działanie mutagenne
Działanie mutagenne to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmu. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu komórek i całego organizmu.
Mutageny mogą powodować różne typy uszkodzeń DNA, w tym substytucje par zasad, delecje, insercje czy rearanżacje chromosomowe. Działanie mutagenne jest szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy komórek rozrodczych, ponieważ zmiany te mogą być przekazywane potomstwu. W komórkach somatycznych mutacje mogą prowadzić do zaburzenia funkcji komórek, a w konsekwencji do rozwoju chorób, w tym nowotworów.
Wśród czynników o działaniu mutagennym wyróżnia się promieniowanie jonizujące i ultrafioletowe, niektóre wirusy, a także liczne związki chemiczne. W praktyce klinicznej istotna jest świadomość potencjalnego działania mutagennego niektórych leków, szczególnie w kontekście ich stosowania u kobiet w ciąży. Badanie potencjału mutagennego substancji stanowi ważny element oceny bezpieczeństwa leków, kosmetyków i dodatków do żywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tezeo 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu u szczurów i psów, co wskazuje na potencjalne ryzyko anemii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano podwyższenie stężenia azotu, mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, co wymaga monitorowania funkcji nerek podczas terapii. Morfologiczne zmiany nerek u psów obejmowały poszerzenie i zanik kanalików nerkowych. Dodatkowo, u obu gatunków zwierząt stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, manifestujące się nadżerkami, owrzodzeniami i stanem zapalnym, co może przekładać się na działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Zmiany w układzie renina-angiotensyna, takie jak zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost i rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, nie wydają się mieć istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, anemia, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina we krwi, mocznik, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, przewód pokarmowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betahistyna Bluefish 16 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej betahistyny dichlorowodorku przeprowadzono na szczurach (18 miesięcy) i psach (6 miesięcy), wykazując dobrą tolerancję dawek do 500 mg/kg mc. u szczurów oraz 25 mg/kg mc. u psów, bez istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych. Objawy niepożądane, takie jak wymioty u psów, pojawiły się przy dawce 300 mg/kg mc., a przekrwienie tkanek u szczurów przy dawkach ≥39 mg/kg mc. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego, a analiza histopatologiczna tkanek szczurów po 18 miesiącach nie wykazała cech rakotwórczości, co wskazuje na brak potencjału kancerogennego betahistyny nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
badanie histologiczne, badanie histopatologiczne, betahistyny dichlorowodorek, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, implantacja zarodka, nieprawidłowości szkieletu, parametry biochemiczne i hematologiczne, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Dekstrometorfan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dekstrometorfan bromowodorek wykazuje stosunkowo wysoką toksyczność ostrą z LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg u myszy, 350 mg/kg u szczurów oraz 336 mg/kg u świnek morskich po podaniu doustnym. Dawki rzędu 1,5 g/dobę indukowały objawy neurologiczne takie jak pobudzenie, łagodna ataksja, dysartria oraz upośledzenie oddychania, jednakże 100-krotne przekroczenie standardowej dawki nie powodowało zgonów u zwierząt doświadczalnych. Badania toksyczności przewlekłej (0,1-100 mg/kg) prowadzone przez 13-27 tygodni u szczurów oraz 14 tygodni u psów wykazały jedynie spadek masy ciała o 10-20% przy najwyższej dawce, bez innych istotnych efektów toksycznych zależnych od substancji. Wyniki testów mutagenności są niejednoznaczne, jednak brak jest klinicznie istotnego działania genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo z analogicznymi związkami. Długoterminowe badania rakotwórczości nie są dostępne, a obecne dane nie wskazują na istotne ryzyko karcinogenne związane z dekstrometorfanem.
Badania reprodukcyjne u szczurów nie wykazały embriotoksyczności ani toksyczności przed- i poporodowej do dawki 50 mg/kg/dobę, jednak brak jest wystarczających danych dotyczących potencjalnego działania teratogennego oraz wpływu na płodność. W literaturze podkreśla się ograniczenia w dostępnych danych, co wskazuje na konieczność dalszych badań w tych obszarach. Ponadto, potencjalne interakcje z innymi układami, np. hamowanie aktywności TSH przez wyciąg z liści melisy, zostały odnotowane, choć ich znaczenie kliniczne pozostaje nieznane. Podsumowując, na podstawie dostępnych danych przedklinicznych dekstrometorfan cechuje się względnym bezpieczeństwem stosowania, bez istotnych zagrożeń toksykologicznych dla ludzi, jednakże wymaga się dalszych badań w zakresie działania teratogennego, rakotwórczego oraz wpływu na płodność.
ataksja, dekstrometorfan bromowodorek, dyzartria, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwkaszlowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hormon tyreotropowy, LD50, Melissa officinalis, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu Mononit 40, wykazuje niski profil toksyczności ostrej z LD50 doustnym w zakresie 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej na psach (52 tygodnie) i szczurach (78 tygodni) pierwsze objawy toksyczne pojawiły się odpowiednio przy dawkach 90 mg/kg i 405 mg/kg m.c., co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność, teratogenność oraz rozwój potomstwa, nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży.
badanie karcynogenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, indeks terapeutyczny, izosorbidu monoazotan, LD50, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Etamsylat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etamsylat, substancja czynna preparatów Cyclonamine dostępnych w formie tabletek 250 mg, kapsułek twardych 500 mg oraz roztworu do wstrzykiwań 125 mg/ml (12,5%), został poddany szczegółowej ocenie bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Kluczowym aspektem tych badań było wykluczenie działania mutagennego, które mogłoby zwiększać ryzyko transformacji nowotworowej przy długotrwałym stosowaniu. Wyniki jednoznacznie potwierdziły brak mutagenności etamsylatu, co stanowi istotny element jego profilu bezpieczeństwa i uzasadnia stosowanie w różnych formach farmaceutycznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eloprine Forte 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna preparatu Eloprine Forte, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg mc./dobę. Dawka śmiertelna LD50 była 50-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę), co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały właściwości rakotwórczych, a testy mutagenności in vivo i in vitro (w tym na ludzkich limfocytach) potwierdziły brak potencjału mutagennego inozyny pranobeksu.
badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, eloprine forte, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, limfocyty krwi obwodowej, mutacja genetyczna, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, zaburzenia czynności reprodukcyjnych - Leksykon substancji czynnych
Temazepam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania temazepamu, substancji czynnej leków Signopam i Teseda w dawce 10 mg, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zaburzeń parametrów fizjologicznych i biochemicznych. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na modelach zwierzęcych nie wskazały na istotne zagrożenia przy długotrwałej ekspozycji. Testy genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności temazepamu, choć dla Signopamu brak jest długoterminowych badań mutagennych na zwierzętach. Podobnie, ocena potencjału rakotwórczego dla Tesedy nie wykazała ryzyka, natomiast dla Signopamu brak jest danych długookresowych w tym zakresie.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nintedanib STADA 150 mg
Przedkliniczne badania nintedanibu wykazały stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa przy jednorazowej ekspozycji, jednak wielokrotne podawanie leku u młodych szczurów powodowało nieodwracalne zmiany w szkliwie i zębinie siekaczy oraz odwracalne pogrubienie chrząstek nasadowych, co jest charakterystyczne dla inhibitorów VEGFR-2. U innych gatunków (psy, makaki jawajskie i rezus) obserwowano objawy toksyczne takie jak biegunka, wymioty, zmniejszone spożycie pokarmu i utratę masy ciała. Wątrobowe markery enzymatyczne pozostawały stabilne u szczurów, psów i makaków jawajskich, natomiast u makaków rezus odnotowano łagodne, niepowiązane z poważnymi działaniami niepożądanymi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Badania rozrodczości ujawniły działanie letalne i teratogenne nintedanibu u szczurów i królików przy ekspozycjach poniżej lub około 3-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka (MRHD 150 mg x 2/dobę), z wpływem na rozwój szkieletu osiowego i dużych tętnic oraz serca.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, biegunka, chrząstki nasadowe, dawka terapeutyczna, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, inhibitor VEGFR-2, karmienie piersią, nintedanib, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, toksyczność ogólna, wymioty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cutivate 0,5 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące flutykazonu propionianu, substancji czynnej kremu Cutivate 0,5 mg/g, wskazują na brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, obejmujące toksyczność po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny oraz działanie rakotwórcze, nie wykazały mutagenności ani zwiększonego ryzyka nowotworowego. Obserwowane działania niepożądane odpowiadały typowym efektom silnie działających kortykosteroidów i były przewidywalne w kontekście farmakodynamicznym tej grupy leków.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, flutykazonu propionian, kancerogenność, kortykosteroid, krem Cutivate, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, silnie działający kortykosteroid, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, zwłaszcza u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg mc./dobę powodowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 10 i 20 mg/kg mc./dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc oraz przemieszczeniem nerek, a także zmianami w tkankach miękkich i układzie szkieletowym. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalnymi dawkami letalnymi przekraczającymi 2000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u gryzoni. W badaniach długoterminowych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, dawka letalna minimalna, działanie mutagenne, ekspozycja leku, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, powstawanie mikrojąder, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada kończyny, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zatrucie ostre - Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Maprotylina, substancja czynna leku Ludiomil, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży, planujących ciążę oraz karmiących piersią. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, mutagennego ani wpływu na płodność, jednak brak jednoznacznych danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi. Z tego względu maprotyliny nie zaleca się stosować w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku kontynuacji terapii w ciąży, zaleca się przerwanie leczenia co najmniej 7 tygodni przed planowanym porodem, aby zapobiec objawom niepożądanym u noworodka, takim jak duszność, letarg, drażliwość, częstoskurcz, hipotonia, drgawki, drżączka oraz hipotermia.
częstoskurcz, drażliwość, drgawki, drżączka, duszność, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hipotermia, hipotonia, letarg, Ludiomil, maprotylina, mleko kobiece, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, okres okołoporodowy, stężenie substancji czynnej, surowica krwi, termin porodu, uszkodzenie płodu, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Gadoteridol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gadoteridolu, substancji czynnej leku ProHance, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w toksyczności ostrej, z maksymalnymi dawkami nieletalnymi wynoszącymi 7 mmol/kg mc. u myszy (20-krotnie wyższa niż dawka kliniczna) oraz 10 mmol/kg mc. u szczurów (30-krotnie wyższa). W badaniach toksyczności podchronicznej (28 dni) u szczurów i psów zaobserwowano odwracalną wakuolizację nabłonka kory nerek przy dawkach >0,3 mmol/kg mc. i >1 mmol/kg mc., odpowiednio. Pojedyncze dożylne podanie gadoteridolu do 1,5 mmol/kg mc. nie wpływało negatywnie na parametry hemostatyczne ani poziom żelaza w surowicy u psów. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani aberracji chromosomalnych przy dawkach do 5,0 mmol/kg mc. W kontekście reprodukcji, NOEL dla samic i samców szczurów wynosił ≥6 mmol/kg mc., co stanowi 20-krotną wartość dawki klinicznej (0,3 mmol/kg mc.). Badania teratogenności u królików i szczurów przy dawkach do 6 mmol/kg mc. nie wykazały wpływu na rozwój płodu, choć dawka ta wiązała się ze zwiększoną częstością poronień i przedwczesnych porodów u królików, co jednak nie ma znaczenia klinicznego przy stosowaniu pojedynczych dawek.
aberracje chromosomalne, działanie mutagenne, Escherichia coli, gadoteridol, genotoksyczność, gospodarka żelazem, karcynogeneza, komórki CHO, NOEL, parametry hemostatyczne, płodność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, poród przedwczesny, poronienie samoistne, potencjał mutagenny, poziom żelaza w surowicy, przebieg ciąży, rozmnażanie, rozwój embrionalny, Salmonella typhimurium, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podchroniczna, właściwości rakotwórcze - Leksykon substancji czynnych
Achillea millefolium – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Achillea millefolium, będąca składnikiem preparatu Liv.52 w dawce 16 mg na tabletkę, została poddana szerokim badaniom przedklinicznych bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i królikach nie odnotowano dawki śmiertelnej nawet przy podaniu jednorazowym do 5000 mg/kg m.c., co uniemożliwiło wyznaczenie MTD i MLD. Długotrwałe podawanie preparatu w dawkach 1000-3000 mg/kg m.c. przez 9 miesięcy nie wykazało działań niepożądanych ani wpływu na masę ciała zwierząt. Badania reprodukcyjne na szczurach w okresie ciąży i laktacji nie wykazały efektów teratogennych ani embriotoksycznych, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania w tym aspekcie.
działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, krwawnik pospolity, Liv.52, maksymalna dawka tolerowana, Mandur Bhasma, minimalna dawka śmiertelna, mutagenność, potencjał rakotwórczy, spermatozoid, spermatyda, test Amesa, test dominujących mutacji letalnych, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Pilokarpina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pilokarpina, stosowana w okulistyce w preparacie Pilocarpinum WZF 2% (roztwór 20 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Analizy genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka mutagennego ani kancerogennego. Badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych, głównie szczurach, wskazały, że wysokie dawki pilokarpiny (18 mg/kg mc./dobę przez ponad 28 dni) mogą negatywnie wpływać na płodność samców (zmniejszenie ruchliwości plemników, wzrost liczby uszkodzonych plemników) oraz samic (obniżenie wskaźnika płodności, wydłużenie cyklu rujowego). Niższe dawki (3 mg/kg mc./dobę) nie wykazywały takich efektów, a rozwój pourodzeniowy pokoleń F1 i F2 pozostawał niezmieniony nawet przy dawkach do 72 mg/kg mc./dobę u matek.
chlorowodorek pilokarpiny, cykl rujowy, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, krople do oczu, pilokarpina, płodność, przeżywalność potomstwa, rozwój pourodzeniowy, ruchliwość plemników, uszkodzenie plemników, wady rozwojowe, wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voltaren Express 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne diklofenaku potasowego, substancji czynnej Voltaren Express, wykazały, że w dawkach terapeutycznych lek ten nie stanowi specyficznego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. Badania obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego, mutagennego oraz rakotwórczego. Wyniki potwierdziły brak wyraźnego działania genotoksycznego i mutagennego oraz nie wykazały zwiększonego ryzyka karcynogenezy po długotrwałej ekspozycji. Profil toksykologiczny diklofenaku jest zgodny z charakterystyką niesteroidowych leków przeciwzapalnych, głównie związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn.
dawka toksyczna, diklofenak potasowy, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój poporodowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucinar 0,25 mg/g
Fluocinolonu acetonid, substancja czynna leku Flucinar w postaci żelu o stężeniu 0,25 mg/g, został poddany badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Ze względu na brak szczegółowych badań toksyczności ostrej po podaniu doustnym lub parenteralnym, profil toksyczności fluocinolonu acetonidu uznaje się za zbliżony do innych fluorowanych glikokortykosteroidów o podobnej strukturze chemicznej. Badania mutagenności przeprowadzone na glikokortykosteroidach strukturalnie pokrewnych, takich jak flutykazon propionian, wykazały brak działania mutagennego w testach Amesa, testach na drożdżach Saccharomyces cerevisiae, komórkach jajnika chomika chińskiego, limfocytach ludzkich in vitro oraz w teście mikrojąderkowym na myszach. Podobne wyniki uzyskano dla hydrokortyzonu i prednizolonu, co pozwala na pośrednie wnioski dotyczące bezpieczeństwa mutagennego fluocinolonu acetonidu.
absorpcja ogólnoustrojowa, działanie klastogenowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Escherichia coli, fluocinolonu acetonid, fluorowany glikokortykosteroid, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, komórki jajnika chomika chińskiego, konwersja genów, limfocyty ludzkie, nowotwór skóry, potencjał mutagenny, prednizolon, rak skóry, Saccharomyces cerevisiae, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność ostra, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestarium 5 mg 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa peryndoprylu wykazały, że nerki są głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym u szczurów i małp, jednak uszkodzenia nerkowe miały charakter odwracalny, co sugeruje możliwość regeneracji tkanki nerkowej po zakończeniu terapii. Kompleksowa ocena mutagenności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała działania mutagennego, co potwierdza brak potencjału do wywoływania mutacji genetycznych. Badania reprodukcyjne na różnych modelach zwierzęcych (szczury, myszy, króliki, małpy) nie wykazały embriotoksycznego ani teratogennego działania peryndoprylu, a także nie stwierdzono zaburzeń płodności u samców i samic szczurów. Należy jednak pamiętać, że inhibitory ACE jako grupa mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, zwiększone ryzyko śmierci płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodu oraz zwiększoną śmiertelność przed- i pourodzeniową.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroba układu sercowo-naczyniowego, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, inhibitor ACE, mutacja genetyczna, narząd docelowy, opóźnienie rozwoju płodu, peryndopryl, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, śmierć płodu, śmiertelność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, wada wrodzona, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon substancji czynnych
Almotryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania almotryptanu, substancji czynnej leków takich jak Almozen, Dezamigren, Nomigren i Trymigan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Działania niepożądane pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na niskie ryzyko niepożądanych efektów przy standardowej terapii. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz ocena wpływu na funkcje reprodukcyjne potwierdziły brak istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a badania na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego almotryptanu.
agonista receptora 5-HT1B/1D, almotryptan, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, maksymalna ekspozycja, migrena nawracająca, potencjał karcinogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, stężenie terapeutyczne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wiązanie z melaniną - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lioton 1000 8,5 mg/g
Heparyna sodowa, substancja czynna produktu leczniczego Lioton 1000 w stężeniu 8,5 mg (1000 IU)/g, wykazuje bardzo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Bezpieczeństwo jej stosowania jest ściśle związane z czystością substancji czynnej, co wpływa na ryzyko działań niepożądanych. Wysokie stężenia heparyny zwiększają ryzyko powstawania krwiaków, co jest konsekwencją jej działania przeciwzakrzepowego, szczególnie istotne przy długotrwałej terapii lub aplikacji na rozległe powierzchnie skóry.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Dulxetenon, nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach na szczurach, choć w badaniach długoterminowych zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych zmian dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała istotne zaburzenia, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). U królików stwierdzono zwiększoną częstość wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji niższej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
AUC, badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, NOAEL, rakotwórczość, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zaburzenia neurobehawioralne, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Sylodosyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylodosyna, substancja czynna w lekach takich jak Pirseo, Sidarso czy Silodosin Accord, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Analizy obejmowały ocenę potencjalnej mutagenności, rakotwórczości oraz teratogenności, które nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych. Działania toksyczne zaobserwowano jedynie u zwierząt, głównie w obrębie tarczycy gryzoni, jednak przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną dawkę stosowaną u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa klinicznego sylodosyny.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dane niekliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt toksyczny, maksymalna ekspozycja, maksymalna zalecana dawka, obniżona płodność, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, sylodosyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Starazolin redFREE 0,5 mg/ml
Chlorowodorek tetryzoliny, substancja czynna preparatu Starazolin redFREE (0,5 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Testy toksyczności miejscowej na królikach przy stężeniach 0,25% i 0,5% (pH 5,5) stosowanych dwukrotnie dziennie przez 5 dni nie wykazały podrażnień oczu. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała LD50 na poziomie 420 mg/kg u myszy oraz 785 mg/kg u szczurów, co wskazuje na niską toksyczność w porównaniu do dawek terapeutycznych stosowanych miejscowo. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (10-30 mg/kg doustnie przez kilka tygodni) nie zaobserwowano działań niepożądanych, natomiast u małp rezus podawanie dożylne i doustne w dawkach 5-10 mg/kg przez 120 dni i 32 tygodnie odpowiednio wywołało efekty uspokajające i senność, zgodne z farmakodynamicznym profilem agonisty receptorów α-adrenergicznych.
absorpcja leku, agonista receptorów alfa-adrenergicznych, chlorowodorek tetryzoliny, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, działanie uspokajające, ekspozycja ogólnoustrojowa, podrażnienie oka, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, Starazolin, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Antazolina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Antazolina, obecna w różnych formach farmaceutycznych, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa przedklinicznego w zależności od preparatu. W przypadku Phenazolinum (50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) oraz Allertec Ukąszenia ((5 mg + 0,25 mg)/ml, aerozol na skórę), brak jest dostępnych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Dla kropli do oczu Spersallerg ((0,5 mg + 0,4 mg)/ml), zawierających antazolinę chlorowodorek i tetryzolinę chlorowodorek, dostępne są ograniczone dane, które nie obejmują standardowych badań mutagenności, kancerogenności ani wpływu na reprodukcję. Warto podkreślić, że działania toksyczne obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na potencjalnie niski kliniczny wpływ tych efektów przy standardowym stosowaniu.
aerozol na skórę, antazoliny chlorowodorek, antazoliny mezylan, antazoliny siarczan, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, krople do oczu, margines bezpieczeństwa, nafazoliny azotan, profil bezpieczeństwa, roztwór do wstrzykiwań, tetryzoliny chlorowodorek, toksyczny wpływ na reprodukcję, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Curacne 40 mg 40 mg
Badania przedkliniczne izotretynoiny wykazały relatywnie niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 wynoszącymi około 2000 mg/kg u królików, 3000 mg/kg u myszy oraz ponad 4000 mg/kg u szczurów. Długoterminowe podawanie leku szczurzym w dawkach 2, 8 i 32 mg/kg mc./dobę przez ponad 2 lata skutkowało częściową utratą sierści oraz podwyższonym stężeniem trójglicerydów w osoczu, bez masywnych zwapnień tkanek czy zmian w komórkach wątrobowych typowych dla hiperwitaminozy A. Wszystkie działania niepożądane ustępowały samoistnie w ciągu 1-2 tygodni po przerwaniu terapii. Izotretynoina wykazuje działanie teratogenne i embriotoksyczne, co uzasadnia restrykcje w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym oraz szczególne środki ostrożności w ciąży i laktacji.
atrofia jąder, atroficzne kanaliki nasienne, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie mutagenne i karcynogenne, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, ograniczenia stosowania leku, pochodna witaminy A, potencjał teratogenny, przedawkowanie witaminy A, stężenie trójglicerydów, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność ostra izotretynoiny, toksyczność przewlekła, upośledzenie spermatogenezy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny w formie zawiesiny doustnej Fromilid (250 mg/5 ml) wykazały, że LD50 u 3-dniowych myszy wynosiła 1290 mg/kg mc. u samców i 1230 mg/kg mc. u samic, a u 3-dniowych szczurów odpowiednio 1330 mg/kg mc. i 1270 mg/kg mc. U dorosłych zwierząt wartości te były wyższe (myszy około 2700 mg/kg mc., szczury około 3000 mg/kg mc.). W badaniach podostrą toksyczność wykazano przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę u szczurów (objawy: ślinotok, zmniejszenie masy ciała, zmiany hematologiczne i narządowe), a dawka 50-55 mg/kg mc./dobę uznana została za nietoksyczną. U psów rasy beagle dawka 300 mg/kg mc./dobę wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie, natomiast 100 mg/kg mc./dobę była bezpieczna. W badaniach reprodukcyjnych i teratologicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny ani teratogenność przy dawkach do 150-160 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz u innych gatunków (króliki, małpy). Wysokie dawki (około 10-krotność dawki klinicznej) u małp powodowały wczesne poronienia, co przypisano toksycznemu działaniu na organizm matki, a nie bezpośredniemu działaniu teratogennemu.
antybiotyki makrolidowe, antybiotyki penicylinowe, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie płodności, badanie pośmiertne, badanie sekcyjne, białko w surowicy, cefalosporyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hepatocyt, klarytromycyna, LD50, mikroskop elektronowy, mikroskop świetlny, odruch ssania, potencjał mutagenny, przewody żółciowe, rozszczep podniebienia, ślinotok, stężenie hemoglobiny, stłuszczenie hepatocytów, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada układu krążenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału mutagennego oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów dawki śmiertelne (LD50) wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergicznego oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, średnia dawka śmiertelna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niekliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany dotyczyły kości, zębów, łożysk pazurów, narządów rozrodczych, tkanek hematologicznych, nerek oraz trzustki, pojawiając się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowały zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowę zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko u populacji pediatrycznej. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji u dorosłych wywoływały zgony i nieprawidłowy rozwój narządów. Wątroba samic myszy wykazywała proliferacyjne zmiany przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi (AUC).
aberracja chromosomalna, AUC, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, pazopanib, potencjał rakotwórczy, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linomag 200 mg/g
Produkt leczniczy Linomag w postaci maści o stężeniu 200 mg/g zawiera jako substancję czynną olej lniany pierwszego tłoczenia z nasion lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum L., semen) w stosunku 3:1. Dokumentacja rejestracyjna nie zawiera szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, co wynika z długotrwałego, tradycyjnego stosowania oleju lnianego oraz jego naturalnego pochodzenia. Brak formalnych badań obejmuje toksyczność ostrą i przewlekłą, działanie mutagenne, rakotwórcze, toksyczność reprodukcyjną oraz toksyczność miejscową. Produkt zawiera również lanolinę jako substancję pomocniczą, która może wywoływać miejscowe reakcje skórne u pacjentów z nadwrażliwością na ten składnik.
charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, lanolina, medycyna tradycyjna, nadwrażliwość, nasienie lnu zwyczajnego, olej lniany, profil bezpieczeństwa, reakcja skórna miejscowa, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Ziele hyzopu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W dokumentacji rejestracyjnej produktu leczniczego Pectosol, zawierającego ziele hyzopu (Hyssopus officinalis L., herba) jako jeden z czterech składników ekstraktu roślinnego (w stosunku wagowym 18/7/3/2: tymianek/porost islandzki/ziele hyzopu/korzeń mydlnicy), brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji czynnej. Nie przeprowadzono badań toksykologicznych, mutagennych, teratogennych ani kancerogennych, zarówno in vitro, jak i in vivo, które mogłyby potwierdzić lub wykluczyć potencjalne ryzyko związane z jej stosowaniem. Ponadto, nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu ziela hyzopu na ośrodkowy układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, ani informacji o możliwych interakcjach farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Produkt zawiera 57-63% (V/V) etanolu, co może dodatkowo wpływać na profil bezpieczeństwa.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie kancerogenne, badanie mutagenne, badanie teratogenne, badanie toksykologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekstrakcja etanolem, ekstrakt roślinny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń mydlnicy, model komórkowy, ośrodkowy układ nerwowy, porost islandzki, potencjał mutagenny, rozwój nowotworu, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozrodczość, ziele hyzopu, ziele tymianku - Leksykon substancji czynnych
Kozłek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania korzenia kozłka (Valeriana officinalis L., radix) wskazują na niską toksyczność wyciągów zarówno w badaniach toksyczności ostrej, jak i krótkoterminowej. Wartości LD50 dla waleranonu wynoszą 460-3160 mg/kg u myszy oraz 1000-3160 mg/kg u szczurów, a dla alkoholowego wyciągu dootrzewnowo podanego u myszy LD50 wynosi 3,3 g/kg. Wielokrotne podawanie etanolowego wyciągu w dawkach 300-600 mg/kg przez 30-45 dni nie powodowało istotnych zmian w masie ciała, parametrach hematologicznych, biochemicznych ani w masie narządów u szczurów. Brak jest jednak systematycznych badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz kancerogenności dla większości preparatów zawierających korzeń kozłka.
ciśnienie tętnicze, działanie alkilujące, działanie cytotoksyczne, działanie estrogenne, działanie mutagenne, efekt genotoksyczny, efekt rakotwórczy, genotoksyczność, gonadotropina, kancerogenność, korzeń kozłka, LD50, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry krwi, podanie dootrzewnowe, szyszka chmielu, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, Valeriana officinalis, walepotriaty, waleranon, wyciąg alkoholowy, wyciąg wodno-etanolowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc (500 mg paracetamolu + 25 mg difenhydraminy chlorowodorku, tabletki powlekane) opierają się na konwencjonalnych badaniach farmakologicznych obu substancji czynnych. Wyniki tych badań nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa. Testy toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz ocena potencjału rakotwórczego nie wskazały na ryzyko mutagenne, kancerogenne ani toksyczne dla rozrodu i rozwoju potomstwa, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa klinicznego stosowania preparatu.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, difenhydraminy chlorowodorek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, paracetamol, potencjał kancerogenny, proces reprodukcyjny, produkt leczniczy, rozwój płodu, rozwój potomstwa, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Co-Bespres, zawierającego walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), przeprowadzone na szczurach i marmozetach wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefrotoksyczności, takie jak nefropatia, nacieki bazofilowe w kanalikach nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, pojawiały się przy dawkach od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x maksymalnej dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m² pc) oraz od 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki powodowały hematotoksyczność (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał słuchowy, małżowina uszna, mocznik i kreatynina, naciek bazofilowy, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, reakcja nefrotoksyczna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, z efektami zależnymi od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Doksazosyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące doksazosyny wskazują na brak działania rakotwórczego w badaniach karcynogenności przeprowadzonych na szczurach i myszach przy maksymalnych tolerowanych dawkach odpowiednio 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji AUC 8- i 4-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym. W zakresie wpływu na płodność, u samców szczurów zaobserwowano odwracalne zmniejszenie płodności przy dawce 20 mg/kg mc./dobę (4-krotność ekspozycji u ludzi przy dawce 12 mg/dobę), natomiast dawki 5 i 10 mg/kg mc./dobę nie wywołały takiego efektu. Nie stwierdzono działania teratogennego, choć przy dawkach około 300-krotnie przekraczających maksymalną dawkę dla człowieka odnotowano zmniejszoną przeżywalność płodów.
AUC, badanie toksyczności, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, karcynogeneza, kumulacja w mleku, maksymalna tolerowana dawka, mutageneza, obszar AUC, płodność męska, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, przeżywalność płodu, stężenie w osoczu, układ pokarmowy, wady rozwojowe płodu, znakowanie izotopowe - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escyna, główny składnik aktywny wyciągu z nasion kasztanowca zwyczajnego, wykazuje stosunkowo niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po podaniu doustnym wynoszą: myszy 990 mg/kg, szczury 2150 mg/kg, króliki 1530 mg/kg oraz psy 130 mg/kg masy ciała, przy czym psy są najbardziej wrażliwe. Maksymalna dawka bezpieczna u psów została określona na poziomie 30 mg/kg. Toksyczność przewlekła wykazała brak efektów toksycznych przy dawkach do 400 mg/kg u szczurów oraz podrażnienie żołądka u psów przy dawce 80 mg/kg po 34 tygodniach. Badania teratogenności wskazały na szkodliwy wpływ na płód jedynie przy dawce 300 mg/kg, czyli 30-krotnie wyższej niż dawka terapeutyczna u ludzi. Testy mutagenności i genotoksyczności nie wykazały działania szkodliwego escyny.
Aesculus hippocastanum, aminopeptydaza leucynowa, dawka no effect, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt embriotoksyczny, escyna, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, LD50, mutagenność i genotoksyczność, płodność, podrażnienie żołądka, powiększenie wątroby, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z nasion kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alocutan Forte 50 mg/ml
Produkt leczniczy Alocutan Forte zawierający minoksydyl w stężeniu 50 mg/ml przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. Badania farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz kancerogenności nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak potencjału mutagennego minoksydylu. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano wzrost częstości nowotworów hormonozależnych, jednak efekt ten był wtórny do hiperprolaktynemii wywołanej bardzo wysokimi dawkami, nieistotnymi klinicznie, zwłaszcza przy miejscowym stosowaniu u kobiet, które nie wykazało wpływu na układ hormonalny.
aplikacja na skórę, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciężarna samica, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, hiperprolaktynemia, implantacja zarodka, minoksydyl, mutagenność, nowotwór hormonozależny, objaw toksyczny, płodność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ, uszkodzenie materiału genetycznego, zapłodnienie - Leksykon substancji czynnych
Olanzapina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej olanzapiny wykazały typowy dla silnych neuroleptyków profil działań niepożądanych, obejmujący sedację, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Wartości AUC u tych psów były 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, co wskazuje na dawko-zależne efekty hematologiczne bez cytotoksyczności wobec szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, układ krwiotwórczy - Leksykon substancji czynnych
Węglan sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Węglan sodu jest substancją pomocniczą w preparacie Tiopental Panpharma, stosowanym w formie wstrzyknięć z tiopentalem sodu. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa węglanu sodu są ograniczone i oceniane w kontekście całego produktu. Nie przeprowadzono specyficznych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym samego węglanu sodu. Badania genotoksyczności i rakotwórczości są niewystarczające, jednak wcześniejsze analizy tiopentalu nie wykazały działania mutagennego, co pośrednio sugeruje bezpieczeństwo formuły. W badaniach na zwierzętach wykazano, że stosowanie preparatów z tiopentalem i węglanem sodu w okresie intensywnego rozwoju mózgu może prowadzić do utraty komórek nerwowych i potencjalnych deficytów poznawczych, choć znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne.
działanie mutagenne, efekt farmakologiczny, efekt toksykologiczny, genotoksyczność, interakcja lekowa, monoterapia, niedobór poznawczy, obrzęk płuc, pentoksyfilina, przewlekłe zatrucie, rakotwórczość, śmiertelność, środek znieczulający, substancja pomocnicza, synaptogeneza, tiopental sodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, węglan sodu - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści bluszczu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania genotoksyczności wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) przeprowadzone głównie za pomocą testu Amesa wykazały brak działania mutagennego dla preparatów Hedussin (8,25 mg/ml), HeliPico (27,78 mg/5 ml) oraz Mucoplant na kaszel bluszcz (1,54 mg/ml). Dla produktu Pectolvan (7 mg/ml) brak jest danych dotyczących genotoksyczności. W zakresie kancerogenności oraz toksyczności reprodukcyjnej dane przedkliniczne są niekompletne lub całkowicie nieobecne dla wszystkich wymienionych preparatów, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długoterminowego stosowania tych substancji.
dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, Hedera helix, kancerogenność, karcynogeneza, Mucoplant, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, suchy wyciąg z liści bluszczu, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, toksyczność rozwojowa, właściwości mutagenne, wyciąg z liści bluszczu