efekt pierwszego przejścia
Efekt pierwszego przejścia (ang. first-pass effect lub presystemic metabolism) to zjawisko metaboliczne polegające na biotransformacji leku podczas jego pierwszego przepływu przez wątrobę, zanim dotrze do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy proces farmakokinetyczny wpływający na biodostępność substancji leczniczych podawanych drogą doustną.
W trakcie efektu pierwszego przejścia lek wchłonięty z przewodu pokarmowego transportowany jest żyłą wrotną do wątroby, gdzie podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450. W wyniku tego zjawiska stężenie aktywnej formy leku we krwi może zostać znacząco zredukowane, co wpływa na skuteczność terapeutyczną.
Dla niektórych substancji leczniczych efekt pierwszego przejścia jest tak znaczny, że ich biodostępność przy podaniu doustnym wynosi zaledwie kilka procent dawki. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie alternatywnych dróg podania (podjęzykowej, przezskórnej, dożylnej), które pozwalają ominąć metabolizm wątrobowy, lub zwiększenie dawki doustnej w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia leku w krwi.
Nasilenie efektu pierwszego przejścia zależy nie tylko od właściwości fizykochemicznych leku, ale również od czynników indywidualnych pacjenta, takich jak funkcja wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne enzymów metabolizujących. Uwzględnienie tego zjawiska jest niezbędne przy ustalaniu schematów dawkowania leków oraz przy projektowaniu nowych form farmaceutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vasilip 10 mg
Symwastatyna, będąca prolekiem podawanym w formie nieaktywnego laktonu, ulega w organizmie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który silnie hamuje reduktazę HMG-CoA. Po podaniu doustnym symwastatyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak z uwagi na intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, biodostępność aktywnego metabolitu wynosi mniej niż 5%. Maksymalne stężenie aktywnego inhibitora w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%) oraz jest substratem transportera OATP1B1 i pompy BCRP, co wpływa na jego dystrybucję i eliminację. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymu CYP3A4, prowadząc do powstania beta-hydroksykwasu i czterech innych aktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (60%) oraz moczem (13%) w ciągu 96 godzin po podaniu doustnym, a okres półtrwania beta-hydroksykwasu po podaniu dożylnym wynosi około 1,9 godziny.
BCRP, beta-hydroksykwas, białko osocza, biodostępność, Breast Cancer Resistance Protein, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, gen SLCO1B1, hepatocyt, lakton, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Classic Gum 4 mg
Nikotyna zawarta w preparacie Nicorette Classic Gum (2 mg i 4 mg) jest szybko i efektywnie wchłaniana przez błonę śluzową jamy ustnej, z wykrywalnym stężeniem we krwi już po 5-7 minutach od rozpoczęcia żucia. Maksymalne stężenie osiąga się po 5-10 minutach od zakończenia żucia, przy czym stężenia nikotyny w osoczu są proporcjonalne do dawki i techniki żucia, ale nie przekraczają tych obserwowanych podczas palenia papierosów. Z gumy 2 mg uwalnia się około 1,4 mg nikotyny, co daje stężenie w stanie stacjonarnym 12-14 ng/ml (typowo ok. 9 ng/ml), a z gumy 4 mg około 3,4 mg nikotyny, co odpowiada stężeniu 25-26 ng/ml (typowo ok. 20 ng/ml). Obie dawki osiągają około 1/3 stężenia nikotyny po paleniu papierosów. Nikotyna charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<5%), krótkim okresem półtrwania 2-3 godziny oraz szerokim rozmieszczeniem w tkankach (objętość dystrybucji 2-3 l/kg). Klirens osoczowy wynosi około 70 l/godz., a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem nerek i płuc, prowadząc do powstania ponad 20 metabolitów, z których najważniejszą rolę pełni kotynina (okres półtrwania 15-20 godzin, stężenia 10-krotnie wyższe niż nikotyny).
biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, dostępność układowa, efekt pierwszego przejścia, guma do żucia lecznicza, hemodializa, klirens osoczowy, kotynina, marskość wątroby, Nicorette Classic Gum, niewydolność nerek, nikotyna, objętość dystrybucji, skala Childa, stężenie stacjonarne nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina, wiązanie z białkami osocza, żywica nikotynowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Tamis 0,4 mg
Tamsulosyny chlorowodorek, substancja czynna Apo-Tamis 0,4 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin po dawce 0,4 mg podanej po posiłku. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a stan równowagi osiągany jest do 5. dnia terapii, przy czym Cmax w stanie równowagi jest wyższe o około 2/3 w porównaniu do dawki jednorazowej. Wchłanianie tamsulosyny jest zmniejszone, gdy lek jest przyjmowany po posiłku, dlatego zaleca się stałe przyjmowanie leku po tym samym posiłku. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz małą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg m.c.), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm tamsulosyny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, przy minimalnym efekcie pierwszego przejścia i niskim potencjale indukcji enzymatycznej. Hamowanie tych enzymów może zwiększać ekspozycję na lek, co może nasilać zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane. Tamsulosyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, z około 9% dawki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie równowagi, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Znaczące różnice międzyosobnicze w stężeniach leku mogą wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną.
Apo-Tamis, cytochrom P450, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, indukcja enzymatyczna, indukcja enzymów mikrosomalnych, izoenzymy CYP, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, różnica międzyosobnicza, stan równowagi, substancja czynna, tamsulosyny chlorowodorek, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dicloratio (75 mg + 20 mg)/2 ml
Dicloratio w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera 75 mg diklofenaku sodowego oraz 20 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego w 2 ml roztworu i jest wskazany do szybkiego leczenia ostrych stanów bólowych i zapalnych, szczególnie gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczające. Preparat znajduje zastosowanie w zaostrzeniach chorób reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz reumatyzm pozastawowy (myositis, ligamentitis, fasciitis, bursitis, tenosynovitis). Ponadto, lek jest skuteczny w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej oraz pourazowych i pooperacyjnych stanów zapalnych i obrzęków, gdzie wymagana jest szybka interwencja przeciwbólowo-przeciwzapalna.
choroba autoimmunologiczna, choroba reumatyczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, degeneracja chrząstki stawowej, diklofenak sodowy, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, efekt pierwszego przejścia, kość podchrzęstna, lidokaina chlorowodorek, obrzęk, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyzm pozastawowy, roztwór do wstrzykiwań, skręcenie, stan zapalny pooperacyjny, staw krzyżowo-biodrowy, uraz tkanki miękkiej, zaostrzenie zapalne, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie mięśni, zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie powięzi, zapalenie więzadeł, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zwichnięcie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxybutyninum Aflofarm 5 mg
Oksybutynina chlorowodorku, zawarta w tabletkach Oxybutyninum Aflofarm 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) wynoszącym 0,5-1,4 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 5-10 mg u zdrowych ochotników wynosi 8-12 ng/ml, przy czym obserwuje się znaczne różnice indywidualne w stężeniach leku. Oksybutynina wiąże się z białkami osocza w 83-85%, co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 2 godzin, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem jedynie 0,02% dawki w postaci niezmienionej.
aktywność farmakologiczna, albumina, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, faza dystrybucji, faza eliminacji, N-deetyloksybutynina, objętość dystrybucji, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, oksybutynina chlorowodorek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, zdrowy ochotnik - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Migrenofen 10 mg
Ryzatryptan, substancja czynna Migrenofenu w dawce 10 mg w formie lamelek rozpadających się w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z dostępnością biologiczną około 40–45%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 1,58 godziny (Tmax), z opóźnieniem o 30–60 minut w porównaniu do standardowych tabletek. Obecność pokarmu może wydłużać Tmax, szczególnie po podaniu tabletek. Ryzatryptan wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (14%) oraz zróżnicowaną objętość dystrybucji u mężczyzn (140 l) i kobiet (110 l). Metabolizowany jest głównie przez MAO-A do farmakologicznie nieaktywnego kwasu indolooctowego, a także do aktywnego, lecz farmakodynamicznie nieistotnego metabolitu N-monodemetyloryzatryptanu (14% stężenia związku macierzystego). Okres półtrwania wynosi około 2–3 godziny, a klirens osoczowy wykazuje różnice płciowe (1000–1500 ml/min u mężczyzn, 900–1100 ml/min u kobiet), z 20–30% klirensem nerkowym. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (80% dawki z moczem, 10% z kałem), z około 14% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwmigrenowe, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lamelka rozpadająca się w jamie ustnej, liofilizat doustny, maksymalne stężenie w osoczu, MAO-A, marskość alkoholowa, migrena, Migrenofen, modyfikacja dawki, monoaminooksydaza A, napad migrenowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor 5-HT1B/1D, ryzatryptan, skala Childa-Pugha, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin SR 0,4 mg
Fokusin SR zawiera tamsulosynę chlorowodorek w dawce 0,4 mg (0,367 mg tamsulosyny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zapewniających stabilną ekspozycję farmakologiczną przez 24 godziny. Wchłanianie leku jest liniowe, z biodostępnością około 57% na czczo. Posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu znacząco zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149%, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce wynosi około 6 ng/ml, a w stanie stacjonarnym wzrasta do około 11 ng/ml, osiągane w ciągu 4-6 godzin. Cmin stanowi około 40% Cmax, niezależnie od podania na czczo lub po posiłku. Występuje znaczna zmienność międzyosobnicza w stężeniach leku.
AUC, biodostępność leku, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, izoenzymy cytochromu P450, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyna, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren Acti 12,5 mg
Diklofenak potasowy w dawce 12,5 mg (Voltaren Acti) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 638 ng/ml w ciągu 30 minut po podaniu na czczo. Obecność pokarmu opóźnia Tmax i obniża Cmax. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy) oraz niewielką objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Diklofenak przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie utrzymuje się wyżej niż w osoczu przez 12 godzin, z okresem półtrwania eliminacji 3-6 godzin. Metabolizm obejmuje intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, glukuronidację oraz hydroksylację i metoksylację, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których dwa wykazują słabszą aktywność farmakologiczną. Klirens całkowity wynosi 263 ± 56 ml/min, a okres półtrwania w osoczu to 1-2 godziny.
albuminy, biodostępność, biotransformacja, diklofenak potasowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, glukuronidy, hydroksylacja, klirens, klirens kreatyniny, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyki, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, pochodne fenolowe, pole pod krzywą stężenia, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie maksymalne, Voltaren Acti, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Medical Valley 10 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z osiągnięciem Cmax w 1-2 godziny oraz wysoką biodostępność tabletek powlekanych na poziomie 95-99%, choć całkowita biodostępność wynosi około 12% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~381 L) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P-450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% ogólnej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania substancji macierzystej wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakologiczne utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów. Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
białko oporności raka piersi, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P-450 3A4, dysfunkcja nerek, efekt pierwszego przejścia, farmakologia, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hydroksylowe pochodne, inhibitor reduktazy HMG-CoA, niewydolność nerek, o-hydroksyatorwastatyna, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne 1B1, pompa efluksowa, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, skala Child-Pugh, skalowanie allometryczne, sól wapniowa atorwastatyny, stężenie maksymalne w osoczu, transporter wątrobowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA o farmakokinetyce charakteryzującej się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (ok. 50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, niezależnie od dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a parametry nie ulegają zmianie przy wielokrotnym podawaniu. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią, a u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną profil jest zbliżony do dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens osoczowy, łagodna niewydolność nerek, laktonowa pochodna, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyrtec 10 mg
Dichlorowodorek cetyryzyny, podawany w dawce 10 mg, charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką z maksymalnym stężeniem w osoczu około 300 ng/ml osiąganym w 1,0 ± 0,5 godziny po podaniu. Biodostępność jest niezależna od formy farmaceutycznej i obecności pokarmu, choć pokarm spowalnia absorpcję. Objętość dystrybucji wynosi 0,50 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (93 ± 0,3%). Cetyryzyna wykazuje niski metabolizm wątrobowy i jest eliminowana głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 10 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Kinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 5-60 mg, a podczas stosowania dawki 10 mg przez 10 dni nie obserwuje się kumulacji.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) i poddawanych hemodializie (klirens <7 ml/min) okres półtrwania cetyryzyny wydłuża się trzykrotnie, a klirens zmniejsza o 70%, co wymaga modyfikacji dawkowania. W chorobach wątroby okres półtrwania wydłuża się o 50%, a klirens zmniejsza o 40%, jednak dostosowanie dawki jest konieczne tylko przy współistniejących zaburzeniach nerkowych. U osób starszych obserwuje się podobne zmiany farmakokinetyczne, prawdopodobnie związane z fizjologicznym spadkiem funkcji nerek. W populacji pediatrycznej okres półtrwania cetyryzyny jest krótszy i zależy od wieku: 3,1 godz. u niemowląt (6-24 miesiące), 5 godz. u dzieci 2-6 lat oraz około 6 godz. u dzieci 6-12 lat, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu schematów dawkowania.
antykoagulant, biodostępność, biotransformacja, choroba miąższu wątroby, dichlorowodorek cetyryzyny, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, marskość żółciowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, przewlekła choroba wątroby, stężenie cetyryzyny, stężenie maksymalne, substancja czynna, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci - Leksykon substancji czynnych
Testosteron fenylopropionian – Wskazania do stosowania
Testosteron fenylopropionian jest jednym z czterech estrów testosteronu wchodzących w skład preparatu Omnadren 250, który zawiera łącznie 250 mg testosteronu w 1 ml roztworu do wstrzykiwań: 30 mg propionianu, 60 mg fenylopropionianu, 60 mg izokapronianu oraz 100 mg dekanonianu. Ta unikalna kombinacja estrów o różnym czasie działania zapewnia szybki początek efektu terapeutycznego oraz jego długotrwałe utrzymanie, umożliwiając stabilizację stężenia testosteronu w surowicy przez około 2-3 tygodnie po podaniu domięśniowym. Preparat jest wskazany przede wszystkim do testosteronowej terapii zastępczej w hipogonadyzmie męskim, potwierdzonym zarówno klinicznie, jak i biochemicznie, a także w leczeniu opóźnionego dojrzewania płciowego, zespołów pokastracyjnych, zaburzeń spermatogenezy oraz impotencji związanej z niedoborem testosteronu. U kobiet preparat może być stosowany wyłącznie w wybranych przypadkach hiperestrogenizmu, z uwagi na ryzyko działań niepożądanych, takich jak wirylizacja.
alkohol benzylowy, drugorzędowe cechy płciowe, efekt pierwszego przejścia, ester testosteronu, hiperestrogenizm, hipogonadyzm męski, impotencja, niepłodność męska, niski poziom testosteronu, olej arachidowy, opóźnione dojrzewanie płciowe, orchidektomia, oś podwzgórze-przysadka-gonady, spermatogeneza, terapia testosteronowa zastępcza, testosteron dekanoian, testosteron fenylopropionian, testosteron izokapronian, testosteron propionian, wirylizacja, zaburzenie erekcji, zaburzenie hormonalne, zaburzenie spermatogenezy, zespół pokastracyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin KIDS (15 mg/5 ml syrop), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-3 godzin po podaniu. Lek wykazuje proporcjonalność stężenia do dawki oraz wysokie (około 90%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Ambroksol dystrybuuje szybko, z największym stężeniem w miąższu płucnym, co jest kluczowe dla jego działania mukolitycznego i wykrztuśnego. Efekt pierwszego przejścia wynosi około 30%, a głównym miejscem metabolizmu jest wątroba, gdzie zachodzą procesy sprzęgania prowadzące do powstawania metabolitów.
ambroksolu chlorowodorek, białko osocza, biodostępność leku, Deflegmin KIDS, dystrybucja w organizmie, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, kumulacja leku, miąższ płucny, okres półtrwania, proces sprzęgania, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, substancja czynna, wątroba, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie przez nerki