okres półtrwania
Okres półtrwania (T1/2) to parametr farmakokinetyczny określający czas, w którym stężenie substancji czynnej w organizmie zmniejsza się o połowę. Jest to kluczowy wskaźnik stosowany w farmakologii do określania częstości dawkowania leków oraz czasu ich eliminacji z organizmu.
Stan stacjonarny leku we krwi jest osiągany zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania. Leki o krótkim okresie półtrwania (kilka godzin) wymagają częstszego podawania, natomiast te o długim okresie półtrwania (kilkadziesiąt godzin) mogą być stosowane raz na dobę lub rzadziej. Okres półtrwania zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, funkcji nerek i wątroby oraz interakcji z innymi lekami.
W diagnostyce medycznej okres półtrwania jest również istotny przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych, szczególnie przy oznaczaniu markerów biochemicznych, takich jak troponiny sercowe czy hormony. Znajomość tego parametru pozwala na właściwą ocenę dynamiki zmian stężeń tych substancji w czasie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Plenvu –
Produkt leczniczy Plenvu, stosowany jako środek przeczyszczający, może wpływać na biodostępność innych leków poprzez mechanizm wypłukiwania z przewodu pokarmowego, zwłaszcza jeśli leki doustne są przyjmowane w oknie czasowym jednej godziny przed, w trakcie lub jednej godziny po podaniu Plenvu. Szczególnie narażone na interakcje są leki o wąskim indeksie terapeutycznym (np. karbamazepina, fenytoina, takrolimus, warfaryna, digoksyna, amiodaron) oraz leki o krótkim okresie półtrwania, gdzie nawet niewielkie zmiany w absorpcji mogą prowadzić do utraty skuteczności lub wzrostu działań niepożądanych. Istotne jest także ryzyko zmniejszenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga rozważenia dodatkowych metod antykoncepcji. Ponadto, Plenvu może upłynniać preparaty zagęszczające na bazie skrobi oraz nasilać ryzyko odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych i podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego przy jednoczesnym spożyciu alkoholu, dlatego zaleca się unikanie alkoholu w trakcie stosowania Plenvu i przez 24 godziny po jego zakończeniu.
amiodaron, biodostępność, chinidyna, cyklosporyna, dabigatran, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie diuretyczne, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakologia kliniczna, fenytoina, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, okres półtrwania, preparat zagęszczający, takrolimus, warfaryna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluorocholine (18F) Synektik 1 GBq/mL
Przedawkowanie radiofarmaceutyku FLUOROCHOLINE (18F) SYNEKTIK, zawierającego 1 GBq fluorometylo-(18F)-dimetylo-2-hydroksyetyloamoniowego chlorku na mililitr, wiąże się z nadmierną ekspozycją pacjenta na promieniowanie jonizujące. Aktywność całkowita w fiolce może wynosić od 0,5 do 15,0 GBq w momencie kalibracji. Izotop 18F charakteryzuje się okresem półtrwania 110 minut, emituje promieniowanie pozytonowe o maksymalnej energii 634 keV oraz promieniowanie gamma o energii 511 keV powstające w wyniku anihilacji. W przypadku przedawkowania kluczowe jest ograniczenie dawki pochłoniętej przez pacjenta poprzez zastosowanie wymuszonej diurezy oraz częstego oddawania moczu, co przyspiesza eliminację radioizotopu i zmniejsza lokalne narażenie tkanek, zwłaszcza w miejscu wstrzyknięcia i narządach kumulujących radiofarmaceutyk.
anihilacja, dawka skuteczna, ekspozycja na promieniowanie, fluorometylo-dimetylo-hydroksyetyloamoniowy chlorek, gospodarka wodno-elektrolitowa, kumulacja radiofarmaceutyku, okres półtrwania, parametry nerkowe, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, radionuklid fluorku 18F, roztwór do wstrzykiwań, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – V-NaF 2 GBq/mL w dniu i godzinie odniesienia
Radiofarmaceutyk V-NaF, zawierający 2 GBq/mL (¹⁸F)-fluorku sodu, stosowany w diagnostyce PET, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co potwierdza sekcja charakterystyki produktu leczniczego oznaczona jako „Nie dotyczy”. Izotop fluoru-18 charakteryzuje się okresem półtrwania 110 minut i emituje pozytony o maksymalnej energii 634 keV, które po anihilacji generują fotony gamma o energii 511 keV wykorzystywane w obrazowaniu. Aktywność fiolki może wahać się od 1 GBq do 30 GBq, a preparat zawiera 9 mg NaCl na mL roztworu. Brak wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjenta wynika z właściwości farmakologicznych i danych klinicznych dotyczących V-NaF.
badanie PET, charakterystyka produktu leczniczego, diagnostyka obrazowa PET, dokumentacja medyczna, emisja pozytonu, foton gamma, izotop fluoru-18, lek przeciwbólowy, lekarz medycyny nuklearnej, medycyna nuklearna, okres półtrwania, proces anihilacji, radiofarmaceutyk V-NaF, roztwór do wstrzykiwań, środek uspokajający, właściwości farmakologiczne, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivanoptim 15 mg
Rywaroksaban, stosowany w dawce 15 mg w postaci tabletek powlekanych (produkt Rivanoptim), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, natomiast dla dawki 20 mg przyjmowanej na czczo jest niższa (66%), co poprawia się przy jednoczesnym spożyciu posiłku (wzrost AUC o 39%). Zaleca się przyjmowanie dawek 15 mg i 20 mg podczas posiłku, aby zapewnić optymalną absorpcję. Farmakokinetyka rywaroksabanu jest niemal liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%). W populacji pediatrycznej rywaroksaban podawany jest doustnie w formie tabletek lub zawiesiny, również podczas posiłku, z podobnym profilem wchłaniania jak u dorosłych. Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi około 50 litrów, a u dzieci szacowana jest na 113 litrów dla osoby o masie 82,8 kg, zależna od masy ciała. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, głównie z albuminami.
białko BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, eliminacja z osocza, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, podawanie rywaroksabanu, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – V-NaF 2 GBq/mL w dniu i godzinie odniesienia
V-NaF, zawierający radioizotop (¹⁸F)-fluorek sodu o stężeniu 2 GBq/mL, jest stosowany w diagnostyce PET, gdzie prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości obrazów przy minimalizacji ekspozycji na promieniowanie jonizujące. Standardowa dawka dla dorosłego pacjenta o masie 70 kg wynosi 370 MBq, z dopuszczalnym zakresem od 100 do 400 MBq podawanym dożylnie. Aktywność powinna być indywidualnie dostosowana do masy ciała, typu urządzenia (PET lub PET-TK) oraz trybu akwizycji (2D lub 3D). U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest szczególne dostosowanie dawki ze względu na zwiększoną ekspozycję na promieniowanie. W pediatrii dawkowanie opiera się na wytycznych EANM, z aktywnością minimalną 14 MBq dla trybu 3D i 26 MBq dla 2D, a preferowanym trybem jest 3D. Aktywność oblicza się według wzoru: Aktywność do podania (MBq) = Aktywność bazowa × Współczynnik zależny od masy ciała dziecka.
aktywność tła, aktywnościomierz, anihilacja pozytonów, artefakt obrazowy, badanie PET, charakterystyka produktu leczniczego, emisja pozytonów, Europejskie Towarzystwo Medycyny Nuklearnej, fluorek sodu, miednica mniejsza, okres półtrwania, PET-TK, populacja pediatryczna, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk PET, radioizotop, upośledzenie czynności nerek, V-NaF, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chorapur 5000 IU
Chorapur, zawierający wysoko oczyszczoną ludzką gonadotropinę kosmówkową (hCG), podawany jest domięśniowo, co zapewnia efektywne wchłanianie substancji czynnej. Maksymalne stężenie hCG w surowicy osiągane jest około 10 godzin po podaniu, przy czym czas ten może się różnić w zależności od dawki (1500 IU lub 5000 IU). Okres półtrwania hCG wynosi około 30 godzin, co wskazuje na powolną eliminację leku i możliwość kumulacji przy wielokrotnych, zwłaszcza codziennych, wstrzyknięciach. Ludzka gonadotropina kosmówkowa jest wydalana głównie przez nerki, z 10-20% dawki usuwanej w postaci niezmienionej, natomiast pozostała część ulega prawdopodobnej degradacji do fragmentu rdzeniowego beta.
- Leksykon substancji czynnych
Galu chlorek – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorek galu (⁶⁸Ga) w postaci produktu leczniczego V-Ga68 jest radiofarmaceutykiem o stężeniu aktywności 500 MBq/mL, z całkowitą aktywnością fiolki w zakresie 500-2500 MBq na dzień i godzinę odniesienia. Izotop gal-68 charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 68 minut i rozpada się do stabilnego cynku-68, emitując promieniowanie gamma o energiach 511 keV (178,28%) oraz innych o niższej intensywności. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do użytku w medycynie nuklearnej, do radioznakowania innych produktów leczniczych, i nie może być podawany bezpośrednio pacjentowi. Dawkowanie zależy od rodzaju znakowanego radiofarmaceutyku i wymaga konsultacji z Charakterystyką Produktu Leczniczego (ChPL) danego zestawu. Protokół akwizycji obrazu PET jest zindywidualizowany i powinien być dostosowany do konkretnego radiofarmaceutyku i celu diagnostycznego.
akwizycja obrazu, badanie PET, elucja generatora, emisja pozytonów, gal-68, generator germanowo-galowy, medycyna nuklearna, okres półtrwania, prekursor radiofarmaceutyczny, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radiofarmaceutyk znakowany, radioznakowanie, wychwyt elektronowy, zaburzenie czynności nerek, zestaw radiofarmaceutyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Distem 380 mg + 300 mg
Lek Distem zawiera 380 mg metokarbamolu i 300 mg paracetamolu w każdej tabletce i powinien być stosowany zgodnie z indywidualnym stanem klinicznym pacjenta. Standardowe dawkowanie u dorosłych to 2 tabletki co 4–6 godzin, maksymalnie 12 tabletek na dobę, a czas terapii nie powinien przekraczać 30 dni. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się w zależności od przesączania kłębuszkowego (GFR): przy GFR 10-50 ml/min zaleca się 1 tabletkę co 6 godzin (maksymalnie 4 tabletki/dobę), a przy GFR <10 ml/min 1 tabletkę co 8 godzin (maksymalnie 3 tabletki/dobę). U chorych z zaburzeniami czynności wątroby dawka paracetamolu nie powinna przekraczać 2 g na dobę, co odpowiada maksymalnie 6 tabletkom Distem podawanym w 3-6 dawkach podzielonych, z koniecznością wydłużenia odstępów między dawkami ze względu na wydłużony okres półtrwania metokarbamolu.
dawka jednorazowa, dolegliwość bólowa, droga doustna, GFR, klirens nerkowy, metokarbamol i paracetamol, nasilenie objawów, niewydolność nerek, odpowiedź terapeutyczna, odstęp między dawkami, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, przesączanie kłębuszkowe, zaburzenie czynności wątroby, zwiększone napięcie mięśni - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg
Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (DER 3-7:1) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (DER 20-34:1). Nie przeprowadzono bezpośrednich badań farmakokinetycznych preparatu, dlatego ocenę parametrów farmakokinetycznych oparto na danych dotyczących poszczególnych składników aktywnych. W przypadku wyciągu z ziela karczocha brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Natomiast sylibina, główny składnik sylimaryny z łuski ostropestu, po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu 0,34 μg/ml po dawce 560 mg sylimaryny (240 mg sylibiny) w czasie około 1,3 godziny. Sylibina wykazuje silne, odwracalne wiązanie z albuminą, co wpływa na jej dystrybucję, a jej okres półtrwania wynosi około 6,32 godziny.
albumina ludzka, bilans wydalania, dystrybucja w organizmie, kumulacja w organizmie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, resorpcja w przewodzie pokarmowym, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wyciąg suchy z łuski ostropestu, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z łuski ostropestu plamistego, wyciąg z ziela karczocha, wycięcie pęcherzyka żółciowego, wydalanie drogami żółciowymi, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memolek 20 mg
Memantyna, zawarta w produkcie Memolek w dawce 20 mg (ekwiwalent 16,62 mg memantyny), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%) oraz Tmax wynoszącym 3-8 godzin. W stanie równowagi farmakokinetycznej przy dawce 20 mg/dobę osiąga stężenia w osoczu 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Lek wykazuje dobrą penetrację do OUN, z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze na poziomie 0,52 oraz objętością dystrybucji około 10 l/kg. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%). Metabolizm memantyny jest ograniczony, z około 80% substancji krążącej w formie niezmienionej, a główne metabolity nie wykazują antagonistycznego działania na receptory NMDA. Nie stwierdzono udziału enzymów cytochromu P450 w metabolizmie, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
alkalizacja moczu, antagonista receptora, białko transportujące, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, izotop znakowany, klirens całkowity, klirens nerkowy, memantyny chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, współczynnik rozdziału, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Właściwości farmakokinetyczne
Bizmut w postaci bizmutu potasu cytrynianu zasadowego (140 mg, odpowiadające 40 mg bizmutu tlenku) stosowany w leku Pylera wykazuje długi okres półtrwania eliminacji (T½el) w osoczu (21-90 godzin) oraz we krwi (192-605 godzin), co prowadzi do kumulacji substancji przy schemacie dawkowania 4 razy dziennie przez 10 dni w skojarzeniu z omeprazolem 20 mg dwa razy na dobę. Stan równowagi stężeń bizmutu w osoczu i krwi osiągany jest około 4. dnia terapii, a średnie stężenia w 10. dniu utrzymują się poniżej 50 μg/l, choć sporadycznie obserwowano krótkotrwałe przekroczenia 50 μg/l, a u pojedynczych pacjentów nawet powyżej 100 μg/l. Wchłanianie bizmutu jest istotnie zwiększone przez omeprazol (Cmax wzrasta z 8,1 do 25,5 μg/l, a AUC z 48,5 do 140,9 μg·h/l), natomiast pokarm zmniejsza AUC o 60%, co jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego i może wydłużać ekspozycję H. pylori na lek. Zaleca się przyjmowanie Pylera po posiłkach oraz przed snem z przekąską, w połączeniu z omeprazolem dwa razy dziennie.
biodostępność metronidazolu, biodostępność tetracykliny, bizmut potasu cytrynian zasadowy, chlorowodorek tetracykliny, dysfagia, dystrybucja bizmutu, ekspozycja na lek, eradykacja Helicobacter pylori, końcowy okres półtrwania, kumulacja substancji, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan równowagi stężeń, stężenie miejscowe, stosowanie omeprazolu, wchłanianie bizmutu, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM 37,5 MBq/ml
Produkt leczniczy Chlorek strontu 89SrCl2 POLATOM zawiera radioizotop stront-89, emitujący promieniowanie beta o maksymalnej energii 1,492 MeV i okresie półtrwania 50,5 dnia. Ze względu na właściwości promieniotwórcze, stosowanie preparatu jest bezwzględnie przeciwwskazane u kobiet ciężarnych oraz karmiących piersią. Przed rozpoczęciem terapii u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest wykluczenie ciąży poprzez odpowiednie badania diagnostyczne oraz poinformowanie pacjentki o ryzyku związanym z ekspozycją na promieniowanie. W przypadku braku miesiączki należy domniemywać ciążę do czasu jej jednoznacznego wykluczenia. Preparat o aktywności 37,5 MBq/ml podawany jest w formie roztworu do wstrzykiwań i wymaga zachowania szczególnej ostrożności.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azibiot 500 mg
Azytromycyna, makrolidowy antybiotyk dostępny w dawce 500 mg, charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością około 37% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (Tmax 2-3 godziny). Lek wykazuje wyjątkową zdolność penetracji tkanek, osiągając stężenia w tkankach nawet do 50-krotności stężeń w osoczu, co jest kluczowe dla skuteczności w leczeniu zakażeń układu oddechowego, gardła oraz układu moczowo-płciowego. Po pojedynczej dawce 500 mg stężenia w narządach docelowych przekraczają MIC90 dla większości patogenów, co umożliwia krótkie schematy terapeutyczne. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 2-4 dni, co pozwala na rzadsze dawkowanie.
antybiotyk makrolidowy, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, demetylacja, hydroksylacja, hydroliza, minimalne stężenie hamujące, okres półtrwania, patogen, penetracja tkanek, pole pod krzywą AUC, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowo-płciowego, zakażenie układu oddechowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 1000 mg
Metcrean XR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax około 7 godzin (vs. 2,5 godziny dla formy natychmiastowej). Maksymalne stężenie (Cmax) i pole pod krzywą (AUC) nie rosną proporcjonalnie do dawki, a AUC po jednorazowej dawce 2000 mg Metcrean XR jest porównywalne do podania 1000 mg dwa razy dziennie formy natychmiastowej. Wchłanianie jest zmniejszone o 30% przy podaniu na czczo, natomiast posiłek zwiększa AUC i Cmax, szczególnie dla dawki 1000 mg (odpowiednio o 77% i 26%). Metcrean XR wykazuje brak kumulacji po wielokrotnym podawaniu, a zmienność farmakokinetyczna jest porównywalna do formy natychmiastowej.
AUC, białka osocza, biorównoważność, dystrybucja leku, erytrocyty, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Natrii fluoridum (18F) Synektik 2 GBq/ml
Stosowanie radiofarmaceutyku Natrii fluoridum (18F) Synektik u kobiet w wieku rozrodczym wymaga bezwzględnego wykluczenia ciąży przed podaniem, ze względu na ryzyko ekspozycji płodu na promieniowanie jonizujące. Fluor (18F) emituje pozytony o maksymalnej energii 634 keV oraz promieniowanie gamma 511 keV, które przenika przez łożysko, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u ciężarnych. W przypadku niepewności co do statusu ciąży, zaleca się stosowanie alternatywnych metod diagnostycznych niewykorzystujących promieniowania jonizującego. Produkt dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o aktywności 2,0 GBq/mL, z pojedynczymi fiolkami zawierającymi od 0,4 do 44 GBq, co wymaga uwzględnienia dawki promieniowania przy planowaniu badania.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – FLT(18F) Synektik
FLT (¹⁸F) Synektik, stosowany jako radiofarmaceutyk w diagnostyce PET, wymaga rygorystycznego przestrzegania zasad ochrony radiologicznej ze względu na obecność izotopu fluor-18 o aktywności 1000 MBq/ml (w dniu kalibracji) i okresie półtrwania 109,77 minut. Przed podaniem należy dokładnie ocenić stosunek korzyści diagnostycznych do ryzyka ekspozycji na promieniowanie jonizujące, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, u których eliminacja radiofarmaceutyku może być opóźniona. Maksymalna objętość dawki wynosi 10 ml, zawierająca do 33,5 mg sodu (1,7% dziennej dawki WHO) oraz 790 mg etanolu, co odpowiada odpowiednio 20 ml piwa lub 8 ml wina, jednak ilość alkoholu nie wywołuje istotnych efektów klinicznych. Produkt jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych, a podawanie dzieciom i młodzieży jest przeciwwskazane.
alkohol etylowy, badanie PET, dieta niskosodowa, ekspozycja na promieniowanie, fluor-18, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ochrona radiologiczna, okres półtrwania, pęcherz moczowy, postępowanie medyczne, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rurka dotchawicza, środek ostrożności, sztuczna wentylacja, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Visine Classic 0,5 mg/ml
Farmakokinetyka tetryzoliny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Visine Classic (0,5 mg/ml), wykazała, że po podaniu miejscowym w postaci kropli do oczu dochodzi do wchłaniania ogólnoustrojowego. Badanie przeprowadzone na 10 zdrowych ochotnikach potwierdziło obecność leku w surowicy krwi oraz w moczu, z maksymalnymi stężeniami w surowicy mieszczącymi się w zakresie 0,068-0,380 ng/ml, co wskazuje na znaczną zmienność indywidualną w absorpcji. Średni okres półtrwania tetryzoliny w surowicy wynosi około 6 godzin, co odzwierciedla tempo eliminacji substancji z organizmu.
absorpcja leku, badanie farmakokinetyczne, efekty uboczne, eliminacja leku, eliminacja tetryzoliny, interakcje ogólnoustrojowe, krople do oczu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie substancji czynnej, stężenie w moczu, stężenie w surowicy, surowica krwi, tetryzolina chlorowodorek, Visine Classic, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie przez nerki, zmienność osobnicza