym dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników były wcześniej ustalone. Nie jest wskazany do inicjacji terapii, którą należy rozpocząć od oddzielnych preparatów. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka o odpowiedniej mocy (5/10 mg, 10/10 mg, 20/10 mg lub 40/10 mg rozuwastatyny i ezetymibu) przyjmowana niezależnie od posiłku, z zachowaniem diety hipolipemizującej. Szczególne zalecenia dotyczą pacjentów powyżej 70 roku życia, u których dawka początkowa rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg. W przypadku stosowania leków wiążących kwasy żółciowe, podanie Crosuvo Plus powinno być oddalone o co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po ich zażyciu.
białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynniki predysponujące do miopatii, czynniki ryzyka miopatii, ekspozycja układowa na rozuwastatynę, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir i typranawir, miopatia, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, produkty wiążące kwasy żółciowe, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, stężenie lipidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Aristo
Przed rozpoczęciem terapii produktem Tadalafil Aristo konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu chorobowego oraz badania fizykalnego w celu potwierdzenia diagnozy zaburzeń erekcji i identyfikacji ich przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę układu sercowo-naczyniowego, gdyż tadalafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, prowadząc do łagodnego i przejściowego obniżenia ciśnienia tętniczego, co może nasilać efekt hipotensyjny azotanów. W trakcie stosowania leku odnotowano poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu, udar mózgu czy przemijające napady niedokrwienne, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. Jednoczesne stosowanie tadalafilu z lekami blokującymi receptory α1-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego.
anatomiczne zniekształcenie członka, białaczka, ból w klatce piersiowej, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, choroba układu krążenia, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, częstoskurcz, działanie hipotensyjne azotanów, dziedziczna nietolerancja galaktozy, fosfodiesteraza typu 5, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, kołatanie serca, komorowe zaburzenie rytmu serca, laktoza jednowodna, lek blokujący receptory α1-adrenergiczne, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, skala Childa-Pugha, szpiczak mnogi, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, utrata słuchu, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – XABOPLAX 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna XABOPLAX 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (80-100%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny po podaniu. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od CYP, z eliminacją zarówno nerkową (ok. 50% dawki, w tym 1/3 w postaci niezmienionej) jak i kałową. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. W badaniach klinicznych u pacjentów stosujących dawkę 10 mg/dobę stężenia maksymalne wynosiły średnio 101 μg/l (90% przedział predykcji: 7-273 μg/l), a minimalne 14 μg/l (4-51 μg/l). Farmakodynamicznie rywaroksaban wykazuje zależność stężenia od hamowania czynnika Xa (model Emax) oraz wydłużenia czasu protrombinowego (PT), z różnicami zależnymi od użytego odczynnika PT.
albuminy, aPTT, białka osocza, biodostępność, ciężkie zaburzenia nerek, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia wątrobowa, łagodne zaburzenia nerek, łagodne zaburzenia wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, rywaroksaban, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia nerek, umiarkowane zaburzenia wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydzielanie nerkowe, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 15 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo to preparat złożony zawierający rozuwastatynę (15 mg, 30 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), przeznaczony do stosowania u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników zostały wcześniej ustalone w terapii skojarzonej. Lek podaje się doustnie, raz na dobę, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku, przy czym ważne jest kontynuowanie diety hipolipemizującej. Ezehron Duo nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia – najpierw należy ustalić odpowiednie dawki rozuwastatyny i ezetymibu podawanych oddzielnie, a następnie przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z predyspozycjami do miopatii zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg. Stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 lub >9 punktów w skali Childa-Pugha), a także u pacjentów z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxiper 20 mg + 8 mg + 2,5 mg
Roxiper to lek złożony zawierający rozuwastatynę (10 lub 20 mg), peryndopryl (4 lub 8 mg) oraz indapamid (1,25 lub 2,5 mg) w czterech kombinacjach dawkowania, stosowany w terapii skojarzonej. Zalecane dawkowanie to jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii – pacjent powinien być wcześniej stabilizowany na stałych dawkach poszczególnych składników. W przypadku konieczności zmiany dawki któregokolwiek składnika, należy powrócić do stosowania pojedynczych substancji w celu ponownego ustalenia dawkowania. Roxiper jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężką niewydolnością wątroby, a także u osób z aktywną chorobą wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens 30-60 ml/min) stosowanie niektórych wyższych dawek jest przeciwwskazane, a u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna. Konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek i elektrolitów, zwłaszcza kreatyniny i potasu.
atazanawir, białko transportujące, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, ekspozycja systemowa, indapamid, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kreatynina, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, peryndopryl, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir