działanie mutagenne

Działanie mutagenne to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmu. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu komórek i całego organizmu.

Mutageny mogą powodować różne typy uszkodzeń DNA, w tym substytucje par zasad, delecje, insercje czy rearanżacje chromosomowe. Działanie mutagenne jest szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy komórek rozrodczych, ponieważ zmiany te mogą być przekazywane potomstwu. W komórkach somatycznych mutacje mogą prowadzić do zaburzenia funkcji komórek, a w konsekwencji do rozwoju chorób, w tym nowotworów.

Wśród czynników o działaniu mutagennym wyróżnia się promieniowanie jonizujące i ultrafioletowe, niektóre wirusy, a także liczne związki chemiczne. W praktyce klinicznej istotna jest świadomość potencjalnego działania mutagennego niektórych leków, szczególnie w kontekście ich stosowania u kobiet w ciąży. Badanie potencjału mutagennego substancji stanowi ważny element oceny bezpieczeństwa leków, kosmetyków i dodatków do żywności.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Canespor 10 mg/g

Bifonazol, substancja czynna w preparacie Canespor (10 mg/g), wykazuje wysokie bezpieczeństwo w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra po podaniu doustnym jest niska, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u myszy i szczurów oraz ponad 500 mg/kg u królików i psów, co znacznie przewyższa maksymalne narażenie terapeutyczne u ludzi. W badaniach wielokrotnego podania doustnego obserwowano indukcję enzymów wątrobowych i zwyrodnienie tłuszczowe wątroby, jednak przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne ekspozycje. Tolerancja miejscowa po aplikacji na skórę u królików (300 mg/kg masy ciała kremu, odpowiadające 3 mg/kg substancji czynnej) była dobra, z łagodnym podrażnieniem przypisywanym substancji pomocniczej (2-oktylododekanolowi). Nie stwierdzono mutagenności bifonazolu, choć brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego.
W badaniach reprodukcyjnych bifonazol wykazywał embriotoksyczność u królików przy dawce 30 mg/kg doustnie, zwiększając śmiertelność zarodków, natomiast u szczurów dawki do 100 mg/kg nie powodowały embriotoksyczności, choć przy 100 mg/kg obserwowano opóźnienie rozwoju kostnego płodów, prawdopodobnie wtórne do toksyczności matczynej. Nie zaobserwowano upośledzenia płodności przy dawkach do 40 mg/kg. Ze względu na minimalne wchłanianie przez skórę, wyniki te mają ograniczone znaczenie kliniczne dla stosowania Canespor. Bifonazol przenika przez barierę łożyskową i do mleka u szczurów. Ponadto, wykazuje działanie przeciwzapalne porównywalne z hydrokortyzonem, hamując syntezę mediatorów zapalenia, takich jak leukotrien LTB4, prostaglandyna E2 (PGE2) oraz tromboksan B2 (TXB2), co potwierdzono w badaniach in vitro.
bariera łożyskowa, bifonazol, Canespor, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hydrokortyzon, LD50, leukotrieny, mediatory zapalenia, podrażnienie skóry, prostaglandyna E2, prostanoidy, przenikanie do mleka, toksyczność jednorazowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, tromboksan B2, właściwości przeciwzapalne, zwyrodnienie tłuszczowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venlafaxine Teva 75 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod kątem długotrwałego stosowania. Badania na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów po ekspozycji na wenlafaksynę. Ocena mutagenności potwierdziła brak genotoksyczności. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, wzrost liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększoną śmiertelność wczesnego potomstwa przy dawce 30 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (375 mg/dobę). Dawka NOAEL wyniosła 1,3-krotność dawki ludzkiej, jednak mechanizmy tych efektów nie zostały jednoznacznie wyjaśnione.
aktywny metabolit, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie post-marketingowe, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka na kg masy ciała, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, martwy płód, mechanizm molekularny, NOAEL, nowotwór, O-demetylowana wenlafaksyna, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, profil bezpieczeństwa leku, śmiertelność potomstwa, toksyczność reprodukcyjna, wenlafaksyna, wiek rozrodczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Evastix 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ebastyny, substancji czynnej preparatu Evastix w dawkach 10 mg i 20 mg, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Analizy obejmowały ocenę wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, nie ujawniając istotnych zagrożeń. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały klinicznie istotnych objawów toksyczności, a parametry biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne pozostawały w granicach normy. Testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe, aberracje chromosomowe i uszkodzenia DNA, dały wyniki negatywne, co potwierdza brak działania mutagennego i genotoksycznego ebastyny.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ebastyna, karcynogenność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, zmiana nowotworowa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Flurhinal 250 mcg/dawkę inh.

Flutykazon propionian w dawce 250 mikrogramów/dawkę inhalacyjną, stosowany w postaci aerozolu inhalacyjnego, wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania flutykazonu w ciąży są ograniczone, jednak badania na zwierzętach wykazały potencjalne działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów, takie jak wady rozwojowe (np. rozszczep podniebienia) oraz zahamowanie wzrostu płodu, ale tylko przy stężeniach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Retrospektywne badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych (Major Congenital Malformations, MCM) przy stosowaniu flutykazonu w pierwszym trymestrze w porównaniu do innych wziewnych kortykosteroidów. Stosowanie leku w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja o terapii powinna być indywidualna i oparta na dokładnej ocenie stanu klinicznego.
aerozol inhalacyjny, badanie epidemiologiczne, badanie genotoksyczności, biodostępność ogólnoustrojowa, działanie mutagenne, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, kortykosteroid, podanie podskórne, przenikanie leku do mleka, rozszczep podniebienia, stężenie leku w osoczu, trymestr ciąży, wziewny kortykosteroid, zahamowanie wzrostu płodu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 2,5 mg 2,5 mg

Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramipryl wiąże się z białkami surowicy w 73%, a ramiprylat w 56%, co wpływa na ich dystrybucję. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ramipryl przekształcany jest do ramiprylatu oraz innych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym opóźniony metabolizm i wolniejszą eliminację. U dzieci w wieku 2-16 lat dawki 0,05 mg/kg i 0,2 mg/kg wykazują odpowiednio ekspozycję porównywalną lub większą niż u dorosłych przy dawkach 5 mg i 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, białko surowicy, biodostępność, biotransformacja, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym konwertazy angiotensyny, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, poszerzenie miedniczek nerkowych, profilaktyka sercowo-naczyniowa, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Milgamma N (50 mg + 50 mg + 0,5 mg)/ml

Milgamma N, zawierający tiaminę chlorowodorek (50 mg/ml), pirydoksynę chlorowodorek (50 mg/ml) oraz cyjanokobalaminę (0,5 mg/ml), charakteryzuje się niską toksycznością i dobrym profilem tolerancji. Badania toksykologiczne wykazały, że doustne podawanie pirydoksyny w dawkach 150-200 mg/kg mc./dobę przez 100-107 dni u psów powodowało neurotoksyczne objawy, takie jak ataksja, osłabienie mięśniowe, zaburzenia równowagi oraz zmiany degeneracyjne aksonów i osłonek mielinowych. Tiamina nie wykazywała działania mutagennego w teście Amesa, a także nie stwierdzono jej potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego. Cyjanokobalamina nie posiada jednoznacznych danych dotyczących mutagenności, choć istnieją niepewne dowody na jej możliwe właściwości promujące rozwój nowotworów u ludzi. Lidokaina, substancja pomocnicza, może metabolizować się do 2,6-ksylidyny, która w badaniach in vitro wykazywała efekt mutagenny w wysokich stężeniach, a w badaniach na szczurach indukowała nowotwory jamy nosowej przy długotrwałej ekspozycji wysokimi dawkami.
6-ksylidyna, ataksja, badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, chlorowodorek pirydoksyny, chlorowodorek tiaminy, cyjanokobalamina, działanie mutagenne, efekt mutagenny, hamowanie wytwarzania mleka, lidokaina, nowotwór łagodny, nowotwór złośliwy, osłabienie mięśniowe, osłonka mielinowa, pirydoksyna chlorowodorek, płodność męska, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, Salmonella typhimurium, test Amesa, tiamina chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, transport przez łożysko, upośledzenie spermatogenezy, witamina B1, witamina B12, witamina B6, występowanie nowotworów, zaburzenie równowagi
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycodone Polpharma 10 mg/ml

Przeprowadzone badania przedkliniczne oceniające potencjał genotoksyczny oksykodonu chlorowodorku wykazały w większości testów brak działania mutagennego. Test Amesa z bakteriami Salmonella i E. coli, test aberracji chromosomowej w limfocytach ludzkich po 48 godzinach ekspozycji w dawkach do 1500 µg/ml oraz test mikrojąderkowy szpiku kostnego in vivo u myszy przy stężeniach w osoczu do 48 µg/ml nie wykazały mutagenności. Wyniki te sugerują, że oksykodon w standardowych warunkach stosowania klinicznego nie wykazuje istotnego potencjału genotoksycznego.
aberracja chromosomowa, aktywacja metaboliczna, chłoniak u myszy, działanie mutagenne, genotoksyczność, limfocyt ludzki, mutagenność, oksykodon, oksykodonu chlorowodorek, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, Salmonella, szpik kostny, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gaviscon duo tab o smaku owoców leśnych 250 mg + 106,5 mg + 187,5 mg

Produkt leczniczy Gaviscon duo tab o smaku owoców leśnych zawiera substancje czynne: sodu alginian (250 mg), sodu wodorowęglan (106,5 mg) oraz wapnia węglan (187,5 mg), które są powszechnie stosowane w leczeniu objawów refluksu żołądkowo-przełykowego. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego preparatu są ograniczone i nie obejmują szczegółowych badań toksykologicznych, takich jak toksyczność ostra, podprzewlekła, przewlekła, mutagenność, karcynogenność czy wpływ na reprodukcję i rozwój. Brak tych danych wynika z wieloletniej historii bezpiecznego stosowania składników produktu w praktyce klinicznej oraz z faktu, że wszystkie istotne informacje o bezpieczeństwie zostały już zawarte w innych częściach Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL).
alginian sodu, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, profil bezpieczeństwa leku, refluks żołądkowo-przełykowy, sodu alginian, sodu wodorowęglan, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wapnia węglan, węglan wapnia, wodorowęglan sodu, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanax 500 mcg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak działania mutagennego w teście Amesa oraz braku aberracji chromosomowych in vitro przy dawkach do 100 mg/kg mc. (500-krotność dawki ludzkiej 10 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150x dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50x dawka ludzka) nie wykazały działania karcynogennego. Wpływ na płodność oceniano u szczurów przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25x dawka ludzka) bez negatywnych efektów. Jednakże długotrwałe podawanie wysokich dawek (3-30 mg/kg mc./dobę, 15-150x dawka ludzka) wiązało się z występowaniem zaćmy u samic oraz wrastaniem naczyń w rogówkę u samców, co wskazuje na potencjalne ryzyko okulistyczne przy przewlekłym stosowaniu dużych dawek.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, działanie mutagenne, działanie niepożądane układu nerwowego, działanie rakotwórcze, karcynogeneza, maksymalna dawka zalecana, napad drgawkowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojąder, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma
Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne lopinawiru, składnika leku Lopinavir + Ritonavir Accord, wykazały, że głównymi narządami docelowymi są wątroba, nerki, tarczyca, śledziona oraz krwinki czerwone. U gryzoni i psów po podaniu dawek wielokrotnych (ponad 6-krotnie wyższych niż zalecana dawka kliniczna) obserwowano obrzęk komórek wątroby z ogniskowym zwyrodnieniem, niewielkie zwyrodnienie kanalików nerkowych u myszy (przy dawkach co najmniej 2-krotnie wyższych niż u ludzi), przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u szczurów związany ze zmniejszeniem stężenia tyroksyny i wzrostem TSH, a także zmiany hematologiczne (anizocytoza, poikilocytoza) i powiększenie śledziony z histiocytozą u szczurów. Profil lipidowy u gryzoni wykazywał podwyższone stężenia cholesterolu (szczury, myszy) i triglicerydów (myszy), natomiast u psów nie zaobserwowano takich zmian. W badaniach in vitro lopinawir z rytonawirem hamował o 30% kanały potasowe HERG przy stężeniach odpowiadających 7-krotności całkowitego i 15-krotności wolnego stężenia w osoczu u ludzi, jednak bez istotnego wpływu na repolaryzację włókien Purkinjego u psów. Dystrybucja leku w mięśniu sercowym szczurów wykazała AUC na poziomie około 50% wartości osoczowej po 72 godzinach, co sugeruje brak istotnej retencji w tkance mięśnia sercowego.
aberracja chromosomalna, badanie elektrokardiograficzne, badanie toksykologiczne, bradykardia, działanie mutagenne, histiocytoza, hormon tyreotropowy, kanał potasowy hERG, narząd docelowy, odczyn Coombsa, potencjał genotoksyczny, profil lipidowy, przepływ jonów potasowych, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przeżywalność młodych, repolaryzacja, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dla samic, toksyczność zarodkowo-płodowa, włókno Purkinjego, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie elektrolitowe, załamek U, zwyrodnienie kanalików nerkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 400 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, obejmujące testy in vitro i in vivo, wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3) i parametrów morfologii krwi u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności u szczurów stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia kości nadgarstka i stępu przy ekspozycji na dawki zbliżone do terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie mutagenne, embriotoksyczność, erytrocyty, faza międzyrujowa, funkcja tarczycy, kwetiapina, leukocyty, morfologia krwi, parametry hematologiczne, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, stężenie hemoglobiny, toksyczność matczyna, trójjodotyronina, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranopril 10 mg

Lizynopryl, substancja czynna Ranoprilu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Przenika przez barierę krew-mózg w niewielkich ilościach, nie kumuluje się w tkankach oraz przenika do mleka i łożyska, jednak bez wykrywalnej obecności w tkankach płodów. Toksyczność ostra jest bardzo niska, z LD50 >20 g/kg u myszy i szczurów, a margines bezpieczeństwa jest wysoki – dawka nietoksyczna u psów wynosi 5 mg/kg mc./dobę, co stanowi ponad 6-krotność dawki dobowej zalecanej u ludzi (40 mg/dobę). Nefrotoksyczność obserwowana u psów i szczurów była związana z mechanizmem działania leku i była odwracalna po podaniu dożylnych wlewów soli fizjologicznej.
azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, dawka letalna, degeneracja kanalików nerkowych, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, izotop 14C, kreatynina w surowicy, LD50, lizynopryl, nefrotoksyczność, pobudzenie metaboliczne, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PoltechDTPA 13,25 mg DTPA (sodu dietylenotriamiopentaoctan jednowodny)

Kompleks technetu-99m z dietylenotriaminopentaoctanem (DTPA) nie jest przeznaczony do przewlekłego stosowania terapeutycznego, co ma kluczowe znaczenie przy ocenie jego bezpieczeństwa. Badania toksyczności po wielokrotnym dożylnym podaniu CaNa₃DTPA u królików i psów przez 14 dni wykazały brak efektów toksycznych nawet przy dawkach 100-krotnie (króliki) i 1000-krotnie (psy) wyższych niż standardowe dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na myszach dawka wywołująca poronienia i śmierć płodu była około 3600 razy wyższa niż dawka kliniczna stosowana u kobiet, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa preparatu w kontekście stosowania diagnostycznego.
CaNa₃DTPA, działanie mutagenne, karcynogeneza, PoltechDTPA, poronienie, profil bezpieczeństwa, technet-99m, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 5 mg

Przedkliniczne badania lenalidomidu, substancji czynnej leku Kleder, wykazały istotny potencjał teratogenny, zwłaszcza u małp, którym podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę. U potomstwa obserwowano wady wrodzone kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, deformacje), atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak przebarwienia, czerwone ogniska, wady przepony i obecność masy tkankowej nad zastawką przedsionkowo-komorową. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów, co wskazuje na bezpośredni wpływ lenalidomidu na rozwój zarodkowo-płodowy. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym u gryzoni przekraczała 2000 mg/kg/dobę, znacznie przewyższając dawki kliniczne u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, karcynogenność, krwinka, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukocyt, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał teratogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa przepony, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torvacard 20 20 mg

Przedkliniczne badania atorwastatyny wykazały brak działania genotoksycznego w serii testów in vitro i in vivo, co wyklucza mutagenność i klastogenność substancji. W ocenie kancerogenności zaobserwowano brak indukcji nowotworów u szczurów, natomiast u myszy przy ekspozycji na dawki 6-11 razy wyższe niż u ludzi stwierdzono gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe, co wskazuje na gatunkowo specyficzne ryzyko nowotworowe przy wysokich dawkach. W badaniach reprodukcyjnych atorwastatyna nie wpływała negatywnie na płodność ani nie wykazywała działania teratogennego u szczurów, królików i psów, jednak dawki toksyczne dla matki indukowały toksyczność płodu, opóźnienie rozwoju potomstwa oraz obniżoną przeżywalność noworodków u szczurów i królików.
aberracje chromosomowe, atorwastatyna, AUC, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitory reduktazy HMG-CoA, metabolity leku, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodka i płodu, stężenie leku w osoczu, toksyczność dla płodu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Endoxan 200 mg

Przedkliniczne badania toksyczności cyklofosfamidu (substancji czynnej Endoxanu) wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą w porównaniu z innymi cytostatykami, z wartościami LD50 po podaniu dożylnym wynoszącymi: szczur 160 mg/kg, mysz 400 mg/kg, świnka morska 400 mg/kg, królik 130 mg/kg oraz pies 40 mg/kg. Różnice te wskazują na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową, z najwyższą toksycznością u psów. Przewlekłe podawanie w dawkach toksycznych prowadzi do hepatotoksyczności, manifestującej się początkowo zwyrodnieniem tłuszczowym, a następnie martwicą wątroby. Progi hepatotoksyczności wynoszą 100 mg/kg u królików oraz 10 mg/kg u psów, co podkreśla wyższą wrażliwość psów na uszkodzenia wątroby. Nie zaobserwowano istotnych zmian patologicznych w śluzówce jelit, co sugeruje selektywność działania toksycznego.
aktywny metabolit, cyklofosfamid, dawka śmiertelna, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, lek alkilujący, lek cytostatyczny, martwica wątroby, mutagenność, podanie dożylne, śluzówka jelita, substancja czynna, toksyczność cyklofosfamidu, uszkodzenie wątroby, wada wrodzona, zwyrodnienie tłuszczowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Infilea 0,5 mg/g

Przedkliniczne badania toksyczności klobetazolu propionianu, substancji czynnej kremu Infilea 0,5 mg/g, wykazały dawkozależne objawy typowe dla przedawkowania glikokortykosteroidów, takie jak zanikowe zmiany w śledzionie, grasicy i nadnerczach, podwyższone stężenia cholesterolu w surowicy, limfopenia oraz depresja szpiku kostnego, a także zahamowanie przyrostu masy ciała. Brak jest danych dotyczących długoterminowego potencjału rakotwórczego, natomiast badania genotoksyczności in vitro nie wykazały mutagenności. W badaniach reprodukcyjnych podskórne dawki od 6,25 do 50 µg/kg/dobę nie wpływały na krycie, jednak dawka 50 µg/kg/dobę obniżała płodność, a wyższe dawki (≥ 100 µg/kg/dobę u myszy i 400 µg/kg/dobę u szczurów) indukowały wady wrodzone, w tym rozszczep podniebienia oraz zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego.
depresja szpiku, działania niepożądane glikokortykosteroidów, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykoidy, hipercholesterolemia, karcynogeneza, klobetazol propionian, kortykosteroid miejscowy, narządy limfatyczne, parametry biochemiczne, rozszczep podniebienia, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, toksyczność reprodukcyjna, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, wpływ na płodność, zaburzenia metaboliczne, zmniejszenie przeżywalności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketokaps Max 50 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ketoprofenu, substancji czynnej leku Ketokaps Max (dawka 50 mg), wykazały brak nowych zagrożeń dla pacjentów poza tymi już opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Toksydyczność po podaniu wielokrotnym pozostaje zgodna z profilem NLPZ, bez nieoczekiwanych efektów. Badania reprodukcyjne nie wykazały dodatkowego ryzyka dla płodności, rozwoju zarodka, płodu ani rozwoju pourodzeniowego. Tolerancja miejscowa ketoprofenu również nie wskazała na podrażnienia tkanek.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycardil 120 120 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa diltiazemu chlorowodorku, substancji czynnej Oxycardil 120, obejmowała szeroki zakres badań in vitro i in vivo, które nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Testy mutagenności oraz badania kancerogenności przeprowadzone na modelach zwierzęcych potwierdziły brak potencjału mutagennego i kancerogennego tej substancji. Jednakże, badania reprodukcyjne ujawniły istotne działania toksyczne, w tym toksyczność zarodkową, teratogenność oraz zaburzenia płodności u myszy, szczurów i królików, co wskazuje na ryzyko dla rozwoju płodu i funkcji rozrodczych.
diltiazem chlorowodorek, dystocja, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komplikacja położnicza, mięśniówka gładka macicy, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność okołoporodowa, toksyczność zarodkowa, umieralność okołoporodowa, wada rozwojowa, wada układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Baldivian Noc 441,35 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) zawartego w preparacie Baldivian Noc wykazały niski profil toksyczności zarówno w testach toksyczności ostrej, jak i po podaniu wielokrotnym przez okres 4-8 tygodni na modelach zwierzęcych. Testy Amesa przeprowadzone na suchych wyciągach o stężeniach etanolu 40% (DER 4-7:1) oraz 80% (DER 3-6:1) nie wykazały działania mutagennego, co wskazuje na brak potencjału wywoływania mutacji genetycznych przez składniki aktywne preparatu. Wyniki te potwierdzają względne bezpieczeństwo stosowania Baldivian Noc w dawkach terapeutycznych.
długotrwała ekspozycja, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, mutacja genetyczna, niski profil toksyczności, olejek eteryczny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, suchy wyciąg, test Amesa, test toksyczności ostrej, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, Valeriana officinalis, wskazanie terapeutyczne, wyciąg etanolowy, wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dobutamin hameln 12,5 mg/ml

Dobutamin hameln (12,5 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku nie ujawniło toksyczności istotnej dla zdrowia człowieka, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne pozostawały w normie. Brak danych dotyczących działania mutagennego i rakotwórczego uzasadniono krótkim czasem terapii i wskazaniami klinicznymi, co minimalizuje ryzyko mutagenności i kancerogenezy w praktyce klinicznej.
badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, dobutamin, dobutamina, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, pirosiarczyn sodu, płodność, potencjał kancerogenny, roztwór do infuzji, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zomiren 0,25 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne alprazolamu, substancji czynnej preparatu Zomiren, nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Test Amesa in vitro oraz test mikrojąder in vivo na szczurach przy dawce do 100 mg/kg mc. (500-krotność maksymalnej dawki u ludzi) nie ujawniły aberracji chromosomowych. Dwuletnie badania na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150-krotność dawki ludzkiej) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50-krotność dawki ludzkiej) nie potwierdziły działania kancerogennego. Wpływ na płodność oceniano na szczurach przy dawce do 5 mg/kg mc./dobę (25-krotność dawki ludzkiej), gdzie nie stwierdzono negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, napad drgawkowy, narząd wzroku, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valerin max 360 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne wyciągu wodno-alkoholowego z Valeriana officinalis L., radix wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 dla myszy po podaniu dootrzewnowym wynoszącą 3,3 g/kg masy ciała. Długoterminowe badania na szczurach, obejmujące podawanie ekstraktu w dawkach 300-600 mg/kg masy ciała przez 30-45 dni, nie wykazały istotnych zmian w masie ciała, parametrach biochemicznych krwi i moczu, ciśnieniu tętniczym, masie narządów wewnętrznych ani w parametrach hematologicznych w porównaniu do grup kontrolnych. W produkcie leczniczym Valerin max, zawierającym 360 mg wyciągu, obecność potencjalnie alkilujących, mutagennych i cytotoksycznych walepotriatów jest minimalna, co znacząco ogranicza ryzyko ich niekorzystnego działania.
ciśnienie tętnicze krwi, dawka śmiertelna LD50, działanie alkilujące, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, korzeń kozłka lekarskiego, kozłek lekarski, parametry biochemiczne krwi, parametry hematologiczne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walepotriaty
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Akistan Duo 50 mcg/ml + 5 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Akistan DUO, zawierającego latanoprost 50 μg/ml oraz tymolol 5 mg/ml, potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. W badaniach na królikach nie zaobserwowano miejscowych działań niepożądanych po aplikacji miejscowej produktu złożonego ani po jednoczesnym stosowaniu osobnych roztworów latanoprostu i tymololu. Latanoprost nie wpływał negatywnie na gojenie się ran rogówki, natomiast tymolol hamował ten proces jedynie przy podawaniu częściej niż raz na dobę. Nie stwierdzono również ogólnoustrojowych działań niepożądanych u zwierząt, a testy genotoksyczności i kancerogenności dla obu składników nie wykazały zagrożeń dla ludzi.
Akistan DUO, bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo miejscowe, bezpieczeństwo ogólnoustrojowe, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gojenie rogówki, latanoprost i tymolol, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, tkanka rogówkowa, wpływ na rozrodczość
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ibuprom dla dzieci forte 40 mg/ml

Przedkliniczne badania ibuprofenu, substancji czynnej leku Ibuprom dla dzieci Forte (40 mg/ml, zawiesina doustna), wykazały istotne zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym po podaniu wielokrotnym, w tym owrzodzenia i uszkodzenia błony śluzowej, co jest zgodne z mechanizmem hamowania syntezy prostaglandyn. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a długoterminowe testy na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego. Wyniki te wskazują na brak genotoksyczności i karcynogenności ibuprofenu w warunkach eksperymentalnych.
aberracja chromosomowa, bariera łożyskowa, błona śluzowa macicy, błona śluzowa żołądka, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie syntezy prostaglandyn, implantacja zarodka, mutagenność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, owulacja, potencjał karcynogenny, proces reprodukcyjny, uszkodzenie DNA, uszkodzenie przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa, zagnieżdżanie zarodka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Succus Echinaceae Phytopharm 2,425 g/2,5 ml

Przedkliniczne badania toksyczności leku Succus Echinaceae Phytopharm, zawierającego sok ze świeżego ziela jeżówki purpurowej stabilizowany 20-30% etanolem, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. Dawki ostre doustne i dożylne nie wywoływały efektów toksycznych u szczurów i myszy, z wartościami LD50 powyżej 15 000 mg/kg (doustnie) i 5 000 mg/kg (dożylnie) u szczurów oraz powyżej 30 000 mg/kg (doustnie) i 10 000 mg/kg (dożylnie) u myszy. Polisacharydowa frakcja EPS wykazała LD50 na poziomie 2 500 mg/kg, natomiast oczyszczone frakcje polisacharydów z hodowli komórkowych (EN 1:1 DN, masa cząsteczkowa 25 000 D) charakteryzowały się LD50 > 5 000 mg/kg, klasyfikując je do kategorii substancji praktycznie nietoksycznych. W badaniach podprzewlekłych (4 tygodnie) doustne podawanie soku w dawkach do 8 000 mg/kg/dzień (60-krotność dawki terapeutycznej dla człowieka) nie wywołało istotnych zmian klinicznych ani patologicznych, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa preparatu.
aktywacja metaboliczna, dawka śmiertelna LD50, działanie genotoksyczne, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, fukogalaktoksyloglukan, jeżówka purpurowa, polisacharydy EPS, potencjał mutagenny, potencjał toksyczny, test Amesa, test chłoniaka myszy, test mikrojądrowy, test transformacji komórkowej, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Otrivin dla dzieci 0,5 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ksylometazoliny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Otrivin dla dzieci (0,5 mg/ml, aerozol do nosa), wykazały brak działania mutagennego, co oznacza, że substancja nie indukuje mutacji genetycznych ani nie zwiększa ryzyka uszkodzeń DNA. Badania teratogenności przeprowadzone na myszach i szczurach, którym podawano ksylometazolinę drogą podskórną, nie wykazały wad rozwojowych u potomstwa, potwierdzając brak działania teratogennego tej substancji w modelach zwierzęcych.
aerozol do nosa, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ksylometazolina chlorowodorek, materiał genetyczny, model zwierzęcy, mutacja genetyczna, nowotwór, Otrivin, substancja czynna, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Medreg 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodują istotne zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. Badania płodności u szczurów wykazały brak negatywnego wpływu przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), jednak krótkotrwałe podawanie amlodypiny samcom w dawce odpowiadającej dawce terapeutycznej u ludzi skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje możliwy wpływ na parametry płodności zależny od schematu dawkowania i czasu ekspozycji.
aberracje chromosomowe, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacje punktowe, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatydy, testosteron, zaburzenie procesu rozrodczego
Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia IX – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Czynnik krzepnięcia IX, będący naturalnym białkiem ludzkiego osocza, wykazuje dobrą tolerancję po dożylnym podaniu w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, bez oznak toksyczności ani zwiększonej skłonności do zakrzepów. Preparat IMMUNINE, wysoko oczyszczony koncentrat czynnika IX, nie wykazał toksyczności nawet po przypadkowym podaniu pozanaczyniowym lub dotętniczym. Badania toksyczności wielokrotnych dawek są ograniczone ze względu na heterologiczny charakter białka dla zwierząt oraz interferencję przeciwciał w przypadku koncentratu zespołu protrombiny Prothromplex Total NF, który zawiera również czynniki II, VII i X. Test Amesa dla Betafact nie wskazuje na mutagenność, a brak danych o karcynogenności i wpływie na reprodukcję jest rekompensowany fizjologiczną naturą czynnika IX, co wyklucza oczekiwanie toksycznych efektów w tych obszarach.
białko heterologiczne, czynnik II, czynnik IX, czynnik krzepnięcia IX, czynnik VII, czynnik X, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, IMMUNINE, koncentrat zespołu protrombiny, mutagenność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, Prothromplex Total NF, przeciwciała przeciwko białku, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnych dawek, zakrzep, zespół protrombiny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esomeprazole Adamed 40 mg

Dane przedkliniczne dotyczące ezomeprazolu, w tym postaci dożylnej Esomeprazole Adamed 40 mg, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W testach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono narządów docelowych toksyczności ani działań niepożądanych przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe in vitro oraz aberracje chromosomowe in vivo i in vitro, nie potwierdziły potencjału mutagennego ani klastogennego. Ocena toksyczności reprodukcyjnej nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy potomstwa.
aberracja chromosomowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, efekt klastogenny, ezomeprazol, genotoksyczność, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, kwas solny, narząd docelowy, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proszek do sporządzania roztworu, rakowiak, reakcja zapalna, sok żołądkowy, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ sercowo-naczyniowy, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darunavir Glenmark 600 mg

Przedkliniczne badania toksyczności darunawiru przeprowadzone na myszach, szczurach i psach wykazały ograniczone działanie toksyczne, głównie na układ krwiotwórczy, krzepnięcia, wątrobę oraz tarczycę. U gryzoni obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, przerost hepatocytów, wakuolizację oraz przerost pęcherzyków tarczycy. Podawanie darunawiru z rytonawirem nasilało te zmiany oraz zwiększało częstość włóknienia wysepek trzustkowych u samców szczurów. U psów nie stwierdzono poważniejszych działań toksycznych przy ekspozycji klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zmniejszenie liczby ciałek żółtych i implantacji zarodków przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, bez wpływu na płodność. Nie wykazano działania teratogennego u szczurów, królików i myszy, a ekspozycja w badaniach była niższa niż u ludzi. W okresie przed- i pourodzeniowym obserwowano przejściowe zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa oraz opóźnienie otwarcia oczu i uszu, a stosowanie darunawiru z rytonawirem wiązało się z obniżoną przeżywalnością potomstwa w okresie laktacji.
aberracja chromosomowa, bariera krew-mózg, ciałko żółte, czas częściowej tromboplastyny, darunawir, drgawka, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, enzymy wątrobowe, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, hormon tarczycy, implantacja zarodka, mutacja bakterii, nerczyca, parametry czerwonych krwinek, pęcherzyki tarczycy, pole powierzchni pod krzywą, przerost hepatocytów, przewlekła nefropatia postępująca, rak wątrobowokomórkowy, rytonawir, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, wakuolizacja, włóknienie wysepek trzustkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acarizax 12 SQ-HDM

Preparat ACARIZAX, zawierający standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae w dawce 12 SQ-HDM, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. W ramach tych badań wykonano standardowe testy farmakologiczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu. Ponadto, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych związanych z powtarzaną ekspozycją na substancję czynną, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, dawka SQ-HDM, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, długoterminowa terapia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój potomstwa, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Submena 100 mcg

Przedkliniczne badania fentanylu, substancji czynnej leku Submena, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy wielokrotnym podaniu, potwierdzając dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa farmakologicznego. W modelach zwierzęcych zaobserwowano wpływ na funkcje reprodukcyjne, w tym zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność płodów u szczurów, jednak bez działania teratogennego. Ocena mutagenności wykazała brak efektów mutagennych in vivo oraz w testach bakteryjnych, natomiast działanie mutagenne in vitro na komórkach ssaków pojawiało się jedynie przy bardzo wysokich stężeniach, znacznie przekraczających dawki kliniczne, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenne w warunkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, cytrynian fentanylu, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, fentanyl, funkcja reprodukcyjna, komórka ssaka, opioid, potencjał onkogenny, preparat histologiczny mózgu, profil bezpieczeństwa, śmiertelność płodu, substancja czynna, tkanka mózgowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xevoben XR 100 mg + 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa skojarzenia lewodopy z benserazydem (Xevoben XR) wykazały dawkozależne zmiany szkieletowe u szczurów, głównie niezarośnięte chrząstki nasadowe, obserwowane wyłącznie u osobników w fazie wzrostu. U psów podawanie dużych dawek skutkowało wzrostem aktywności enzymów wątrobowych, stłuszczeniem wątroby, wydłużeniem czasu protrombinowego oraz zmniejszeniem ilości tkanek krwiotwórczych w szpiku kostnym, co wskazuje na potencjalny wpływ na funkcję wątroby i układ hematopoetyczny. Test Amesa nie wykazał działania mutagennego lewodopy ani benserazydu, jednak brak jest dodatkowych badań genotoksyczności oraz danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
badanie długoterminowe, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, czas protrombinowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, lewodopa z benserazydem, stłuszczenie wątroby, test Amesa, tkanka krwiotwórcza, toksyczność dla samic, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zgon wewnątrzmaciczny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toralis 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Toralis zawiera lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), które zostały szeroko przebadane w badaniach przedklinicznych i klinicznych. Dane toksykologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych, jednak lizynopryl wykazuje działanie teratogenne i fetotoksyczne, prowadząc do obumarcia płodu, wad wrodzonych (szczególnie czaszki), opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwałego przewodu tętniczego, co jest związane z wpływem na układ renina-angiotensyna płodu oraz niedokrwieniem łożyska. Torasemid w dużych dawkach indukował odwracalne zmiany nerkowe (poszerzenie kanalików, śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, manifestujące się m.in. wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmniejszeniem masy ciała.
działanie fetotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, lizynopryl, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, przepływ łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, torasemid, układ renina-angiotensyna, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Retrovir 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa zydowudyny (Retrovir) wykazały zróżnicowany potencjał mutagenny i genotoksyczny. Test Amesa nie potwierdził mutagenności, jednak badania na komórkach chłoniaka myszy oraz transformacji komórek in vitro wykazały słabe działanie mutagenne. Uszkodzenia chromosomalne stwierdzono w limfocytach ludzkich in vitro oraz w teście jąderkowym u myszy i szczurów po wielokrotnym podawaniu doustnym, choć badania cytogenetyczne szczurów in vivo nie potwierdziły tych uszkodzeń. U pacjentów z AIDS obserwowano zwiększoną liczbę pęknięć chromosomów. Zydowudyna włączana jest do DNA leukocytów dorosłych oraz noworodków, co potwierdzono także u kobiet ciężarnych leczonych zydowudyną. Badania na małpach wykazały większą integrację analogów nukleozydów do DNA płodów oraz skrócenie telomerów przy skojarzeniu zydowudyny z lamiwudyną, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
badanie cytogenetyczne, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność przezłożyskowa, karcinogen przezłożyskowy, lamiwudyna, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, nowotwór nabłonkowy pochwy, nowotwór płuc, nowotwór wątroby, pęknięcie chromosomu, Retrovir, skrócenie telomeru, test Amesa, test jąderkowy, transmisja wertykalna, układ rozrodczy żeński, uszkodzenie chromosomalne, włączanie do DNA, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1, zydowudyna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Dr.Max 30 mg/5 ml

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroxol Dr. Max, wykazuje bardzo niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz przewlekłej, co potwierdzają liczne badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono wartości NOAEL na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52-78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po dożylnym podaniu ambroksolu również nie wykazały ciężkich działań toksycznych, a obserwowane efekty niepożądane miały charakter przemijający. Ponadto, ambroksol nie wykazuje toksycznego wpływu na narządy docelowe, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, ambroksol chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, narząd docelowy, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ambroksolu, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doneprion 10 mg

Dane przedkliniczne chlorowodorku donepezylu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi ograniczonymi głównie do efektów farmakologicznych związanych ze stymulacją układu cholinergicznego. Badania toksykologiczne wykazały brak mutagenności w testach na komórkach bakterii i ssaków oraz brak działania klastogennego in vivo u myszy. Wystąpienie słabego działania klastogennego in vitro obserwowano jedynie przy stężeniach przekraczających ponad 3000-krotnie stężenie terapeutyczne w osoczu człowieka, co czyni ten efekt klinicznie nieistotnym. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału rakotwórczego chlorowodorku donepezylu.
badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, chlorowodorek donepezylu, dawka terapeutyczna, Doneprion, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor acetylocholinoesterazy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, stężenie stacjonarne, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, układ cholinergiczny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asikreba 37,5 mg

Badania przedkliniczne sunitynibu (Asikreba) wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii, co sugeruje ich przejściowy charakter. Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, aktywacja metaboliczna, atrezja pęcherzyków, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, nadnercza, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płat przedni przysadki, poliplodia, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śmiertelność zarodkowo-płodowa, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu płodu, węzeł chłonny, wydłużenie odstępu QTc, zagnieżdżenie zarodka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trittico CR 75 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku trazodonu (substancji czynnej Trittico CR) obejmują szeroki zakres testów toksykologicznych, reprodukcyjnych i mutagennych. W badaniach toksyczności ostrej LD50 wynosiła 610 mg/kg u myszy, 486 mg/kg u szczurów oraz 560 mg/kg u królików, z objawami takimi jak sedacja, ślinotok, opadanie powiek i drgawki kloniczne. W toksyczności podostrej i przewlekłej stosowano dawki od 3 do 450 mg/kg w różnych gatunkach zwierząt, przy czym NOAEL wynosił 30 mg/kg u szczurów, 50 mg/kg u królików, 10 mg/kg u psów oraz 20 mg/kg u małp. Zaobserwowano przerost hepatocytów i gładkiej siateczki endoplazmatycznej u szczurów, co interpretowano jako adaptację metaboliczną, a nie patologię. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono wpływu na płodność do 300 mg/kg, natomiast dawki toksyczne dla matek (150-450 mg/kg) powodowały zwiększoną śmiertelność zarodków i sporadyczne wady rozwojowe. Trazodon przenikał przez łożysko w minimalnym stopniu, a u noworodków obserwowano zmniejszenie masy ciała przy dawkach powyżej 30 mg/kg.
aberracja chromosomowa, bariera łożyskowa, chlorowodorek trazodonu, drgawka kloniczna, działanie kardiotoksyczne, działanie mutagenne, działanie sedatywne, działanie teratogenne, guz nowotworowy, hipotonia, in vitro, in vivo, LD50, NOAEL, obumarcie zarodka, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, prolaktyna, przerost komórek wątrobowych, siateczka endoplazmatyczna gładka, test mikrojądrowy, transport łożyskowy, uzależnienie, właściwość antygenowa, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Dane przedkliniczne dotyczące walproinianu sodu i kwasu walproinowego, składników leku Depakine Chronosphere, wskazują na zróżnicowany profil bezpieczeństwa. W testach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego, natomiast badania in vivo wykazały zależność efektów genotoksycznych od drogi podania – po podaniu doustnym nie obserwowano aberracji chromosomowych, zaś po dootrzewnowym odnotowano uszkodzenia DNA u gryzoni. Kliniczne obserwacje sugerują zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Istotne są natomiast dane dotyczące teratogenności – walproinian indukuje wady rozwojowe u myszy, szczurów i królików oraz powoduje zmiany behawioralne u potomstwa, a także morfologiczne i funkcjonalne zaburzenia układu słuchowego u zwierząt doświadczalnych.
aberracja chromosomowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, męski układ rozrodczy, naprawa DNA, niepłodność męska, padaczka, pękanie nici DNA, potencjał mutagenny, rakotwórczość, spermatogeneza, szpik kostny, układ słuchowy, wada rozwojowa, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zanik jąder
Leksykon substancji czynnych
Ruszczyk kolczasty – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Ruszczyk kolczasty (Ruscus aculeatus L.) jest aktywnym składnikiem preparatu Cyclo 3 Fort, zawierającego 150 mg wyciągu suchego z kłącza (ekstrakt 5-7,5:1, etanol 85% V/V), stosowanym głównie ze względu na działanie naczynioochronne. Przeprowadzone badania farmakologiczne bezpieczeństwa nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz badania histopatologiczne organów docelowych potwierdziły brak zagrożenia przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie naczynioochronne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hesperydyna metylochalkon, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, ruszczyk kolczasty, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z kłącza ruszczyka kolczastego, zmiany histopatologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 125 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne terbinafiny wykazały brak istotnej toksyczności przy dawkach doustnych do około 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, z wątrobą i nerkami jako głównymi narządami docelowymi przy wysokich dawkach. W badaniu na małpach dawka nietoksyczna wyniosła 50 mg/kg mc./dobę, gdzie obserwowano odwracalne zmiany w siatkówce związane z metabolitem leku, bez histologicznych uszkodzeń. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach i szczurach potwierdziły brak istotnego ryzyka nowotworowego u myszy przy dawkach do 156 mg/kg mc./dobę, natomiast u szczurów zaobserwowano specyficzne gatunkowo nowotwory wątroby przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, związane z proliferacją peroksysomów.
ataksja, badanie genotoksyczne, badanie płodności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, drgawka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja systemowa, ekspozycja układowa, metabolit terbinafiny, narząd docelowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proliferacja peroksysomów, śmiertelność okołoporodowa, swoistość gatunkowa, terbinafina, toksyczność rodzicielska, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, załamanie światła w siatkówce
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimantin 50 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku rymantadyny wykazały brak działania mutagennego w standardowych testach genotoksyczności oraz brak wpływu na płodność u szczurów przy dawkach do 60 mg/kg mc./dobę, co stanowi trzykrotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Nie przeprowadzono jednak badań oceniających potencjał rakotwórczy substancji czynnej. Rymantadyna przenika przez barierę łożyskową u myszy, a w badaniach embriotoksyczności u szczurów wykazano toksyczność przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (11-krotność dawki ludzkiej), objawiającą się zwiększoną resorpcją płodów oraz objawami toksyczności matczynej, takimi jak ataksja, drżenia, drgawki i istotne zmniejszenie przyrostu masy ciała.
anomalia rozwojowa, ataksja, badanie reprodukcyjne, bariera łożyskowa, chlorowodorek rymantadyny, drgawka, drżenie, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, rozwój przedpourodzeniowy, rymantadyna, śmiertelność potomstwa, test mutagenności, toksyczność matczyna, wpływ na płodność, zaburzenie płodności
Leksykon substancji czynnych
Winpocetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksykologiczne winpocetyny przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, króliki) wykazały relatywnie niski profil toksyczności w dawkach terapeutycznych. Dawka LD50 po podaniu doustnym u szczurów wyniosła 503 mg/kg mc., natomiast psy nie tolerowały dawek doustnych powyżej 400 mg/kg mc. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej (do 6 miesięcy i ponad roku) nie stwierdzono istotnych zmian klinicznych ani laboratoryjnych przy dawkach do 25 mg/kg mc. (doustnie) u szczurów oraz do 5 mg/kg mc. (dożylnie) u psów. Objawy niepożądane, takie jak wzmożone ślinienie, tachykardia, tachypnoe czy drgawki, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Wyniki badań histologicznych i laboratoryjnych sugerują odwracalność tych efektów bez trwałych uszkodzeń tkanek.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, krwawienie łożyskowe, podanie dożylne, poronienie, przepływ łożyskowy, przyspieszony oddech, rozwój płodowy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, winpocetyna, wzmożone ślinienie
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imazol 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klotrymazolu, substancji czynnej preparatu Imazol, wykazały dobrą tolerancję miejscową po naskórnym i dopochwowym podaniu u zwierząt laboratoryjnych (króliki, psy). Dawka dopochwowa wynosiła 500 mg przez 3 tygodnie, bez pierwotnego działania drażniącego na skórę i błony śluzowe oraz bez uszkodzeń oczu. Długoterminowa toksyczność przewlekła po podaniu doustnym u szczurów, psów i małp wskazuje, że niska ekspozycja układowa, typowa dla stosowania miejscowego, nie powoduje klinicznie istotnej toksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego działania klotrymazolu, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne leku.
aplikacja miejscowa, bezpieczeństwo reprodukcyjne, działanie drażniące, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, genotoksyczność, Imazol, klotrymazol, płodność, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olzapin 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowy dla neuroleptyków profil toksyczności, obejmujący depresję ośrodkowego układu nerwowego, efekty przeciwcholinergiczne oraz zmiany hematologiczne. Średnie dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów dawki doustne do 100 mg/kg były tolerowane bez zgonów. W badaniach przewlekłych obserwowano hamowanie aktywności OUN, obwodowe zaburzenia hematologiczne oraz odwracalne zwiększenie stężenia prolaktyny u szczurów, co skutkowało zmianami w narządach rozrodczych. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę powodowały odwracalną neutropenię, trombocytopenię lub niedokrwistość, przy ekspozycji (AUC) 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości
Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Powidon jodowany wykazuje niski profil toksyczności ostrej i przewlekłej przy stosowaniu miejscowym, co potwierdzają badania na zwierzętach (myszy, szczury, króliki, psy) z dawkami systemowymi znacznie przekraczającymi kliniczne (do 750 mg/kg mc./dobę przez 12 tygodni). Zaobserwowano odwracalne, dawko-zależne zmiany w funkcji tarczycy (wzrost PBI) oraz niespecyficzne zmiany histopatologiczne, podobne do tych wywołanych przez jodek potasu. Dane kliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania preparatów zawierających powidon jodowany w stężeniach 100 mg/g lub mg/ml (Betadine), 75 mg/ml (Braunol 7,5%) oraz 200 mg (Betadine VAG). Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne, jednak dostępne dowody wskazują na brak działania mutagennego in vivo, a ryzyko rakotwórczości przy prawidłowym stosowaniu jest minimalne, choć brak jest długoterminowych badań rakotwórczych na zwierzętach.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, jod związany z białkiem, jodek potasu, kompleks jodopowidonowy, mutagenność, potencjał rakotwórczy, powidon jodowany, preparat antyseptyczny, stężenie jodków, stężenie jodu, stężenie TSH, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symleptic 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny w preparacie Symleptic obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na rozrodczość i rozwój. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę (myszy: 200, 600, 2000 mg/kg/dobę; szczury: 250, 1000, 2000 mg/kg/dobę). U samców szczurów przy najwyższej dawce 2000 mg/kg/dobę zaobserwowano statystycznie istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki, jednak nowotwory te charakteryzowały się niskim stopniem złośliwości, nie wpływały na przeżywalność, nie dawały przerzutów i były podobne do zmian u zwierząt kontrolnych. Maksymalne stężenie gabapentyny w osoczu szczurów przekraczało 10-krotnie stężenia u ludzi przy dawce 3600 mg/dobę. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, a także nie stwierdzono indukcji mikrojąderek w szpiku kostnym chomika.
aberracja chromosomowa, badanie postnatalne, badanie prenatalne, badanie teratologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gabapentyna, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze