Właściwości farmakokinetyczne
Sód alendronian

Właściwości farmakokinetyczne sodu alendronianowego

Sód alendronianowy (trójwodny) jest formą kwasu alendronowego, który znajduje zastosowanie w leczeniu chorób kości. Właściwości farmakokinetyczne tej substancji obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które zostaną szczegółowo omówione poniżej. Dane farmakokinetyczne są istotne dla zrozumienia działania leku Alendronat Bluefish, zawierającego 70 mg kwasu alendronowego (odpowiadające 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego).¹

Wchłanianie

Dostępność biologiczna alendronianu po podaniu doustnym u kobiet wynosi średnio 0,64% w porównaniu do referencyjnej dawki dożylnej. Wartość ta dotyczy dawek w zakresie od 5 do 70 mg, podawanych po całonocnej przerwie w posiłkach i na dwie godziny przed standardowym śniadaniem. Gdy lek podawano na godzinę lub pół godziny przed standardowym śniadaniem, dostępność biologiczna ulegała zmniejszeniu odpowiednio do 0,46% i 0,39%.²

W badaniach klinicznych nad osteoporozą wykazano, że alendronian wykazuje skuteczność terapeutyczną, gdy jest podawany przynajmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem lub napojem spożywanym w ciągu dnia. Istotne jest, że dostępność biologiczna była praktycznie zerowa, gdy lek podawano razem ze standardowym śniadaniem lub do dwóch godzin po standardowym śniadaniu.³

Interakcje z napojami również mają istotny wpływ na biodostępność alendronianu. Jednoczesne podawanie leku z kawą lub sokiem pomarańczowym zmniejszało jego dostępność biologiczną o około 60%. Z kolei, w badaniach na zdrowych ochotnikach nie zaobserwowano znaczącej klinicznie zmiany w dostępności biologicznej alendronianu przy jednoczesnym stosowaniu prednizonu w postaci doustnej (20 mg trzy razy na dobę przez pięć dni) – średnie zwiększenie biodostępności wynosiło od 20% do 44%.⁴

Dystrybucja

Badania przeprowadzone na szczurach dostarczyły informacji dotyczących dystrybucji alendronianu w organizmie. Po podaniu dożylnym w dawce 1 mg/kg mc., substancja początkowo przenika do tkanek miękkich, a następnie ulega szybkiej redystrybucji do kości lub jest wydalana z moczem.⁵

Średnia objętość dystrybucji alendronianu w stanie stacjonarnym u ludzi, z wyłączeniem kości, wynosi co najmniej 28 litrów. Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych stężenia leku w osoczu są bardzo niskie, poniżej progu wykrywalności (<5 ng/ml). Substancja wiąże się z białkami osocza ludzkiego w około 78%.⁶

Metabolizm

Obecnie brak jest dostępnych danych dotyczących metabolizmu alendronianu zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. Nie przeprowadzono badań identyfikujących ewentualne metabolity tej substancji aktywnej.⁷

Wydalanie

Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanego izotopem [14C], w ciągu 72 godzin około 50% radioaktywności zostało wydalone w moczu, natomiast niewiele lub wcale radioaktywności zostało wykryte w kale. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg alendronianu, klirens nerkowy wynosił 71 ml/min, a klirens ogólnoustrojowy nie przekraczał 200 ml/min.⁸

Stężenie alendronianu w osoczu zmniejsza się o ponad 95% w ciągu sześciu godzin po podaniu dożylnym. Okres półtrwania alendronianu u ludzi szacuje się na ponad 10 lat, co odzwierciedla powolne uwalnianie substancji z kośćca. Badania na szczurach wykazały, że alendronian nie jest wydalany przez transportowe układy kwasów ani zasad w nerkach, dlatego przypuszcza się, że nie ma wpływu na wydalanie innych produktów leczniczych przez te układy w organizmie człowieka.⁹

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Badania niekliniczne dostarczyły informacji na temat farmakokinetyki alendronianu w określonych warunkach. Wykazano, że frakcja leku, która nie została zgromadzona w kościach, jest szybko wydalana z moczem. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wysycenia wychwytu leku przez tkankę kostną nawet po długotrwałym podawaniu dożylnych dawek sięgających 35 mg/kg.¹⁰

Mimo że nie dysponujemy odpowiednimi danymi klinicznymi, istnieje prawdopodobieństwo, że podobnie jak u zwierząt, eliminacja alendronianu przez nerki może być zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W związku z tym, u takich pacjentów można się spodziewać nieco większego nagromadzenia alendronianu w kościach, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawkowania.¹¹

Wpływ pokarmu na farmakokinetykę alendronianu

¹²