Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Zomiren

W ramach badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania alprazolamu, substancji czynnej preparatu Zomiren, przeprowadzono szereg testów laboratoryjnych i eksperymentalnych na modelach zwierzęcych. Badania te obejmowały ocenę potencjału mutagennego, rakotwórczego oraz wpływu na płodność i wybrane narządy.¹

Potencjał mutagenny alprazolamu

Przeprowadzone badania nie wykazały potencjału mutagennego alprazolamu. W standardowym teście Amesa przeprowadzonym w warunkach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego badanej substancji. Ponadto, alprazolam nie powodował aberracji chromosomowych w teście mikrojąder przeprowadzonym in vivo na szczurach, nawet przy zastosowaniu dawki 100 mg/kg masy ciała, która 500-krotnie przewyższa maksymalną dawkę zalecaną u ludzi (10 mg na dobę).²

Potencjał rakotwórczy

Dwuletnie badania biologiczne przeprowadzone na gryzoniach nie dostarczyły dowodów na działanie rakotwórcze alprazolamu. W przypadku szczurów, substancję podawano w dawkach do 30 mg/kg masy ciała na dobę (150-krotnie przewyższających maksymalną dawkę zalecaną u ludzi). U myszy stosowano dawki do 10 mg/kg masy ciała na dobę (50-krotnie przewyższające maksymalną dawkę zalecaną u ludzi). W żadnym z tych badań nie wykazano potencjału kancerogennego alprazolamu.³

Wpływ na płodność

Badania wpływu alprazolamu na płodność przeprowadzono na szczurach. Wykazano, że podawanie substancji w dawkach do 5 mg/kg masy ciała na dobę (25-krotnie większej od maksymalnej zalecanej dawki dobowej u człowieka) nie powodowało zmniejszenia płodności u badanych zwierząt. Wyniki te sugerują brak negatywnego wpływu alprazolamu na funkcje rozrodcze w zakresie badanych dawek.⁴

Wpływ na narząd wzroku

Długotrwałe badania na szczurach wykazały istotny wpływ alprazolamu na narząd wzroku. Przy doustnym podawaniu substancji przez okres dwóch lat w dawkach wynoszących 3, 10 i 30 mg/kg masy ciała na dobę (15 do 150 razy przewyższających maksymalne dawki zalecane u ludzi) zaobserwowano zależny od dawki wzrost częstości występowania:

• Zaćmy u samic szczurów
• Wrastania naczyń w rogówkę u samców szczurów

Co istotne, zmiany te pojawiały się dopiero po 11 miesiącach leczenia, wskazując na związek z długotrwałą ekspozycją na badaną substancję.⁵

Badania toksyczności przewlekłej

W 12-miesięcznych badaniach toksyczności przewlekłej przeprowadzonych na psach obserwowano poważne działania niepożądane w postaci napadów drgawkowych, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem zwierząt. Efekty te występowały po podaniu dawek wynoszących 3 mg/kg masy ciała na dobę (15-krotnie przewyższających maksymalną dawkę zalecaną u ludzi). Zarówno czas trwania, jak i częstość występowania napadów drgawkowych wykazywały zależność od zastosowanej dawki. Należy podkreślić, że nie jest jasne, czy obserwacje te można ekstrapolować na stosowanie leku u ludzi.⁶