rabdomioliza
Rabdomioliza to zespół objawów klinicznych i biochemicznych będących następstwem uszkodzenia mięśni poprzecznie prążkowanych i uwolnienia ich składników do krążenia. Charakteryzuje się podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej (CK) w surowicy, mioglobinemią oraz mioglobinurią.
Najczęstsze przyczyny rabdomiolizy obejmują urazy, nadmierny wysiłek fizyczny, leki (statyny, fibraty), substancje toksyczne (alkohol, narkotyki), zaburzenia metaboliczne, infekcje, porażenie prądem oraz długotrwałe unieruchomienie. Klinicznie manifestuje się bólem mięśni, osłabieniem, obrzękiem oraz ciemnym zabarwieniem moczu.
Diagnostyka opiera się na oznaczeniu aktywności CK (zwykle >5000 j/l), mioglobiny w surowicy i moczu oraz ocenie funkcji nerek. Powikłania rabdomiolizy obejmują ostre uszkodzenie nerek (do 40% przypadków), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiperfosfatemia, hipokalcemia), zespół ciasnoty przedziałów powięziowych oraz rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe.
Leczenie polega na eliminacji czynnika wywołującego, intensywnym nawadnianiu dożylnym (forsowana diureza), monitorowaniu i korekcji zaburzeń elektrolitowych oraz w ciężkich przypadkach zastosowaniu technik nerkozastępczych. Rokowanie zależy od nasilenia rabdomiolizy, chorób współistniejących oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aknenormin 20 mg
Izotretynoina (Aknenormin 10 mg i 20 mg) jest silnie teratogenna i przeciwwskazana u kobiet w ciąży oraz w wieku rozrodczym bez spełnienia rygorystycznych wymogów Programu Zapobiegania Ciąży, obejmującego stosowanie co najmniej jednej wysoce skutecznej metody antykoncepcji przez 1 miesiąc przed, w trakcie i 1 miesiąc po terapii oraz regularne testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml. Lekarz musi potwierdzić zrozumienie ryzyka przez pacjentkę i dokumentować wyniki testów. W przypadku ciąży terapia powinna być natychmiast przerwana, a pacjentka skierowana do specjalisty teratologa. U mężczyzn ekspozycja na izotretynoinę przez spermę nie stanowi istotnego ryzyka teratogennego, jednak nie powinni oni udostępniać leku innym osobom ani być dawcami krwi podczas i przez 1 miesiąc po leczeniu.
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izotretynoina, kinaza kreatynowa, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, myśl samobójcza, niedowidzenie, objaw psychotyczny, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, plamica, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, teratologia, trądzik bliznowaciejący, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, wada wrodzona, zaburzenie psychiczne, zaostrzenie trądziku, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atoris 40 mg
Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością tabletek powlekanych na poziomie 95-99%. Całkowita biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 12%, a aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA około 30%, co wynika z efektu pierwszego przejścia i metabolizmu wątrobowego przez cytochrom P-450 3A4. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolity orto- i para-hydroksylowe zachowują aktywność farmakologiczną, odpowiadając za około 70% efektu terapeutycznego. Atorwastatyna jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1, OATP1B3, P-gp oraz BCRP, co wpływa na jej farmakokinetykę, a główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast okres działania hamującego reduktazę HMG-CoA jest dłuższy i wynosi 20-30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cholesterol całkowity, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hydroksyatorwastatyna, LDL-C, OATP1B1, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, transporter OATP1B1 - Leksykon leków
Interakcje leku – Atirabo 60 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) zwiększają ekspozycję na tikagrelor (Cmax 2,4×, AUC 7,3×) i jednocześnie obniżają stężenie jego aktywnego metabolitu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, co wymaga ostrożności. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna) znacząco obniżają ekspozycję na tikagrelor (Cmax ↓73%, AUC ↓86%), co może zmniejszać skuteczność leku i jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3×, AUC 2,8×), co wymaga monitorowania. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają wchłanianie tikagreloru o 35%, co może wymagać rozważenia pozajelitowego inhibitora P2Y12 u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW). Interakcje z lekami hipolipemizującymi obejmują wzrost ekspozycji na symwastatynę (>40 mg) i lowastatynę (Cmax symwastatyny ↑81%, AUC ↑56%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, natomiast wpływ na atorwastatynę jest umiarkowany (Cmax ↑23%, AUC ↑36%) i nieklinicznie istotny.
aktywowany czas krzepnięcia, alkaloid sporyszu, antagonista receptora angiotensyny, bradykardia, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, glikoproteina p, hemostaza, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, motoryka żołądkowo-jelitowa, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, symwastatyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to preparat złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do najczęstszych działań należą zapalenie nosa i gardła (często przy atorwastatynie), hiperglikemia (często przy atorwastatynie), senność (często przy amlodypinie), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często przy peryndoprylu i amlodypinie), ból głowy (często przy wszystkich składnikach), nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zmienione wyniki badań czynności wątroby i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), rabdomiolizę, miopatię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ból głowy, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schorzenie sercowo-naczyniowe, SIADH, składniki leku Triveram, skurcze mięśni, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie nosa i gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvardio Plus 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie Suvardio Plus, zawierającego rozuwastatynę i ezetymib, wymaga szczegółowego monitorowania klinicznego, ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia mięśni, wątroby oraz nerek. Ezetymib wykazuje wysoki margines bezpieczeństwa, co potwierdzają badania kliniczne z dawkami do 50 mg/dobę oraz badania przedkliniczne na zwierzętach z dawkami do 5000 mg/kg. W przypadku rozuwastatyny, brak jest specyficznego antidotum, a leczenie polega na terapii objawowej i podtrzymującej. Kluczowe jest monitorowanie enzymów wątrobowych oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w celu wczesnego wykrycia hepatotoksyczności i miopatii, w tym ryzyka rabdomiolizy. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji tych substancji z organizmu.
badanie przedkliniczne, czynność wątroby, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, hemodializa, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe i podtrzymujące, miopatia, monitorowanie pacjenta, objaw nerkowy, objaw żołądkowo-jelitowy, parametr biochemiczny, pierwotna hipercholesterolemia, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, toksyczność, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, uszkodzenie nerek, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvasterol 80 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atorvasterol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność względna w formie tabletek powlekanych wynosi 95-99%, natomiast bezwzględna biodostępność to około 12%, co wynika z efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 381 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowanych, które odpowiadają za około 70% ogólnoustrojowej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, natomiast działanie hamujące enzym utrzymuje się 20-30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 1, biodostępność, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka atorwastatyny, gen SLCO1B1, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens żółciowy, LDL-C, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B3, poalkoholowa choroba wątroby, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne 1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka
Olanzapin Krka wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni terapii. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs. 1,5%) oraz trzykrotnie częstsze incydenty zaburzeń krążenia mózgowego (1,3% vs. 0,4%) w porównaniu do placebo, niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy, a często nasila objawy parkinsonizmu i omamy. Istotne jest monitorowanie ryzyka złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz hiperglikemii, w tym kwasicy ketonowej i śpiączki, szczególnie u pacjentów z predyspozycją do cukrzycy i zwiększoną masą ciała. Zaleca się kontrolę glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także monitorować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krążenia mózgowego, zachłystowe zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 10 mg + 10 mg
Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva jest wskazany dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki rozuwastatyny i ezetymibu zostały wcześniej ustalone w terapii preparatami oddzielnymi. Produkt nie jest przeznaczony do inicjacji leczenia. Zalecana dawka to jedna tabletka raz dziennie, dostępna w trzech mocach: 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg (rozuwastatyna + ezetymib). U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego, z polimorfizmami genetycznymi lub czynnikami ryzyka miopatii, dawka początkowa rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg, a dalsze dawkowanie ustala się po terapii preparatami oddzielnymi. Produkt należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po lekach wiążących kwasy żółciowe. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u pacjentów poniżej 18 lat.
aktywna choroba wątroby, BCRP, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cyklosporyna, czynniki ryzyka miopatii, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Colchican 0,5 mg
Colchican, zawierający kolchicynę w dawce 0,5 mg, wykazuje bardzo wysoką częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, biegunki oraz bóle brzucha (≥1/10). Objawy te mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych i są często pierwszym sygnałem przedawkowania. Poza tym, obserwacje postmarketingowe wskazują na poważne, choć rzadkie, powikłania hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niewydolność szpiku kostnego, anemia aplastyczna, hemolityczna, pancytopenia oraz trombocytopenia, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej. Dodatkowo, kolchicyna może wywoływać neuromiopatię, zawroty głowy, hepatotoksyczność, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia dermatologiczne (świąd, purpura, łysienie) oraz poważne powikłania mięśniowo-szkieletowe, takie jak rabdomioliza, które mogą prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek.
agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, biegunka, ból brzucha, Colchican, dysfunkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, kolchicyna, łysienie, miopatia, morfologia krwi, nadwrażliwość, neuromiopatia, niewydolność szpiku kostnego, nudności, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, pieczenie skóry, purpura, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schorzenia paznokci, świąd, tabletka powlekana, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bonogren SR 300 mg
Przedawkowanie kwetiapiny, zwłaszcza w postaci o przedłużonym uwalnianiu (Bonogren SR), może prowadzić do poważnych powikłań, w tym śpiączki, zaburzeń rytmu serca (wydłużenie QT), tachykardii, niedociśnienia tętniczego opornego na leczenie, drgawek, rabdomiolizy oraz niewydolności oddechowej. Objawy te wynikają z nasilenia działania blokującego receptory histaminowe H₁, alfa-adrenergiczne, muskarynowe oraz wpływu na kanały potasowe mięśnia sercowego. Szczególnie narażeni są pacjenci z ciężką chorobą układu krążenia. Charakterystyczne dla Bonogren SR jest opóźnione pojawienie się maksymalnej sedacji i tachykardii oraz dłuższy czas powrotu do stanu wyjściowego, co wymaga długotrwałej obserwacji. Dodatkowo, w przypadku tej formy leku istnieje ryzyko tworzenia bezoarów w żołądku, co utrudnia usunięcie leku i wymaga diagnostyki obrazowej.
antidotum, bezoar, blok serca, Bonogren SR, choroba układu krążenia, drogi oddechowe, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, intensywna terapia, kwetiapina, leczenie objawowe, majaczenie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, poszerzenie zespołu QRS, przedłużone uwalnianie, rabdomioliza, receptor alfa-adrenergiczny, receptor histaminowy, sedacja, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, stan padaczkowy, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosutrox 20 mg
Przy kwalifikacji pacjentów do terapii rozuwastatyną (Rosutrox) kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (laktoza, barwniki E110, E102, E129), aktywna choroba wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotność górnej granicy normy, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatia, jednoczesne stosowanie cyklosporyny, ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawce 40 mg, która jest związana z wyższym ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi objawami miopatii po statynach lub fibratach, nadużywaniem alkoholu, interakcjami lekowymi, pochodzeniem azjatyckim oraz jednoczesnym stosowaniem fibratów. Dawki Rosutrox zawierają od 5 mg do 40 mg rozuwastatyny, z różną zawartością laktozy (od 16,6 mg do 133 mg) i barwników (E110, E102, E129).
aminotransferazy, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, choroba mięśni, choroba wątroby, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, dyslipidemia, erytromycyna, fibrat, gemfibrozil, genetyczna choroba mięśni, hiperglikemia na czczo, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, leczenie hipolipemizujące, lek przeciwgrzybiczny azolowy, miotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, nadużywanie alkoholu, nefrotoksyczność, niedoczynność tarczycy, pochodzenie azjatyckie, podwyższone BMI, rabdomioliza, rozuwastatyna, statyna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, dostępny w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla połączenie profili obu składników, z niskim odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (<4%). Walsartan wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo, co jest istotne przy długotrwałym leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Wśród najczęstszych działań niepożądanych znajdują się bóle głowy, zawroty głowy, kaszel, zaparcia, nudności, bóle mięśni i astenia.
agranulocytoza, astenia, cukrzyca, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, krwiomocz, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotowrażliwości, rozuwastatyna wapniowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Aurovitas 10 mg
Atorwastatina Aurovitas, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność całkowita wynosi około 12%, a aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA sięga około 30%, co wynika z efektu pierwszego przejścia i metabolizmu wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności farmakodynamicznej. Okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, jednak efekt hamowania reduktazy utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów. Transportery OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP odgrywają istotną rolę w farmakokinetyce leku, wpływając na jego wchłanianie i wydalanie.
Atorvastatin Aurovitas, atorwastatyna, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, krążenie wątrobowo-jelitowe, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm SLCO1B1, pompy effluksowe, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skala Tannera, stężenie w osoczu, transportery wątrobowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sortis 40 40 mg
Na podstawie analizy danych klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych atorwastatyną (Sortis) przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zapalenia błony śluzowej nosa i gardła, bóle mięśniowo-szkieletowe, podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 razy GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3 razy GGN u 2,5%, >10 razy GGN u 0,4%). Działania te były zwykle przemijające i odwracalne. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Częstość działań niepożądanych sklasyfikowano według standardowego schematu: często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana.
aminotransferaza, anafilaksja, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Interakcje leku – Colchicum dispert 0,5 mg
Colchicum Dispert, zawierający kolchicynę, jest substratem glikoproteiny P (P-gp) oraz metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami P-gp i CYP3A4, takimi jak erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir, werapamil czy diltiazem, prowadzi do znaczącego wzrostu stężenia kolchicyny (np. wzrost Cmax do 324% i AUC do 345%), co może skutkować toksycznością, w tym zaburzeniami szpiku, agranulocytozą, neuromiopatią, miopatią i rabdomiolizą. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdzie połączenie z silnymi inhibitorami jest przeciwwskazane. Zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii w przypadku objawów toksyczności. Długotrwałe stosowanie kolchicyny może również obniżać wchłanianie witaminy B12, co wymaga monitorowania jej poziomu.
agranulocytoza, atorwastatyna, azytromycyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, dna moczanowa, dysfagia, erytromycyna, fibrat, fluwastatyna, gemfibrozil, glikoproteina p, hepatotoksyczność, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas moczowy, lek przeciwzakrzepowy, miopatia, neuromiopatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, prawastatyna, rabdomioliza, ranolazyna, rytonawir, simwastatyna, werapamil, witamina B12, wrzód żołądka, zaburzenia szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Krka
Podczas terapii Atorvastatin Krka konieczne jest regularne monitorowanie czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym stężeniem aminotransferaz, które przekracza trzykrotnie górną granicę normy (GGN). W takich przypadkach zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z chorobami wątroby, spożywających duże ilości alkoholu oraz u pacjentów po udarze krwotocznym, gdzie dawka 80 mg atorwastatyny wiąże się z podwyższonym ryzykiem udaru krwotocznego. Ponadto, istnieje ryzyko miopatii, zapalenia mięśni oraz rabdomiolizy, zwłaszcza przy aktywności kinazy kreatynowej (CK) przekraczającej 10 razy GGN, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Wskazane jest oznaczenie CK przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach oraz u osób powyżej 70. roku życia.
aminotransferaza, brak laktazy, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, mioglobinuria, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar krwotoczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy