łuszczycowe zapalenie stawów
Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) to przewlekła choroba zapalna stawów występująca u 20-30% pacjentów z łuszczycą skóry. Należy do grupy spondyloartropatii seronegatywnych i charakteryzuje się zajęciem stawów obwodowych, kręgosłupa oraz przyczepów ścięgnistych (entezopatie).
Patogeneza ŁZS opiera się na złożonych mechanizmach immunologicznych, z kluczową rolą cytokin prozapalnych, zwłaszcza TNF-α, IL-17 i IL-23. Choroba może manifestować się różnymi postaciami klinicznymi: asymetrycznym zapaleniem kilku stawów, symetrycznym zapaleniem przypominającym RZS, zapaleniem stawów międzypaliczkowych dalszych, artropatią mutylującą lub zapaleniem stawów kręgosłupa.
Diagnostyka ŁZS opiera się na kryteriach CASPAR, obejmujących obecność łuszczycy, zmian paznokciowych, ujemnego czynnika reumatoidalnego, zapalenia przyczepów ścięgnistych oraz charakterystycznych zmian radiologicznych. W obrazowaniu klinicznym obserwuje się nadżerki kostne, zwężenie szpar stawowych, osteolizę oraz typowe zmiany osiowe.
Leczenie ŁZS wymaga podejścia interdyscyplinarnego i obejmuje NLPZ, DMARD konwencjonalne (metotreksat, leflunomid, sulfasalazyna), a w przypadkach opornych – leki biologiczne (inhibitory TNF-α, IL-17, IL-23) oraz inhibitory kinaz janusowych. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania nieodwracalnym uszkodzeniom stawów i poprawy jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Sacroiliitis, czyli zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, charakteryzuje się zróżnicowanym rokowaniem zależnym od obecności zmian strukturalnych, biomarkerów (np. podwyższonego CRP) oraz wyników badań obrazowych, zwłaszcza MRI i niskodawkowego CT. Wczesna diagnostyka, szczególnie u dzieci z młodzieńczą spondyloartropatią (JSpA) HLA-B27 pozytywnych z podwyższonym CRP (prawdopodobieństwo sacroiliitis 0,84 vs. 0,33 bez podwyższonego CRP), umożliwia wcześniejsze wdrożenie terapii i zapobiega trwałym uszkodzeniom. MRI wykazuje wysoką czułość w wykrywaniu aktywnego zapalenia, które często przebiega bezobjawowo, co podkreśla konieczność przesiewowego badania u tej grupy pacjentów. Niskodawkowe CT przewyższa klasyczne RTG pod względem diagnostycznym, wykrywając ponad 95% przypadków, przy jednoczesnym zmniejszeniu ekspozycji na promieniowanie.
badanie RTG, biomarker, CRP, czynniki prognostyczne, dactylitis, HLA-B27, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcza spondyloartropatia, nawrót choroby, nieswoiste choroby zapalne jelit, osiowa spondyloartropatia, postępowanie terapeutyczne, remisja kliniczna, sacroiliitis, zaostrzenie choroby, zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, zapalny ból pleców, zmiany strukturalne, zmiany zapalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Methotrexat-Ebewe 2,5 mg
Metotreksat (MTX) jest lekiem immunosupresyjnym i cytostatycznym, stosowanym w leczeniu opornej na leczenie uogólnionej postaci łuszczycy pospolitej, łuszczycowego zapalenia stawów oraz innych chorób autoimmunologicznych. Kluczowe jest podawanie metotreksatu wyłącznie raz w tygodniu, z dawką początkową 2,5–5 mg, którą można zwiększać do 7,5–25 mg tygodniowo, zwykle w zakresie 10–25 mg. Lekarz powinien precyzyjnie określić dzień podania na recepcie oraz upewnić się, że pacjent lub opiekun rozumie schemat dawkowania, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych, w tym ryzyka zgonu. Tabletki Methotrexat-Ebewe należy przyjmować na czczo, popijając niewielką ilością wody; dostępne są w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, z możliwością dzielenia tabletek 5 mg i 10 mg.
choroba autoimmunologiczna, dawka tygodniowa, działanie niepożądane, folinian wapnia, leczenie pozajelitowe, łuszczyca pospolita, łuszczycowe zapalenie stawów, Methotrexat-Ebewe, metotreksat, morfologia krwi, nowotwór złośliwy, ostra białaczka, schemat chemioterapii, schemat dawkowania, terapia doustna, terapia małymi dawkami, terapia pozajelitowa, tolerancja leku, wielolekowa chemioterapia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Methotrexat-Ebewe 5 mg
Methotreksat-Ebewe, dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w stosowaniu metotreksatu, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonu, wynikających z błędów dawkowania. W terapii opornej na leczenie uogólnionej postaci łuszczycy pospolitej, łuszczycowego zapalenia stawów oraz innych chorób autoimmunologicznych, metotreksat podaje się doustnie raz w tygodniu, na czczo, bezpośrednio przed posiłkiem. Dawka początkowa wynosi 2,5-5 mg/tydzień, z możliwością zwiększenia do 7,5-25 mg/tydzień w zależności od odpowiedzi na leczenie i tolerancji pacjenta. Całkowita dawka tygodniowa podawana jest jednorazowo, a na recepcie należy określić konkretny dzień przyjmowania leku, aby zapewnić prawidłowe stosowanie terapii.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg w terapii stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa opartym na danych z badań klinicznych obejmujących 1112 pacjentów leczonych przez medianę 672 dni. Najczęściej występujące działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,9%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) u 15% pacjentów. Łysienie miało charakter rozlany, pojawiało się głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii i ustępowało u 87,1% pacjentów. Zwiększone ciśnienie tętnicze skurczowe >140 mmHg obserwowano u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo), a rozkurczowe >90 mmHg u 21,4% (vs 13,6% placebo). Nie stwierdzono wzrostu częstości ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki posocznicy. W trakcie terapii obserwowano umiarkowane zmniejszenie liczby białych krwinek (<15%), głównie neutrofili i limfocytów, stabilizujące się po 6 tygodniach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężka reakcja skórna, ciśnienie tętnicze, gammaglutamylotransferaza, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutrofile i limfocyty, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, teriflunomid, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie badań klinicznych z udziałem 2267 pacjentów, z medianą ekspozycji 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane przy dawce 14 mg to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny do umiarkowanego, najczęściej rozlany, ustępujący u 87,1% pacjentów, jednak u dzieci i młodzieży częstość tego działania wzrasta do 22%. Zwiększenie aktywności AlAT (≤3-krotna wartość GGN) występowało u 8,0% pacjentów, głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii, z możliwym powrotem do normy po odstawieniu leku. Teriflunomid może także podnosić ciśnienie tętnicze, z częstością skurczowego ciśnienia >140 mmHg u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo) oraz nadciśnienia tętniczego jako częstego działania niepożądanego.
aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze krwi, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, kinaza kreatynowa, leflunomid, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zakażenie oportunistyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aregalu 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym, a jego profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu leczenia 672 dni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności ALAT (15%), nudności (10,7%) oraz nadmierne wypadanie włosów (13,5%), które miały przeważnie łagodny do umiarkowanego charakter i rzadko prowadziły do przerwania terapii. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mm Hg u 19,9% pacjentów oraz rozkurczowego >90 mm Hg u 21,4%. Zwiększenie aktywności ALAT >3 x GGN wystąpiło u 8,0% pacjentów na teriflunomidzie, a ciężkie zakażenia nie były częstsze niż w grupie placebo (2,7% vs 2,2%). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9%) niż u pacjentów na placebo (0,4%).
aktywność AlAT, białe krwinki, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, kinaza fosfokreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezje, płytki krwi, polineuropatia, posocznica, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie nosowo-gardłowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Ból na górze stopy – Etiologia i przyczyny
Ból na górnej powierzchni stopy jest często wynikiem przeciążeń, urazów oraz schorzeń systemowych, które mogą znacząco ograniczać funkcjonowanie pacjenta. Najczęstsze przyczyny obejmują tendinitis ekstensora, złamania przeciążeniowe kości śródstopia, skręcenia, nadwyrężenia oraz uraz Lisfranca. Dodatkowo, deformacje stopy takie jak płaskostopie czy wysokie podbicie, a także zmiany zwyrodnieniowe (ostrogi kostne) i torbiele ganglionowe mogą powodować ból. Warto zwrócić uwagę na objawy towarzyszące, takie jak obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości, które mogą wskazywać na zapalenie lub uszkodzenie struktur anatomicznych. Diagnostyka powinna uwzględniać badania obrazowe oraz ocenę biomechaniczną stopy, szczególnie u pacjentów z aktywnością fizyczną obciążającą kończynę dolną.
choroba tętnic obwodowych, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, hallux rigidus, hallux valgus, kość piętowa, kość skokowa, kość śródstopia, łuszczycowe zapalenie stawów, nerw kulszowy, nerw strzałkowy wspólny, neuropatia obwodowa, obrzęk stopy, osteoporoza, ostroga kostna, palec młotkowaty, płaskostopie, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie stawu, staw skokowy, staw śródstopno-paliczkowy, torbiel ganglionowa, uraz Lisfranca, wysokie podbicie, zespół cieśni stępu, złamanie stresowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metypred 16 mg
Metypred (metyloprednizolon) w dawkach 4 mg i 16 mg jest glikokortykosteroidem stosowanym w terapii objawowej wielu schorzeń zapalnych i autoimmunologicznych, a także jako leczenie substytucyjne w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy. Lek znajduje zastosowanie w chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), układowych chorobach tkanki łącznej (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie wielomięśniowe), schorzeniach dermatologicznych (np. pęcherzyca, ciężka postać łuszczycy), alergicznych i zapalnych chorobach oczu oraz w ciężkich chorobach alergicznych i zapalnych układu oddechowego (np. astma oskrzelowa, sarkoidoza). Metypred jest także stosowany w hematologii (np. samoistna plamica małopłytkowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna) oraz w leczeniu zespołu nerczycowego i zaostrzeń chorób zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, obrzęk mózgu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, polimialgia reumatyczna, półpasiec oczny, przeszczep narządu, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, samoistna plamica małopłytkowa, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methotrexat-Ebewe 5 mg
Methotrexat-Ebewe, dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, jest wskazany do leczenia ciężkich, opornych postaci uogólnionej łuszczycy pospolitej oraz łuszczycowego zapalenia stawów, szczególnie po niepowodzeniu terapii konwencjonalnej. W reumatologii stanowi lek pierwszego wyboru w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów jako DMARD, skutecznie hamując progresję choroby i zmniejszając dolegliwości bólowe. W onkologii stosowany jest w skojarzonych protokołach leczenia nowotworów złośliwych i ostrych białaczek, jednak doustna forma podania jest zalecana jedynie w wybranych przypadkach. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena kliniczna i laboratoryjna pacjenta, a także uwzględnienie zawartości laktozy jednowodnej w tabletkach (od 78,6 mg w dawce 2,5 mg do 314,4 mg w dawce 10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
biopsja wątroby, choroba autoimmunologiczna, DMARD, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane, fototerapia, funkcja wątroby, laktoza jednowodna, łuszczyca pospolita, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka, profil bezpieczeństwa leku, reumatoidalne zapalenie stawów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Kostochondryt – Patofizjologia i mechanizm
Kostochondryt to zapalenie chrząstki łączącej żebra z mostkiem, najczęściej obejmujące 2.-5. połączenia żebrowo-chrzęstne, z zajęciem wielomiejscowym w ponad 90% przypadków. Schorzenie dotyczy głównie dorosłych w wieku 40-50 lat, z nieznaczną przewagą kobiet. Patofizjologia jest wieloczynnikowa i obejmuje mechanizmy zapalenia neurogenicznego, nierównowagi mięśniowej, neuropatii nerwów międzyżebrowych, bólu mięśniowo-powięziowego oraz dysfunkcji biomechanicznej stawów żebrowo-mostkowych i żebrowo-kręgowych. Ruchy klatki piersiowej podczas oddychania (około 22 000-23 000 razy dziennie) powodują przeciążenie stawów przednich, szczególnie przy sztywności stawów tylnych, co prowadzi do bólu i stanu zapalnego. W procesie zapalnym uwalniane są cytokiny i mediatory, takie jak prostaglandyny, które aktywują receptory bólu i powodują obrzęk oraz tkliwość w obrębie chrząstek żebrowo-mostkowych.
ból mięśniowo-powięziowy, Candida albicans, centralne uwrażliwienie, chrząstka żebrowo-mostkowa, dysbioza jelitowa, fibromialgia, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, klatka piersiowa kurza, klatka piersiowa lejkowata, kostochondryt, łuszczycowe zapalenie stawów, macierz pozakomórkowa, mediator zapalny, niedobór tiaminy, niedobór witaminy D, połączenie żebrowo-chrzęstne, połączenie żebrowo-mostkowe, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przebudowa macierzy pozakomórkowej, reumatoidalne zapalenie stawów, skolioza, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, staw międzykręgowy, staw mostkowo-obojczykowy, staw żebrowo-kręgowy, staw żebrowo-mostkowy, Streptococcus pneumoniae, uwalnianie cytokin, włókno kolagenowe, zapalenie neurogeniczne, zespół SAPHO, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Kostochondryt – Etiologia i przyczyny
Kostochondryt to zapalenie chrząstki łączącej żebra z mostkiem, o etiologii najczęściej idiopatycznej, choć zidentyfikowano liczne czynniki predysponujące. Do najważniejszych należą powtarzające się mikrourazy połączeń żebrowo-mostkowych, bezpośrednie urazy klatki piersiowej (np. wypadki, urazy sportowe, resuscytacja), infekcje wirusowe (w tym po COVID-19) oraz bakteryjne (Staphylococcus aureus, Actinomyces, Salmonella, Escherichia coli) i grzybicze (Candida albicans, Aspergillus). Schorzenie współwystępuje także z chorobami reumatycznymi (RZS, ZZSK, łuszczycowe zapalenie stawów), fibromialgią, chorobami zapalnymi jelit oraz osteoartrozą. Czynniki anatomiczne i posturalne, takie jak skolioza, niewłaściwa postawa, wiązanie klatki piersiowej, a także przewlekła astma, zwiększają ryzyko rozwoju kostochondrytu.
Actinomyces, Aspergillus, astma przewlekła, ból mięśniowo-powięziowy, Candida albicans, choroba Leśniowskiego-Crohna, COVID-19, deformacja klatki piersiowej, Escherichia coli, etiologia idiopatyczna, fibromialgia, infekcja wirusowa dróg oddechowych, kostochondryt, łuszczycowe zapalenie stawów, niedobór witaminy D, osteoartroza, połączenie żebrowo-mostkowe, reumatoidalne zapalenie stawów, Salmonella, skolioza, Staphylococcus aureus, staw żebrowo-kręgowy, torakotomia, uraz klatki piersiowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie grzybicze, zapalenie chrząstki, zapalenie neurogenne, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Reumatoidalne zapalenie stawów związane z łuszczycą – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) to przewlekła choroba zapalna stawów, której rokowanie jest ściśle związane z czasem rozpoznania i wdrożeniem leczenia. Wczesna diagnoza, szczególnie w ciągu pierwszego roku od pojawienia się objawów, znacząco zwiększa szanse na osiągnięcie minimalnej aktywności choroby (MDA) (OR 2,55, p=0,003) oraz remisji według wskaźnika DAPSA (OR 2,35, p=0,004). Czynniki prognostyczne cięższego przebiegu obejmują podwyższone CRP, płeć żeńską, wysokie nasilenie bólu, obecność zapalenia błony maziowej w USG, wyższy wynik HAQ, liczne zajęte stawy, dactylitis, otyłość, niską aktywność fizyczną, nadciśnienie tętnicze oraz specyficzną lokalizację zmian łuszczycowych. Nowoczesne modele oparte na uczeniu maszynowym wykazują wysoką skuteczność w przewidywaniu rozwoju i progresji ŁZS (AUC do 0,87), co może wspierać wczesną identyfikację pacjentów zagrożonych cięższym przebiegiem choroby.
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, choroba autoimmunologiczna, choroba sercowo-naczyniowa, elektroniczna dokumentacja medyczna, inhibitor TNF-alfa, komórki immunologiczne, kwestionariusz oceny zdrowia, lek biologiczny modyfikujący przebieg choroby, łuszczycowe zapalenie stawów, minimalna aktywność choroby, nadciśnienie tętnicze, palce kiełbaskowate, reumatoidalne zapalenie stawów, staw śródręczno-paliczkowy, szpara pośladkowa, uczenie maszynowe, uszkodzenie stawów, wskaźnik aktywności choroby DAS28-CRP, zapalenie błony maziowej, zapalenie palców - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clefirem 14 mg
Clefirem (teriflunomid 14 mg) stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań kontrolowanych placebo obejmujących 2267 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie, najczęściej rozlane, występowało u 13,9% pacjentów (vs 5,1% placebo) i ustępowało u 87,1% po 6 miesiącach terapii. Zaburzenia czynności wątroby manifestowały się głównie łagodnym wzrostem AlAT ≤3× GGN, natomiast wartości >3× GGN i wyższe były porównywalne z placebo. Wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mmHg obserwowano u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo), a rozkurczowego >90 mmHg u 21,4% (vs 13,6% placebo). Nie odnotowano istotnego wzrostu ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć w populacji pediatrycznej (10-17 lat) zakażenia występowały częściej (66,1% vs 45,6% placebo).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amylaza, biegunka, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, lipaza, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, torbiel trzustki, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Reumatoidalne zapalenie stawów związane z łuszczycą – Patofizjologia i mechanizm
Łuszczycowe zapalenie stawów (PsA) to heterogenna, przewlekła choroba immunozależna, charakteryzująca się zapaleniem układu mięśniowo-szkieletowego, obejmującym stawy, przyczepy ścięgniste, stawy kręgosłupa oraz palce. Patogeneza PsA jest wieloczynnikowa, z udziałem predyspozycji genetycznych (m.in. allele HLA-B27, HLA-B38, HLA-B39, HLA-Cw6), czynników środowiskowych (dysbioza, stres mechaniczny, otyłość, palenie tytoniu, infekcje) oraz aktywacji układu odpornościowego wrodzonego i nabytego. Kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne, takie jak TNF-α, IL-23, IL-17A i IL-22, które prowadzą do zapalenia błony maziowej, erozji kości oraz nieprawidłowego tworzenia nowej tkanki kostnej. W patogenezie istotne jest zaburzenie równowagi między osteoklastogenezą a osteoblastogenezą, co skutkuje destrukcją stawów i tworzeniem entezofitów. Aktywacja osi IL-23/Th17 oraz szlaków JAK/STAT jest kluczowa dla utrzymania przewlekłego stanu zapalnego i proliferacji komórek maziowych.
białko morfogenetyczne kości, chondrocyt, czynnik martwicy nowotworu alfa, dysbioza, fenotyp kliniczny, główny kompleks zgodności tkankowej, komórka dendrytyczna, komórka T CD8+, ludzki antygen leukocytarny, łuszczycowe zapalenie stawów, odpowiedź Th17, oligomeryczne białko macierzy chrząstki, oś IL-23/IL-17, osteoklastogeneza, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, receptor komórek T, resorpcja kości, szlak JAK-STAT, zapalenie błony maziowej, zapalenie palców, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawów kręgosłupa, zjawisko Koebnera - Leksykon chorób i schorzeń
Ból palców – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza leczenia bólu palców zależy od wielu czynników klinicznych i demograficznych, które wpływają na skuteczność terapii i ostateczne wyniki. Młodszy wiek pacjenta jest istotnym predyktorem gorszych rezultatów, zwłaszcza w przypadku palca trzaskającego, gdzie młodsi pacjenci wykazują istotnie gorsze wyniki operacyjne (P = 0,0009). Płeć żeńska również koreluje z niekorzystnym rokowaniem w bólu dystalnej części kończyny górnej, szczególnie w krótkoterminowym leczeniu zapalenia nadkłykcia bocznego i przewlekłego bólu łokcia (OR=2,52, 95% CI=1,30-4,91, n=289). Wysoki poziom bólu przed leczeniem (P = 0,0027) oraz dłuższy czas trwania dolegliwości przed interwencją są silnymi predyktorami złego wyniku terapeutycznego. Dodatkowo, ból wielomiejscowy i obecność chorób współistniejących, takich jak łuszczycowe zapalenie stawów (P = 0,021) oraz choroby atopowe (P = 0,028; OR: 3,87, 95% CI: 1,15-13,04), znacząco pogarszają rokowanie.
ból palców, ból wielomiejscowy, choroba atopowa, czynnik prognostyczny, czynnik ryzyka, iloraz szans, interwencja terapeutyczna, łuszczycowe zapalenie stawów, monitorowanie pacjenta, nasilenie bólu, palec trzaskający, płeć żeńska, podstawowa opieka zdrowotna, postępowanie terapeutyczne, przedział ufności, regresja Coxa, regresja logistyczna, zapalenie nadkłykcia bocznego - Leksykon chorób i schorzeń
Erytromelalgia – Epidemiologia
Erytromelalgia to rzadkie schorzenie neurowaskularne charakteryzujące się epizodami zaczerwienienia, podwyższonej temperatury i palącego bólu, głównie w kończynach. Epidemiologicznie zapadalność wynosi średnio około 4,7 przypadków na 100 000 osób rocznie, z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek mężczyzn do kobiet około 1:3,7). Erytromelalgia pierwotna, często związana z mutacjami w genie SCN9A (około 15% przypadków), pojawia się zwykle w pierwszych dwóch dekadach życia (średni wiek około 10 lat), natomiast erytromelalgia wtórna manifestuje się średnio w wieku 49,1 lat, najczęściej w piątej i szóstej dekadzie życia. Wtórna forma jest powiązana głównie z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi (3-65% pacjentów), chorobami autoimmunologicznymi oraz innymi schorzeniami. Epidemiczne wybuchy erytromelalgii odnotowano w Chinach, gdzie zgłoszono ponad 80 000 przypadków, głównie wśród młodzieży szkolnej, związane z gwałtownymi wahaniami temperatury otoczenia.
bielactwo, ból palący, choroba mieloproliferacyjna, choroba reumatologiczna, choroba zakrzepowo-zatorowa, erytromelalgia, erytromelalgia pierwotna, erytromelalgia wtórna, kanał sodowy napięciowo-zależny, łuszczycowe zapalenie stawów, martwica tkanek, morfologia krwi, mutacja genu SCN9A, neuropatia autoimmunologiczna, neuropatia drobnych włókien, podwyższony hematokryt, schorzenie neurowaskularne, termografia w podczerwieni, toczeń rumieniowaty, unerwienie autonomiczne, uszkodzenie tkanek, zaburzenie mieloproliferacyjne, zapadalność roczna, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Diagnostyka i diagnoza
Ból pięty jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 10% populacji w ciągu życia, z ponad 2 milionami zgłoszeń rocznie. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze szczególnym uwzględnieniem lokalizacji bólu (podeszwowa, tylna, przyśrodkowa lub boczna część pięty), charakteru dolegliwości oraz czynników zaostrzających i łagodzących. Najczęstszą przyczyną jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), objawiające się bólem przyśrodkowej części pięty, nasilającym się przy pierwszych krokach po odpoczynku. Inne istotne etiologie to tendinopatia ścięgna Achillesa, złamania przeciążeniowe, neuropatie (np. zespół kanału stępu) oraz zespół tkanki tłuszczowej pięty. Diagnostyka obrazowa, w tym RTG, USG i MRI, jest stosowana selektywnie, zwłaszcza w podejrzeniu złamań przeciążeniowych lub neuropatii, a badania laboratoryjne mogą być pomocne w wykluczeniu chorób układowych, takich jak spondyloartropatie czy dna moczanowa.
badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, choroba Severa, dna moczanowa, elektromiografia, fibromialgia, hipercholesterolemia, łuszczycowe zapalenie stawów, neuroma, neuropatia kompresyjna, obrazowanie rezonansu magnetycznego, ostroga piętowa, radikulopatia lędźwiowa, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozlana idiopatyczna hiperostoza szkieletowa, scyntygrafia kości, seronegatywne zapalenie stawów, spondyloartropatia, tendinopatia ścięgna Achillesa, test Tinela, test Windlassa, tomografia komputerowa, uwięźnięcie nerwu, zapalenie nasady kości piętowej, zapalenie powięzi podeszwowej, zespół kanału stępu, zespół zatoki stępu, złamanie przeciążeniowe kości piętowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Encorton 1 mg
Encorton (prednizon) jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum chorób o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy (pierwotną i wtórną, z możliwością łączenia z mineralokortykoidami), wrodzoną hiperplazję nadnerczy, hiperkalcemię nowotworową, nieropne zapalenie tarczycy, ciężkie choroby alergiczne (kontaktowe i atopowe zapalenie skóry, choroba posurowicza, reakcje nadwrażliwości na leki, alergiczny nieżyt nosa), kolagenozy (ostre reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie skórno-mięśniowe, toczeń rumieniowaty układowy), ciężkie dermatozy (m.in. pęcherzyca, łuszczyca, zespół Stevens-Johnsona), choroby przewodu pokarmowego w okresach zaostrzenia (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna), choroby hematologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość wtórna i idiopatyczna), a także jako leczenie paliatywne w białaczkach i chłoniakach. Dawkowanie i czas terapii są dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem przeciwwskazań do długotrwałego stosowania w niektórych jednostkach chorobowych.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Werlhofa, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hipoplazja układu czerwonokrwinkowego, idiopatyczna plamica małopłytkowa, immunosupresja, kolagenoza, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie brzeżne rogówki, pęcherzyca, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medrol 4 mg
Medrol, zawierający metyloprednizolon w dawkach 4 mg i 16 mg, jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działania przeciwzapalnego i immunosupresyjnego, stosowanym w leczeniu wielu schorzeń o podłożu zapalnym, autoimmunologicznym i alergicznym. W reumatologii znajduje zastosowanie w łuszczycowym i reumatoidalnym zapaleniu stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa oraz ostrych stanach zapalnych kaletek i pochewek ścięgnistych. W chorobach tkanki łącznej, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie wielomięśniowe czy olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, Medrol stosuje się zarówno w zaostrzeniach, jak i jako leczenie podtrzymujące. W dermatologii lek jest wskazany w ciężkich postaciach pęcherzycy, rumienia wielopostaciowego, łuszczycy oraz innych ciężkich dermatozach. Ponadto, w alergologii, okulistyce, pulmonologii, hematologii, onkologii, gastroenterologii, neurologii, transplantologii i endokrynologii Medrol pełni rolę leku wspomagającego lub podstawowego, dostosowanego do specyfiki i nasilenia choroby.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie spojówek, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, metyloprednizolon, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, nietolerancja laktozy, obrzęk mózgu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, polimialgia reumatyczna, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, samoistna plamica małopłytkowa, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczulne zapalenie błony naczyniowej, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie wielomięśniowe, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Epidemiologia
Sacroiliitis, zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, odpowiada za 10-30% przypadków bólu dolnej części pleców w populacji ogólnej, z wyższą częstością w chorobach zapalnych, takich jak ZZSK (0,2-0,5% częstości w populacji USA) i spondyloartropatie osiowe (~1%). Wśród pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów sacroiliitis występuje u 34-78%, a w młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów (ERA) u 78%. Częstość występowania jest wyższa u kobiet (z wyjątkiem ZZSK, gdzie dominuje mężczyzn), a u pacjentów poniżej 40 roku życia obserwuje się istotnie częstsze zmiany w MRI (p=0,0082). Wysoka częstość fałszywie dodatnich wyników MRI (do 60% u kobiet w okresie poporodowym) wymaga ostrożnej interpretacji obrazów. Genetycznie, 90-95% pacjentów z ZZSK jest HLA-B27+, co znacząco koreluje z obecnością sacroiliitis w MRI.
antygen HLA-B27, ból dolnej części pleców, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysfunkcja stawu krzyżowo-biodrowego, infekcyjne zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, obrazowanie MRI, obrzęk szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, sacroiliitis, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Betametazon – Wskazania do stosowania
Betametazon jest silnym kortykosteroidem stosowanym w leczeniu różnorodnych stanów zapalnych i alergicznych, dostępny w wielu postaciach farmaceutycznych, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do rodzaju i lokalizacji schorzenia. W dermatologii preparaty miejscowe betametazonu są wskazane m.in. w łuszczycy (z wyłączeniem uogólnionych zmian), atopowym zapaleniu skóry, wypryskach, liszaju płaskim, toczeniu rumieniowatym krążkowym oraz alergicznym i kontaktowym zapaleniu skóry. Preparaty złożone, zawierające betametazon w połączeniu z gentamycyną, kwasem fusydynowym, klotrymazolem lub kwasem salicylowym, rozszerzają spektrum działania o zwalczanie wtórnych zakażeń bakteryjnych i grzybiczych, co jest szczególnie istotne w stanach zapalnych skóry powikłanych infekcjami. Preparaty takie jak Diprolene czy Daivobet są stosowane w ciężkich i opornych na leczenie postaciach chorób skóry, w tym łuszczycy i atopowego zapalenia skóry. Betametazon w formie roztworu do wstrzykiwań (Celestone, Diprophos) znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych i przewlekłych schorzeń endokrynologicznych, reumatologicznych, alergicznych, dermatologicznych oraz hematologicznych, a także w stanach nagłych, takich jak wstrząs czy obrzęk mózgu.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, Candida albicans, choroba Crohna, dermatofit, dysfagia, gentamycyna, grzybica pachwin, klotrymazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, kwas fusydynowy, kwas salicylowy, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczyca plackowata, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość samoistna, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, pęcherzyca, przerost nadnerczy, Pseudomonas aeruginosa, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, świerzbiączka guzkowa, świerzbiączka ograniczona, toczeń rumieniowaty krążkowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie tarczycy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddychania, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Leflunomid – Przeciwwskazania stosowania
Leflunomid, stosowany w terapii aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów oraz łuszczycowego zapalenia stawów, wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na leflunomid, teryflunomid lub substancje pomocnicze (w tym orzeszki ziemne i soję w preparacie Leflunomide Sandoz), ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy), zaburzenia czynności wątroby, ciężkie niedobory odporności (np. AIDS), znaczne zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia niezwiązane z RZS lub ŁZS), ciężkie zakażenia, umiarkowaną do ciężkiej niewydolność nerek oraz ciężką hipoproteinemię (np. zespół nerczycowy). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, ze względu na potencjalne działanie teratogenne i konieczność utrzymania stężenia metabolitu poniżej 0,02 mg/l przed planowanym poczęciem.
AIDS, anemia, działanie immunomodulujące, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, lecytyna sojowa, leflunomid, leukopenia, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, neutropenia, niedobór odporności, niedokrwistość, niewydolność nerek, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teryflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methofill 10 mg
Methofill, zawierający metotreksat, jest wskazany w leczeniu czynnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) u dorosłych, czynnego łuszczycowego zapalenia stawów oraz ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej, szczególnie gdy standardowe terapie okazały się nieskuteczne. W hematoonkologii stosowany jest w terapii podtrzymującej ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) u pacjentów od 3. roku życia. Tabletki dostępne są w dawkach 2,5 mg i 10 mg, a ich dobór powinien uwzględniać masę ciała, funkcję nerek i wątroby oraz współistniejące schorzenia. Wskazaniem do leczenia są objawy kliniczne (ból, obrzęk, sztywność poranna) oraz podwyższone markery zapalenia (OB, CRP), a w łuszczycy kryteria obejmują m.in. PASI >10 i DLQI >10 przy zajęciu >10% powierzchni ciała.
6-merkaptopuryna, choroba autoimmunologiczna, DMARD, fototerapia, funkcja nerek, kortykosteroidy, leczenie indukujące, łuszczyca plackowata, łuszczyca pospolita, łuszczycowe zapalenie stawów, markery stanu zapalnego, metotreksat, niepełnosprawność, ostra białaczka limfoblastyczna, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia podtrzymująca, toksyczność leku - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak epolaminy – Wskazania do stosowania
Diklofenak epolaminy, stosowany w formie plastra leczniczego Diklofenak Viatris, zawiera 180 mg diklofenaku epolaminy (odpowiadające 140 mg diklofenaku sodowego) i jest wskazany do miejscowego, objawowego leczenia bólu i stanu zapalnego o etiologii reumatycznej lub pourazowej w obrębie stawów, mięśni, ścięgien i więzadeł. Plaster o wymiarach około 10 cm x 14 cm umożliwia bezpośrednie dostarczenie substancji czynnej do miejsca zapalenia, co pozwala na osiągnięcie wysokiego stężenia leku w tkankach docelowych przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Wskazania obejmują m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, chorobę zwyrodnieniową stawów, łuszczycowe zapalenie stawów oraz urazy pourazowe takie jak skręcenia, nadwyrężenia mięśni, stłuczenia i zapalenie ścięgien. Preparat jest przeznaczony dla dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia, z wyłączeniem młodszych pacjentów ze względu na brak danych klinicznych.
choroba wrzodowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, cyklooksygenaza, diklofenak epolaminy, diklofenak sodowy, działanie przeciwzapalne, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas arachidonowy, lek przeciwzakrzepowy, łuszczycowe zapalenie stawów, nadwyrężenie mięśni, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, plaster leczniczy, profil bezpieczeństwa leku, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie stawu, stłuczenie, synteza prostaglandyn, terapia ogólnoustrojowa, terapia skojarzona, uraz sportowy, zapalenie ścięgien, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide +pharma 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu obserwacji wynoszącą 672 dni. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (17,8%), biegunka (13,1%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (13%), nudności (8%) oraz łysienie (9,8%), które w większości przypadków miały przebieg łagodny lub umiarkowany i były przemijające. Zwiększenie aktywności AlAT było najczęściej łagodne (do 3-krotnej wartości górnej granicy normy) i ustępowało po przerwaniu leczenia. W badaniach kontrolowanych placebo zaobserwowano także istotne podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% pacjentów na dawce 14 mg vs. 15,5% placebo). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9% vs. 0,4% placebo), a łysienie dotyczyło 13,9% pacjentów na dawce 14 mg, najczęściej w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z ustępowaniem u 87,1% chorych. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie ciężkie reakcje skórne i zakażenia, w tym posocznicę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, wirusowe zapalenie żołądka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie nosogardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Leflunomide Orion 20 mg
Leflunomide Orion w dawce 20 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na leflunomid, teryflunomid lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi reakcjami skórnymi, takimi jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka czy rumień wielopostaciowy. Leku nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ciężkimi niedoborami odporności (np. AIDS), znacznym zaburzeniem czynności szpiku kostnego (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), ciężkimi aktywnymi zakażeniami, umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek oraz ciężką hipoproteinemią (np. w zespole nerczycowym). Leflunomide Orion jest również przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, dopóki stężenie metabolitu nie spadnie poniżej 0,02 mg/L. Przed terapią należy wykluczyć ciążę.
AIDS, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, hipoproteinemia, leflunomid, łuszczycowe zapalenie stawów, niedobór laktazy, niedobór odporności, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teryflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, układ krwiotwórczy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia szpiku kostnego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Patofizjologia i mechanizm
Ból pięty jest częstym problemem klinicznym, najczęściej wynikającym z zapalenia powięzi podeszwowej, które dotyka około 10% populacji w ciągu życia. Etiologia jest złożona i obejmuje mechaniczne przeciążenia prowadzące do mikrourazów i degeneracji powięzi, a także inne przyczyny takie jak tendinopatia ścięgna Achillesa, zespół kanału stępu, czy neuropatie nerwu Baxtera. Charakterystyczny ból w przyśrodkowej części podeszwowej pięty, nasilający się przy pierwszych krokach po odpoczynku, jest typowy dla zapalenia powięzi podeszwowej. Patofizjologia obejmuje degeneracyjne zmiany histologiczne bez obecności klasycznego zapalenia, z zaburzeniami mechanizmu windlass i zmniejszoną elastycznością powięzi. Czynniki ryzyka to m.in. otyłość, płaskostopie, przykurcz mięśni łydki oraz powtarzające się mikrourazy. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać także złamania przeciążeniowe, zapalenie kaletki, chorobę Severa u dzieci, deformację Haglunda oraz choroby reumatyczne, takie jak RZS i spondyloartropatie seronegatywne.
choroba Severa, deformacja Haglunda, dna moczanowa, fibromialgia, łuszczycowe zapalenie stawów, mechanizm windlass, nerw Baxtera, nerw piszczelowy, ostroga piętowa, płaskostopie, powięź podeszwowa, radikulopatia S1, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia seronegatywna, tendinopatia Achillesa, tendinosis, zapalenie kaletki, zapalenie nasady kości piętowej, zapalenie powięzi podeszwowej, zapalenie ścięgna Achillesa, zespół kanału stępu, zespół poduszki piętowej, złamanie przeciążeniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metypred 4 mg
Metyloprednizolon (Metypred) jest glikokortykosteroidem dostępnym w tabletkach 4 mg i 16 mg, stosowanym doustnie w terapii objawowej wielu schorzeń zapalnych i autoimmunologicznych. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu zaostrzeń i podtrzymującym w chorobach reumatycznych (np. łuszczycowe i reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), chorobach układu oddechowego (np. sarkoidoza, astma oskrzelowa), ciężkich dermatozach (np. pęcherzyca, rumień wielopostaciowy), a także w chorobach hematologicznych (np. samoistna plamica małopłytkowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna). Ponadto Metypred jest stosowany w leczeniu powikłań okulistycznych, chorób neurologicznych (np. zaostrzenia stwardnienia rozsianego), a także w terapii immunosupresyjnej po przeszczepach narządów. W zaburzeniach endokrynologicznych pełni funkcję terapii substytucyjnej, m.in. w niedoczynności kory nadnerczy i wrodzonym przerostu nadnerczy.
alergiczne zapalenie nosa, aplazja szpiku, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, nefropatia toczniowa, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, obrzęk mózgu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe zapalenie skóry, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, polimialgia reumatyczna, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, przeszczep narządów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, terapia substytucyjna, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 125 mg
Solu-Medrol, zawierający metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie w terapii objawowej oraz jako leczenie substytucyjne w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy czy ostra niedoczynność kory nadnerczy. Preparat znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaostrzeń chorób reumatycznych, układowych chorób tkanki łącznej, ciężkich chorób alergicznych, schorzeń okulistycznych, chorób zapalnych jelit, pulmonologicznych oraz hematologicznych. Wskazania obejmują także leczenie paliatywne w onkologii, obrzęk mózgu, ostre urazy rdzenia kręgowego (terapia powinna być rozpoczęta w ciągu 8 godzin od urazu) oraz zapobieganie nudnościom i wymiotom po chemioterapii. Dawkowanie i droga podania (dożylna lub domięśniowa) są dostosowywane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem przeciwwskazań, np. w idiopatycznej plamicy małopłytkowej dozwolone jest wyłącznie podanie dożylne. Preparaty o wyższych dawkach (500 mg i 1000 mg) zawierają odpowiednio 70,2 mg i 140,4 mg alkoholu benzylowego oraz 58,3 mg i 116,8 mg sodu, co należy uwzględnić przy doborze terapii.
alergiczne zapalenie spojówek, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, pneumocystoza, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenie wielomięśniowe, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczulne zapalenie błony naczyniowej, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Reumatoidalne zapalenie stawów związane z łuszczycą – Etiologia i przyczyny
Łuszczycowe zapalenie stawów (PsA) to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się zapaleniem stawów i skóry, związana z nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną, w której kluczową rolę odgrywają komórki Th17 oraz cytokiny prozapalne, takie jak TNF. Patogeneza obejmuje aktywację szlaku JAK/STAT, prowadzącą do hiperproliferacji błony maziowej i tworzenia pannus. Genetyczne predyspozycje, zwłaszcza w obrębie regionu HLA na chromosomie 6, oraz polimorfizmy w genach il23r, TNFAIP3 i PTPN22, znacząco zwiększają ryzyko rozwoju PsA. Epidemiologicznie, około 30% pacjentów z łuszczycą rozwija PsA, często po około 10 latach od pojawienia się zmian skórnych, a łuszczyca paznokci występuje u 80% chorych z PsA, stanowiąc ważny marker wczesnej diagnozy.
choroba autoimmunologiczna, cytokiny zapalne, czynnik martwicy nowotworu, dysbioza, fosfataza tyrozynowa, geny HLA, główny kompleks zgodności tkankowej, leki biologiczne, łuszczyca paznokci, łuszczyca skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, mikrobiom jelitowy, paciorkowcowe zapalenie gardła, polimorfizmy genów, reumatoidalne zapalenie stawów, szlak JAK-STAT, układ immunologiczny, wrodzony układ odpornościowy, zapalenie stawów, zjawisko Koebnera - Leksykon substancji czynnych
Triamcynolon – Dawkowanie i sposób podawania
Triamcynolon jest kortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, stosowanym w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym doustnych (tabletki Polcortolon 4 mg) oraz miejscowych (krem Pevisone, aerozol Polcortolon TC). Dawkowanie triamcynolonu u dorosłych waha się od 4 mg do 60 mg na dobę, zależnie od wskazania i nasilenia choroby, z dawkami początkowymi np. 8-16 mg/dobę w chorobach reumatycznych, 20-32 mg/dobę w toczniu rumieniowatym układowym, 20-60 mg/dobę w ostrym reumatycznym zapaleniu mięśnia sercowego, czy 12-40 mg/dobę w chorobach okulistycznych. W leczeniu miejscowym krem Pevisone (1,1 mg triamcynolonu acetonidu/g) stosuje się 2 razy dziennie do 2 tygodni, natomiast aerozol Polcortolon TC (0,58 mg triamcynolonu acetonidu/g) aplikuje się 2-4 razy na dobę. Dawkowanie u dzieci jest dostosowane do masy ciała lub powierzchni ciała, z ograniczeniami wiekowymi dla preparatów miejscowych (Pevisone nie dla dzieci <16 lat, Polcortolon TC nie dla dzieci <3 lat).
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, blok podpajęczynówkowy, chłoniak, dnawe zapalenie stawów, ekonazolu azotan, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, kortykosteroid przeciwzapalny, łuszczycowe zapalenie stawów, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, pęcherzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, tetracykliny chlorowodorek, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolonu acetonid, wysięk osierdziowy, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół odstawienia miejscowych steroidów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sól Jodobromowa iwonicka –
Sól Jodobromowa Iwonicka to naturalny produkt leczniczy pozyskiwany z leczniczych wód mineralnych, zawierający minimum 450 g/kg jonów chlorkowych, 330 mg/kg jonów jodkowych oraz 1200 mg/kg jonów bromkowych. Preparat występuje w postaci drobnokrystalicznej substancji o słabo kremowej barwie i charakterystycznym jodowym zapachu. Kąpiele solankowe z jej użyciem wywołują rozszerzenie naczyń włosowatych poprzez bodziec cieplny i osmotyczny, co prowadzi do poprawy ukrwienia skóry oraz głębiej położonych tkanek i narządów. Efektem jest lepsze odżywienie tkanek, szybsze usuwanie metabolitów, pobudzenie odporności oraz poprawa resorpcji ognisk zapalnych, co przekłada się na ustąpienie dolegliwości w przebiegu różnych schorzeń.
bodziec osmotyczny, działanie bakteriobójcze, działanie keratolityczne, elastaza, inhalacja, jon bromkowy, jon chlorkowy, jon jodkowy, kąpiel solankowa, kuracja lecznicza, łuszczycowe zapalenie stawów, naczynie włosowate, przekrwienie, przemiana materii, przewlekłe schorzenie górnych dróg oddechowych, stan zapalny, terapia łuszczycy, układ odpornościowy, właściwość higroskopijna, złuszczanie naskórka, zmiana łuszczycowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ebetrexat 20 mg/ml
Ebetrexat, zawierający metotreksat w stężeniu 20 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany w leczeniu aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych, wielostawowej postaci młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów oraz ciężkiej, opornej na leczenie łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów. Terapia jest zalecana w przypadkach, gdy konwencjonalne metody, takie jak NLPZ, fototerapia, PUVA czy retinoidy, okazały się nieskuteczne. Preparat dostępny jest w różnych objętościach ampułko-strzykawek, umożliwiających precyzyjne dawkowanie od 7,5 mg do 30 mg metotreksatu, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od aktywności i charakteru choroby.
biodostępność leku, fotochemioterapia, fototerapia, fotouczulacz, leki modyfikujące przebieg choroby, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, metotreksat disodowy, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pochodne witaminy A, podanie parenteralne, promieniowanie UV, promieniowanie UVA, psoralen, retinoidy, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia immunomodulująca - Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Patofizjologia i mechanizm
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, które łączy kość krzyżową z kością biodrową i pełni kluczową rolę w przenoszeniu ciężaru ciała. Patogeneza sacroiliitis jest wieloczynnikowa, obejmując mechanizmy zapalne i dysfunkcje mechaniczne, z udziałem procesów immunologicznych, genetycznych (m.in. HLA-B27, polimorfizmy IL-1RA, PPM1A) oraz czynników środowiskowych. W przebiegu choroby obserwuje się zapalenie błony maziowej (synovitis), tworzenie podchrzęstnej tkanki włóknisto-naczyniowej (pannus), erozję i kostnienie chrząstki oraz kości podchrzęstnej, co prowadzi do bólu, ograniczenia ruchomości i potencjalnej ankylozy stawu. Kluczową rolę w patogenezie odgrywają cytokiny prozapalne, takie jak TNF-alfa, IL-17 i IL-23, a także procesy entezopatii i przewlekłego zapalenia przyczepów okołokręgowych. Sacroiliitis jest często wczesnym objawem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (AS) oraz innych spondyloartropatii, a także może współistnieć z zapalnymi chorobami jelit (IBD), infekcjami i innymi stanami zapalnymi.
bruceloza, choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik martwicy nowotworu, erozja kości, hipermobilność stawów, infekcyjne zapalenie stawu, kość biodrowa, kość krzyżowa, łuszczka zapalna, łuszczycowe zapalenie stawów, obrzęk szpiku kostnego, osteoartroza, reaktywne zapalenie stawów, sacroiliitis, sarkoidoza, septyczne zapalenie stawów, spondyloartropatia, stwardnienie podchrzęstne, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony maziowej, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, zapalenie tęczówki, zapalna choroba jelit, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Encorton 20 mg
Encorton, zawierający prednizon, jest glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, dostępnym w tabletkach o dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Lek znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń endokrynologicznych (np. choroba Addisona, wrodzona hiperplazja nadnerczy), ciężkich chorób alergicznych opornych na standardowe terapie, kolagenoz (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie skórno-mięśniowe), dermatoz (np. łuszczyca, pęcherzyca), chorób przewodu pokarmowego (zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna), hematologicznych (np. niedokrwistości autoimmunologiczne, plamica małopłytkowa), a także w terapii paliatywnej nowotworów (białaczki, chłoniaki). W neurologii stosowany jest w zaostrzeniach stwardnienia rozsianego, a w okulistyce w ciężkich stanach zapalnych narządu wzroku, takich jak zapalenie tęczówki, naczyniówki czy nerwu wzrokowego. W pulmonologii prednizon jest wskazany m.in. w berylozie, sarkoidozie, astmie oskrzelowej oraz gruźlicy płuc (w połączeniu z leczeniem przeciwgruźliczym).
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Werlhofa, cukrzyca posteroidowa, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hipoplazja układu czerwonokrwinkowego, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, miopatia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methotrexat-Ebewe 2,5 mg
Methotrexat-Ebewe, zawierający metotreksat w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, jest wskazany w leczeniu opornych postaci uogólnionej łuszczycy pospolitej oraz łuszczycowego zapalenia stawów, a także w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów jako lek modyfikujący przebieg choroby (DMARD). W onkologii stosowany jest w skojarzonych protokołach chemioterapeutycznych, głównie w leczeniu nowotworów złośliwych i ostrych białaczek, przy czym doustna forma jest zalecana tylko przy wyraźnych wskazaniach. Tabletki o mocy 5 mg i 10 mg można dzielić, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki, szczególnie istotne w chorobach reumatycznych i dermatologicznych, gdzie stosuje się zwykle niższe dawki podawane raz w tygodniu. Należy uwzględnić obecność laktozy jednowodnej w dawkach: 78,6 mg (2,5 mg tabletka), 157,2 mg (5 mg) oraz 314,4 mg (10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
choroba autoimmunologiczna, cytostatyk, DMARD, funkcja nerek, funkcja wątroby, lek immunosupresyjny, łuszczyca pospolita, łuszczyca stawowa, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór złośliwy, ostra białaczka, protokół chemioterapeutyczny, reumatoidalne zapalenie stawów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego. – Etiologia i przyczyny
Sacroiliitis to zapalenie stawu krzyżowo-biodrowego, które może mieć etiologię zapalną, mechaniczną, infekcyjną lub zwyrodnieniową. Najczęściej występuje w przebiegu spondyloartropatii, takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (34-78% pacjentów) czy choroby zapalne jelit. Patogeneza obejmuje aktywację cytokin prozapalnych (m.in. TNF), odpowiedź autoimmunologiczną oraz infiltrację komórek zapalnych. Mechaniczne przyczyny wiążą się z przeciążeniem, mikrourazami i zaburzeniami biomechanicznymi, natomiast infekcyjne sacroiliitis, choć rzadkie, wymaga pilnej interwencji ze względu na ryzyko ropnia i destrukcji tkanek. Czynniki ryzyka to m.in. obecność antygenu HLA-B27, predyspozycje rodzinne, urazy miednicy, ciąża oraz czynniki zawodowe i styl życia (otyłość, palenie, dożylne używanie narkotyków).
ankyloza, bruceloza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Pageta, dna moczanowa, gronkowiec złocisty, gruźlica, hipermobilność, hipomobilność, HLA-B27, infekcja bakteryjna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, łańcuch kinematyczny, łuszczycowe zapalenie stawów, nadczynność przytarczyc, osteoartroza, osteofity, reaktywne zapalenie stawów, sacroiliitis, sarkoidoza, SLE, spondyloartropatia, staw krzyżowo-biodrowy, stwardnienie podchrzęstne, TNF, torbiele podchrzęstne, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ZZSK