małopłytkowość
Małopłytkowość (trombocytopenia) to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną liczbą płytek krwi poniżej wartości referencyjnych (150 000/μl). Jest to częsta nieprawidłowość hematologiczna, która może być wynikiem zmniejszonej produkcji płytek w szpiku kostnym, zwiększonego niszczenia płytek w krążeniu lub sekwestracji płytek w śledzionie.
Etiologia małopłytkowości jest różnorodna i obejmuje przyczyny immunologiczne (np. małopłytkowość immunologiczna, polekowa), infekcyjne (np. sepsa, HIV, WZW), hematologiczne (np. zespoły mielodysplastyczne, białaczki), związane z ciążą, a także jatrogenne (np. po chemioterapii, radioterapii). Szczególnie istotna klinicznie jest pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP), gdzie przeciwciała niszczą własne płytki krwi.
Objawy małopłytkowości zależą od stopnia jej nasilenia i obejmują głównie skazy krwotoczne: wybroczyny, siniaki (przy liczbie płytek <50 000/μl), krwawienia z nosa i dziąseł oraz krwawienia z przewodu pokarmowego i dróg moczowych (przy liczbie płytek <20 000/μl). Groźne dla życia krwawienia wewnątrzczaszkowe występują zwykle przy wartościach <10 000/μl.
Diagnostyka obejmuje morfologię krwi z rozmazem, badania szpiku kostnego, testy immunologiczne oraz badania obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia małopłytkowości – od obserwacji przez podawanie kortykosteroidów, immunoglobulin dożylnych, leków immunosupresyjnych, agonistów receptora trombopoetyny, aż po splenektomię w przypadkach opornych na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Suvardio Plus 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus, łączący rozuwastatynę (5 mg, 10 mg lub 20 mg) z ezetymibem (10 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla obu składników. Działania niepożądane rozuwastatyny są zazwyczaj łagodne i przemijające, z mniej niż 4% pacjentów przerywających leczenie z tego powodu. Ezetymib, oceniany w badaniach do 112 tygodni u ponad 13 000 pacjentów, wykazuje podobny profil tolerancji, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo. W terapii skojarzonej u około 1200 pacjentów najczęściej obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferaz, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz bóle mięśniowe, co może wynikać z farmakodynamicznej interakcji obu substancji. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest wg MedDRA, z najczęstszymi objawami obejmującymi bóle i zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), a rzadziej małopłytkowość, reakcje nadwrażliwości, cukrzycę, zmniejszony apetyt, depresję, parestezje, polineuropatię i neuropatię obwodową.
aminotransferazy, ból głowy, ból mięśniowy, cukrzyca, depresja, ezetymib, hipercholesterolemia, interakcja farmakodynamiczna, laktoza jednowodna, małopłytkowość, miopatia, neuropatia obwodowa, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśniowe, parestezja, polineuropatia, reakcja nadwrażliwości, rozuwastatyna, stężenie glukozy, terapia skojarzona, utrata pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Działania niepożądane
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin, stosowana jest głównie w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności (21%) i wymioty (13%), które pojawiają się głównie w pierwszych dniach terapii i mają łagodne lub umiarkowane nasilenie. U dzieci w wieku 8-11 lat częstość nudności (48,3%), wymiotów (46,6%) oraz zwiększonej aktywności lipazy w surowicy (6,9%) jest wyższa niż u dorosłych. Inne istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia wątroby (często zwiększenie AspAT i AlAT, hiperbilirubinemia), zaburzenia układu krzepnięcia (wydłużenie APTT i PT, małopłytkowość) oraz rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. W trakcie leczenia odnotowano także zwiększone ryzyko ciężkich powikłań infekcyjnych, w tym posocznicy (2,2% vs. 1,1% w grupie kontrolnej) oraz wyższy odsetek zgonów (2,4% vs. 1,7%).
aktywność lipazy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy we krwi, azotemia, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, guz rzekomy mózgu, hemodializa, hiperbilirubinemia, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, kwasica, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, nudności, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, pozaszpitalne zapalenie płuc, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, spektrum działania przeciwbakteryjnego, tygecyklina, uszkodzenie wątroby, wstrząs septyczny, zaburzenie gojenia ran, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Klonazepam – Działania niepożądane
Klonazepam, pochodna benzodiazepiny stosowana w terapii padaczki i zaburzeń psychicznych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Najczęściej obserwuje się senność, spowolnienie reakcji, ataksję, dyzartrię oraz zaburzenia pamięci, które zwykle ustępują po adaptacji do leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku, u których ryzyko upadków i złamań jest zwiększone. Istotnym zagrożeniem są reakcje paradoksalne, takie jak niepokój psychoruchowy, agresja i bezsenność, zwłaszcza po spożyciu alkoholu lub u osób z chorobami psychicznymi. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem uzależnienia psychicznego i fizycznego, nawet przy dawkach terapeutycznych, a nagłe odstawienie może wywołać zespół odstawienia z objawami neuropsychiatrycznymi i drgawkami. W terapii należy również monitorować ryzyko depresji ośrodka oddechowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych na układ oddechowy, co jest istotne u pacjentów z POChP lub zespołem bezdechu sennego.
ataksja, bradykardia, depresja ośrodka oddechowego, diplopia, dyzartria, działanie amnestyczne, małopłytkowość, napad padaczkowy, niepamięć następcza, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omam, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, podwójne widzenie, przewlekła obturacyjna choroba płuc, psychoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, stan splątania, terapia padaczki, uzależnienie psychiczne i fizyczne, zaburzenie erekcji, zaburzenie libido, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenie pamięci, zaburzenie psychiczne, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dasatinib Viatris
Dasatinib Viatris, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna) zwiększają ekspozycję na dazatynib, natomiast induktory (np. deksametazon, ryfampicyna) ją zmniejszają, co może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego. Leki zmniejszające kwasowość soku żołądkowego (antagoniści H2, inhibitory pompy protonowej) również obniżają biodostępność dazatynibu i nie są zalecane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby można stosować standardową dawkę, jednak z zachowaniem ostrożności. Monitorowanie morfologii krwi jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszych miesiącach terapii, ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, które występują częściej u pacjentów z zaawansowaną fazą CML lub Ph+ ALL. Zahamowanie czynności szpiku jest odwracalne po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia.
brak laktazy, chłonkotok, CML w fazie przewlekłej, dazatynib, ginekomastia, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, krwawienie OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niekardiogenny obrzęk płuc, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, opóźnienie wzrostu, opóźnienie zrastania nasad kości, osteopenia, Ph+ ALL, piorunujące zapalenie wątroby, powikłanie krwotoczne, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby, retencja płynów, substrat CYP3A4, tętnicze nadciśnienie płucne, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie QTc, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finomel
Finomel jest emulsją do infuzji przeznaczoną do żywienia pozajelitowego, którą należy podawać wyłącznie przez żyłę centralną, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii. Preparat zawiera olej sojowy, olej rybi, fosfolipidy jajeczne oraz glukozę z kukurydzy, co niesie ryzyko reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z alergią na soję, orzeszki ziemne lub kukurydzę. Istotnym zagrożeniem jest możliwość powstawania osadów w naczyniach płucnych, prowadzących do zatorów i niewydolności płuc, szczególnie przy nadmiernym dodatku wapnia i fosforanów. W trakcie terapii należy monitorować roztwór, zestaw infuzyjny i cewnik pod kątem osadów oraz natychmiast przerwać infuzję w przypadku objawów niewydolności płuc. Ryzyko zakażeń wymaga ścisłego przestrzegania aseptyki podczas zakładania i obsługi cewnika.
cholestaza, cukrzyca, emulsja do infuzji, enzymy wątrobowe, fosfolipidy jajeczne, hepatomegalia, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, kwasica mleczanowa, kwasy omega-3, małopłytkowość, niedobór tiaminy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność płuc, obrzęk płuc, olej rybi, olej sojowy, osady w naczyniach płucnych, osmolarność surowicy, ośrodkowy układ nerwowy, pierwiastki śladowe, posocznica, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, stłuszczenie wątroby, triglicerydy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator naczyń płucnych, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Działania niepożądane
Cyklosporyna, stosowana jako lek immunosupresyjny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Do najczęstszych należą nefrotoksyczność (zarówno ostra, z hiperkaliemią, hipomagnezemią i hiperurykemią, jak i przewlekła z morfologicznymi zmianami nerek), nadciśnienie tętnicze, drżenie, hirsutyzm, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty) oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperlipidemia i hiperglikemia. Ponadto, terapia cyklosporyną zwiększa ryzyko zakażeń wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych, w tym reaktywacji poliomawirusa (nefropatia PVAN) i wirusa JC (postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia – PML). Występują także poważne działania neurologiczne, od drżeń i bólów głowy po encefalopatię z zespołem PRES, a także ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych, zwłaszcza chłoniaków i nowotworów skóry, co jest związane z immunosupresją.
ataksja móżdżkowa, cholestaza, cyklosporyna, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, inhibitor kalcyneuryny, lek immunosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, parestezje, polineuropatia ruchowa, poliomawirus, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przerost dziąseł, reakcja rzekomoanafilaktyczna, zaburzenia limfoproliferacyjne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół bólowy wywołany inhibitorem kalcyneuryny, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie śródmiąższowe, zwyrodnienie szkliste tętniczek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazol Accord 40 mg
Pantoprazol Accord w dawce 40 mg (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego) może wywoływać działania niepożądane u około 5% pacjentów. Najczęściej obserwowanym powikłaniem jest zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Inne często występujące działania niepożądane (około 1%) to biegunka i ból głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się agranulocytozę, małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, reakcje anafilaktyczne, hipomagnezemię z wtórną hipokalemią i hipokalcemii, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka.
agranulocytoza, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, depresja, dyskrazja krwi, ginekomastia, halucynacja, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty podostry skórny, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie snu, zakrzepowe zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bewim 10 mg
W badaniu klinicznym TRITON obejmującym 6741 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (ACS) leczonych prasugrelem (dawka nasycająca 60 mg, następnie 10 mg/dobę przez średnio 14,5 miesiąca) odnotowano wyższą częstość ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI w porównaniu z klopidogrelem (2,2% vs 1,7%). Szczególnie istotne było zwiększone ryzyko krwawień zagrażających życiu (1,3% vs 0,8%) oraz śmiertelnych (0,3% vs 0,1%) u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i NSTEMI, natomiast w podgrupie STEMI różnice nie były statystycznie istotne. Najczęstszym miejscem krwawień samoistnych był przewód pokarmowy (1,7% vs 1,3%), a krwawienia w miejscu nakłucia tętnicy występowały u 1,3% pacjentów leczonych prasugrelem. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych nastąpiło u 7,2% pacjentów na prasugrelu, głównie z powodu krwawień.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, efekt przeciwpłytkowy, inhibitor agregacji płytek, klasyfikacja TIMI, krwawienie, krwawienie niezwiązane z CABG, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie zagrażające życiu, lek fibrynolityczny, lek inotropowy, lek przeciwkrzepliwy, małopłytkowość, morfologia krwi, nakłucie tętnicy, neutropenia, niedokrwistość, niestabilna dławica piersiowa, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, pochodna tienopirydyny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, postępowanie przeciwkrwotoczne, prasugrel, przewód pokarmowy, przezskórna interwencja wieńcowa, transfuzja krwi, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mitomycin Accord 40 mg
Mitomycin Accord (40 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującą mielosupresją, która dotyka do 65% pacjentów i manifestuje się leukopenią oraz małopłytkowością, zwiększając ryzyko krwawień i zakażeń. Do bardzo częstych objawów należą nudności i wymioty, a także powikłania żołądkowo-jelitowe takie jak zapalenie błon śluzowych, biegunka i jadłowstręt, które mogą pogarszać stan odżywienia. Istotne klinicznie są również powikłania narządowe, w tym śródmiąższowe zapalenie płuc (występujące u około 10% pacjentów), nefrotoksyczność objawiająca się niewydolnością nerek, podwyższonym stężeniem kreatyniny oraz glomerulopatią, a także rzadkie, ale ciężkie zespoły hemolityczno-mocznicowe (HUS) i mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna (MAHA). Hepatotoksyczność, choć rzadka, może objawiać się niewydolnością wątroby, podwyższonymi aminotransferazami, żółtaczką oraz chorobą żylno-okluzyjną wątroby.
aminotransferazy, antybiotyk antracyklinowy, choroba żylno-okluzyjna płuc, choroba żylno-okluzyjna wątroby, erytrodyzestezja podeszwowo-dłoniowa, glomerulopatia, hepatotoksyczność, jadłowstręt, kontaktowe zapalenie skóry, kreatynina, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, mitomycyna, nadciśnienie płucne, nefrotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, osutka, posocznica, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpik kostny, wysypka alergiczna, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie tkanki podskórnej, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandimmun Neoral 50 mg
Cyklosporyna (Sandimmun Neoral) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami czynności nerek (w tym nefrotoksycznością ostrą i przewlekłą), nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami metabolicznymi (hiperlipidemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia, hiperurykemia) oraz objawami neurologicznymi (drżenie, bóle głowy, drgawki, encefalopatia). Częstość i nasilenie działań niepożądanych koreluje z dawką i wskazaniem do leczenia, przy czym pacjenci po transplantacji, stosujący wyższe dawki i długotrwałą immunosupresję, są szczególnie narażeni. Ponadto, terapia cyklosporyną zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych), w tym poważnych powikłań takich jak nefropatia poliomawirusowa (PVAN) i postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML). Zgłaszano także podwyższone ryzyko rozwoju chłoniaków, chorób limfoproliferacyjnych oraz nowotworów skóry, co jest związane z intensywnością i czasem trwania immunosupresji.
chłoniak, cholestaza, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, drgawki, encefalopatia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, inhibitor kalcyneuryny, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, mialgia, mikroangiopatia zakrzepowa, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia związana z poliomawirusem, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, parestezja, polineuropatia ruchowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przerost dziąseł, wrzód trawienny, wysypka alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zanik kanalików, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół bólowy wywołany przez inhibitor kalcyneuryny, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie śródmiąższowe, zwyrodnienie szkliste tętniczek - Leksykon chorób i schorzeń
Ehrlichioza i anaplazmoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ehrlichioza i anaplazmoza to kleszczowo przenoszone infekcje, których rokowanie zależy przede wszystkim od czasu wdrożenia antybiotykoterapii, stanu układu odpornościowego pacjenta oraz ciężkości objawów klinicznych. Wczesne rozpoczęcie leczenia, jeszcze przed potwierdzeniem laboratoryjnym, znacząco poprawia prognozę, a większość pacjentów reaguje dobrze, z poprawą widoczną w ciągu kilku dni. Opóźnienie terapii może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC), niewydolność wielonarządowa, drgawki, śpiączka oraz wtórne nadkażenia wirusowe i grzybicze, a także zwiększa śmiertelność do 2-5%, szczególnie u osób z immunosupresją (np. po splenektomii, zakażeniu HIV, leczeniu immunosupresyjnym). Objawy kliniczne pojawiają się zwykle do 14 dni od ukąszenia kleszcza i obejmują gorączkę, małopłytkowość oraz leukopenię, z szerokim spektrum od subklinicznych do zagrażających życiu manifestacji.
antybiotykoterapia, chemioterapia, drgawka, ehrlichioza i anaplazmoza, gorączka o nieustalonej przyczynie, immunosupresja, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, napad padaczkowy, niedobór odporności, niewydolność wielonarządowa, ośrodkowy układ nerwowy, przeszczep narządu, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, śpiączka, splenektomia, ukąszenie kleszcza, układ odpornościowy, usunięcie śledziony, zakażenie HIV, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tezeo 40 mg
Telmisartan, składnik leku Tezeo, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo (41,4% vs 43,9%). Nie stwierdzono zależności występowania działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjentów. Najpoważniejsze działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (w tym zgony) oraz ostra niewydolność nerek, występują rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000) i wymagają natychmiastowej interwencji. Często obserwuje się niedociśnienie i niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń, zwiększając ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Rzadkie przypadki nieprawidłowej czynności wątroby, zwłaszcza u pacjentów japońskiego pochodzenia, wskazują na konieczność monitorowania parametrów wątrobowych w tej grupie.
bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, kreatynina, kwas moczowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu oddechowego, zaburzenie wątroby, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Romazic 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się stosunkowo niskim odsetkiem działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacjach porejestracyjnych, z częstością działań niepożądanych zależną od dawki. Najczęściej występują bóle mięśni, zaparcia, nudności, bóle brzucha, a także zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Proteinuria, głównie kanalikowa, pojawia się u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u około 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując podczas kontynuacji leczenia. Występują także rzadkie, ale poważne powikłania mięśniowe, takie jak miopatia i rabdomioliza, zwłaszcza przy dawkach powyżej 20 mg, z koniecznością przerwania terapii przy wzroście kinazy kreatynowej (CPK) >5 x GGN.
aminotransferaza wątrobowa, cukrzyca, ginekomastia, immuno-zależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra choroba nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, statyna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Lek Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z dotychczas znanymi efektami obu składników stosowanych w monoterapii. W badaniach klinicznych działania niepożądane miały przeważnie charakter łagodny i przemijający, a odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 2,3-3,3% w grupie leczonej oraz 2,7-4,3% w grupie placebo. Hydrochlorotiazyd, szczególnie w dawkach ≥25 mg, wiąże się z ryzykiem hiperglikemii, hiperurykemii, zaburzeń elektrolitowych (hiponatremia, hipokaliemia) oraz zwiększonym ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy). Kandesartan może bardzo rzadko powodować hiperkaliemię, leukopenię, neutropenię, agranulocytozę oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. Często obserwuje się zakażenia górnych dróg oddechowych, zawroty głowy oraz osłabienie.
agranulocytoza, cukromocz, dna moczanowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kandesartan cyleksetylu, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie tętnic, nadciśnienie tętnicze, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarsime 250 mg
Produkt leczniczy Tarsime, zawierający aksetyl cefuroksymu w dawkach 125 mg, 250 mg i 500 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, ból brzucha, wymioty), nadmierny wzrost Candida oraz eozynofilia. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia czy niedokrwistość hemolityczna, a także reakcje alergiczne o ciężkim przebiegu, w tym anafilaksję i zespół Stevensa-Johnsona. Przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych jest częstym objawem, natomiast żółtaczka zastoinowa i zapalenie wątroby występują rzadko. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, bez istotnych różnic w charakterze i częstości działań niepożądanych.
aksetyl cefuroksymu, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, Candida, cefuroksym, choroba posurowicza, DRESS, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, ostry zespół wieńcowy, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sytena 25 mg
Profil bezpieczeństwa sytagliptyny, stosowanej w dawce 100 mg/dobę (lub 50 mg/dobę przy eGFR ≥30 i <50 ml/min/1,73 m²), został szczegółowo oceniony w badaniu TECOS oraz w okresie po wprowadzeniu leku do obrotu. Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi są ostre zapalenie trzustki, w tym postaci martwicze i krwotoczne, które mogą mieć przebieg zagrażający życiu, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) i insuliną (9,6%), a ciężka hipoglikemia dotyczy 2,7% pacjentów stosujących te leki razem z sytagliptyną. Inne istotne działania niepożądane to ciężkie złuszczające choroby skóry (zespół Stevensa-Johnsona, pemfigoid pęcherzowy), zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowa choroba płuc oraz reakcje dermatologiczne i mięśniowo-szkieletowe o różnym nasileniu.
artropatia, badanie TECOS, hipoglikemia, małopłytkowość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, Sytena, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Veletri 0,5 mg
VELETRI (epoprostenol sodowy) jest dostępny w dawkach 0,5 mg i 1,5 mg jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji. Terapia tym lekiem wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥10%), często (≥1% i <10%), niezbyt często (≥0,1% i <1%), rzadko (≥0,01% i <0,1%), bardzo rzadko (<0,01%) oraz o nieznanej częstości. Do najczęstszych działań należą posocznica (często, głównie związana z systemem podawania), zmniejszenie liczby płytek krwi i różnorodne krwawienia (płucne, z przewodu pokarmowego, nosa, wewnątrzczaszkowe, pozabiegowe, zaotrzewnowe). Często obserwuje się także bóle głowy i uderzenia gorąca na twarzy, nudności, wymioty, biegunkę, bóle szczęki oraz bóle stawów. Częstoskurcz może wystąpić przy dawkach ≤5 ng/kg mc./min, natomiast rzadkoskurcz, często z niedociśnieniem ortostatycznym, przy dawkach >5 ng/kg mc./min. Niedociśnienie tętnicze jest również częstym objawem.
ból stawowy, cewnik dożylny, częstoskurcz, epoprostenol sodowy, hiperglikemia, hipersplenizm, kolka brzuszna, krwawienie płucne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kserostomia, małopłytkowość, nadczynność tarczycy, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, posocznica, roztwór do infuzji, rzadkoskurcz, splenomegalia, wodobrzusze, zakażenie odcewnikowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propranolol Aurovitas 10 mg
Propranolol, substancja czynna leku Propranolol Aurovitas (dostępnego w dawkach 10 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych), jest generalnie dobrze tolerowany, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, głównie wynikających z farmakologicznego mechanizmu działania beta-adrenolityka. Do najczęstszych hematologicznych działań niepożądanych należą małopłytkowość (≥1/100 do <1/10), zwiększająca ryzyko krwawień, oraz agranulocytoza (≥1/1 000 do <1/100), podnosząca podatność na infekcje. Szczególnie istotnym zagrożeniem jest hipoglikemia, zwłaszcza u noworodków, dzieci, osób starszych, pacjentów dializowanych, leczonych lekami przeciwcukrzycowymi, głodzonych oraz z chorobami wątroby, która w rzadkich przypadkach może prowadzić do drgawek lub śpiączki. Ponadto propranolol może powodować zmiany w metabolizmie lipidów, zaburzenia psychiczne (w tym depresję, psychozy, halucynacje), objawy neurologiczne (dezorientacja, parestezje, zawroty głowy), a także objawy okulistyczne, takie jak suchość oczu i zapalenie spojówek.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, biegunka, blok serca, ból głowy, ból stawu, bradykardia, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, depresja, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawka, duszność, halucynacja, hemodializa, hipoglikemia, impotencja, koszmar senny, łuszczyca, łysienie, małopłytkowość, miastenia, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudność, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica, propranolol, przeciwciało przeciwjądrowe, przepływ krwi przez nerki, przesączanie kłębuszkowe, psychoza, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, suchość oczu, utrata pamięci, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zadyszka, zapalenie spojówek, zaparcie, zawrót głowy, zmiana nastroju - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, został oceniony w kontrolowanych badaniach klinicznych, gdzie najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy z potencjalnym zagrożeniem życia. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Wśród działań niepożądanych o istotnej częstości wymienia się hipokaliemię, hiponatremię, zaburzenia widzenia, arytmie, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko posocznicy, śródmiąższowej choroby płuc oraz nieczerniakowych nowotworów skóry związanych z hydrochlorotiazydem, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cukromocz, częstoskurcz, duszność, dyspepsja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwas moczowy, małopłytkowość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra, ostra krótkowzroczność, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawrót głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pamyl 20 mg 20 mg
Pamyl 20 mg zawiera 22,550 mg pantoprazolu sodowego półtorawodnego, co odpowiada 20 mg pantoprazolu w formie tabletek dojelitowych. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami, takimi jak biegunka i bóle głowy, obserwowanymi u około 1% chorych. Skala częstości działań niepożądanych obejmuje kategorie od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10000), a także kategorię częstości nieznanej, stosowaną głównie dla zdarzeń zgłaszanych w okresie porejestracyjnym. Wśród działań niepożądanych wyróżnia się m.in. agranulocytozę, małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię, hipomagnezemię, hipokalemię, zaburzenia psychiczne (depresja, dezorientacja, omamy), polipy trawieńcowe, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, wzrost enzymów wątrobowych, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), złamania kości, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ginekomastię.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawu, depresja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pantoprazol sodowy półtorawodny, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśnia, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie snu, zaparcie, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Argadopin 100 mg
Allopurynol (Argadopin) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest trudna do precyzyjnego określenia z powodu braku nowoczesnej dokumentacji klinicznej. Działania te klasyfikowane są głównie jako rzadkie lub bardzo rzadkie, z podwyższonym ryzykiem u pacjentów z dysfunkcją nerek i/lub wątroby. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość i niedokrwistość aplastyczna, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji i krwawień. Najpoważniejszym powikłaniem jest opóźniona reakcja nadwrażliwości wielonarządowej (DRESS), manifestująca się gorączką, wysypką, limfadenopatią, eozynofilią oraz uszkodzeniem narządów wewnętrznych, wymagająca natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, obecność allelu HLA-B*5801 wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), które występują najczęściej w pierwszych tygodniach terapii i stanowią wskazanie do trwałego zaprzestania leczenia.
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, azotemia, biegunka tłuszczowa, bradykardia, czyraczność, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, glikokortykosteroid, hematemeza, hiperlipidemia, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwiomocz, leukopenia, limfadenopatia angioimmunoblastyczna, małopłytkowość, martwica wątroby, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niepłodność męska, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka grudkowo-plamista, zaburzenia czynności nerek i wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia hematologiczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Stada 70 mg
Dasatinib Stada jest wskazany w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (ALL Ph+), z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała pacjenta. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 140 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg w przypadku braku odpowiedzi hematologicznej lub cytogenetycznej. U dzieci i młodzieży dawka dobowa jest ustalana na podstawie masy ciała: 40 mg dla 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawana doustnie raz dziennie, z preferencją stosowania proszku do sporządzania zawiesiny u pacjentów <10 kg. Leczenie trwa do progresji choroby lub nietolerancji, u dzieci maksymalnie do 2 lat, a u pacjentów po przeszczepie komórek macierzystych dodatkowo przez rok. Dawkę należy weryfikować co 3 miesiące, uwzględniając zmiany masy ciała.
aspiracja szpiku kostnego, biopsja, blasty w szpiku kostnym, chemioterapia podstawowa, cytopenia, dazatynib, działania niepożądane niehematologiczne, ekspozycja na lek, glikokortykosteroid, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek moczopędny, małopłytkowość, neutropenia, nietolerancja leczenia, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, przetoczenie płytek krwi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Deksametazon, często stosowany w skojarzeniu z lenalidomidem, jest słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych wykazano brak istotnego wpływu lenalidomidu (10-25 mg/dobę) na warfarynę i odwrotnie, jednak ze względu na możliwe interakcje kliniczne przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR i parametrów krzepnięcia. Ponadto, lenalidomid może zwiększać stężenie digoksyny (0,5 mg, pojedyncza dawka) o około 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny w surowicy, zwłaszcza przy zmianach dawkowania.
czynnik stymulujący erytropoezę, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, glikoproteina p, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, kinaza kreatynowa, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, supresja szpiku kostnego, szpiczak mnogi, temsyrolimus, terapia skojarzona, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie funkcji wątroby, zakrzepica - Leksykon leków
Działania niepożądane – Betaloc ZOK 25 23,75 mg
Betaloc ZOK, zawierający metoprololu bursztynian w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg (odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), jest generalnie dobrze tolerowany. Najczęściej obserwowane działania niepożądane mają łagodne nasilenie i ustępują po odstawieniu leku. Ze względu na mechanizm działania beta-adrenolityków, najistotniejsze działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardii, zaburzeń ortostatycznych, uczucia zimna w kończynach oraz kołatania serca. Rzadziej występują zaostrzenia niewydolności serca, wstrząs kardiogenny (2,3% w grupie leczonej vs. 1,9% placebo u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego), blok przedsionkowo-komorowy I stopnia oraz zaburzenia rytmu i przewodzenia serca. Działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego obejmują często uczucie zmęczenia, zawroty głowy i ból głowy, a także rzadziej parestezje i kurcze mięśni. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z przyjętymi kryteriami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
beta-adrenolityk, Betaloc ZOK, blok przedsionkowo-komorowy, ból przedsercowy, bradykardia, duszność wysiłkowa, klasyfikacja Killipa, kołatanie serca, łuszczyca, małopłytkowość, metoprololu bursztynian, nadwrażliwość na światło, niewydolność serca, parestezja, skurcz oskrzeli, szum uszny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie ortostatyczne, zaburzenie przewodzenia w sercu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie sprawności seksualnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Raynauda - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen B. Braun 400 mg/100 ml
Ibuprofen B. Braun (400 mg/100 ml, roztwór do infuzji) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, którego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, w tym chlorek sodu (9,10 mg/ml). Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią reakcji alergicznych na ASA lub NLPZ, takich jak skurcz oskrzeli, astma oskrzelowa indukowana NLPZ, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy oraz pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują także zaburzenia krzepnięcia (wrodzone i nabyte koagulopatie, małopłytkowość), czynne krwawienia, w tym z naczyń mózgowych, oraz choroby przewodu pokarmowego, takie jak czynna choroba wrzodowa, aktywne krwawienia z owrzodzeń, nawracające epizody wrzodów i krwawień oraz perforacje po NLPZ. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, serca (IV klasa NYHA) oraz ciężkim odwodnieniem, które może wynikać z przedłużających się wymiotów, biegunek lub niedostatecznej podaży płynów.
astma oskrzelowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wrzodowa, czynność skurczowa macicy, klasyfikacja NYHA, krwawienie śródczaszkowe, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, owrzodzenie trawienne, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, skurcz oskrzeli, tendencja do krwawień, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Kloksacylina – Przedawkowanie
Kloksacylina, dostępna w preparacie Syntarpen w dawkach 500 mg (tabletki) oraz 1 g i 2 g (proszek do roztworu do wstrzykiwań), jest penicyliną półsyntetyczną oporną na penicylinazę. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć leczenie objawowe, dostosowane do symptomów klinicznych. Przedawkowanie może skutkować objawami neurotoksycznymi (drgawki, zaburzenia świadomości), zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, reakcjami alergicznymi, zaburzeniami elektrolitowymi (hipernatremia związana z zawartością sodu 50,5-55,01 mg/g preparatu), nefropatią oraz hematologicznymi nieprawidłowościami (leukopenia, małopłytkowość). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami wątroby, osób starszych, chorych sercowo-naczyniowo oraz z alergią na penicyliny.
AlAT, anafilaksja, antybiotyk, AspAT, bilirubina, dializoterapia, działanie niepożądane, EKG, funkcja nerek, funkcja wątroby, GFR, glikokortykosteroid, hipernatremia, kloksacylina, kreatynina, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, leukopenia, małopłytkowość, mocznik, morfologia krwi, nefropatia, niewydolność nerek, okres półtrwania, podrażnienie błony śluzowej, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, reakcja nadwrażliwości, stężenie elektrolitów, Syntarpen, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kefrenex 25 mg
Kefrenex, zawierający kwetiapinę w postaci fumaranu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące (≥10%) objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość w jamie ustnej, objawy odstawienia oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak wzrost stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (głównie LDL), spadek cholesterolu HDL oraz zwiększenie masy ciała. Ponadto obserwuje się zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań kardiologicznych, w tym wydłużenie odstępu QT, przedsionkowe zaburzenia rytmu, nagłe zgony, zatrzymanie akcji serca oraz torsade de pointes, charakterystyczne dla leków neuroleptycznych. Występują także ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka i DRESS, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
agranulocytoza, ból głowy, dysfagia, dyskinezy późne, dyzartria, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, kardiomiopatia, koszmary nocne, kwetiapina, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, podwyższone aminotransferazy, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, somnambulizm, suchość jamy ustnej, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększone łaknienie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 80 mg + 10 mg
Telam, lek zawierający telmisartan (80 mg) i amlodypinę (10 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych na ponad 3500 pacjentach, z czego ponad 2500 otrzymywało terapię skojarzoną. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, przy czym ciężkie omdlenia występują rzadko (<1/1000). Profil działań niepożądanych obejmuje również zaburzenia widzenia, zmiany rytmu wypróżnień, a także rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak posocznica, obrzęk naczynioruchowy, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz zawał mięśnia sercowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia czynności wątroby, które występują rzadko, ale częściej u pacjentów pochodzenia japońskiego, co może wskazywać na podłoże genetyczne. Po wprowadzeniu leku zgłaszano także przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym eozynofilowego zapalenia płuc.
arytmia, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, sepsa, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zaburzenia wypróżnień, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sumilar HCT
Produkt leczniczy Sumilar HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w terapii nadciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko powikłań związanych z każdym ze składników oraz ich interakcjami. Stosowanie amlodypiny jest przeciwwskazane u pacjentów z przełomem nadciśnieniowym, a inhibitory ACE, takie jak ramipryl, nie powinny być rozpoczynane u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko teratogenne. U pacjentów ze wzmożoną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron istnieje ryzyko nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek, szczególnie po pierwszym podaniu lub zwiększeniu dawki. Konieczne jest monitorowanie czynności nerek, elektrolitów (zwłaszcza potasu i sodu) oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, marskością wątroby, zwężeniem tętnic nerkowych, czy w podeszłym wieku. Maksymalna dobowa dawka ramiprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie powinna przekraczać 2,5 mg, a Sumilar HCT jest przeciwwskazany w tej grupie ze względu na wyższą zawartość ramiprylu.
agranulocytoza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azotemia, ciężkie nadciśnienie tętnicze, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor neprylizyny, jednostronne zwężenie tętnicy nerkowej, małopłytkowość, marskość wątroby, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra zamkniętego kąta, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramipryl, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty układowy, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coripren
Produkt leczniczy Coripren, zawierający enalapryl maleinian 20 mg oraz lerkanidypinę chlorowodorek 20 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niedociśnienia objawowego. Ryzyko to jest zwiększone u osób z niedoborem objętości płynów (np. w wyniku leczenia moczopędnego, diety niskosodowej, dializoterapii, biegunek lub wymiotów), a także u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca, hiponatremią, współistniejącą niewydolnością nerek oraz u chorych z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego. W przypadku wystąpienia niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej i ewentualne podanie dożylne roztworu soli fizjologicznej. Przemijająca reakcja hipotensyjna nie stanowi przeciwwskazania do kontynuacji terapii po stabilizacji ciśnienia tętniczego. Ponadto, u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego bez stymulatora serca należy zachować ostrożność ze względu na wpływ lerkanidypiny na automatyzm węzła zatokowego.
agranulocytoza, antagonista wapnia, automatyzm węzła zatokowego, bakteryjne zapalenie otrzewnej, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dializoterapia, diuretyk pętlowy, dławica piersiowa, enzym wątrobowy, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kolagenoza naczyniowa, leczenie moczopędne, lek immunosupresyjny, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie objawowe, niedokrwistość, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, piorunująca martwica wątroby, pochodna dihydropirydyny, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia mózgowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remurel 40 mg/ml
Profil bezpieczeństwa glatirameru octanu (Remurel) opiera się na danych z pięciu badań klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących dawki 20 mg/ml podawane raz dziennie oraz 40 mg/ml podawane trzy razy w tygodniu u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (RRMS). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ISRs), występujące u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, obejmujące rumień, ból, stwardnienie tkanki podskórnej, świąd i obrzęk. Natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (IPIRs), takie jak uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i tachykardia, występowały u 31% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 8% przy dawce 40 mg/ml. Rzadkie przypadki reakcji anafilaktoidalnych odnotowano u pacjentów stosujących dawkę 20 mg/ml (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast dawka 40 mg/ml wiązała się z 0,3% częstością reakcji anafilaktycznych. Dodatkowo, dla dawki 40 mg/ml opisano specyficzne działania niepożądane, takie jak rumień skóry i ból kończyn (2,1%). Pojedyncze przypadki toksycznego zapalenia wątroby i niewydolności wątroby, w tym wymagające przeszczepu, zgłaszano u pacjentów stosujących dawkę 40 mg/ml (0,1%).
bradykardia zatokowa, dysgrafia, dysleksja, dystonia, glatirameru octan, hiperlipidemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kołatanie serca, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, napadowa tachykardia, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odmiedniczkowe zapalenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ropień okołozębowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, rumień guzowaty, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skurcz krtani, stwardnienie tkanki podskórnej, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie okrężnicy, zapalenie tkanki podskórnej, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofuroksym 1,5 g
Biofuroksym (cefuroksym sodowy) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwuje się neutropenię, eozynofilię, przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz wzrost stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby. Wśród działań hematologicznych odnotowano także leukopenię, małopłytkowość, a w bardzo rzadkich przypadkach niedokrwistość hemolityczną z dodatnim odczynem Coombs’a. Zakażenia oportunistyczne, takie jak nadmierny wzrost Candida i Clostridioides difficile, mogą prowadzić do kandydozy oraz rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Reakcje alergiczne obejmują anafilaksję, śródmiąższowe zapalenie nerek, gorączkę polekową, zespół Kounisa oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS. W miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić ból, zapalenie i zakrzepowe zapalenie żył, zwłaszcza po podaniu wyższych dawek domięśniowo.
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina we krwi, cefalosporyna, cefuroksym, choroba wątroby, Clostridioides difficile, duszność, enzym wątrobowy, eozynofil, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, ostry zespół wieńcowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cyclophosphamide Sandoz
Lek Cyclophosphamide Sandoz wymaga ścisłej kontroli specjalistycznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym anafilaksji, mielosupresji manifestującej się niedokrwistością, leukopenią (<3000 komórek/μl), neutropenią i małopłytkowością (<50 000 komórek/μl), a także ciężkimi zakażeniami oportunistycznymi i reaktivacjami utajonych infekcji. Monitorowanie parametrów hematologicznych jest obligatoryjne przed każdym podaniem i w trakcie terapii, z koniecznością dostosowania dawki w zależności od stopnia mielosupresji. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku lub immunosupresją stosowanie cyklofosfamidu jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, lek może indukować toksyczne uszkodzenia układu moczowego (krwotoczne zapalenie pęcherza, nefrotoksyczność, hematuria), które mogą wymagać przerwania terapii, a profilaktyka mesną i odpowiednie nawodnienie są kluczowe dla zmniejszenia ryzyka tych powikłań.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, choroba zarostowa żył płucnych, cyklofosfamid, genotoksyczność, gorączka neutropeniczna, hematuria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek alkilujący, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, małopłytkowość, mutagenność, nadwrażliwość krzyżowa, neutropenia, niedokrwistość, oogeneza, rak dróg moczowych, reakcja anafilaktyczna, spermatogeneza, wstrząs septyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie miedniczek nerkowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie moczowodów, zespół wątrobowo-nerkowy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazide Aurovitas 12,5 mg
Hydrochlorothiazide Aurovitas, jako diuretyk tiazydowy, wywołuje liczne działania niepożądane, głównie związane z zaburzeniami metabolicznymi i elektrolitowymi. Najczęściej obserwuje się hipokaliemię oraz podwyższone stężenie lipidów we krwi, a także hiperurykemię, hipomagnezemię i hiponatremię. Rzadziej występują hiperkalcemia, hiperglikemia z glikozurią oraz zaostrzenie cukrzycy metabolicznej. W bardzo rzadkich przypadkach może dojść do alkalozy hipochloremicznej. Ponadto, rzadko obserwuje się małopłytkowość, depresję szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczną, leukopenię, agranulocytozę oraz niedokrwistość aplastyczną. Długotrwałe stosowanie leku wiąże się z ryzykiem rozwoju nieczerniakowego raka skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i płaskonabłonkowego, z zależnością od dawki kumulacyjnej. Często występują również niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty) oraz pokrzywka i reakcje skórne.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cholestaza wewnątrzwątrobowa, depresja szpiku kostnego, diuretyk tiazydowy, glikozuria, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, impotencja, jaskra z zamknięciem kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, ostra krótkowzroczność, ostre zaburzenie czynności nerek, parestezje, płukanie żołądka, pokrzywka, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, równowaga wodno-elektrolitowa, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipokaliemiczna, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, wysięk do naczyniówki, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Olmesartan medoksomil, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (2,5% vs 0,9% placebo). Rzadziej obserwuje się hipertriglicerydemię (2,0% vs 1,1% placebo) oraz wzrost aktywności fosfokinazy kreatynowej (1,3% vs 0,7% placebo). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby z okresem utajenia od kilku miesięcy do lat, ostrą niewydolność nerek oraz enteropatię typu celiakii. U osób starszych zwiększa się częstość niedociśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności w monitorowaniu terapii.
alergiczne zapalenie skóry, antagonista receptora angiotensyny II, astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, brak laktazy, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwiomocz, kurcze mięśni, letarg, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, świąd, wymioty, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie stawów, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Anagrelide Glenmark 0,5 mg
Przedawkowanie anagrelidu (Anagrelide Glenmark) w dawkach przekraczających terapeutyczne, szczególnie powyżej 0,5 mg, prowadzi do charakterystycznych objawów klinicznych, głównie ze strony układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego. Dominującymi symptomami są częstoskurcz zatokowy oraz wymioty, a także obniżenie ciśnienia tętniczego, które może przyjmować różne nasilenie, od łagodnego spadku do epizodów niedociśnienia tętniczego (<90/60 mmHg). Szczególnie niebezpieczne jest przyjęcie pojedynczej dawki 5 mg, które może wywołać znaczne niedociśnienie i towarzyszące zawroty głowy. Występuje również ryzyko małopłytkowości, co wymaga monitorowania liczby płytek krwi ze względu na potencjalne powikłania krwotoczne. Nie istnieje swoiste antidotum na przedawkowanie anagrelidu, dlatego leczenie opiera się na postępowaniu objawowym i ścisłej obserwacji pacjenta.
antidotum, częstoskurcz zatokowy, elektrokardiogram, liczba płytek krwi, małopłytkowość, modyfikacja dawkowania, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obserwacja kliniczna, parametry hematologiczne, parametry życiowe, powikłania krwotoczne, przewód pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wymioty, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 250 mg
Azytromycyna, substancja czynna preparatu Sumamed, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Szczególnie istotne są działania kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT prowadzące do torsade de pointes i częstoskurczu komorowego, hepatologiczne (niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica wątroby), nefrologiczne (ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek), dermatologiczne (ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS) oraz immunologiczne (reakcje anafilaktyczne). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia ze strony układu nerwowego, pokarmowego, oddechowego, mięśniowo-szkieletowego oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aminotransferaz, bilirubiny, kreatyniny i zaburzenia elektrolitowe.
AGEP, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, kandydoza, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, Mycobacterium avium, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xorimax 500 500 mg
Xorimax, zawierający aksetyl cefuroksymu, jest cefalosporynowym antybiotykiem dostępnym w dawkach 250 mg i 500 mg w formie tabletek drażowanych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych (np. nadmierny wzrost drożdżaków, eozynofilia, bóle głowy, biegunka, nudności, wymioty, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych) po bardzo rzadkie (np. anafilaksja, ciężkie reakcje skórne SCAR, niedokrwistość hemolityczna, zespół Kounisa). Brak jest danych z badań kontrolowanych placebo, a częstość występowania działań niepożądanych może różnić się w zależności od wskazań klinicznych. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zgodny z tym u dorosłych. Cefalosporyny mogą powodować dodatni odczyn Coombsa, co może zakłócać próby krzyżowe krwi, a w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej.
aksetyl cefuroksymu, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefalosporyna, cefuroksym, choroba posurowicza, ciężkie niepożądane reakcje skórne, Clostridium difficile, drożdżaki, enzym wątrobowy, eozynofilia, gorączka polekowa, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, personel medyczny, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wymioty, wysypka skórna, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników. W badaniach klinicznych działania niepożądane miały głównie łagodny i przemijający charakter, a odsetek przerwania terapii z ich powodu wynosił 2,3-3,3%, porównywalnie z placebo (2,7-4,3%). Kandesartan może powodować bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza) oraz zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperkaliemia i hiponatremia, które wymagają monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Hydrochlorotiazyd, szczególnie w dawkach ≥25 mg, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym hematologicznych (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna), reakcji anafilaktycznych, zaburzeń rytmu serca, martwiczego zapalenia naczyń, ostrej niewydolności oddechowej (w tym ARDS) oraz toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka. Ponadto, istnieje epidemiologiczny związek między łączną dawką hydrochlorotiazydu a ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy).
agranulocytoza, biegunka, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kandesartan cyleksetyl, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność oddechowa, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie naczyń skóry, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olmesartan LEK-AM 20 mg
Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje profil działań niepożądanych istotnych w terapii nadciśnienia tętniczego. Najczęściej obserwuje się ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z potwierdzonym wzrostem częstości zawrotów głowy pochodzenia ośrodkowego (2,5% vs 0,9% placebo). Niezbyt często występują niedociśnienie tętnicze, szczególnie u osób starszych, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, enteropatia typu celiakii, autoimmunologiczne zapalenie wątroby oraz reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Rzadko notuje się dławicę piersiową, hiperkaliemię, rabdomiolizę oraz ostre niewydolności nerek. W trakcie terapii należy monitorować parametry laboratoryjne, takie jak aktywność fosfokinazy kreatynowej, enzymów wątrobowych, stężenie mocznika i kreatyniny oraz profil lipidowy (hipertriglicerydemia 2,0% vs 1,1% placebo). Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko niedociśnienia u pacjentów w podeszłym wieku oraz potencjalne poważne powikłania, jak autoimmunologiczne zapalenie wątroby i reakcje anafilaktyczne.
antagonista receptora angiotensyny II, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, ból głowy, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwiomocz, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego