rabdomioliza
Rabdomioliza to zespół objawów klinicznych i biochemicznych będących następstwem uszkodzenia mięśni poprzecznie prążkowanych i uwolnienia ich składników do krążenia. Charakteryzuje się podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej (CK) w surowicy, mioglobinemią oraz mioglobinurią.
Najczęstsze przyczyny rabdomiolizy obejmują urazy, nadmierny wysiłek fizyczny, leki (statyny, fibraty), substancje toksyczne (alkohol, narkotyki), zaburzenia metaboliczne, infekcje, porażenie prądem oraz długotrwałe unieruchomienie. Klinicznie manifestuje się bólem mięśni, osłabieniem, obrzękiem oraz ciemnym zabarwieniem moczu.
Diagnostyka opiera się na oznaczeniu aktywności CK (zwykle >5000 j/l), mioglobiny w surowicy i moczu oraz ocenie funkcji nerek. Powikłania rabdomiolizy obejmują ostre uszkodzenie nerek (do 40% przypadków), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiperfosfatemia, hipokalcemia), zespół ciasnoty przedziałów powięziowych oraz rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe.
Leczenie polega na eliminacji czynnika wywołującego, intensywnym nawadnianiu dożylnym (forsowana diureza), monitorowaniu i korekcji zaburzeń elektrolitowych oraz w ciężkich przypadkach zastosowaniu technik nerkozastępczych. Rokowanie zależy od nasilenia rabdomiolizy, chorób współistniejących oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Atoris 60 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, została oceniona w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średni okres 53 tygodni. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów leczonych atorwastatyną w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były łagodne i przemijające wzrosty aminotransferaz (istotne klinicznie u 0,8% pacjentów, >3x GGN) oraz podwyższenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) – 2,5% pacjentów z >3x GGN i 0,4% z >10x GGN. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (wiek 10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje alergiczne.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, dyspepsja, działanie niepożądane, ginekomastia, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szum uszny, tendinopatia, utrata słuchu, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doneprion 5 mg
Chlorowodorek donepezylu, stosowany w terapii, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka, nudności, wymioty (częstość ≥ 1/10), skurcze mięśni (≥ 1/100 do < 1/10), zmęczenie oraz bezsenność (≥ 1/1000 do < 1/100). Z punktu widzenia neurologicznego, lek może wywoływać objawy pozapiramidowe, omdlenia, napady drgawek oraz złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN), stanowiący zagrożenie życia. Występują także zaburzenia psychiatryczne, takie jak omamy, pobudzenie, agresja oraz nietypowe sny, które zwykle ustępują po redukcji dawki lub odstawieniu leku. Donepezil może powodować poważne powikłania kardiologiczne, w tym bradykardię, blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy oraz polimorficzny częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, związany z wydłużeniem odstępu QT w EKG, co wymaga ścisłej kontroli kardiologicznej, zwłaszcza przy wystąpieniu omdleń lub drgawek.
bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, Doneprion, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadmierne wydzielanie śliny, napad drgawkowy, nietrzymanie moczu, nudność, objaw pozapiramidowy, omam, omdlenie, pobudzenie, polimorficzny częstoskurcz komorowy, rabdomioliza, skurcz mięśniowy, torsade de pointes, wrzód żołądka i dwunastnicy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gastryczne, zachowanie agresywne, zahamowanie zatokowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 111 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu opiera się na analizie danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową w fazie przewlekłej (CML-CP), 2388 dorosłych z opornością lub nietolerancją imatynibu oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia wynosiła odpowiednio 19,2 miesiąca u dorosłych i 26,3 miesiąca u pacjentów pediatrycznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, bóle głowy, wysypka, bóle kostno-mięśniowe oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty). Ciężkie powikłania obejmowały krwotoki, zakażenia (w tym sepsę), zastoinową niewydolność serca, nadciśnienie płucne, wysięk opłucnowy i obrzęk płuc, a także rzadkie, ale zagrażające życiu stany, takie jak zakrzepica płucna, ostry zespół zaburzeń oddychania i śródmiąższowa choroba płuc. U 19% dorosłych pacjentów działania niepożądane doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy w populacji pediatrycznej odsetek ten wyniósł 1,5%.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja układu czerwonokrwinkowego, arytmia komorowa, cholestaza, dazatynib, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nacieki płucne, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedociśnienie, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostry zespół zaburzeń oddychania, owrzodzenie przewodu pokarmowego, posocznica, proteinuria, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica płucna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zylena 20 mg
Olanzapina, dostępna w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (produkt leczniczy Zylena), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane (≥1% pacjentów) to senność, przyrost masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia (wzrost cholesterolu, triglicerydów), hiperglikemia, cukromocz, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, leukopenia, neutropenia, dyskineza, niedociśnienie ortostatyczne oraz przejściowe podwyższenie aminotransferaz wątrobowych. Przyrost masy ciała jest szczególnie istotny klinicznie: po 47 dniach terapii 22,2% pacjentów doświadczyło wzrostu masy ciała o ≥7%, a po 48 tygodniach odsetek ten wzrósł do 64,4%. Długotrwałe stosowanie wiąże się także z istotnym pogorszeniem profilu metabolicznego, w tym wzrostem stężenia glukozy na czczo do ≥7 mmol/L oraz lipidów, co wymaga monitorowania parametrów metabolicznych podczas terapii.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, bradykardia, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, cholesterol, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, indeks masy ciała, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość na światło, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, omamy wzrokowe, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, profil lipidowy, prolaktyna, psychoza polekowa, rabdomioliza, senność, triglicerydy, uszkodzenie wątrobowo-komórkowe, walproinian, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia erekcji, zaburzenia przemiany lipidów, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 5 mg
Rosuvastatin Krka, zawierający rozuwastatynę wapniową w dawkach od 5 mg do 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. Profil bezpieczeństwa leku wskazuje, że większość działań niepożądanych ma charakter łagodny i przemijający, a odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosi mniej niż 4%. Częstość występowania działań niepożądanych jest dawkozależna, szczególnie przy dawce 40 mg, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, w tym podwyższonej aktywności aminotransferaz. W populacji pediatrycznej profil bezpieczeństwa jest podobny do dorosłych, jednak z wyższą częstością wzrostu kinazy kreatyniny >10 × GGN oraz objawów mięśniowych po wysiłku fizycznym. Najważniejszym działaniem niepożądanym jest miopatia, obejmująca bóle mięśni, zapalenie mięśni oraz rzadko rabdomiolizę, z zależnym od dawki wzrostem aktywności kinazy kreatynowej, gdzie wartości >5 × GGN wymagają przerwania leczenia.
aminotransferaza, cukrzyca, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatyniny, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zaburzenie ścięgna, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Interakcje leku – Pitamet 4 mg
Pitawastatyna, substancja czynna leku PITAMET, jest transportowana do hepatocytów głównie przez transportery OATP, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pitawastatyny z cyklosporyną, która powoduje 4,6-krotny wzrost AUC pitawastatyny, oraz z makrolidami (np. erytromycyną), które zwiększają AUC 2,8-krotnie. Równoczesne podawanie z gemfibrozylem i fenofibratem powoduje umiarkowany wzrost AUC pitawastatyny odpowiednio o 1,4 i 1,2 razy, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Podobne zalecenia dotyczą stosowania pitawastatyny z niacyną, mimo braku bezpośrednich badań, ze względu na potencjalne ryzyko działań niepożądanych mięśniowych. W przypadku ryfampicyny obserwuje się 1,3-krotny wzrost AUC pitawastatyny, jednak zwykle nie wymaga to korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir i pibrentaswir, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, miopatia, niacyna, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, parametr INR, Pitamet, pitawastatyna, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, statyna, transporter wątrobowy, warfaryna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simorion 80 mg
Simorion, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych, takich jak HPS i 4S, obejmujących odpowiednio 20 536 i 4 444 pacjentów. W badaniu HPS stosowanie 40 mg symwastatyny przez średnio 5 lat nie różniło się istotnie pod względem działań niepożądanych od placebo, z częstością przerwania leczenia na poziomie 4,8% vs 5,1%. Miopatia występowała rzadko (<0,1%), a podwyższenie aminotransferaz (>3x ULN) u 0,21% pacjentów. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (miopatia, rabdomioliza), zaburzenia wątroby (zapalenie, niewydolność), reakcje alergiczne (anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (neuropatia, zaburzenia pamięci), a także rzadkie przypadki immunozależnej martwiczej miopatii (IMNM). W trakcie terapii obserwowano także wzrost HbA1c i glukozy na czczo, co wymaga monitorowania u pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy.
aminotransferazy, anafilaksja, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polimialgia reumatyczna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, trombocytopenia, wykwity lichenoidalne, zaburzenia erekcji, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Explemed
Leczenie arypiprazolem wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii, ze względu na ryzyko nasilenia objawów chorób psychicznych oraz zachowań samobójczych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia), nadciśnieniem tętniczym, ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) oraz wydłużeniem odstępu QT, zwłaszcza przy rodzinnym wywiadzie. W trakcie terapii obserwowano rzadkie przypadki zespołu złośliwego neuroleptycznego (ZZN), napadów drgawkowych, dyskinez oraz zaburzeń pozapiramidowych, które wymagają odpowiedniej interwencji, w tym redukcji dawki lub odstawienia leku. U pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z chorobą Alzheimera stwierdzono zwiększone ryzyko zgonu (3,5% vs 1,7% placebo), głównie z przyczyn sercowo-naczyniowych i infekcyjnych, co wyklucza wskazanie arypiprazolu w tej populacji.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna, choroba sercowo-naczyniowa, dysfagia, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, późne dyskinezy, przejściowy napad niedokrwienia, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia tarczycy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ridlip 5 mg
Lek Ridlip zawierający rozuwastatynę w postaci soli wapniowej dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, z zawartością laktozy jednowodnej odpowiednio od 42,952 mg do 343,619 mg na tabletkę. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na rozuwastatynę lub substancje pomocnicze, czynną chorobę wątroby (w tym trwale podwyższoną aktywność aminotransferaz przekraczającą 3-krotną górną granicę normy), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatię oraz jednoczesne leczenie sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem lub cyklosporyną. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawce 40 mg, która ma rozszerzone przeciwwskazania, m.in. umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, genetyczne choroby mięśni, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie oraz jednoczesne stosowanie fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, fibraty, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, miopatia, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Suvezen Neo, zawierającego rozuwastatynę (10 mg, 20 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), wymaga wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego, dostosowanego do stanu klinicznego pacjenta. Dane wskazują na stosunkowo dobrą tolerancję ezetymibu nawet przy dawkach do 50 mg/dobę u zdrowych ochotników oraz 40 mg/dobę u pacjentów z hipercholesterolemią pierwotną, bez poważnych działań niepożądanych. W przypadku rozuwastatyny konieczne jest szczególne monitorowanie funkcji wątroby (aminotransferazy ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) ze względu na ryzyko miopatii, rabdomiolizy i uszkodzenia mięśni. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny.
aktywność kinazy kreatynowej, aminotransferazy wątrobowe, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hipercholesterolemia pierwotna, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, mięśnie prążkowane, parestezja, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, Suvezen Neo, uszkodzenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Genoptim 20 mg
Przedawkowanie atorwastatyny (Atorvastatin Genoptim) nie posiada specyficznego antidotum, dlatego leczenie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej funkcje życiowe pacjenta. Kluczowe jest systematyczne monitorowanie enzymów wątrobowych oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w celu wczesnego wykrycia hepatotoksyczności i rabdomiolizy. Warto podkreślić, że hemodializa nie jest skuteczna w usuwaniu atorwastatyny ze względu na jej wysokie wiązanie z białkami osocza, co ogranicza możliwości eliminacji leku tą metodą.
atorwastatyna, ból mięśniowy, czynność wątroby, dysfagia, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, miopatia, osłabienie mięśni, ostra niewydolność nerek, parametry wątrobowe, przedawkowanie atorwastatyny, rabdomioliza, rozpad komórek mięśniowych, uszkodzenie mięśni, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Romazic 5 mg
Produkt leczniczy Romazic, zawierający rozuwastatynę, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od celu terapeutycznego, odpowiedzi pacjenta oraz czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym dawka 40 mg powinna być stosowana pod ścisłą kontrolą specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosowano dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 roku życia, z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz predysponowanych do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg, a stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby stosowanie Romazicu jest przeciwwskazane.
atazanawir, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 25 mg
Na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów stosujących pregabalinę, działania niepożądane były przeważnie łagodne do umiarkowanych, z odsetkiem przerwania terapii wynoszącym 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, które również stanowiły główne przyczyny odstawienia leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, w tym zakażenia, zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, metaboliczne, psychiczne, neurologiczne, wzrokowe, sercowo-naczyniowe, oddechowe, przewodu pokarmowego, wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowe, moczowo-płciowe oraz ogólne. Częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych waha się od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), z przykładami takimi jak neutropenia (≥1/1 000 do <1/100), tachykardia, obrzęki, zaburzenia erekcji, a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona (rzadko). Wśród działań niepożądanych neurologicznych dominują zawroty głowy (≥1/10) i senność (≥1/10), a także bóle głowy, ataksja i zaburzenia koordynacji (≥1/100 do <1/10).
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, dyzuria, hipoglikemia, hipokineza, małopłytkowość, napad padaczkowy, napad paniki, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zachowanie samobójcze, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoSuprid 200 mg
Amisulpryd, substancja czynna leku ApoSuprid, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to objawy pozapiramidowe (drżenie, sztywność, hipokineza, nadmierne ślinienie, akatyzja, dyskineza) występujące bardzo często (≥1/10). Objawy te są zwykle łagodne i częściowo odwracalne po zastosowaniu leków przeciwparkinsonowskich, szczególnie przy dawkach 50-300 mg/dobę stosowanych u pacjentów z przewagą objawów negatywnych. Często obserwuje się także ostrą dystonię i senność. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytoza, wydłużenie odstępu QT prowadzące do torsade de pointes, częstoskurczu komorowego, a nawet nagłego zgonu. Amisulpryd może powodować wzrost prolaktyny, co skutkuje mlekotokiem, zaburzeniami miesiączkowania, ginekomastią i zaburzeniami erekcji. Niezbyt często obserwuje się leukopenię, neutropenię, hiperglikemię, zaburzenia lipidowe, hiponatremię oraz zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).
agranulocytoza, akatyzja, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dyskineza, ginekomastia, guz przysadki, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipokineza, hiponatremia, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość na światło, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, noworodkowy zespół odstawienia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, osteoporoza, ostra dystonia, pokrzywka, późna dyskineza, prolaktyna, prolaktynoma, rabdomioliza, szczękościsk, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Oksykodon – Przedawkowanie
Przedawkowanie oksykodonu, silnego agonisty receptorów opioidowych, prowadzi do ciężkiej depresji ośrodkowego układu nerwowego i układu oddechowego, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie życia. Kluczowymi objawami są mioza, depresja oddechowa oraz zaburzenia świadomości, od senności po śpiączkę, a w ciężkich przypadkach toksyczna leukoencefalopatia. Powikłania obejmują niekardiogenny obrzęk płuc, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia i zapaść sercowo-naczyniową. Dodatkowo mogą wystąpić rabdomioliza, hipotonia mięśniowa oraz nudności i wymioty. Działanie oksykodonu jest potęgowane przez alkohol i inne leki depresyjne na OUN. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty o przedłużonym uwalnianiu, które mogą wymagać dłuższego monitorowania i interwencji.
agonista receptorów opioidowych, antagonista receptorów opioidowych, biodostępność, bradykardia, depresja oddechowa, glikol polietylenowy, hipotonia mięśniowa, mioza, nalokson, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność krążenia, oksykodon, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedłużone uwalnianie, rabdomioliza, środek przeczyszczający, stupor, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczna leukoencefalopatia, układ oddechowy, węgiel aktywowany, zaburzenia świadomości, zapaść sercowo-naczyniowa, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz mięśni – Diagnostyka i diagnoza
Skurcz mięśni to nagły, bolesny, mimowolny skurcz mięśnia lub grupy mięśni, najczęściej o charakterze łagodnym i samoistnie ustępującym. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem charakterystyki bólu, czasu trwania (około 10 minut w przypadku idiopatycznych skurczów), lokalizacji (często mięsień brzuchaty łydki), występowania (np. nocne), oraz reakcji na rozciąganie. Kluczowe jest wykluczenie innych stanów o podobnych objawach, takich jak dystonie, tężyczka, miotonie czy neuropatie, a także rozróżnienie skurczów neurogennych od miogennych, co ma istotne znaczenie terapeutyczne. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zaburzenia elektrolitowe (np. hiponatremia, hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia), choroby metaboliczne, neurologiczne, naczyniowe oraz wpływ leków i stanów takich jak ciąża czy hemodializa.
badanie fizykalne, badanie tarczycy, biopsja mięśnia, choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, czynność nerek, czynność wątroby, dystonia, elektrolity, elektromiografia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kinaza kreatynowa, miażdżyca tętnic, mięsień brzuchaty łydki, miotonia, nadczynność tarczycy, napad drgawkowy, neuromiotonia, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność żylna, przewodnictwo nerwowe, rabdomioliza, rezonans magnetyczny, skurcz mięśnia, skurcz miogenny, skurcz neurogenny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, tężyczka, tomografia komputerowa, wywiad kliniczny, zespół niespokojnych nóg - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Bluefish
Olanzapina, stosowana w leczeniu zaburzeń psychotycznych, wymaga starannego monitorowania ze względu na opóźnioną poprawę kliniczną, która może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach terapii. U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem (średnia wieku 78 lat) obserwuje się dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs. 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększoną częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs. 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina jest przeciwwskazana w psychozie związanej z agonistami dopaminy u chorych na Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista dopaminy, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, nagły zgon sercowy, napad drgawek, neutrofil, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sztywność mięśni, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lipidowe, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności szpiku, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka, jak i poważne powikłania zagrażające życiu, w tym zawał mięśnia sercowego, perforację przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, z kategoriami od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych sorafenibem zaobserwowano m.in. limfopenię i neutropenię (często), hipofosfatemia (bardzo często, do 45% pacjentów), hipokalcemia (często, do 35,7%), a także wzrost aktywności lipazy i amylazy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych i funkcji narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, w tym zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych.
białkomocz, choroba refluksowa, dysfagia, encefalopatia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukoencefalopatia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, lipaza i amylaza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierne rogowacenie, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rak płaskonabłonkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aricept
Donepezyl, jako inhibitor cholinesterazy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza z zaburzeniami przewodnictwa sercowego (np. zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy), wydłużeniem odstępu QTc, chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u osób z ryzykiem wrzodów trawiennych i u pacjentów z astmą lub obturacyjną chorobą płuc. Donepezyl może nasilać bradykardię, wywoływać omdlenia, drgawki oraz rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS). Przed planowanymi zabiegami z użyciem znieczulenia ogólnego należy poinformować anestezjologa o stosowaniu donepezylu ze względu na ryzyko nasilenia zwiotczenia mięśni. Monitorowanie EKG jest zalecane u pacjentów z ryzykiem wydłużenia QTc i zaburzeń rytmu serca.
astma, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cholinomimetyk, ciężka niewydolność wątroby, donepezyl, działanie wagotoniczne, hipertermia, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor cholinesterazy, mioglobinuria, napad drgawkowy, niedrożność pęcherza moczowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw pozapiramidowy, obturacyjna choroba płuc, omdlenie, ostra niewydolność nerek, otępienie w chorobie Alzheimera, rabdomioliza, torsade de pointes, wrzód trawienny, wydłużenie odstępu QTc, zespół chorego węzła zatokowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Interakcje leku – Axocar 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Axocar zawiera ezetymib (10 mg) oraz symwastatynę w dawkach od 10 mg do 80 mg, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, głównie poprzez hamowanie enzymu CYP3A4 oraz wpływ na transportery białkowe OATP1B1 i BCRP. Interakcje te mogą znacząco zwiększać stężenia symwastatyny i jej metabolitów w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne terapie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna), cyklosporyną, danazolem oraz gemfibrozylem, które są przeciwwskazane ze względu na wielokrotne zwiększenie ekspozycji na symwastatynę i ezetymib. Ponadto, stosowanie fibratów i niacyny w dawkach ≥1 g/dobę wymaga ostrożności ze względu na ryzyko miopatii oraz kamicy żółciowej. Zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu, który może nasilać hepatotoksyczność i miopatię oraz wpływać na skuteczność terapii hipolipemizującej.
amiodaron, amlodypina, Axocar, BCRP, biodostępność, boceprewir, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, fibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kamienie żółciowe, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kolchicyna, kolestyramina, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, miopatia, nefazodon, nelfinawir, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, pozakonazol, preparat hipolipemizujący, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, terapia skojarzona, tikagrelor, warfaryna, wartość INR, werapamil, worykonazol, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawce 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi do 1,0%. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygotycznych (genotyp CC – 15% ryzyka miopatii w ciągu roku). Zaleca się rozważenie genotypowania przed zastosowaniem dawki 80 mg. Wskazane jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). Przerwanie terapii jest konieczne przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych. Symwastatyna może również indukować immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz podwyższać aktywność aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby, szczególnie przy dawce 80 mg (testy przed zmianą dawki, po 3 miesiącach i okresowo w pierwszym roku). W przypadku klinicznego uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać.
acypimoks, aminotransferaza alaninowa, aminotransferazy, białko BCRP, dyslipidemia, genotyp SLCO1B1, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyny, symwastatyna, triglicerydy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tertens-AM
Produkt leczniczy Tertens-AM zawiera indapamid (1,5 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg) w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby indapamid może indukować encefalopatię wątrobową, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach gospodarki wodno-elektrolitowej, co może prowadzić do śpiączki wątrobowej. W przypadku objawów encefalopatii konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Ponadto, stosowanie tiazydopodobnych leków moczopędnych może wywołać reakcje nadwrażliwości na światło, co wymaga ochrony skóry przed promieniowaniem UV lub przerwania leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, gdyż bezpieczeństwo amlodypiny w tym stanie nie zostało potwierdzone.
amlodypina, choroba naczyń wieńcowych, ciężka hipokaliemia, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, hiponatremia, indapamid, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na światło, natremia, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości na światło, śpiączka wątrobowa, stężenie elektrolitów w osoczu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tiazydopodobny lek moczopędny, torsade de pointes, wydłużony odstęp QT, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzona czynność wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fibralipid 200 mg
Fenofibrat, substancja czynna leku Fibralipid, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych, w tym w dużym, randomizowanym badaniu FIELD obejmującym 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, jednak istotne klinicznie są również powikłania zakrzepowo-zatorowe, takie jak zatorowość płucna (1,1% vs 0,7% placebo, p=0,022) oraz zakrzepica żył głębokich (1,4% vs 1,0% placebo, p=0,074), a także zapalenie trzustki (0,8% vs 0,5% placebo, p=0,031). Fenofibrat powoduje także przemijające zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 μmol/L, co może przyczyniać się do ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych i markerów zakrzepowych, jest wskazane podczas terapii.
badanie FIELD, ból brzucha, ból głowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Bluefish AB 40 mg
Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1/1B3, MDR1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą ekspozycję na lek, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może wymagać zwiększenia dawki i monitorowania skuteczności terapii. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie z letermowirem i cyklosporyną jest przeciwwskazane.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera białek, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, polipeptyd OATP1B1, rabdomioliza, ryfampicyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Medical Valley 10 mg
Atorvastatin Medical Valley, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, zawiera atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej i jest stosowany w terapii hipercholesterolemii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (od 48,23 mg do 385,8 mg laktozy jednowodnej w zależności od dawki), czynną chorobę wątroby, niewyjaśnione trwale podwyższone aminotransferazy (>3x ULN), ciążę, karmienie piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby i ich regularne monitorowanie, a w przypadku objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka, nudności) należy przerwać leczenie i przeprowadzić diagnostykę hepatologiczną.
alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, czynna choroba wątroby, dyslipidemia, glekaprewir z pibrentaswirem, hipercholesterolemia, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, nadwrażliwość na atorwastatynę, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, WZW typu C, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – SENTINO Forte 25 mg
Przedawkowanie doksylaminy wodorobursztynianu, substancji czynnej leku SENTINO Forte (25 mg), może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych obejmujących ośrodkowy układ nerwowy (senność, pobudzenie, majaczenie, drgawki, śpiączka), efekty przeciwcholinergiczne (rozszerzone źrenice, suchość w jamie ustnej), układ sercowo-naczyniowy (tachykardia, nadciśnienie, arytmie, niedociśnienie), układ pokarmowy (nudności, wymioty) oraz układ oddechowy (zmniejszona częstość oddechów). Ciężkie powikłania, takie jak rabdomioliza i ostra niewydolność nerek, obserwowane są przy dawkach około 13 mg/kg masy ciała (około 100-krotność dawki terapeutycznej), natomiast dawka potencjalnie śmiertelna wynosi około 25 mg/kg mc. W najcięższych przypadkach możliwa jest progresja do śpiączki i zgonu. Objawy zwykle ustępują w ciągu 24-48 godzin, jednak wymagana jest szybka interwencja medyczna, zwłaszcza przy podejrzeniu zatrucia wielolekowego.
alkalizacja moczu, arytmia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, diureza wymuszona, doksylamina wodorobursztynian, działanie przeciwcholinergiczne, efekt przeciwcholinergiczny, hemodializa, hemofiltracja, intensywne nawadnianie, kinaza kreatynowa, lek obkurczający naczynia, lek przeciwhistaminowy, majaczenie, mioglobina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, sedacja, splątanie, stężenie elektrolitów, tachykardia, uderzenie gorąca, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie psychotyczne, zatrucie wielolekowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvazin Plus
Produkt leczniczy Torvazin Plus, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, zwłaszcza przy aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) przekraczającej 10-krotnie górną granicę normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest oznaczenie aktywności CPK u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, choroby wątroby, nadużywanie alkoholu czy wiek powyżej 70 lat. W przypadku istotnego podwyższenia CPK (>5-krotnie GGN) leczenie nie powinno być rozpoczynane lub należy je przerwać, a pacjentów należy monitorować klinicznie. Objawy takie jak ból, osłabienie czy skurcze mięśni, zwłaszcza z towarzyszącą gorączką lub złym samopoczuciem, wymagają natychmiastowej oceny i oznaczenia CPK. W razie potwierdzenia rabdomiolizy lub znacznego wzrostu CPK (>10-krotnie GGN) leczenie należy natychmiast przerwać. Ponadto, istnieje ryzyko immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) związanej ze statynami, wymagającej leczenia immunosupresyjnego.
aminotransferaza, atorwastatyna, białko transportowe, choroba wątroby, dziedziczne zaburzenia mięśniowe, ezetymib, fibrat, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miastenia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, niedoczynność tarczycy, nieproduktywny kaszel, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Ridlip 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenia w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Kluczowe interakcje dotyczą inhibitorów transporterów OATP1B1 i BCRP, takich jak cyklosporyna (7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, przeciwwskazane jednoczesne stosowanie) oraz inhibitory proteaz (3-7-krotne zwiększenie AUC i Cmax, wymagana modyfikacja dawki). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, co zwiększa ryzyko miopatii i jest przeciwwskazane przy dawce 40 mg; w przypadku konieczności stosowania, dawkę rozuwastatyny należy rozpocząć od 5 mg. Inne fibraty, jak fenofibrat, mogą nasilać działania niepożądane farmakodynamicznie. Interakcje z kwasem fusydowym zwiększają ryzyko rabdomiolizy, dlatego podczas terapii kwasem fusydowym należy przerwać stosowanie rozuwastatyny. Tikagrelor może powodować akumulację rozuwastatyny i pogorszenie funkcji nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i poziomu CPK.
antagonista witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, białko transportujące, Cmax, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka rozuwastatyny, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, izoenzym cytochromu P450, kinaza fosfokreatynowa, kumaryna, kwas fusydowy, lek zobojętniający, miopatia, norgestrel, rabdomioliza, rozuwastatyna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Olainfarm
Produkt leczniczy Abiraterone Olainfarm, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, może indukować nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię oraz zastój płynów, co jest efektem zwiększonego stężenia mineralokortykosteroidów w wyniku hamowania enzymu CYP17. Wskazane jest jednoczesne podawanie kortykosteroidów, które hamują wydzielanie ACTH, redukując częstość i nasilenie tych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, zwłaszcza z niewydolnością serca (klasy III/IV wg NYHA), frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) < 50%, niestabilną dusznicą bolesną, arytmiami komorowymi oraz u osób z niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem tętniczym. Monitorowanie ciśnienia tętniczego, stężenia potasu oraz objawów zastoinowej niewydolności serca powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc.
AlAT, aminotransferazy, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, CYP17, cytotoksyczna chemioterapia, dławica piersiowa, dusznica bolesna, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa serca, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmiar mineralokortykosteroidów, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Triveram 20 mg + 10 mg + 5 mg
Lek Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (od 27,46 mg do 109,84 mg w zależności od dawki). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują czynną chorobę wątroby, niewyjaśnione i utrzymujące się ponad 3-krotne przekroczenie normy aminotransferaz, ciążę, karmienie piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym bez stosowania skutecznej antykoncepcji. Ze względu na metabolizm atorwastatyny wątrobowy oraz teratogenne działanie inhibitorów ACE i statyn, stosowanie Triveramu w tych stanach jest niebezpieczne. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (w tym przerostową kardiomiopatią zawężającą, zwężeniem zastawki aortalnej wysokiego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po zawale.
afereza lipoprotein, amlodypina, atorwastatyna, autoregulacja przepływu nerkowego, ciężkie niedociśnienie, czynna choroba wątroby, GFR, glekaprewir/pibrentaswir, hemofiltracja, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na składniki aktywne, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, ostry zawał serca, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl walsartan, statyna, stenoza aortalna, teratogenność, upośledzona funkcja wątroby, wstrząs kardiogenny, WZW typu C, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bonogren 100 mg
Przedawkowanie fumaranu kwetiapiny, substancji czynnej leku Bonogren, prowadzi do nasilenia jej farmakologicznych efektów, manifestujących się objawami obejmującymi układ nerwowy, krążenia i inne narządy. Do najczęstszych objawów należą senność, sedacja, tachykardia, niedociśnienie tętnicze (w tym ortostatyczne), działanie przeciwcholinergiczne (suchość błon śluzowych, zatrzymanie moczu), wydłużenie odstępu QT w EKG, drgawki, stan padaczkowy, rabdomioliza, niewydolność oddechowa, splątanie, majaczenie, pobudzenie, śpiączka, a w najcięższych przypadkach zgon. Szczególnie narażeni są pacjenci z ciężką chorobą układu krążenia. Mechanizmy toksyczności obejmują blokadę receptorów alfa-adrenergicznych i muskarynowych, wpływ na kanały jonowe mięśnia sercowego oraz zaburzenia neuroprzekaźników.
blok serca, choroba układu krążenia, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, fumaran kwetiapiny, kwetiapina, majaczenie, mięsień poprzecznie prążkowany, neuroprzekaźnik, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, rabdomioliza, receptor alfa-adrenergiczny, receptor muskarynowy, sedacja, splątanie, środek sympatykomimetyczny, stan padaczkowy, substancja czynna, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia świadomości, zaburzenie repolaryzacji, zapis EKG, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny, zespół QRS - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tertens-AM 1,5 mg + 10 mg
Lek Tertens-AM, zawierający indapamid w dawce 1,5 mg oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to hipokaliemia (stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l u 10% pacjentów po 4-6 tygodniach), senność, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, duszność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz obrzęki obwodowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne poważne powikłania kardiologiczne, takie jak torsade de pointes, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), niedociśnienie tętnicze oraz rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego. Indapamid może powodować wydłużenie odstępu QT w EKG, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii. Ponadto, lek może indukować zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemię i hiperurykemię, co wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą i dną moczanową.
amlodypina, bradykardia, dna moczanowa, ginekomastia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, indapamid, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, stężenie potasu w osoczu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysięk naczyniówkowy, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 160 mg + 20 mg
Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa obejmującym głównie łagodne i przemijające działania niepożądane. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych rozuwastatyny, a częstość działań niepożądanych walsartanu była porównywalna z placebo, niezależnie od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze objawy to bóle głowy, zawroty, kaszel, zaparcia, nudności, bóle mięśni (mialgia), białkomocz oraz osłabienie i zmęczenie.
anafilaksja, białkomocz, cukrzyca, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kinaza kreatynowa, krwiomocz, mialgia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna i walsartan, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zaburzenie funkcji tarczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paliperidone Teva
Paliperidone Teva wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wydłużeniem odstępu QT lub stosujących inne leki wydłużające QT. Preparat nie jest wskazany w ostrych stanach psychotycznych wymagających szybkiego działania. Istotne jest monitorowanie objawów niedociśnienia ortostatycznego, które wystąpiło u 2,5% pacjentów w badaniach klinicznych (w porównaniu do 0,8% w grupie placebo). Należy zwracać uwagę na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS) oraz późnych dyskinez, a także na możliwość wystąpienia leukopenii, neutropenii i agranulocytozy, szczególnie u pacjentów z historią tych zaburzeń. W przypadku ciężkiej neutropenii (bezwzględna liczba neutrofilów < 1 x 10^9/l) konieczne jest przerwanie terapii i monitorowanie liczby leukocytów. Ponadto, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawki, a stosowanie u osób z klirensem kreatyniny < 50 ml/min jest przeciwwskazane.
agranulocytoza, choroba Parkinsona, ciała Lewy’ego, drgawka, działanie przeciwwymiotne, hiperglikemia, hipotonia ortostatyczna, kwasica ketonowa, metylofenidat, mioglobinuria, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie serca, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, otępienie z ciałami Lewy’ego, paliperydon, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, sztywność mięśni, wydłużenie odstępu QT, zespół Reye’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aknenormin 10 mg
Izotretynoina (Aknenormin) jest wskazana w leczeniu ciężkich, opornych na standardowe terapie postaci trądziku, takich jak trądzik guzkowy czy skupiony, z ryzykiem powstawania trwałych blizn. Ze względu na silne działanie teratogenne, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują rygorystycznego Programu Zapobiegania Ciąży. Program ten wymaga stosowania co najmniej jednej wysoce skutecznej metody antykoncepcji lub dwóch uzupełniających się metod zależnych od użytkownika, rozpoczętej co najmniej 1 miesiąc przed terapią, kontynuowanej w trakcie leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu. Konieczne jest przeprowadzanie nadzorowanych testów ciążowych o czułości minimum 25 mlU/mL przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie terapii (optymalnie co miesiąc) oraz 1 miesiąc po zakończeniu terapii. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia, terapia musi być natychmiast przerwana, a pacjentka skierowana do specjalisty w zakresie teratogenności.
alergiczne zapalenie naczyń, antykoncepcja, blizny potrądzikowe, bóle mięśniowo-stawowe, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka biegunka, ciężka reakcja skórna, ciężki trądzik, depresja, działanie teratogenne, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, kinaza kreatynowa, lek przeciwbakteryjny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, maść nawilżająca, myśli samobójcze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedowidzenie zmierzchowe, objawy psychotyczne, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ostre zapalenie trzustki, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, statyny, test ciążowy, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, zaostrzenie trądziku, zapalenie rogówki, zapalna choroba jelit, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kastel
Preparat Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, stosowany jest w terapii skojarzonej zaburzeń lipidowych i nadciśnienia tętniczego, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i DRESS, które mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. U pacjentów przyjmujących rozuwastatynę, zwłaszcza w dawce 40 mg, obserwowano przejściowy białkomocz kanalikowy oraz działania niepożądane mięśniowe, w tym bóle mięśni, miopatię i rzadko rabdomiolizę. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza gdy jej poziom przekracza 5-krotnie górną granicę normy, co stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia terapii. Należy również unikać jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem, kwasem fusydowym oraz innymi lekami zwiększającymi ryzyko miopatii, a także zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, czy wiek powyżej 70 lat.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białkomocz, ból mięśni, choroba nerek, ciężka reakcja skórna, DRESS, fibrat, hiperglikemia, hipotonia, immunologiczna miopatia nekrotyzująca, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, mięsień szkieletowy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, rabdomioliza, ramipryl, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rozuwastatyna, sepsa, śródmiąższowa choroba płuc, wrodzona choroba mięśni, wtórna hipercholesterolemia, zaburzenie czynności nerek, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona