stan stacjonarny
Stan stacjonarny (steady state) to pojęcie stosowane w medycynie do opisania równowagi fizjologicznej w organizmie, gdy wszystkie parametry utrzymują się na względnie stałym poziomie. W tym stanie procesy metaboliczne, przepływ krwi, wymiana gazowa oraz inne funkcje życiowe osiągają stabilność, pomimo ciągłych zmian zachodzących w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym.
W kontekście klinicznym stan stacjonarny oznacza okres, w którym stan pacjenta nie ulega istotnym wahaniom, co jest szczególnie ważne podczas monitorowania efektów leczenia. W farmakologii mówi się o stanie stacjonarnym, gdy stężenie leku we krwi osiąga stabilny poziom, zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania danej substancji.
Stan stacjonarny ma fundamentalne znaczenie w badaniach klinicznych, interpretacji wyników laboratoryjnych oraz w planowaniu terapii długoterminowej. Zaburzenie stanu stacjonarnego może wskazywać na progresję choroby, wystąpienie powikłań lub nieadekwatną odpowiedź na leczenie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azalia 75 mcg
Dezogestrel, aktywny składnik preparatu Azalia (75 µg), po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i jest metabolizowany do aktywnego metabolitu etonogestrelu, którego maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,8 godziny. Biodostępność etonogestrelu wynosi około 70%, a jego wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, jest bardzo wysokie (95,5-99%). Metabolizm przebiega dwuetapowo, z udziałem izoenzymu CYP3A, a okres półtrwania etonogestrelu wynosi około 30 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4-5 dniach regularnego stosowania. Klirens z surowicy wynosi średnio 10 l/h, a eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i jelitową w stosunku 1,5:1.
Azalia, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A, dezogestrel, etonogestrel, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, hormon steroidowy, hydroksylacja i dehydrogenacja, klirens, okres półtrwania, przenikanie do mleka, sprzęganie z siarczanami, stan stacjonarny, stosunek stężenia, tabletka powlekana, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vibin 3 mg + 0,03 mg
Drospirenon, składnik preparatu Vibin (3 mg drospirenonu + 0,03 mg etynyloestradiolu), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (76-85%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (3-5% w formie wolnej), nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG. Jego końcowy okres półtrwania wynosi 31 godzin, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania kwasowej formy drospirenonu oraz 3-siarczanu 4,5-dihydrodrospirenonu. Klirens osoczowy wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg, a metabolity są wydalane z kałem i moczem w stosunku około 1,2-1,4. W stanie stacjonarnym, po około 8 dniach stosowania, maksymalne stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml, z współczynnikiem kumulacji około 3.
albuminy, biodostępność drospirenonu, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, drospirenon, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, klirens drospirenonu, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, preparat hormonalny, skala Child-Pugh, spironolakton, stan stacjonarny, stężenie drospirenonu, stężenie potasu, Vibin, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamiron 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, substancja czynna leku Tamiron (0,4 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością praktycznie 100%. Spożycie posiłku spowalnia absorpcję, dlatego zaleca się podawanie leku po śniadaniu, co zapewnia stabilność farmakokinetyczną. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po podaniu dawki po posiłku, a stan stacjonarny uzyskuje się po 5 dniach terapii, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po pojedynczej dawce. Tamsulosyna wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), co ogranicza dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6, a hamowanie tych enzymów może zwiększać ekspozycję na lek, co jest istotne w kontekście interakcji lekowych.
absorpcja leku, biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, indukcja enzymatyczna, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka liniowa, kinetyka wchłaniania, mikrosomalne enzymy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, substancja niezmieniona, tamsulosyny chlorowodorek, terapia farmakologiczna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topamax 100 mg
Leczenie topiramatem (Topamax) powinno być rozpoczynane od niskich dawek, które stopniowo zwiększa się do dawki skutecznej, dostosowując schemat indywidualnie do odpowiedzi klinicznej pacjenta. U dorosłych z padaczką dawka początkowa wynosi 25 mg/dobę podawane na noc przez tydzień, z kolejnym zwiększaniem o 25-50 mg co 1-2 tygodnie, aż do dawki docelowej 100-200 mg/dobę w dwóch dawkach podzielonych; maksymalna dawka to 500 mg/dobę, a w trudnych przypadkach nawet do 1000 mg/dobę. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa to 0,5-1 mg/kg mc./dobę, zwiększana o 0,5-1 mg/kg mc./dobę co 1-2 tygodnie, z dawką docelową około 100 mg/dobę (ok. 2 mg/kg mc./dobę). W terapii uzupełniającej u dorosłych dawki wynoszą 25-50 mg/dobę początkowo, zwiększane do 200-400 mg/dobę, a u dzieci od 2 lat stosuje się dawki 1-3 mg/kg mc./dobę, z dawką docelową 5-9 mg/kg mc./dobę, sięgającą nawet do 30 mg/kg mc./dobę w badaniach klinicznych. W profilaktyce migreny u dorosłych zalecana dawka to 100 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych. Odstawianie leku powinno być stopniowe, zmniejszając dawkę o 50-100 mg tygodniowo u dorosłych lub przez 2-8 tygodni u dzieci, aby zminimalizować ryzyko nawrotu napadów.
fenytoina, hemodializa, induktory enzymów wątrobowych, kapsułki twarde, karbamazepina, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, leki przeciwpadaczkowe, monoterapia padaczki, napady padaczkowe, padaczka lekooporna, podanie doustne, profilaktyka migreny, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, tabletki powlekane, terapia uzupełniająca padaczki, topiramat, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapobieganie migrenie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopixol 10 mg
Zuklopentyksol (Clopixol) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym około 4 godziny po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną około 44%. Lek cechuje się wysoką objętością dystrybucji (Vd) na poziomie około 20 l/kg masy ciała oraz bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98-99%), co może predysponować do interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie przez sulfoksydację, N-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity nie wykazują aktywności psychofarmakologicznej. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a klirens układowy to około 0,86 l/min. Zuklopentyksol jest wydalany głównie z kałem, z niewielkim udziałem nerek (około 10% z moczem, z czego 0,1% w postaci niezmienionej), co minimalizuje ryzyko kumulacji u pacjentów z niewydolnością nerek.
białka osocza, Clopixol, dostępność biologiczna, kinetyka liniowa, klirens układowy, kwas glukuronowy, monitorowanie stężenia leku, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm oksydacji, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, sulfoksydacja, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zuklopentyksol - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Zentiva 250 mg/5 ml
Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce 500 mg, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilną ekspozycją (AUC 475 ng·dni/ml) w pierwszym miesiącu terapii. Lek wykazuje dużą pozanaczyniową dystrybucję (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z frakcjami lipoprotein VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu jest częściowo zależny od CYP3A4, jednak główną rolę odgrywają enzymy pozacytochromowe, a metabolity wykazują mniejszą lub porównywalną aktywność antyestrogenową. Eliminacja zachodzi głównie przez wątrobę i przewód pokarmowy, z klirensem około 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni, co uzasadnia comiesięczne podawanie leku.
AUC, białko osocza, Cmax, Cmin, CYP3A4, cytochrom P-450, fulwestrant, globulina wiążąca hormony płciowe, HDL, klirens, LDL, leczenie onkologiczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przedwczesne dojrzewanie płciowe, SHBG, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, VLDL, wstrzyknięcia domięśniowe, zespół McCune-Albrighta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topiramate Neuraxpharm 50 mg
Topiramat Neuraxpharm wykazuje liniową farmakokinetykę z szybkim i efektywnym wchłanianiem (≥81% dawki), osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 1,5 μg/ml po 2-3 godzinach od podania dawki 100 mg. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (13-17%) oraz objętością dystrybucji 0,55-0,80 l/kg, z mniejszą objętością u kobiet, co jednak nie wymaga modyfikacji dawkowania. Metabolizm topiramatu u zdrowych osób obejmuje około 20% dawki, natomiast u pacjentów stosujących induktory enzymów metabolizujących może wzrosnąć do 50%. Główna droga eliminacji to nerki, z wydaleniem ≥81% dawki, w tym około 66% w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 4 dni. Klirens nerkowy wynosi 17-18 ml/min, a osoczowy 20-30 ml/min, z okresem półtrwania około 21 godzin i czasem do osiągnięcia stanu stacjonarnego 4-8 dni. W stanie stacjonarnym po dawce 100 mg 2× dziennie Cmax wynosi średnio 6,76 μg/ml.
AUC, biodostępność topiramatu, biotransformacja, Cmax, farmakokinetyka topiramatu, faza eliminacji, fenytoina, hemodializa, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymatyczny, interakcja lekowa, karbamazepina, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, probenecyd, stan stacjonarny, stężenie topiramatu w osoczu, terapia skojarzona, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Normoton 500 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Normoton, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką absorpcji po podaniu doustnym, z Tmax około 2,5 godziny i biodostępnością wynoszącą 50-60% przy dawce 500 mg. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta. Stężenie metforminy w osoczu w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 μg/ml przy standardowych dawkach, a maksymalne stężenie nie przekracza 5 μg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Obecność pokarmu istotnie zmniejsza i opóźnia absorpcję leku, redukując Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejednoznaczne.
absorpcja leku, AUC, biodostępność, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazol Polpharma 200 mg
Worykonazol wymaga monitorowania i korekty zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) przed i w trakcie terapii. Leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą podawaną dożylnie (6 mg/kg mc. co 12 godzin) lub doustnie (400 mg co 12 godzin u pacjentów ≥40 kg, 200 mg co 12 godzin u pacjentów <40 kg), celem osiągnięcia stężeń terapeutycznych w pierwszym dniu. Dawka podtrzymująca wynosi odpowiednio 4 mg/kg mc. dożylnie lub 200 mg doustnie dwa razy na dobę (100 mg u pacjentów <40 kg). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 300 mg (≥40 kg) lub 150 mg (<40 kg) doustnie dwa razy na dobę, z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki w przypadku nietolerancji. U dzieci 2–<12 lat i młodzieży o małej masie ciała dawki są wyższe (do 9 mg/kg mc. dożylnie na dobę), a doustne podawanie zaleca się tylko po poprawie klinicznej, preferując zawiesinę doustną ze względu na różnice w wchłanianiu. Terapia powinna być możliwie najkrótsza, a leczenie dłuższe niż 180 dni wymaga oceny korzyści i ryzyka.
AlAT, ALP, analiza farmakokinetyczna populacyjna, AspAT, bilirubina całkowita, biodostępność doustna, biorównoważność, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, GVHD, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, klirens, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, neutropenia, niedobór odporności, odpowiedź mikologiczna, pasaż żołądkowo-jelitowy, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurontin 600 600 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku NEURONTIN, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 1,6-2,7 godziny (tmax), z dostępnością biologiczną około 60% dla dawki 300 mg, która zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 57,7 l, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 20% stężenia osoczowego). Gabapentyna nie ulega metabolizmowi wątrobowemu i jest eliminowana wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania (t1/2) wynoszącym średnio 5-7 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszony klirens osoczowy, który koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania. Hemodializa skutecznie usuwa gabapentynę z osocza.
dostępność biologiczna, gabapentyna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku, Neurontin, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, oksydazy o mieszanej funkcji, padaczka, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arketis tabletki 20 mg 20 mg
Paroksetyna, substancja czynna w dawce 20 mg zawarta w tabletkach ARKETIS, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą dobre wchłanianie doustne z przewodu pokarmowego, jednak z istotnym efektem pierwszego przejścia, który redukuje dostępność biologiczną leku. Kinetyka paroksetyny jest nieliniowa, co przejawia się częściowym wysyceniem metabolizmu pierwszego przejścia i zmniejszonym klirensem osoczowym przy wyższych dawkach lub terapii wielokrotnej, prowadząc do nieproporcjonalnego wzrostu stężenia w osoczu. Stan stacjonarny stężenia osiągany jest po 7-14 dniach, co koreluje z czasem uzyskania pełnego efektu terapeutycznego. Paroksetyna wykazuje szeroką dystrybucję tkankową, z około 95% leku związanym z białkami osocza, a jedynie około 1% obecnym w osoczu, co ma znaczenie dla interakcji lekowych i dystrybucji. Monitorowanie stężeń w osoczu ma ograniczoną wartość prognostyczną dla efektów klinicznych.
chlorowodorek paroksetyny, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, interakcje lekowe, klirens osoczowy, koniugacja, nieliniowa kinetyka, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, oksydacja i metylacja, paroksetyna, populacje specjalne, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wychwyt zwrotny serotoniny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Day Zero 100 mg
Mykafungina charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 12,5 mg do 200 mg na dobę oraz 3-8 mg/kg mc., z szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach. Po podaniu dożylnym wykazuje dwufazowy spadek stężenia w surowicy, silne (>99%) wiązanie z albuminami oraz objętość dystrybucji około 18-19 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a całkowity klirens 0,15-0,3 ml/min/kg mc. Eliminacja zachodzi głównie drogą pozanerkową (71% z kałem, 11,6% z moczem). Metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w śladowych ilościach, nie wpływając istotnie na skuteczność leku. U dzieci klirens jest wyższy, zwłaszcza u wcześniaków (około 5-krotnie większy niż u dorosłych), co wymaga dostosowania dawki, np. 10 mg/kg mc. u niemowląt poniżej 4 miesięcy dla leczenia zakażeń OUN, przy minimalnej wartości AUC 170 μg*godz./L dla maksymalnej eradykacji grzyba.
albumina, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, białko osocza, CYP3A, dysfagia, eradykacja grzyba, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, klirens całkowity, model populacyjny PK, mykafungina, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wlew dożylny, wskaźnik Child-Pugh, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean 1000 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Metcrean, wykazuje nieliniową farmakokinetykę absorpcji z biodostępnością doustną na poziomie 50-60% po dawkach 500 mg i 850 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po podaniu, a stężenie w stanie stacjonarnym wynosi poniżej 1 µg/ml po 24-48 godzinach stosowania. Pokarm istotnie zmniejsza Cmax o 40% i AUC o 25%, jednocześnie wydłużając tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, dużą objętością dystrybucji (63-276 l) oraz przenikaniem do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, wskazującym na przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
biodostępność, ekspozycja układowa, erytrocyt, farmakokinetyka absorpcji, farmakokinetyka nieliniowa, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, krwinka czerwona, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memorion 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna leku Memorion, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z Tmax wynoszącym 3-4 godziny po podaniu doustnym oraz długi okres półtrwania około 70 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Wchłanianie donepezylu nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%). Donepezyl jest metabolizowany przez układ cytochromu P450 do kilku metabolitów, z których 6-O-desmetylodonepezyl (11% dawki) wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (57% całkowitej radioaktywności, w tym 17% w postaci niezmienionej substancji) oraz w mniejszym stopniu przez kał (14,5%). Nie stwierdzono istotnego udziału krążenia jelitowo-wątrobowego w eliminacji donepezylu.
5-O-desmetylodonepezyl, 6-O-desmetylodonepezyl, aktywność farmakodynamiczna, biotransformacja, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, donepezyl chlorowodorek, farmakokinetyka, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, otępienie naczyniowe, otępienie typu Alzheimera, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby