Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Betahistyna Bluefish 16 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania betahistyny dichlorowodorku

Betahistyna dichlorowodorek została poddana szeregowi badań przedklinicznych mających na celu określenie jej bezpieczeństwa w aspekcie toksyczności przewlekłej, potencjalnego działania mutagennego i rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki tych badań, które stanowią istotną podstawę dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów.¹

Toksyczność przewlekła

Badania dotyczące toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym dichlorowodorku betahistyny przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach i psach. Badania na szczurach trwały 18 miesięcy, natomiast na psach – 6 miesięcy. Wyniki wykazały, że dawki 500 mg/kg masy ciała u szczurów oraz 25 mg/kg masy ciała u psów były dobrze tolerowane, bez istotnych zmian w parametrach biochemicznych i hematologicznych. Co ważne, w badaniach histologicznych nie stwierdzono patologicznych zmian w tkankach zwierząt otrzymujących te dawki.²

Zaobserwowano natomiast pewne objawy niepożądane przy zastosowaniu wyższych dawek leku. U psów po zwiększeniu dawki do 300 mg/kg masy ciała wystąpiły wymioty. Z kolei w badaniach trwających 6 miesięcy u szczurów, którym podawano betahistynę w dawce 39 mg/kg masy ciała i większej, zaobserwowano przekrwienie niektórych tkanek.³

Działanie mutagenne i rakotwórcze

Przeprowadzone badania wykazały, że betahistyna nie wykazuje działania mutagennego, co jest istotnym czynnikiem bezpieczeństwa farmakologicznego. Chociaż nie przeprowadzono specjalnych, dedykowanych badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego betahistyny, istotne informacje na ten temat uzyskano z 18-miesięcznych badań toksyczności przewlekłej u szczurów.⁴

W badaniach histopatologicznych tkanek szczurów otrzymujących betahistynę przez 18 miesięcy nie zidentyfikowano guzów, nowotworów ani patologicznego rozrostu komórek. Wyniki te pozwalają wnioskować, że betahistyna nie wykazuje potencjału rakotwórczego po zastosowaniu dawek do 500 mg/kg masy ciała, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.⁵

Toksyczność reprodukcyjna

Dane dotyczące wpływu betahistyny na reprodukcję są ograniczone, jednak przeprowadzone badania dostarczają ważnych informacji w tym zakresie. Badania przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt: szczurach i królikach.⁶

W badaniu przeprowadzonym w jednym pokoleniu szczurów, doustne podawanie betahistyny w dawce 250 mg/kg masy ciała na dobę nie wywarło szkodliwego wpływu na następujące parametry:

• Płodność samców i samic⁷
• Proces implantacji zarodka⁸
• Przebieg porodu⁹
• Żywotność potomstwa w okresie laktacji¹⁰

Nie stwierdzono również negatywnych działań u szczurów odstawionych od karmienia przez samice.¹¹

W przypadku ciężarnych samic królika, którym podawano doustnie betahistynę w dawkach od 10 do 100 mg/kg masy ciała, nie odnotowano szkodliwego wpływu na:

• Proces implantacji¹²
• Żywotność płodu¹³
• Masę ciała płodu¹⁴
• Nie zaobserwowano również żadnych nieprawidłowości w obrębie szkieletu lub tkanek miękkich płodu¹⁵

Podsumowując wyniki badań toksyczności reprodukcyjnej, betahistyna nie wywiera wykrywalnego wpływu na reprodukcję u szczurów i królików. Badania przeprowadzone na ciężarnych królikach nie wykazały działania teratogennego, co jest niezwykle istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku u ludzi.¹⁶

Warto podkreślić, że w badaniach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję zaobserwowano wpływ tylko w dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co ma niewielkie znaczenie dla zastosowania klinicznego betahistyny.¹⁷