okres półtrwania
Okres półtrwania (T1/2) to parametr farmakokinetyczny określający czas, w którym stężenie substancji czynnej w organizmie zmniejsza się o połowę. Jest to kluczowy wskaźnik stosowany w farmakologii do określania częstości dawkowania leków oraz czasu ich eliminacji z organizmu.
Stan stacjonarny leku we krwi jest osiągany zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania. Leki o krótkim okresie półtrwania (kilka godzin) wymagają częstszego podawania, natomiast te o długim okresie półtrwania (kilkadziesiąt godzin) mogą być stosowane raz na dobę lub rzadziej. Okres półtrwania zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz interakcji z innymi lekami.
W diagnostyce medycznej okres półtrwania jest również istotny przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych, szczególnie przy oznaczaniu markerów biochemicznych, takich jak troponiny sercowe czy hormony. Znajomość tego parametru pozwala na właściwą ocenę dynamiki zmian stężeń tych substancji w czasie.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sód alendronian – Właściwości farmakokinetyczne
Sód alendronianowy (trójwodny), będący formą kwasu alendronowego, wykazuje niską dostępność biologiczną po podaniu doustnym, wynoszącą średnio 0,64% przy dawce 70 mg (odpowiadającej 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego) u kobiet, gdy lek podawany jest na czczo, co jest warunkiem skuteczności terapeutycznej w leczeniu osteoporozy. Biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu przy podaniu leku bliżej posiłku: 0,46% na 1 godzinę przed śniadaniem, 0,39% na 30 minut przed, a jest praktycznie zerowa podczas i do 2 godzin po standardowym śniadaniu. Interakcje z napojami, takimi jak kawa czy sok pomarańczowy, redukują biodostępność o około 60%. Alendronian wiąże się z białkami osocza w 78%, a jego stężenia w osoczu po podaniu doustnym są bardzo niskie (<5 ng/ml). Nie obserwowano istotnych zmian biodostępności przy jednoczesnym stosowaniu prednizonu (20 mg TID przez 5 dni).
biodostępność, dostępność biologiczna, dystrybucja alendronianu, eliminacja alendronianu, farmakokinetyka alendronianu, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kwas alendronowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, redystrybucja do kości, stan stacjonarny, tkanka miękka, wiązanie z białkami osocza, wychwyt leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Astorid 5 mg
ASTORID zawiera torasemid w dawce 5 mg w postaci tabletek, stosowany w leczeniu obrzęków serca i przesięków związanych z niewydolnością serca. Zalecana dawka początkowa i podtrzymująca u dorosłych oraz młodzieży (12-18 lat) wynosi 5 mg na dobę. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 12 lat, dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka nie wymaga modyfikacji pomimo zmniejszonego klirensu, gdyż całkowite stężenie torasemidu w osoczu pozostaje niezmienione. Podobnie u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki, mimo nieznacznego wydłużenia okresu półtrwania leku i jego metabolitów. U osób w podeszłym wieku również nie zaleca się zmiany dawkowania, choć brak jest wystarczających badań porównawczych w tej populacji.
dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dostępność biologiczna, funkcja nerek, funkcja wątroby, klirens leku, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk serca, obrzęki i przesięki, okres półtrwania, przesięk, schemat dawkowania, stężenie w osoczu krwi, torasemid, zmniejszony klirens - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – TEKCIS 2-50 GBq (aktywność 99mTc)
Radiofarmaceutyk TEKCIS, zawierający sodu nadtechnecjan (99mTc) o aktywności od 2 do 50 GBq, charakteryzuje się emisją promieniowania gamma o energii 140 keV i okresem półtrwania 6,01 godziny. Preparat ten, stosowany w postaci jałowego roztworu do wstrzykiwań o pH 4,5-7,5, nie wykazuje wpływu na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, co potwierdza charakterystyka produktu leczniczego. Brak zaburzeń funkcji psychomotorycznych po podaniu radiofarmaceutyku umożliwia kontynuację codziennych aktywności bez konieczności ograniczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego czy obsługą urządzeń mechanicznych.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie addytywne, elucja, funkcja psychomotoryczna, generator radionuklidu, interakcja lekowa, izotop macierzysty, jałowy roztwór do wstrzykiwań, kolumna chromatograficzna, okres półtrwania, procedura diagnostyczna, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, sodu nadtechnecjan 99mTc, środek radiofarmaceutyczny, technet 99mTc, technet 99Tc, wydajność generatora - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DHEA Aflofarm 25 mg
Prasteron (DHEA) wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem wolnego DHEA i DHEA-S osiąganym po 2-5 godzinach. Biodostępność wynosi 50-70%, a przyjmowanie leku podczas posiłku poprawia absorpcję. Dystrybucja obejmuje wolny DHEA, umiarkowanie związany z białkami osocza (10-20%) o objętości dystrybucji 17-38 l, oraz DHEA-S, silnie związany z albuminami (80-90%) o objętości dystrybucji około 9 l. Stężenie DHEA-S jest wielokrotnie wyższe niż wolnego DHEA (około 250-krotnie u kobiet i 500-krotnie u mężczyzn). Metabolizm rozpoczyna się w nabłonku jelitowym i wątrobie, prowadząc do powstania aktywnych hormonów płciowych (androgenów i estrogenów), z których tylko kilka procent dawki ulega konwersji.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride STADA 1000 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (1000 mg) wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 1214 ng/ml osiąganym średnio po około 5 godzinach (Tmax 4-10 h). Podanie po posiłku zwiększa AUC o około 77% oraz Cmax o 26%, przy nieznacznym wydłużeniu Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając jednak na całkowite wchłanianie leku. Farmakokinetyka metforminy jest nieliniowa, a brak kumulacji przy dawkach do 2000 mg potwierdza bezpieczeństwo stosowania. Metformina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, szeroką dystrybucją (Vd 63-276 l) oraz penetracją do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
AUC, badanie biorównoważności, biotransformacja, klirens nerkowy, kumulacja leku, kwasica mleczanowa, metforminy chlorowodorek, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces ADME, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie metforminy w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia X – Właściwości farmakokinetyczne
Czynnik krzepnięcia X, będący integralnym składnikiem zespołu protrombiny, jest obecny w preparacie Prothromplex Total NF w ilości 600 j.m. na fiolkę, co po rekonstytucji w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań odpowiada stężeniu 30 j.m./ml. Jego biologiczny okres półtrwania wynosi od 30 do 60 godzin, co plasuje go pomiędzy czynnikami II (40-60 godzin) a IX (16-30 godzin), a znacznie dłużej niż czynnik VII (3-5 godzin). Ta farmakokinetyczna charakterystyka umożliwia utrzymanie aktywności czynnika X w krwiobiegu przez relatywnie długi czas po podaniu, co ma istotne znaczenie kliniczne przy planowaniu terapii i ustalaniu schematów dawkowania. Aktywność czynnika X oznaczana jest metodą chromogenną według Farmakopei Europejskiej, kalibrowaną względem międzynarodowych wzorców WHO, co zapewnia standaryzację i powtarzalność wyników.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Banxiol 2,5 mg
Przedawkowanie apiksabanu, inhibitora czynnika Xa, wiąże się z istotnym ryzykiem krwawień o różnym nasileniu, w tym zagrażających życiu, takich jak krwawienia do OUN czy wstrząs krwotoczny. Dawka terapeutyczna Banxiolu wynosi 2,5 mg, natomiast badania kliniczne wykazały, że podawanie dawek do 50 mg/dobę (10-20-krotnie wyższych) u zdrowych osób nie powodowało istotnych działań niepożądanych. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku, zidentyfikować źródło krwawienia i wdrożyć leczenie obejmujące hemostazę chirurgiczną, przetoczenie świeżo mrożonego osocza oraz podanie antidotum na inhibitory czynnika Xa. Podanie węgla aktywowanego w ciągu 2-6 godzin od przyjęcia apiksabanu (20 mg) zmniejsza AUC o 50% i 27%, skracając okres półtrwania leku z 13,4 do około 5 godzin, co może ograniczyć wchłanianie substancji.
apiksaban, czas krzepnięcia, czynnik krzepnięcia, dawka terapeutyczna, efekt przeciwzakrzepowy, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie do ośrodkowego układu nerwowego, krwiomocz, objaw ogniskowy, okres półtrwania, parametr koagulologiczny, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie apiksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, schyłkowa niewydolność nerek, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywowany, wstrząs krwotoczny, wylew podskórny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zolmitriptan STADA 2,5 mg
Przedawkowanie zolmitriptanu, stosowanego w leczeniu migreny, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej oraz długotrwałego monitorowania. Najczęstszym objawem toksycznym jest sedacja, obserwowana po jednorazowym przyjęciu dawki 50 mg, co stanowi 20-krotność standardowej dawki terapeutycznej (2,5 mg). Ze względu na okres półtrwania leku wynoszący 2,5–3 godziny, zaleca się obserwację kliniczną pacjenta przez minimum 15 godzin lub dłużej, jeśli objawy utrzymują się. W ciężkich przypadkach konieczne jest leczenie na oddziale intensywnej terapii, obejmujące zapewnienie drożności dróg oddechowych, odpowiednią wentylację i natlenowanie, a także monitorowanie i wspomaganie układu krążenia.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Pozakonazol wykazuje farmakokinetykę o charakterze liniowym do dawki 800 mg/dobę, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) około 3 godzin po podaniu z posiłkiem bogatotłuszczowym. Biodostępność leku jest silnie zależna od spożycia tłuszczu – podanie 400 mg pozakonazolu z posiłkiem zawierającym około 50 g tłuszczu zwiększa Cmax o 330% i AUC o 360% w porównaniu do podania na czczo. Pozakonazol charakteryzuje się dużą pozorną objętością dystrybucji (1774 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>98%). Metabolizm jest minimalny, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku z kałem (77% dawki), a okres półtrwania wynosi średnio 35 godzin (zakres 20–66 h). Wydalanie nerkowe jest marginalne (14% dawki, <0,2% w formie niezmienionej), co eliminuje konieczność modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym poddawanych hemodializie.
albumina, cytochrom P450, farmakokinetyka pozakonazolu, glukuronidacja, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek bogatotłuszczowy, przełomowe zakażenie grzybicze, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glunektik 1 GBq/ml
Produkt leczniczy GLUNEKTIK, zawierający roztwór fludeksyglukozy znakowanej izotopem fluoru (18F) o aktywności 1 GBq/ml, jest stosowany w badaniach PET. Izotop 18F charakteryzuje się okresem półtrwania 110 minut i emituje promieniowanie pozytonowe o maksymalnej energii 634 keV, a następnie promieniowanie fotonowe o energii 511 keV. Przeciwwskazania do stosowania GLUNEKTIK obejmują nadwrażliwość na substancję czynną, substancje pomocnicze lub inne składniki preparatu. Produkt występuje jako klarowny, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór do wstrzykiwań, co wymaga uwzględnienia aspektów bezpieczeństwa związanych z dożylną drogą podania.
- Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Dawkowanie i sposób podawania
Mirtazapina jest przeciwdepresyjnym lekiem o długim okresie półtrwania (20-40 godzin), dostępnym w formie tabletek powlekanych (30 mg, 45 mg) oraz tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (15 mg, 30 mg, 45 mg). Zalecana dawka początkowa u dorosłych i osób w podeszłym wieku wynosi 15 mg lub 30 mg, z zakresem dawek skutecznych 15-45 mg i dawką maksymalną 45 mg. Leczenie rozpoczyna się zwykle od 15 mg lub 30 mg, a pierwsze efekty przeciwdepresyjne obserwuje się po 1-2 tygodniach, z oceną skuteczności po 2-4 tygodniach. W przypadku braku odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć do 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, należy rozważyć przerwanie terapii. Terapia powinna być kontynuowana przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia.
AuroMirta ORO, dawka dobowa, dawka podzielona, depresja, działanie przeciwdepresyjne, klirens kreatyniny, lek przeciwdepresyjny, Mirtagen, mirtazapina, Mirtor, Mirzaten, Mirzaten Q-Tab, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorzoma Mono 20 mg/ml
Chlorowodorek dorzolamidu, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu (20 mg/ml), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które umożliwiają skuteczne obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Lek kumuluje się selektywnie w erytrocytach poprzez wiązanie z izoenzymem anhydrazy węglanowej II, podczas gdy stężenia wolnego dorzolamidu w osoczu pozostają bardzo niskie. Metabolit N-deetylo-dorzolamid, również aktywny, wykazuje większe powinowactwo do izoenzymu I, gromadząc się w erytrocytach, ale o mniejszej aktywności fizjologicznej. Dorzolamid i jego metabolit są wydalane głównie przez nerki, a eliminacja z erytrocytów przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 4 miesięcy w fazie wolnej eliminacji.
anhydraza węglanowa, białka osocza, chlorowodorek dorzolamidu, ciśnienie wewnątrzgałkowe, erytrocyty, faza szybkiej eliminacji, faza wolnej eliminacji, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym anhydrazy węglanowej I, izoenzym anhydrazy węglanowej II, klirens kreatyniny, miejscowe stosowanie leku, N-deetylo-dorzolamid, okres półtrwania, osocze krwi, profil bezpieczeństwa, równowaga dynamiczna, równowaga kwasowo-zasadowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adabonib 3,5 mg
Bortezomib, substancja czynna leku Adabonib, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z różnicami w biodostępności zależnymi od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m² maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wynoszą odpowiednio 57-112 ng/ml, natomiast po podaniu podskórnym Cmax jest znacząco niższe (20,4 ng/ml), choć całkowita ekspozycja (AUClast) jest równoważna (wskaźnik 0,99; 90% CI: 80,18%-122,80%). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (82,9%), niezależnym od stężenia. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, z deboronacją prowadzącą do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania po wielokrotnych dawkach wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity zmniejsza się znacząco po pierwszej dawce (z 102-112 l/h do 15-32 l/h), co sugeruje nasycenie szlaków metabolicznych lub zmiany dystrybucji.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność systemowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, enzym wątrobowy, ester kwasu boronowego z mannitolem, faza eliminacji, guz lity, inhibitor proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosom wątrobowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, powierzchnia ciała, profil eliminacji, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Chlorek strontu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorek strontu (89SrCl2) jest radiofarmaceutykiem stosowanym w leczeniu paliatywnym bólu kostnego wywołanego przerzutami nowotworowymi. Preparat dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o aktywności 37,5 MBq/ml, zawierającego izotop strontu-89 o okresie półtrwania 50,5 dnia i emisji promieniowania beta o maksymalnej energii 1,492 MeV. Ze względu na charakter radioaktywny, stosowanie 89SrCl2 wymaga ścisłego przestrzegania zasad ochrony radiologicznej oraz kwalifikacji pacjentów przez personel medyczny z odpowiednimi uprawnieniami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją szpiku kostnego, niską liczbą neutrofilów i płytek krwi, a także u osób po wcześniejszym leczeniu teleradioterapią lub innymi izotopami osteotropowymi. Monitorowanie morfologii krwi jest obligatoryjne, a ponowne podanie leku wymaga oceny parametrów hematologicznych i stanu szpiku.
cewnikowanie pęcherza moczowego, chlorek strontu, cytostatyk, działanie przeciwbólowe, izotop osteotropowy, leczenie paliatywne bólu kostnego, morfologia krwi, neutrofile, nietrzymanie moczu, ochrona radiologiczna, okres półtrwania, płytki krwi, produkt radiofarmaceutyczny, promieniowanie beta, promieniowanie jonizujące, przerzuty nowotworowe, radiofarmaceutyk, substancja promieniotwórcza, teleradioterapia kości, upośledzenie szpiku kostnego, uszkodzenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Revival Plus to lek zawierający olmesartan medoksomil (prolek przekształcany do aktywnego olmesartanu) oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w dawkach 20 mg + 12,5 mg oraz 20 mg + 25 mg. Olmesartan charakteryzuje się biodostępnością doustną około 25,6%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach, a jego eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i wątrobę (około 60%), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z okresem półtrwania również 10-15 godzin. Wspólne podanie obu substancji powoduje zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu. Istotna jest interakcja olmesartanu z kolesewelamem, która znacząco obniża Cmax i AUC olmesartanu oraz skraca jego okres półtrwania o około 50%.
biodostępność, dostępność ogólnoustrojowa, esteraza, frakcja niezwiązana leku, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą, prolek, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja wiążąca kwasy żółciowe, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polopiryna Max 500 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w postaci tabletek dojelitowych Polopiryna MAX 500 mg charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który wpływa na jego bezpieczeństwo i skuteczność. Tabletki nie ulegają rozpadowi w kwaśnym środowisku żołądka, co minimalizuje ryzyko uszkodzenia błony śluzowej, a uwalnianie substancji czynnej następuje w zasadowym środowisku dwunastnicy. ASA wykazuje wysoką biodostępność na poziomie 80-100%, a spożycie pokarmu nie obniża dostępności biologicznej, choć może wydłużyć czas wchłaniania. Po absorpcji ASA wiąże się z białkami osocza w około 33% przy stężeniu 120 μg/ml, a stopień wiązania zależy od stężenia albumin, co ma znaczenie u pacjentów z hipoalbuminemią. Kwas salicylowy, aktywny metabolit ASA, ma objętość dystrybucji 0,15-0,2 l/kg masy ciała i ulega dalszemu metabolizmowi w wątrobie do kilku metabolitów, w tym kwasu salicylurowego i glukuronidów fenolowego oraz acylowego.
białko osocza, biodostępność, dawkowanie wielokrotne, dwunastnica, dystrybucja leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka, glukuronid acylowy, glukuronid fenolowy, hipoalbuminemia, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Polopiryna MAX, salicylany, tabletka dojelitowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Przedawkowanie – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Przedawkowanie midazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do poważnych powikłań, w tym depresji oddechowej i krążeniowej, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego oraz przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Objawy przedawkowania obejmują senność, niezborność ruchową, dyzartrię, oczopląs, arefleksję, bezdech, niedociśnienie tętnicze, depresję krążeniowo-oddechową oraz śpiączkę, która może trwać kilka godzin i występować cyklicznie, zwłaszcza u osób starszych. W przypadku zatrucia doustnego wskazane jest podanie węgla aktywowanego w ciągu 1-2 godzin od przyjęcia leku, z zachowaniem ostrożności u pacjentów z zaburzeniami świadomości.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, arefleksja, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, depresja krążeniowa, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, dyzartria, działanie depresyjne, flumazenil, leki obniżające próg drgawkowy, midazolam, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niezborność ruchowa, oczopląs, okres półtrwania, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, śpiączka, toksykologia kliniczna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, zaburzenia świadomości