Właściwości farmakokinetyczne
Vibin 3 mg + 0,03 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Vibin

Vibin (3 mg + 0,03 mg, tabletki powlekane) zawiera dwie substancje czynne: drospirenon (3 mg) oraz etynyloestradiol (0,03 mg). Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tego złożonego preparatu hormonalnego, ze szczególnym uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania drospirenonu.¹

Farmakokinetyka drospirenonu

Proces wchłaniania

Po podaniu doustnym drospirenon ulega szybkiemu i praktycznie całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie tej substancji czynnej w surowicy osiąga wartość około 38 ng/ml i występuje stosunkowo szybko – po upływie 1-2 godzin od momentu przyjęcia pojedynczej dawki leku. Biodostępność drospirenonu kształtuje się na poziomie 76-85%. Warto podkreślić, że spożywanie posiłków nie wpływa na parametry biodostępności tej substancji czynnej, co jest istotną informacją z punktu widzenia praktyki klinicznej.²

Dystrybucja w organizmie

Zmniejszenie stężenia drospirenonu w surowicy po podaniu doustnym charakteryzuje się przebiegiem jednofazowym. Końcowy okres półtrwania wynosi 31 godzin, co jest istotnym parametrem wpływającym na schemat dawkowania. Drospirenon w krążeniu ogólnym występuje głównie w postaci związanej z białkami osocza, przede wszystkim z albuminami. Charakterystyczną cechą jest brak powinowactwa do globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) oraz globuliny wiążącej kortykosteroidy (CBG). Jedynie niewielka frakcja, wynosząca 3-5% całkowitego stężenia substancji czynnej w surowicy, występuje w postaci wolnej (niezwiązanej). Należy zaznaczyć, że zwiększenie aktywności SHBG indukowane przez etynyloestradiol (drugą substancję czynną preparatu) nie zmienia profilu wiązania drospirenonu z białkami osocza. Średnia pozorna objętość dystrybucji drospirenonu wynosi 3,7 ± 1,2 l/kg.³

Metabolizm

Drospirenon po podaniu doustnym podlega intensywnemu i szybkiemu procesowi biotransformacji. Główne metabolity wykrywane w osoczu to:

• Kwasowa postać drospirenonu – powstająca na skutek otwarcia pierścienia laktonowego⁴
• 3-siarczan 4,5-dihydrodrospirenonu – uzyskiwany w dwuetapowym procesie obejmującym redukcję oraz następującą po niej sulfatację⁵

W procesie metabolizmu oksydacyjnego drospirenonu kluczową rolę odgrywa izoenzym cytochromu P450 – CYP3A4. Warto zaznaczyć, że w badaniach in vitro wykazano, iż drospirenon wykazuje zdolność do hamowania aktywności kilku izoenzymów cytochromu P450, ale efekt ten ma charakter słaby lub co najwyżej umiarkowany. Dotyczy to następujących izoenzymów: CYP1A1, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP3A4.⁶

Proces wydalania

Klirens drospirenonu w surowicy wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Istotną cechą farmakokinetyki tej substancji czynnej jest fakt, że tylko śladowe ilości są wydalane w postaci niezmienionej. Produkty metabolizmu drospirenonu eliminowane są dwiema głównymi drogami: z kałem oraz z moczem, przy czym stosunek ilościowy między tymi drogami wynosi około 1,2-1,4. Okres półtrwania wydalania metabolitów, zarówno drogą nerkową, jak i z kałem, jest zbliżony i wynosi około 40 godzin.⁷

Stan stacjonarny

W trakcie cyklu terapeutycznego (cyklu stosowania produktu leczniczego) maksymalne stężenie drospirenonu w surowicy w stanie stacjonarnym osiąga wartość około 70 ng/ml. Stan ten ustala się po około 8 dniach od momentu rozpoczęcia leczenia. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki drospirenonu jest kumulacja tej substancji w organizmie, przy współczynniku kumulacji wynoszącym w przybliżeniu 3. Współczynnik ten stanowi iloraz końcowego okresu półtrwania i odstępu pomiędzy przyjmowaniem kolejnych dawek leku.⁸

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Wpływ zaburzeń czynności nerek

Parametry farmakokinetyczne drospirenonu zostały przebadane także w grupach pacjentek z różnym stopniem upośledzenia funkcji nerek:

• Łagodne zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny, CLcr, w zakresie 50-80 ml/min) – w tej grupie stężenie drospirenonu w surowicy w stanie stacjonarnym było porównywalne ze stężeniem obserwowanym u kobiet z prawidłową funkcją nerek⁹
• Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (CLcr = 30-50 ml/min) – w tej grupie stężenie drospirenonu w surowicy było średnio o 37% wyższe w porównaniu z grupą kobiet o prawidłowej funkcji nerek¹⁰

Niezależnie od stopnia upośledzenia funkcji nerek, drospirenon był dobrze tolerowany przez pacjentki z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Co szczególnie istotne z klinicznego punktu widzenia, stosowanie drospirenonu nie miało wpływu na stężenie potasu w surowicy.¹¹

Wpływ zaburzeń czynności wątroby

Ocena parametrów farmakokinetycznych drospirenonu została przeprowadzona również w grupie ochotników z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. W porównaniu z osobami o prawidłowej funkcji wątroby, u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami stwierdzono około 50% zmniejszenie klirensu po podaniu doustnym pojedynczej dawki (CL/f). Ta istotna modyfikacja farmakokinetyki nie przekładała się jednak na znaczące zmiany w profilu bezpieczeństwa leku, ponieważ:

• Obserwowane zmniejszenie klirensu drospirenonu nie powodowało istotnych różnic w stężeniu potasu w surowicy¹²
• Nawet przy współistnieniu dodatkowych czynników zwiększających ryzyko hiperkaliemii, takich jak cukrzyca czy jednoczesne stosowanie spironolaktonu, nie odnotowano podwyższenia stężenia potasu w surowicy ponad górną granicę normy¹³

Na podstawie dostępnych danych można stwierdzić, że drospirenon jest dobrze tolerowany przez pacjentki z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasyfikowanymi jako stopień B w skali Child-Pugh).¹⁴

Charakterystyka farmakokinetyczna – tabela zbiorcza