efekt pierwszego przejścia
Efekt pierwszego przejścia (ang. first-pass effect lub presystemic metabolism) to zjawisko metaboliczne polegające na biotransformacji leku podczas jego pierwszego przepływu przez wątrobę, zanim dotrze do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy proces farmakokinetyczny wpływający na biodostępność substancji leczniczych podawanych drogą doustną.
W trakcie efektu pierwszego przejścia lek wchłonięty z przewodu pokarmowego transportowany jest żyłą wrotną do wątroby, gdzie podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450. W wyniku tego zjawiska stężenie aktywnej formy leku we krwi może zostać znacząco zredukowane, co wpływa na skuteczność terapeutyczną.
Dla niektórych substancji leczniczych efekt pierwszego przejścia jest tak znaczny, że ich biodostępność przy podaniu doustnym wynosi zaledwie kilka procent dawki. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie alternatywnych dróg podania (podjęzykowej, przezskórnej, dożylnej), które pozwalają ominąć metabolizm wątrobowy, lub zwiększenie dawki doustnej w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia leku w krwi.
Nasilenie efektu pierwszego przejścia zależy nie tylko od właściwości fizykochemicznych leku, ale również od czynników indywidualnych pacjenta, takich jak funkcja wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne enzymów metabolizujących. Uwzględnienie tego zjawiska jest niezbędne przy ustalaniu schematów dawkowania leków oraz przy projektowaniu nowych form farmaceutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Proursan 400 mg
Kwas ursodeoksycholowy, substancja czynna preparatu Proursan 400 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 60-80% po podaniu doustnym, z wchłanianiem zachodzącym głównie w jelicie czczym oraz w górnym i dystalnym odcinku jelita krętego, gdzie dominuje transport bierny i czynny. Po absorpcji substancja trafia do krążenia wrotnego i jest wychwytywana przez hepatocyty w wątrobie, gdzie podlega intensywnemu metabolizmowi – około 60% ulega sprzęganiu z aminokwasami (glicyną i tauryną) podczas pierwszego przejścia przez wątrobę. Stężenie kwasu ursodeoksycholowego w żółci zależy od dawki, choroby podstawowej oraz funkcji wątroby, a jego wzrost powoduje względne zmniejszenie stężenia bardziej lipofilnych kwasów żółciowych.
bakterie jelitowe, biodostępność, detoksykacja wątrobowa, drogi żółciowe, efekt pierwszego przejścia, glicyna, hepatocyt, hepatotoksyczność, jelito czcze, jelito kręte, krążenie wrotne, kwas 7-ketolitocholowy, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, lipofilny kwas żółciowy, mikroflora jelitowa, okres biologicznego półtrwania, Proursan 400 mg, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, sprzęganie z aminokwasami, tauryna, transport bierny, transport czynny, uszkodzenie miąższu wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Celiprolol Vitabalans 200 mg
Celiprolol Vitabalans (chlorowodorek celiprololu) w dawce 200 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 2-4 godziny oraz nieliniową biodostępnością zależną od dawki – 30% przy 100 mg i 74% przy 400 mg, co wynika z wysycenia transportera P-gp odpowiedzialnego za aktywny wyrzut leku z jelit. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (20-30%), co zwiększa frakcję wolną odpowiedzialną za efekt farmakologiczny. Po podaniu doustnym około 10% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej, a aż 84% z kałem, co wskazuje na istotny udział eliminacji wątrobowo-żółciowej. Okres półtrwania celiprololu wynosi 5-6 godzin, jednak efekt farmakodynamiczny utrzymuje się około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
beta-adrenolityki, białka osocza, biodostępność, celiprolol, chlorowodorek celiprololu, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, frakcja niezwiązana leku, glikoproteina p, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, światło jelita, Tmax, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wydzielanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vastan 20 mg
Symwastatyna, będąca prolekiem w formie nieaktywnego laktonu, ulega w organizmie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który hamuje reduktazę HMG-CoA, głównie w wątrobie. Po podaniu doustnym lek jest dobrze wchłaniany, jednak mniej niż 5% dawki aktywnej formy trafia do krążenia systemowego z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego absorpcję. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na ich biodostępność. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a transport do hepatocytów jest zależny od białka OATP1B1 oraz pompy BCRP. Eliminacja leku następuje głównie z kałem (60%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%). Okres półtrwania aktywnego metabolitu beta-hydroksykwasu wynosi około 1,9 godziny.
beta-hydroksykwas, białko transportujące OATP1B1, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja systemowa, heterozygota, homozygota, hydroliza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, okres półtrwania, polimorfizm genu SLCO1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, stężenie maksymalne, symwastatyna, transporter pompy lekowej BCRP, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketotifen WZF 1 mg
Ketotifen wykazuje niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, jednak ze względu na efekt pierwszego przejścia jego biodostępność wynosi około 50%. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 2-4 godzin, a pokarm nie wpływa na stopień ani szybkość wchłaniania. Lek wiąże się z białkami osocza w 75%, co ma znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakologicznych. Metabolizm ketotifenu prowadzi do powstania nieaktywnego N-glukuronianu, a eliminacja przebiega dwufazowo z okresami półtrwania odpowiednio 3-5 godzin i 21 godzin. Wydalanie leku w postaci niezmienionej stanowi około 1% dawki, natomiast 60-70% jest usuwane jako metabolity.
biodostępność, biotransformacja, choroby alergiczne, choroby hepatologiczne, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, ketotifen, klirens całkowity, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, Tmax, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bijuva 1 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Bijuva zawiera 1 mg estradiolu (estradiol półwodny) oraz 100 mg progesteronu w formie kapsułek miękkich, stosowany doustnie u kobiet po menopauzie. Zarówno estradiol, jak i progesteron są szybko wchłaniane i podlegają efektowi pierwszego przejścia, co skutkuje niską bezwzględną biodostępnością estradiolu (5-10%) oraz względną biodostępnością progesteronu około 10% w porównaniu z podaniem domięśniowym. Spożycie pokarmu znacząco zwiększa farmakokinetyczne parametry progesteronu (Cmax wzrasta o 82%, AUC 2,7-krotnie), natomiast wpływa na szybkość wchłaniania estradiolu, opóźniając Tmax do około 5 godzin (progesteron Tmax około 3 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dniach stosowania, a farmakokinetyka obu hormonów jest proporcjonalna do dawki w podanym zakresie. Estradiol wiąże się z białkami osocza w 95-98%, głównie z globuliną wiążącą hormony płciowe, natomiast progesteron w 97%, głównie z albuminami i transkortyną.
biodostępność estradiolu, biotransformacja w wątrobie, efekt pierwszego przejścia, estradiol i progesteron, estradiol półwodny, estron, globulina wiążąca hormony płciowe, koniugat glukuronidowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, progesteron mikronizowany, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, transkortyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamur 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, stosowana w leczeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, charakteryzuje się prawie całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, jednak jej wchłanianie jest zmniejszone przy podawaniu po posiłku, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku po tym samym posiłku dla zapewnienia stabilnej absorpcji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po pojedynczej dawce, a stan stacjonarny ustala się po około 5 dniach terapii, przy czym stężenie w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Lek wykazuje liniową kinetykę, a stężenia w osoczu cechuje znaczna zmienność osobnicza. Tamsulosyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg masy ciała, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni naczyniowej.
biotransformacja, dostępność biologiczna, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe, tamsulosyna chlorowodorek, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simvastatin Genoptim 10 mg
Symwastatyna jest prolekiem występującym w formie nieaktywnego laktonu, który w organizmie ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Proces ten zachodzi głównie w wątrobie, gdzie lek jest intensywnie wychwytywany (efekt pierwszego przejścia), co determinuje jego główne miejsce działania. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie aktywnego metabolitu w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a biodostępność metabolitu wynosi poniżej 5%. Symwastatyna charakteryzuje się wysokim (>95%) wiązaniem z białkami osocza oraz jest substratem enzymu CYP3A4 i transportera OATP1B1, co ma kluczowe znaczenie dla jej farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych. Eliminacja leku odbywa się głównie z kałem (60% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13% dawki), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 1,9 godziny. Wchłanianie symwastatyny nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, a lek nie wykazuje kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym.
beta-hydroksykwas, białko osocza, białko transportowe OATP1B1, bioaktywacja, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka symwastatyny, hepatocyt, homozygota, interakcja lekowa, polimorfizm genu SLCO1B1, przepływ wątrobowy, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, tkanka wątrobowa, wychwyt wątrobowy, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Panaprex 500 mg
Paracetamol, substancja czynna w preparacie Panaprex 500 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 30-60 minutach. Dostępność biologiczna wynosi około 80%, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~25%), co umożliwia efektywną dystrybucję do tkanek. Okres półtrwania leku wynosi 2-3 godziny. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym (60-80%) oraz siarkowym (20-30%), a także oksydacyjnym szlakiem cytochromu P-450 (głównie CYP2E1), prowadzącym do powstania toksycznego metabolitu N-acetyl-p-benzochinoiminy (NAPQI), który jest unieczynniany przez glutation. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, gdzie 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie w postaci metabolitów, a mniej niż 5% w formie niezmienionej.
ciężka niewydolność wątroby, CYP2E1, cysteina, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka paracetamolu, glutation, hepatotoksyczność, kumulacja leku, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, N-acetyl-p-benzochinoimina, NAPQI, okres półtrwania, ostra niewydolność wątroby, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła wyrównana niewydolność wątroby, stężenie maksymalne w osoczu, szlak oksydacyjny, Tmax, uszkodzenie hepatocytów, wiązanie z białkami osocza, wyrównana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fypalan 4 mg
Perampanel wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, bez efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, a podanie z pokarmem tłuszczowym opóźnia jedynie Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając na Cmax ani AUC0-inf. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 95%) wiązaniem z białkami osocza oraz brakiem istotnej interakcji z transporterami OATP, OAT, OCT, P-gp i BCRP. Metabolizm perampanelu odbywa się głównie przez CYP3A, z eliminacją około 30% radioaktywności z moczem i 70% z kałem, głównie w postaci metabolitów. Okres półtrwania t1/2 wynosi średnio 105 godzin, jednak ulega skróceniu do 25 godzin pod wpływem induktora CYP3A, karbamazepiny. Farmakokinetyka leku jest liniowa w dawkach od 0,2 do 36 mg, a klirens u kobiet jest o 18% niższy niż u mężczyzn, co może mieć znaczenie kliniczne przy wyższych dawkach.
białko oporności raka piersi, choroba Parkinsona, cytochrom CYP3A, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja całkowita, glikoproteina p, hamowanie enzymów, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4/5, izoenzym UGT1A9, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, napad częściowy, napad padaczkowy częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neuropatia cukrzycowa, okres półtrwania, perampanel, polipeptydy transportujące aniony organiczne, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, stwardnienie rozsiane, transportery anionów organicznych, transportery kationów organicznych, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron octan – Właściwości farmakodynamiczne
Noretysteronu octan (NETA) jest syntetycznym progestagenem, pochodną 19-nortestosteronu, stosowanym w terapii hormonalnej menopauzy w połączeniu z 17β-estradiolem. W systemie transdermalnym Systen Conti uwalnia się w dawce 170 µg/dobę z plastra o powierzchni 16 cm², zawierającego 11,2 mg substancji. Jego główną funkcją jest przeciwdziałanie estrogenozależnej proliferacji endometrium, co zapobiega hiperplazji i zmniejsza ryzyko rozwoju raka endometrium u kobiet z zachowaną macicą stosujących HTZ. Terapia sekwencyjna Systen Sequi, obejmująca 14 dni monoterapii estradiolem (3,2 mg) oraz 14 dni terapii skojarzonej z noretysteronu octanem, naśladuje fizjologiczne zmiany hormonalne cyklu miesiączkowego, zapewniając skuteczne łagodzenie objawów menopauzalnych oraz ochronę endometrium.
17β-estradiol, 19-nortestosteron, atrofia urogenitalna, cykl miesiączkowy, czynnik krzepnięcia, działanie progestagenne, działanie synergistyczne, efekt pierwszego przejścia, estrogenowa terapia zastępcza, farmakokinetyka, faza folikularna, faza lutealna, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca hormony tarczycy, globulina wiążąca kortyzol, hiperplazja, hormonalna terapia zastępcza, noretysteronu octan, objawy menopauzalne, objawy naczynioruchowe, obraz cytologiczny pochwy, podanie przezskórne, rak endometrium, synteza białek wątrobowych, system transdermalny, terapia sekwencyjna, uderzenia gorąca, układ krzepnięcia, uwalnianie substancji czynnej, wskaźnik Kuppermana, zaburzenie funkcji wątroby, związek progestagenowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Letizen 10 mg
Letizen zawiera cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg, charakteryzującą się przewidywalną farmakokinetyką po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 300 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1,0 ± 0,5 godziny. Biodostępność leku nie jest istotnie zmieniona przez obecność pokarmu, co umożliwia podawanie leku zarówno na czczo, jak i po posiłku. Cetyryzyna wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (0,50 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (93 ± 0,3%), nie wpływając na wiązanie warfaryny. Lek nie ulega znaczącemu efektowi pierwszego przejścia wątrobowego, a jego okres półtrwania wynosi około 10 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę bez ryzyka kumulacji. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 66% dawki w postaci niezmienionej, co wymaga uwagi przy zaburzeniach czynności nerek. Kinetyka cetyryzyny jest liniowa w zakresie dawek 5-60 mg, umożliwiając przewidywalne dostosowanie dawki.
biodostępność leku, cetyryzyny dichlorowodorek, choroba miąższu wątroby, dystrybucja leku, działanie niepożądane, efekt niepożądany, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens leku, kumulacja leku, Letizen, marskość żółciowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, transport kanalikowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Varenelle 3 mg + 0,02 mg
Varenelle, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Drospirenon jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością 76-85%. Jego okres półtrwania wynosi 31 godzin, a wiązanie z białkami ogranicza się głównie do albumin, bez interakcji z SHBG i CBG. Metabolizm drospirenonu odbywa się głównie przez CYP3A4, a metabolity są wydalane z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml po 8 dniach stosowania, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon jest dobrze tolerowany u pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy.
albumina surowicy, badanie in vitro, biodostępność, cytochrom P450, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja, inhibitor nieodwracalny, inhibitor odwracalny, klirens doustny, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stężenie potasu, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Systen 50 50 mcg/24 h (3,2 mg)
Produkt leczniczy Systen 50 to system transdermalny zawierający 3,2 mg estradiolu (estradiol półwodny), uwalniający 50 µg estradiolu na dobę z powierzchni plastra 16 cm². W oparciu o dane z 15 badań klinicznych (N=2584), najczęstszymi działaniami niepożądanymi są reakcje miejscowe: wysypka (20,8%), świąd (19,8%) i rumień (8,5%) w miejscu aplikacji plastra, co jest charakterystyczne dla transdermalnej drogi podania. Działania ogólnoustrojowe obejmują ból głowy (7,8%) oraz ból piersi (6,6%), typowe dla terapii estrogenowej. Długotrwałe stosowanie (>5 lat) terapii estrogenowej, zwłaszcza skojarzonej z progestagenem, wiąże się z do 2-krotnym wzrostem ryzyka raka piersi, przy czym ryzyko to jest mniejsze przy monoterapii estrogenowej. Produkt jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią.
badanie mammograficzne, badanie tarczycy, ból głowy, ból piersi, działanie niepożądane miejscowe, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, dziurawiec zwyczajny, efekt pierwszego przejścia, estradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymu cytochromu P450, interakcja lekowa, monoterapia estrogenowa, napad padaczkowy, podwyższona aktywność AlAT, preparat ziołowy, profil bezpieczeństwa leku, rak piersi, reakcja skórna, rumień miejscowy, świąd miejscowy, system transdermalny, terapia estrogenowa, terapia estrogenowo-progestagenowa, test tolerancji glukozy, wysypka miejscowa, zakażenie HCV - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AirFluSal 25 mcg + 250 mcg
Podawanie wziewne flutykazonu propionianu i salmeterolu jednocześnie nie wpływa istotnie na farmakokinetykę poszczególnych substancji, co pozwala na ich indywidualną analizę. Salmeterol działa głównie miejscowo w płucach, a jego stężenia w osoczu (około 200 pg/ml lub mniej) nie odzwierciedlają bezpośrednio efektu terapeutycznego, co utrudnia ocenę farmakokinetyki. Flutykazon propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną na poziomie 5-11% dawki nominalnej, zależną od typu inhalatora, z niższą ekspozycją u pacjentów z astmą. Wchłanianie flutykazonu odbywa się głównie przez płuca, z minimalnym wpływem połkniętej dawki (około 1%) ze względu na efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Parametry farmakokinetyczne flutykazonu obejmują klirens osoczowy 1150 ml/min, objętość dystrybucji około 300 l, okres półtrwania około 8 godzin oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (91%).
biodostępność, cytochrom P450 3A4, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon propionian, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, komora inhalacyjna AeroChamber Plus, komora inhalacyjna Volumatic, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna kwasu karboksylowego, salmeterol, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne