Właściwości farmakokinetyczne
Metcrean 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Metcrean

Metcrean zawiera substancję czynną metforminy chlorowodorek, dostępny w dawkach 500 mg, 850 mg oraz 1000 mg w postaci tabletek powlekanych. Poniżej opisano szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku, które są istotne dla zrozumienia jego działania w organizmie.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu tabletek metforminy chlorowodorku, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinie (tmax). Biodostępność całkowita po podaniu pojedynczej tabletki metforminy chlorowodorku w dawce 500 mg lub 850 mg wynosi w przybliżeniu 50-60% u zdrowych ochotników. Znaczna część podanej dawki doustnej (około 20-30%) jest wydalana z kałem jako frakcja niewchłonięta.²

Warto zauważyć, że wchłanianie metforminy po podaniu doustnym może ulegać wysyceniu i nie jest całkowite. Farmakokinetyka absorpcji metforminy jest uznawana za nieliniową.³

Przy standardowo stosowanych dawkach metforminy i schematach dawkowania, stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane jest po 24-48 godzinach i zwykle jest mniejsze niż 1 mikrogram/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenie metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczało 5 mikrogramów/ml, nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek leku.⁴

Wpływ pokarmu na wchłanianie

Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym ma istotny wpływ na wchłanianie metforminy. Pokarm zmniejsza i nieznacznie opóźnia absorpcję metforminy. Po doustnym podaniu tabletki 850 mg zaobserwowano następujące zmiany:⁵

• Zmniejszenie maksymalnego stężenia leku w osoczu o 40%
• Zmniejszenie powierzchni pola pod krzywą (AUC) o 25%
• Wydłużenie czasu wystąpienia stężenia maksymalnego w osoczu o 35 minut

Kliniczne znaczenie tych zmian jest jednak nieznane.⁶

Dystrybucja

Metformina charakteryzuje się niewielkim stopniem wiązania z białkami osocza. Lek przenika do erytrocytów, gdzie maksymalne stężenie we krwi jest mniejsze niż w osoczu i występuje w przybliżeniu w tym samym czasie. Krwinki czerwone stanowią prawdopodobnie drugi kompartment dystrybucji. Średnia objętość dystrybucji (Vd) metforminy mieści się w zakresie 63-276 l.⁷

Metabolizm

Metformina nie podlega metabolizmowi w organizmie. Lek jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej, a u ludzi nie zidentyfikowano żadnych metabolitów metforminy.⁸

Wydalanie

Klirens nerkowy metforminy jest znaczący i przekracza 400 ml/min, co wskazuje, że lek jest wydalany zarówno na drodze przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym, rzeczywisty okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny.⁹

W przypadku zaburzeń czynności nerek, klirens nerkowy metforminy ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku oraz zwiększenia jego stężenia w osoczu.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są ograniczone i niewystarczające do wiarygodnego oszacowania ogólnoustrojowej ekspozycji na metforminę w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Z tego względu, dostosowanie dawki należy rozważyć w oparciu o skuteczność kliniczną i/lub tolerancję.¹¹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka metforminy u dzieci i młodzieży była badana zarówno po podaniu pojedynczej, jak i wielokrotnej dawki:¹²

• Badania z dawką pojedynczą: po podaniu pojedynczej dawki metforminy chlorowodorku 500 mg u dzieci obserwowano podobny profil farmakokinetyczny jak u zdrowych osób dorosłych.¹³
• Badania z dawką wielokrotną: dostępne są dane tylko z jednego badania. Po zastosowaniu dawki 500 mg dwa razy na dobę przez 7 dni u dzieci, maksymalne stężenie produktu w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja układowa (AUC0-t) były mniejsze odpowiednio o 33% i 40% w porównaniu z dorosłymi osobami chorymi na cukrzycę, u których stosowano wielokrotne dawki 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni.¹⁴

Należy podkreślić, że ze względu na indywidualne dostosowywanie dawki leku na podstawie stężenia glukozy we krwi, dane te mają ograniczone znaczenie kliniczne.¹⁵