polimorfizm genetyczny
Polimorfizm genetyczny to występowanie dwóch lub więcej wariantów (alleli) jednego genu w populacji, gdzie najrzadszy allel występuje z częstością większą niż 1%. Zjawisko to stanowi naturalną zmienność genetyczną i jest podstawą różnorodności biologicznej wśród ludzi.
W praktyce klinicznej polimorfizmy genetyczne mają istotne znaczenie, ponieważ mogą wpływać na podatność na choroby, odpowiedź na leki oraz ich metabolizm. Najbardziej powszechnymi formami polimorfizmów są polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP), insercje, delecje oraz zmienne liczby powtórzeń tandemowych (VNTR).
Badanie polimorfizmów genetycznych jest kluczowe w medycynie spersonalizowanej, farmakogenetyce oraz diagnostyce molekularnej. Pozwala na identyfikację wariantów genetycznych związanych z podwyższonym ryzykiem chorób wieloczynnikowych, takich jak choroby sercowo-naczyniowe, nowotwory czy cukrzyca typu 2. Ponadto, analiza polimorfizmów genów kodujących enzymy metabolizujące leki (np. cytochromu P450) umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnego profilu genetycznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki obu substancji czynnych zostały wcześniej ustalone indywidualnie w terapii skojarzonej. Dostępny jest w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, przyjmowanych raz na dobę, niezależnie od posiłku. Nie jest zalecany do inicjacji leczenia, a modyfikacje dawkowania powinny być dokonywane wyłącznie przy użyciu oddzielnych preparatów. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 i >9 punktów w skali Childa-Pugha), a także u osób z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, białko transportujące, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwas żółciowy, łagodna niewydolność wątroby, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie lipidów, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atomoxetine NeuroPharma 40 mg
Atomoksetyna, stosowana w terapii ADHD u dorosłych oraz dzieci i młodzieży, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony układu żołądkowo-jelitowego (nudności 26,7% u dorosłych, 10-11% u dzieci), nerwowego (ból głowy 16,3% u dorosłych, 19% u dzieci) oraz psychicznego (bezsenność 11,3% u dorosłych, częstość u dzieci nieco niższa). U dorosłych najczęściej obserwuje się suchość w jamie ustnej (18,4%) i zmniejszenie łaknienia (14,9%), natomiast u dzieci istotne są również bóle brzucha (18%) oraz przejściowe opóźnienie przyrostu masy ciała i wzrostu. Działania niepożądane mają przeważnie charakter łagodny lub umiarkowany, choć niektóre, jak nudności czy bezsenność, mogą być nasilone. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, w tym przyspieszenie tętna, wzrost ciśnienia tętniczego oraz rzadkie przypadki niedociśnienia ortostatycznego (0,2%) i omdleń (0,8%).
ADHD, anoreksja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz, depresja, duszność, fenotyp PM, halucynacja, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nudności, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, padaczka, parestezja, polimorfizm genetyczny, priapizm, próg drgawkowy, przyrost masy ciała, psychoza, reakcja alergiczna, senność, suchość w jamie ustnej, tachykardia, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka, zwiększone stężenie bilirubiny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Krka 15 mg
Rozuwastatyna (Rosuvastatin Krka) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazań klinicznych, wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz czynników genetycznych i etnicznych. Standardowa dawka początkowa u dorosłych z hipercholesterolemią wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym dawki 30 i 40 mg wymagają nadzoru specjalisty ze względu na ryzyko działań niepożądanych. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe to 5 mg/dobę, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg (6-9 lat) i 20 mg (10-17 lat). W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci dawka maksymalna wynosi 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg bez konieczności dalszej modyfikacji ze względu na wiek.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakoterapia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, terapia rozuwastatyną, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus, zawierający rozuwastatynę 40 mg oraz ezetymib 10 mg, jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów, u których wcześniej uzyskano kontrolę hipercholesterolemii za pomocą oddzielnych preparatów w tych samych dawkach. Nie jest zalecany do inicjowania terapii hipolipemizującej. Standardowa dawka to 1 tabletka raz dziennie, przyjmowana doustnie, niezależnie od posiłku. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz z czynnikami predysponującymi do miopatii, zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną w dawce 5 mg, ustalonej wcześniej za pomocą pojedynczych substancji. Suvardio Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 lub >9 punktów w skali Childa-Pugha) oraz aktywną chorobą wątroby. W trakcie terapii należy stosować dietę hipolipemizującą oraz zachować odstęp czasowy przy jednoczesnym stosowaniu leków wiążących kwasy żółciowe (≥2 godziny przed lub ≥4 godziny po podaniu).
aktywna choroba wątroby, białka transportujące OATP1B1 i BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir i typranawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, substrat białka transportowego, terapia hipolipemizująca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Krka 10 mg
Rosuwastatyna (Rosuvastatin Krka) jest stosowana w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 5 lub 10 mg raz na dobę, którą można zwiększyć po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg, przy czym dawki 30 mg i 40 mg są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. W badaniach klinicznych profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych była prowadzona przy dawce 20 mg/dobę. U dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 5 mg/dobę, z zakresem do 10 mg dla wieku 6-9 lat oraz do 20 mg dla wieku 10-17 lat. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci (6-17 lat) dawka początkowa to 5-10 mg/dobę, maksymalnie do 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg/dobę bez konieczności dalszej modyfikacji. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, a terapia powinna być prowadzona równolegle ze standardową dietą obniżającą cholesterol.
atazanawir, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, terapia skojarzona, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron Duo 15 mg + 10 mg
Farmakokinetyka leku Ezehron Duo, zawierającego rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), wykazuje istotne cechy kliniczne. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i objętością dystrybucji około 134 l; około 90% wiąże się z albuminą. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z metabolitami N-demetylowymi (aktywność ~50% słabsza) i laktonowymi (nieaktywne klinicznie). Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i moczem (5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. U pacjentów azjatyckich obserwuje się 1,3- do 2-krotne zwiększenie AUC i Cmax, a u osób z ciężką niewydolnością nerek (Clkr <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitu wzrastają odpowiednio 3- i 9-krotnie. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki. Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią jest porównywalna z dorosłymi.
białko transportowe OATP1B1, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, glukuronid fenolowy, hemodializa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, transporter błonowy OATP-C, umiarkowana niewydolność wątroby, wiek podeszły - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wytryski – Patofizjologia i mechanizm
Przedwczesny wytrysk (PE) jest najczęstszą dysfunkcją seksualną u mężczyzn, dotykającą 20-30% populacji, złożoną etiologią obejmującą czynniki neurobiologiczne, hormonalne, genetyczne i psychologiczne. Patofizjologia PE wiąże się z zaburzeniami centralnej neurotransmisji serotoninergicznej, w tym zmniejszoną aktywnością 5-HT, nadwrażliwością receptorów 5-HT1A oraz osłabioną wrażliwością receptorów 5-HT2C, co skutkuje obniżonym progiem wytrysku. Czas wytrysku wewnątrzpochwowego (IELT) u pacjentów z pierwotnym PE wynosi około 1 minuty, a u wtórnego PE około 3 minut. Hormonalne czynniki, takie jak podwyższone poziomy testosteronu i niskie stężenia prolaktyny, a także zaburzenia tarczycy (zwłaszcza nadczynność) mogą modulować mechanizmy wytrysku. Ponadto, przewlekłe zapalenie prostaty, zwłaszcza bakteryjne wywołane przez Chlamydia trachomatis, jest istotnie powiązane z PE, prawdopodobnie poprzez zmiany neurofizjologiczne w odruchu wytryskowym. Czynniki psychologiczne, w tym lęk, odgrywają kluczową rolę, szczególnie w nabytym PE, wpływając na somatyczną wrażliwość i kontrolę wytrysku.
Chlamydia trachomatis, dapoksetyna, dysfunkcja seksualna, funkcjonalny rezonans magnetyczny, hipogonadyzm hipogonadotropowy, IELT, lidokaina/prilokaina, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość prącia, neurotransmisja serotoninergiczna, patofizjologia, pierwotny przedwczesny wytrysk, polimorfizm genetyczny, poziom testosteronu, przedwczesny wytrysk, przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, receptor 5-HT1A, receptor 5-HT2C, SSRI, transporter 5-HT, wtórny przedwczesny wytrysk, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie erekcji, zapalenie gruczołu krokowego, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosufy 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Rosufy zaleca się wdrożenie i kontynuację diety obniżającej stężenie cholesterolu. Dawkowanie rozuwastatyny powinno być indywidualnie dostosowane, z dawką początkową 5 lub 10 mg podawaną doustnie raz na dobę, zależnie od poziomu cholesterolu, czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tolerancji leku. Maksymalna dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią wysokiego ryzyka, zwłaszcza z rodzinną hipercholesterolemią, u których dawka 20 mg nie przyniosła oczekiwanych efektów. W takich przypadkach konieczna jest ścisła kontrola i nadzór specjalisty. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg, z zakresem do 10 mg (6-9 lat) lub do 20 mg (10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną postacią choroby dawka maksymalna to 20 mg. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, a u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) również 5 mg, przy czym dawka 40 mg jest przeciwwskazana. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz aktywną chorobą wątroby.
atazanawir, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, prewencja sercowo-naczyniowa, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moilec 7,5 mg
Meloksykam, dostępny w formie kapsułek, tabletek oraz zawiesiny doustnej, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 7,5-15 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 5-6 godzinach (Tmax), z wyjątkiem zawiesiny, gdzie Tmax wynosi około 2 godziny. W stanie równowagi farmakokinetycznej, osiąganym po 3-5 dniach stosowania, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg. Lek wykazuje długi okres półtrwania (t½) wynoszący 13-25 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę. Wysokie (99%) wiązanie z albuminami osocza oraz penetracja do mazi stawowej na poziomie około 50% stężenia osoczowego podkreślają jego skuteczność w terapii schorzeń reumatycznych.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, AUC, biodostępność doustna, biotransformacja wątrobowa, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, klirens osoczowy, leki zobojętniające sok żołądkowy, maksymalne stężenie w osoczu, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, polimorfizm genetyczny, równowaga farmakokinetyczna, schyłkowa niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 20 mg
Rozuwastatyna (Crestor) powinna być stosowana wraz z dietą obniżającą stężenie cholesterolu, a dawkowanie indywidualizowane zgodnie z wytycznymi klinicznymi, uwzględniając cel terapeutyczny i odpowiedź pacjenta. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Dawka 20 mg była stosowana w badaniach klinicznych dotyczących redukcji ryzyka sercowo-naczyniowego. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane u tych grup. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz z aktywną chorobą wątroby lek jest przeciwwskazany. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z określonymi polimorfizmami genetycznymi zwiększającymi ekspozycję na rozuwastatynę zaleca się dawkę początkową 5 mg i unikanie dawki 40 mg.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (Suvardio) u pacjentów z hipercholesterolemią należy wdrożyć standardową dietę obniżającą cholesterol, którą kontynuuje się podczas lecowania. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5 mg lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach w zależności od odpowiedzi terapeutycznej i tolerancji. Maksymalna dawka to 40 mg, stosowana wyłącznie w szczególnych przypadkach, takich jak ciężka hipercholesterolemia, wysoki ryzyko sercowo-naczyniowe lub rodzinna hipercholesterolemia, pod ścisłą kontrolą specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych skuteczna dawka to 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. U osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie 40 mg jest przeciwwskazane; u ciężkich zaburzeń nerek lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) dawkę należy ograniczyć do 5-20 mg, a stosowanie u pacjentów z aktywną chorobą wątroby jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pylica krzemowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pylica krzemowa to nieuleczalna, postępująca choroba płuc o nieodwracalnym charakterze, której rozwój może trwać nawet po zaprzestaniu ekspozycji na pył krzemionkowy. Rokowanie zależy od wielu czynników, takich jak wiek, historia palenia, polimorfizmy genetyczne (np. TNF-2, rs2076304 w genie desmoplakiny), długość ekspozycji (zwykle 15-20 lat, choć w 20% przypadków poniżej 10 lat), oraz forma kliniczna choroby (przewlekła, przyspieszona, ostra, guzowata). Szczególnie agresywna jest pylica z kamienia syntetycznego (ES), diagnozowana po 7-19 latach ekspozycji, często u młodych osób (mediana wieku 33-55 lat). Zaawansowane formy, takie jak masywne włóknienie postępujące (PMF), prowadzą do niewydolności oddechowej i wysokiej śmiertelności. Pylica krzemowa zwiększa 8-20-krotnie ryzyko zakażeń mykobakteryjnych, a współistnienie z gruźlicą (krzemico-gruźlica) podwaja ryzyko śmiertelności (HR=2,0; 95% CI: 1,4-3,0) i skraca medianę przeżycia do 16 miesięcy w porównaniu do 44 miesięcy u pacjentów z samą gruźlicą.
choroba autoimmunologiczna, choroba współistniejąca, czynnik martwicy nowotworów, duszność wysiłkowa, funkcja płuc, gruźlica, hipoksyczna niewydolność oddechowa, krzemico-gruźlica, krzemionka krystaliczna, krzywa ROC, masywne włóknienie postępujące, niewydolność oddechowa, niewydolność sercowo-płucna, odma opłucnowa, okres latencji, polimorfizm genetyczny, predykcja ryzyka, progresja choroby, przeszczep płuc, pył krzemionkowy, pylica krzemowa, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zakażenie mykobakteryjne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 0,5 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 1-2 godziny. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi 70% (CV=25%), a względna dostępność biologiczna z tabletki 94% (CV=10%). Obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Rysperydon jest intensywnie metabolizowany przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z lekiem macierzystym tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji przeciwpsychotycznej około 24 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez kał (14%).
9-hydroksyrysperydon, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności nerek, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna, hydroksylacja, izoenzym CYP 2D6, klirens, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja rysperydonu, zaburzenia czynności nerek, zależność proporcjonalna do dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl z tert-butyloaminą oraz indapamid, jest wskazany do stosowania u pacjentów wcześniej skutecznie leczonych poszczególnymi składnikami w stałych dawkach. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, najlepiej przyjmowana rano przed posiłkiem. Roxiper nie jest przeznaczony do inicjacji terapii. W przypadku konieczności modyfikacji dawkowania któregokolwiek ze składników, należy powrócić do stosowania pojedynczych substancji czynnych. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens 30-60 ml/min) w dawkach 10 mg/8 mg/2,5 mg i 20 mg/8 mg/2,5 mg. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna, natomiast u osób z wynikiem 8-9 punktów w skali Childa-Pugha zaleca się ocenę czynności nerek. Roxiper jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz aktywną chorobą wątroby.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, indapamid, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, peryndopryl, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby