Właściwości farmakokinetyczne
Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+

Ogólne właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Neosine duo (1000 mg inozyny pranobeksu + 6,25 mg jonów cynku) determinowane są przez odrębne profile farmakokinetyczne jego składowych aktywnych. Każda z substancji czynnych charakteryzuje się specyficznymi parametrami w zakresie procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania.¹

Farmakokinetyka inozyny pranobeksu

Inozyna pranobeks, złożona substancja czynna, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne poszczególnych składowych.²

Wchłanianie inozyny pranobeksu

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (≥90%) z przewodu pokarmowego. Substancja pojawia się we krwi natychmiast po podaniu. Badania porównawcze wykazały, że po doustnym podaniu u małp Rhesus, składniki DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] oraz PacBA [kwas p-acetamidobenzoesowy] osiągają 94%-100% wartości obserwowanych po podaniu dożylnym, co potwierdza wysoką biodostępność leku.³

Dystrybucja inozyny pranobeksu

Badania z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych wykazały, że po podaniu inozyny pranobeksu u małp, dystrybucja leku następuje w wielu narządach wewnętrznych. Największą aktywność promieniotwórczą stwierdzono kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taki rozkład wskazuje na szeroką dystrybucję leku w organizmie.⁴

Metabolizm inozyny pranobeksu

U ludzi po doustnym podaniu 1 grama inozyny pranobeksu stwierdza się charakterystyczne stężenia składników w osoczu: DIP osiąga stężenie 3,7 μg/ml po 2 godzinach, natomiast PacBA osiąga stężenie 9,4 μg/ml po 1 godzinie. Badania tolerancji dawki wykazały, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w leku) nie ma charakteru liniowego i waha się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁵

Głównym metabolitem DIP u ludzi jest N-tlenek, natomiast w przypadku PAcBA jest to o-acyloglukuronid. Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego. U zwierząt nawet do 70% podanej doustnie dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część w formie metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.⁶

Wydalanie inozyny pranobeksu

W przypadku dobowego dawkowania 4 g inozyny pranobeksu, w warunkach stanu równowagi, wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem w ciągu 24 godzin wynosi około 85% podanej dawki. Z kolei 95% radioaktywności związanej z DIP jest odzyskiwane z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP. Analiza kinetyki eliminacji wykazała, że okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA.⁷

Biodostępność inozyny pranobeksu

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu wynosi ≥90% spodziewanej wartości. Dla składowej DIP i jej metabolitu odsetek odzyskiwania z moczem wynosi ≥76%. Pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) stanowi ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co potwierdza wysoką biodostępność składników leku.⁸

Farmakokinetyka cynku glukonianu

Wchłanianie cynku

Proces wchłaniania cynku odbywa się głównie w jelicie cienkim i przebiega przy udziale specyficznych białek transportowych. W warunkach fizjologicznych przy normalnych poziomach spożycia mechanizm ten nie ulega nasyceniu. Przy zwiększonej podaży cynku, dodatkową drogą wchłaniania jest absorpcja zwykła (nienasycona) lub bierna dyfuzja.⁹

Kinetyka wchłaniania cynku wykazuje charakter wysycalny – w miarę zmniejszania się stężenia cynku w organizmie wzrasta prędkość jego transportu. Jednocześnie ekspresja transporterów w jelicie cienkim adaptuje się do poziomu spożycia cynku, zwiększając wchłanianie jelitowe przy niskiej podaży, co prowadzi do zmniejszenia jego strat w jelicie. Stopień wchłaniania cynku z pożywienia waha się w szerokim zakresie od 15% do 60%.¹⁰

Homeostaza cynku jest regulowana głównie na poziomie układu pokarmowego poprzez skoordynowane działanie różnorodnych mechanizmów transportujących. Nawet przy znacznych wahaniach ilości cynku przyjmowanego z pożywieniem, zawartość tego pierwiastka w tkankach oraz przebieg procesów zależnych od cynku są utrzymywane na względnie stałym poziomie. Mechanizm regulacyjny polega na tym, że przy zwiększonym spożyciu cynku zmniejsza się stopień jego wchłaniania i zwiększa się wydalanie jelitowe, przy jednoczesnym zachowaniu prawie niezmiennego poziomu wydalania cynku z moczem.¹¹

Dystrybucja cynku

Dystrybucja cynku w organizmie jest zróżnicowana, przy czym najwyższe stężenia tego pierwiastka występują we włosach, oczach, męskich organach płciowych i kościach. Niższe stężenia cynku stwierdza się w wątrobie, nerkach i mięśniach.¹²

We krwi zdecydowana większość cynku (około 80%) znajduje się w erytrocytach. W osoczu cynk wykazuje słabe powinowactwo do albumin – wiąże się z nimi w niewielkim stopniu. Około 7% cynku osoczowego wiąże się z aminokwasami, natomiast pozostała część tworzy ścisłe wiązania z makroglobuliną alfa-2 i innymi białkami.¹³

Metabolizm cynku

Cynk występuje w organizmie w postaci dwuwartościowych kationów (Zn²⁺) i nie podlega przemianom metabolicznym.¹⁴

Wydalanie cynku

Główną drogą wydalania wchłoniętego cynku jest układ żółciowy, skąd pierwiastek ten trafia następnie do przewodu pokarmowego i jest wydalany z kałem. W organizmie nie stwierdzono obecności specjalnego magazynu cynku.¹⁵

Podsumowanie profilu farmakokinetycznego